Bericht 9 van 29 maart 1946

De bovenstaande boodschap van de Vrouwe van Alle Volkeren is een voortzetting van de eerdere boodschap en vormt zo een samenhangend en verenigd geheel. De Vrouwe van Alle Volkeren wordt afgebeeld met het Kindje Jezus in haar armen, stralend van licht. Hij wordt vergeleken met de zon, waaromheen de aarde draait, een verwijzing naar het heliocentrische model van het zonnestelsel. Het is veelbetekenend dat wanneer de Vrouwe van Alle Volkeren met het Kindje Jezus naar de aarde afdaalt, de aarde voortdurend onder haar voeten draait.
Het is de moeite waard om te bedenken dat men lange tijd geloofde dat andere hemellichamen rond de aarde draaiden. Pas Nicolaus Copernicus, een Poolse astronoom, toonde het bestaan ​​aan van een ander model, volgens welk de aarde – samen met de andere planeten – om de zon draait. In de context van de boodschap krijgt deze symboliek een bijzondere betekenis: als de aarde niet om de zon zou draaien, zou onze hele planeet in duisternis gehuld zijn. Christus wordt hier afgebeeld als het Licht dat de weg van de mens naar God verlicht; waar Hij afwezig is, wordt de mensheid in geestelijke duisternis gestort.
De Vrouwe van Alle Volkeren geeft duidelijk aan dat Christus – het Licht van de wereld – door de mensheid is verworpen en dat zij Hem terug wil brengen naar de wereld, en in het bijzonder naar onze generatie, die Hem op unieke wijze heeft verloochend. Het is cruciaal dat Christus blijft voortbestaan ​​als Licht voor elke generatie, wat onder andere wordt bereikt door de Heilige Schrift. Daarom is het zo belangrijk dat deze onveranderd bewaard blijft en getrouw wordt doorgegeven aan opeenvolgende generaties over de hele wereld.
Petrus werd aangesteld als hoeder van het Levende Woord – geroepen om erover te waken en ervoor te zorgen dat geen enkele aardse macht er invloed op kon uitoefenen. De boodschappen van de Vrouwe van Alle Volkeren lijken echter een ander fenomeen te suggereren. De figuur van de paus uit eerdere boodschappen, die de Heilige Schrift in alle richtingen omslaat, symboliseert een poging om het Woord van God aan te passen aan de geest van deze wereld. Dit is een uiting van druk van groepen die vijandig staan ​​tegenover Christus en die zijn onveranderlijke boodschap willen verzwakken.
De Vrouwe van Alle Volkeren geeft duidelijk aan dat de wereld haar blik op Christus heeft verloren. Steeds meer mensen keren zich van Hem af en verlaten de bron van licht en leven.
De Katholieke Kerk, gesticht door Christus zelf en geroepen om zijn zichtbare aanwezigheid op aarde te zijn, bestaat nog steeds. Zoals de boodschap echter onthult, vervult zij om verschillende redenen haar missionaire rol van het verkondigen van het Goede Nieuws en het leiden van zielen tot het heil niet volledig.
Achteraf bezien zien we dat datgene waar de Vrouwe van Alle Volkeren tijdens de verschijningen voor waarschuwde, dramatisch is verergerd. Er is een geestelijke onverschilligheid ontstaan ​​die ook de Kerk zelf heeft doordrongen. Veel priesters kiezen – in plaats van een teken van verzet tegen de geest van deze wereld te zijn – voor stilte of compromissen, gedreven door een verlangen naar vrede en comfort.
De Kerk, die het "zout der aarde" en het "licht der wereld" zou moeten zijn (vgl. Mt 5:13-14), bezwijkt steeds meer voor de invloed ervan, in plaats van de wereld te transformeren met de kracht van het Evangelie. Op deze manier verliest zij haar identiteit en wordt zij gelijk aan de wereld, zowel in haar geestelijke als in haar fysieke dimensie.
De boodschappen van de Vrouwe van Alle Volkeren zijn niet slechts een waarschuwing; ze zijn ook een oproep tot ontwaken. Zij herinneren ons eraan dat de Kerk alleen door terug te keren tot Christus en trouw te blijven aan Zijn leer, opnieuw een licht in de duisternis en de weg naar de verlossing kan worden.
 
Volgens de boodschap van de Vrouwe van Alle Volkeren is het de taak van Ida Peerdeman om het Kruis opnieuw in de wereld te planten – om de missie te vervullen die de Kerk van Christus in wezen zou moeten vervullen.
In het visioen valt het Kruis op de grond en verbrijzelt, en met deze gebeurtenis wordt de wereld in duisternis gehuld. Dit beeld verwijst naar de profetie van Jesaja, die in de vorige boodschap werd aangehaald, waarin God aankondigt dat Hij een paal – het symbool van het Kruis – op een veilige en blijvende plaats zal plaatsen. Daaraan zullen de sleutels van het Huis van David en alle tempelvoorwerpen hangen. Er zal echter een dag komen dat de paal zal wegglijden, op de grond zal vallen en zal verbrijzelen. De grond waarin de paal is geplant, is daarom cruciaal. Als de rots waarin hij is verankerd barst, zal de paal wegglijden en op de grond vallen.
Op de afbeelding in de boodschap zien we een gebroken kruis op de grond liggen, wat suggereert dat het is losgerukt van het fundament dat Kefas was – de 'rots' die verwijst naar Petrus. Omdat het kruis, dat met Jezus zelf wordt geïdentificeerd, is verworpen en van dit fundament is losgerukt, wil de Vrouwe van Alle Volkeren Hem terugbrengen naar de wereld – naar onze generatie, die zich steeds meer van God afkeert en wegzinkt in geestelijke duisternis.
Mensen van nu willen hun kruis niet langer dragen; ze willen Christus niet navolgen in Zijn gehoorzaamheid aan de wil van de Vader. Het kruis symboliseert echter weerstand tegen de zonde en de bereidheid zich te onderwerpen aan Gods leiding. Wanneer iemand stopt met het dragen van zijn eigen kruis, geeft hij ook de geestelijke strijd op – hij wordt weerloos tegen verleidingen en de krachten van de duisternis. Dan omhult de duisternis niet alleen het individu, maar de hele wereld.
Daarom is de missie die aan Ida Peerdeman is toevertrouwd zo cruciaal. Het is een herinnering dat de wereld moet terugkeren naar het kruis – naar weerstand tegen de zonde en naar een authentieke navolging van Jezus. Alleen op deze manier is het mogelijk om uit de geestelijke duisternis te treden en het licht in al zijn glorie te herstellen.