Orędzie 20 z dnia 16 grudnia 1949 roku

Podczas gdy Pani patrzy bardzo surowo i kiwa ostrzegająco palcem, słyszę, jak mówi:
„Biedne, biedne Niemcy. Przyjmijcie wreszcie krzyże i ustawcie je pośrodku. Obudźcie wreszcie duchowieństwo. Zacznijcie od dołu. Zwykli ludzie muszą być znowu przyprowadzeni do Niego. Przecież wiecie, że to się tak zawsze odbywa”.
I Pani zwija rękę w pięść i mi ją pokazuje. Czyni to bardzo energicznie. Wywija nawet ramieniem i pięścią, w moim kierunku.

Pani Wszystkich Narodów ponownie kieruje naszą uwagę na Niemcy. Kraj ten odwrócił się od Boga i wpadł w głęboki kryzys duchowy. Aby to zmienić, potrzebna jest natychmiastowa reewangelizacja.
Kluczem do zmian są młodzi ludzie. Jeśli oni pozostaną w ciemności, ucierpi na tym przyszłość całego narodu. Chodzi o to, aby przyprowadzić z powrotem do Boga tych, którzy – zwiedzeni przez bezbożne ideologie – odwrócili się od Niego. Taki mechanizm walki o ludzkie dusze jest dziś koniecznością. Jedynym dawcą życia jest bowiem Bóg, podczas gdy wszelkie inne prądy duchowe prowadzą nieuchronnie do śmierci.
Taka przemiana nie dokona się jednak bez wysiłku. Potrzeba autentycznych naśladowców Chrystusa. Wzorem takiego zaangażowania jest ojciec Lombardi, o którym będziemy mówić w dalszej części orędzia. Wyszedł on odważnie do świata i w prosty, przystępny sposób głosił Słowo Boże, przyprowadzając wielu z powrotem do Stwórcy. W obliczu takiego przykładu duchowni nie mogą dłużej bezczynnie czekać w pustych kościołach. Muszą wyjść do ludzi.
Kościół w Niemczech wymaga całkowitej reformy. Kapłani wysyłani dotąd na misje zagraniczne powinni teraz skupić się na ratowaniu własnej ojczyzny. Ich zadaniem jest wyzbycie się przywiązania do tego świata i wyjście ze strefy komfortu, która ich usypia. Muszą wziąć swój krzyż i pójść do drugiego człowieka – to wymaga od nich osobistego wysiłku. Tylko w ten sposób mogą postawić krzyż w samym centrum ludzkiego życia, dokładnie tak, jak czynił to Chrystus (Mt 16, 24–28). Krzyż jest bowiem przestrzenią, na której każdy powinien ukrzyżować wszystko, co sprzeciwia się woli Bożej. Zatem w przypadku kapłanów tym, co się jej sprzeciwia, jest stagnacja i uśpienie, podczas gdy w obliczu takiego zła, jakie panuje na świecie, potrzebna jest praca – bezkompromisowe wychodzenie do ludzi i walka o dusze, nawet za cenę cierpienia i śmierci. Dopóki na świecie istnieje zło, starcie z nim zawsze będzie okupione cierpieniem. Zadaniem dla samych Niemców jest natomiast przyjęcie tych żywych „krzyży”, wiernych naśladowców Chrystusa, jakimi są przychodzący do nich duchowni.

Mt 16,24-28
16,24. Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.
16.25. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.
16,26. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?
16,27. Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania. 16,28. Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w królestwie swoim».

Słowa Chrystusa bezpośrednio nawiązują do potrzeby ewangelizacji świata i czynienia go dobrym, co w pełni wpisuje się w przesłanie orędzia Pani Wszystkich Narodów, skierowanego do pogrążonych w ciemności Niemiec. W Ewangelii według św. Mateusza czytamy o konieczności wzięcia swojego krzyża i naśladowania Chrystusa (Mt 16,24-28) – każdy, kto tak czyni, ocali swoją duszę. Wzięcie krzyża to nic innego jak ukrzyżowanie własnego grzechu. Tylko z czystym sercem możemy podjąć misję ewangelizacji i wiernie podążać za Chrystusem, który mówi wprost (Mt 10,38-39):

Mt 10,38-39 
10,38. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzień.
10,39. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.

Z przytoczonych wersetów wynika zatrważająca prawda: można iść za Chrystusem, nie niosąc własnego krzyża – wówczas jednak człowiek taki nie jest godzien misji, jaką powierza mu Chrystus. Można przecież fizycznie lub deklaratywnie „iść za Nim” – być formalnym członkiem Kościoła, nosić miano chrześcijanina, a nawet przyjąć święcenia kapłańskie – a jednocześnie w głębi serca odmawiać niesienia swojego krzyża.
Co to oznacza w praktyce? Widzimy wyraźnie, że krzyż odnosi się bezpośrednio do codziennego życia każdego z nas i dotyka fundamentalnej kwestii, o której już wspomnieliśmy. Każdy musi na ołtarzu swojego ciała ukrzyżować to, co sprzeciwia się woli Boga, wyzbywając się złych uczynków. W ten sposób dusza składa Stwórcy ofiarę czystą i bez skazy. Dopiero po takim oczyszczeniu człowiek może autentycznie naśladować Chrystusa, pełniąc misję jednania ludzi z Bogiem.
Jeśli odniesiemy te słowa do kapłanów, staje się jasne, że wszyscy ci, którzy dopuszczają się grzechu oddalającego od Boga, nie mogą godnie pełnić Jego misji ani być Jego kapłanami. Każdy, kto idzie za Nim, a nie ukrzyżował własnego grzechu, nie jest Go godzien.
W Ewangelii czytamy przecież, że Jezus często napominał ówczesnych przewodników duchowych Izraela za to, iż pouczali innych, podczas gdy sami dopuszczali się nieprawości. Przykładem są Jego słowa o tych, którzy próbują wyciągnąć drzazgę z oka swego brata, nie dostrzegając belki we własnym. To pouczenie jasno wskazuje, że aby być dobrym pasterzem, należy najpierw samemu mieć czyste serce.
Grzech przynosi duszy śmiertelną szkodę i sprawia, że podlega ona sprawiedliwemu wyrokowi – niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje dany człowiek. Na końcu czasów Syn Człowieczy przyjdzie przecież w chwale swojego Ojca razem z aniołami i wtedy odda każdemu według jego postępowania.
Pamiętajmy jednak, że w odniesieniu do samego Jezusa ukrzyżowanie grzechu może rodzić pewną niejasność. On sam był przecież bez grzechu. Różnica ta wynika z wyjątkowości Jego misji: wolą Ojca było, aby Syn dał się ukrzyżować w celu odnowienia przymierza i ukazania nam prawdy zapisanej w Prawie przekazanym za pośrednictwem Mojżesza. Chrystus wziął nasze przekleństwa na siebie, realizując zasadę, że lepiej jest zginąć jednemu, niż żeby miało to dotknąć cały naród. W ten sposób oddał swoje życie za ludzi, gdyż wszyscy wtedy zgrzeszyli – tak Żydzi, jak i Jego właśni uczniowie, którzy się Go zaparli. Zatem w przypadku Chrystusa tym, co sprzeciwiłoby się woli Ojca, byłaby ucieczka od krzyża. Skoro jednak do końca wypełnił Jego wolę – zmartwychwstał.
Każdy, kto ukrzyżuje wszystko, co sprzeciwia się woli Boga, tak samo jak Chrystus dostąpi obietnicy zmartwychwstania. Widzimy stąd wyraźnie, że kapłani, którzy odrzucają swój krzyż i odmawiają wyjścia do ludzi – nie naśladując Chrystusa – wprost sprzeciwiają się woli Boga i sami ściągają na siebie sprawiedliwy wyrok.
 
Spójrzmy teraz na symbolikę krzyża z nieco innej perspektywy. W Piśmie Świętym zaskakujące jest to, że krzyż – w zależności od kontekstu biblijnego – może symbolizować różne motywy. Wszystkie one przecinają się jednak w punkcie centralnym, podobnie jak ramiona samego krzyża, którego belki łączą się ze sobą w środku. Spójrzmy zatem na krzyż jako na ołtarz Boży w kontekście omawianych wersetów z Ewangelii według św. Mateusza (Mt 16,24-28).
W Starym Testamencie ołtarz wzniesiony na górze Ebal, na którym synowie Izraela składali Bogu ofiary, był zbudowany z kamienia. Ze względu na swój ogromny ciężar była to konstrukcja statyczna, trwale przypisana do jednego miejsca. Aby złożyć na nim ofiarę, człowiek musiał osobiście do niego przyjść. Kamienny ołtarz nie wędrował do ludzi, to ludzie musieli pielgrzymować do niego. Ta statyczność doskonale charakteryzowała judaizm, który z założenia nie wychodził poza granice Ziemi Świętej.
Zupełnie inaczej jest z ołtarzem krzyża, który każdy z nas nosi ze sobą każdego dnia, a którym jest nasze własne ciało. Na tym ołtarzu dusza składa Bogu codzienne ofiary z czynienia dobra. Niektórzy jednak składają na nim ofiary nieczyste, jakimi są grzeszne czyny. Bóg dał jednak wszystkim grzesznikom możliwość i czas, aby za pośrednictwem Kościoła Chrystusowego uświęcić swoje ciało. Człowiek nie podlega zatem natychmiastowemu wymierzeniu sprawiedliwości w momencie popełnienia grzechu, ale otrzymuje czas, aby się z tych grzechów wyzwolić. Tacy ludzie mogą w ciągu swojego życia zejść z drogi nieprawości, by u kresu tej wędrówki złożyć Bogu ofiarę bez skazy ze swojego ciała. Motyw ten odnosi się do Starego Testamentu, w którym Bóg wstrzymał czas – księżyc i słońce – aby Jozue wraz z synami Izraela mogli wypędzić wszelkie zło z Ziemi Obiecanej, która miała się stać Ziemią Świętą. W duchowym znaczeniu tą Ziemią Świętą ma być świątynia ciała człowieka, dla której czas na wyparcie z niej zła został wstrzymany w Kościele Chrystusowym.
Skoro każdy ma swój krzyż, sam składa na nim ofiarę miłą Bogu. Należy jednak pamiętać, że jest to długotrwały proces, a śmierć może zaskoczyć człowieka w każdej chwili. Właśnie dlatego tylko wtedy, gdy nieustannie podejmuje on walkę z własną słabością – co czyni z niego ewangelicznego „gwałtownika” – jego grzechy mogą zostać odpuszczone, a on sam może zdobyć Niebo. Każdy musi stoczyć w swoim sercu gwałtowną walkę ze złem, gdyż człowiek rodzi się już ze skażonym sercem.
Wszelkie dobro, które uczynimy, jest wykonaniem woli Bożej. Chrystus wypełnił wolę Ojca i dał się ukrzyżować dla dobra człowieka, aby ukazać nam sprawy Nieba. Co ważne, nawet w obliczu bólu i śmierci nie zszedł z krzyża, co pokazuje nam, jak wielką miał siłę duchową i jak głęboko pozostawał w jedności z wolą Ojca, do czego każdy człowiek musi dążyć.
Człowiek posiada duszę, która kieruje ciałem w zależności od tego, jaki duch w niej mieszka. Jeśli wypełnia ją duch tego świata, człowiek postępuje według jego reguł. Jeśli natomiast jest napełniona Duchem Bożym, jej czyny odzwierciedlają Bożą wolę. Właśnie dlatego tak niebezpieczne są wszelkie ideologie. Potrafią podstępnie przejąć panowanie nad człowiekiem, wlewając się najpierw w jego duszę, a następnie manifestując się w ciele. Kluczowe staje się zatem pytanie: czyją wolę wypełnia dusza? W Edenie wąż najpierw podstępnie wlał w duszę Ewy swoje słowa. Te następnie, wzmocnione iluzorycznym pięknem, zamanifestowały się poprzez czyn, jakim było zerwanie i zjedzenie zakazanego owocu. Podobnie ma się rzecz w przypadku ideologii nowoczesnego humanizmu, która kusi człowieka wzniosłymi i pięknymi hasłami, aby ostatecznie doprowadzić go do grzechu i śmierci.
Bóg poprzez materię ukazuje nam prawdy duchowe. Sprawia, że to, co niewidzialne dla oczu, staje się dla nas namacalne i zrozumiałe. Prawdy te kryją się na kartach Pisma Świętego, objawione w wydarzeniach cielesnych, a wszystko to przenika Duch Boży. Dlatego też, zgłębiając Słowo Boże, musimy zawsze pamiętać, że dotyka ono sfery duchowej oraz toczącej się nieustannie walki pomiędzy dobrem a złem.
Jesteśmy wezwani, aby za sprawą Słowa Bożego usunąć ze swojego ciała wszelkie bałwochwalstwo i grzech. Pomoc na tej drodze otrzymujemy również poprzez modlitwę różańcową. Jej koraliki symbolizują grad starotestamentalnych kamieni, jakie Bóg zrzucił na wrogów synów Izraela w Ziemi Obiecanej dokładnie wtedy, kiedy wstrzymał czas dla pokonania nieprzyjaciela. Modlitwa różańcowa jest właśnie taką potężną duchową bronią daną nam od Boga. Każdy, kto uświęci swoje ciało według Ducha Bożego, sprawiając, że jego ciało stanie się Ziemią Świętą, zyska je na wieczność, gdyż jest ono obiecaną nam ziemią. Nie mówimy tu jednak o powłoce materialnej, lecz o jej nieśmiertelnym, duchowym obrazie.
 
Tę fundamentalną zasadę – prawdę o tym, że ludzkie ciało jest ołtarzem, a zarazem ofiarą składaną przez duszę – objawił nam sam Chrystus. Wchodząc na Golgotę z krzyżem, Jego Duch złożył doskonałą ofiarę z własnego Ciała. Ofiara ta została przyjęta przez Ojca, a Syn wstąpił do Nieba. Podobna droga czeka każdego człowieka: w chwili śmierci jego dusza, o ile okaże się miła Bogu, przejdzie do wieczności.
Czym jest zatem owoc miły Bogu? W Starym Testamencie ofiary składane Panu musiały być wolne od jakichkolwiek skaz. Zasada ta nie odnosi się jednak do ułomności cielesnych czy kalectwa, lecz do nieprawości rozumianej jako grzech, który może skazić każdy członek ludzkiego ciała. Grzech można przecież popełnić jedną ręką lub spojrzeniem oczu. Z tego powodu każda cząstka naszej fizyczności musi zostać oczyszczona i uwolniona od nieprawości.
Dla naszego zbawienia i nauki wolą Ojca było, aby Chrystus oddał swoje życie na krzyżu. Wypełnienie tej misji pokazuje, jak potężną siłę miał Jego Duch, który w obliczu tak niewyobrażalnego cierpienia nie sprzeciwił się woli Bożej do samego końca. Jezus mógł przecież, widząc czekającą Go mękę, wyprzeć się Ojca, a wtedy przygotowany dla Niego kielich zostałby odsunięty. Wystarczyło jedno słowo podczas sądu przed Piłatem, aby oddalić od siebie widmo okrutnej śmierci. Zatem Chrystus wiszący na Krzyżu jest dla nas wzorem tego, jaką ofiarę należy składać Bogu oraz w jakim kierunku ma zmierzać ludzka wola. Należy podkreślić, że nie chodzi o to, aby składać krwawą ofiarę z siebie samego, lecz o ofiarę składaną w jedności z wolą Bożą, która manifestuje się w każdym członku ciała człowieka. Ostatnią krwawą ofiarą stał się bowiem sam Chrystus.
Każdy człowiek ma swój własny, indywidualny krzyż, na którym duch musi złożyć swoje ciało Bogu w ofierze. Wiąże się to z trudem pracy na rzecz czynienia tego świata dobrym. Każdy realizuje tę misję na swój odmienny sposób. Jedni czynią to w małżeństwie, gdzie ich świętą powinnością jest wychowanie dzieci w Duchu Bożym. Inni, powołani do kapłaństwa, mają poprzez ewangelizację jednać świat ze Stwórcą, dając Go poznać tym, którzy jeszcze Go nie znają lub odwrócili się od Niego.
Chodzi tutaj zatem o pracę na rzecz Dobra, którym jest wyłącznie Bóg. W Ewangelii według św. Marka (Mk 10, 17–22) Chrystus przypomina bogaczowi, który nazwał Go dobrym: „Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg”. Człowiek ten stanął przed wyborem: pójść za Chrystusem czy zatrzymać swoje ziemskie posiadłości. On jednak wybrał ducha tego świata – złotego cielca – odrzucając Prawdziwe Dobro, jakim jest Duch Boży. Dlatego ewangelizacja świata, czyli dawanie poznać Boga ludzkości, sprawia, że świat staje się autentycznie dobry, jeśli tylko przyjmie to Prawdziwe Dobro. Chodzi o to, aby wybrać Prawdę spośród fałszu. Prawda to Duch Boży, a fałsz to inne, bezbożne duchy, które każdego dnia rozrywają nasz świat.
W tym duchu Pani Wszystkich Narodów wzywa, aby w Niemczech w końcu przyjęto krzyże i składano na nich ofiary z czynów godnych Boga. Służba Stwórcy musi stanąć w samym centrum ludzkiej rzeczywistości – im więcej bowiem osób podejmie ten trud, tym szybciej cała ziemia zostanie przemieniona.
Pani Wszystkich Narodów wzywa również, by obudzić duchowieństwo, którego fundamentalną powinnością jest gorliwa służba Boża. Chrystus nie stał w miejscu, lecz nieustannie wychodził do ludzi, przyprowadzając ich do Ojca swoją nauką. Dziś to wezwanie ma realizować się poprzez Jego Kościół, do którego na nowo trzeba przyprowadzić zagubionego człowieka, jako że świat ponownie pogrąża się w ciemności – dokładnie w taki sposób, w jaki Chrystus ukazał to podczas swojego ziemskiego życia.
 
Upadek zbrodniczego ducha nazizmu w Niemczech pozostawił po sobie pustkę – „puste gliniane naczynia”. To właśnie wówczas otworzyła się przestrzeń do działania. Gdyby Kościół podjął wtedy wytężoną pracę na rzecz ewangelizacji, Niemcy nie byłyby dziś jednym z najbardziej zlaicyzowanych narodów w Europie. Zamiast tego stały się krajem, który obecnie z każdej strony rozrywany jest przez bezbożne, czysto ludzkie ideologie.
W Księdze Prawa Mojżeszowego, w której zapisane jest przymierze Boga z człowiekiem, zostało powiedziane wprost, że za grzech na wspólnotę spadają przekleństwa, a za dobro – błogosławieństwa. Dziś całe Niemcy staczają się w przepaść, upodabniając się do Sodomy i Gomory. Z tego powodu Pani Wszystkich Narodów z jednej strony mówi o tym społeczeństwie jako o „biednym”, z drugiej zaś – ukazując karzącą pięść – przypomina o surowych zapisach Prawa Bożego i konsekwencjach ich złamania.
W przytoczonej już Ewangelii według św. Mateusza czytamy, że człowiek nie jest w stanie wykupić własnej duszy. Dlatego określenie „biedne Niemcy” – odnoszące się do kraju, który w wymiarze materialnym należy do jednego z najbogatszych na świecie – dotyczy w istocie biedy duchowej. Cóż bowiem z tego, że zdobyły one świat, skoro na swojej duszy poniosły szkodę?
Pokój pomiędzy człowiekiem a Bogiem może nastąpić jedynie wtedy, gdy ciało połączy się z Duchem Bożym. Tą, która ma pomóc Kościołowi chrystusowemu spoić te dwie góry – Ebal z Garizim – jest Pani Wszystkich Narodów.
Chrystus wielokrotnie wchodził w samotności na górę, aby rozmawiać z Bogiem poprzez modlitwę. Podobnie Mojżesz jako jedyny mógł wstępować na Synaj i rozmawiać ze Stwórcą. Obaj byli bowiem duchowo pojednani z Nim. Tyczy się to również Eliasza. Podsumowanie tej prawdy zawarte jest w Nowym Testamencie, w Ewangelii mówiącej o Przemienieniu Pańskim na górze Tabor, gdzie obok Chrystusa pojawili się właśnie Mojżesz i Eliasz. Widzimy tu trójkę wybranych, z którymi Bóg rozmawiał bezpośrednio. W tych trzech przypadkach doszło do mistycznego zjednoczenia góry Ebal, która symbolizuje świat cielesny, z górą Garizim, będącą obrazem świata duchowego. Pełnym obrazem tej prawdy jest Przemienienie Chrystusa właśnie na górze Tabor.
 
W orędziu słyszymy, że do Boga ponownie muszą być przyprowadzeni zwykli ludzie, gdyż tak się to zazwyczaj odbywa. O co zatem chodzi z tymi „zwykłymi ludźmi”? Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy najpierw zdefiniować, kim jest taki człowiek. Na kartach Ewangelii padają niekiedy określenia mówiące o ludziach małych lub prostych. Człowiek zwykły to ktoś pokorny, kto potrafi przyjąć słowo niepochodzące od siebie samego. Jego całkowitym przeciwieństwem jest ziemska elita, wypełniona pychą po brzegi, zdolna przyjąć jedynie to, co pochodzi od niej samej. Tacy ludzie uważają się sami za bóstwa i chcą kształtować ten świat według własnych, zepsutych wartości.
Gdy Chrystus wybierał swoich uczniów, stawiał na ludzi prostych i pokornych, gotowych do słuchania i przyjęcia prawdy.
Są to często ludzie, którzy osobiście doświadczyli zła tego świata, przez co doskonale rozumieją, jak bardzo potrzebuje on odnowy. Duch tego świata działa bowiem tak, że im wyżej człowiek stoi w ziemskiej hierarchii, tym większa rodzi się w nim pycha. A pokora i pycha to dwa całkowicie przeciwstawne pojęcia, stojące wobec siebie jak dobro i zło. Z tego powodu jedynie pokorni są w stanie przyjąć Boga i głosić Go.
W poprzednim orędziu mówiliśmy o nowoczesnym humanizmie, którego twórcami są globalne elity, stojące wysoko w strukturach władzy. Jak widzimy, ludzie ci głoszą własne przekonania, które w ich mniemaniu są słuszne – często w podstępny sposób ubrane w piękne słowa.

Potem widzę bazylikę św. Piotra. Pani trzyma swoją rękę nad nią i mówi:
„To powinno i musi być ochronione. Ten inny duch przenika tak niesamowicie”.
Wtedy widzę przed moimi oczami chmury, białe i czerwone, przechodzące w nieładzie. To jest tak, jakby one bardzo szybko przechodziły, jedna obok drugiej. Poniżej widzę w nieładzie sylwetki różnych kopuł i wież kościelnych. Pani wskazuje mi ten obraz i wtedy jest tak, jakby Ona rękami rozdzielała chmury. Teraz widzę przed sobą ciemnoniebieską powierzchnię i w środku tej niebieskiej powierzchni jasne światło, prawie jak bardzo jasna gwiazda, która połyskuje przed moimi oczami. Pani dotyka to światło palcem wskazującym, bardzo delikatnie, ale jednocześnie tak silnie, że słyszę niejako uderzenia. Tak jakby uderzała w to młotkiem. Wtedy mówi:
„W tamtą stronę”.
Wtedy widzę poniżej, wiszące ciężkie chmury, bardzo czarne, i kopułę bazyliki św. Piotra. Słyszę Głos, który mówi:
„Nadejdzie walka. Będzie gwałtowna, będzie zażarta. Jeszcze mamy długą drogę do przebycia”.

Cały omawiany fragment orędzia nawiązuje do Księgi Izajasza (Iz 37,1-38), w której król asyryjski Sennacheryb zdobywa kolejne ziemskie królestwa, niszcząc je wraz z ich bożkami. Jednak, kiedy jego wojska zbliżają się do Jerozolimy, modlitwy tamtejszego władcy, króla Ezechiasza, przynoszą ratunek – jego prośby o pomoc zostają przez Boga wysłuchane. Stwórca zapowiada wówczas, że Sennacheryb nie wkroczy do Jerozolimy, ale wróci tą samą drogą, którą przybył, natomiast on sam zostanie zabity we własnym kraju.
W kontekście orędzia Pani Wszystkich Narodów – w odróżnieniu do historii króla Sennacheryba – nie mówimy jedynie o walce konwencjonalnej, ale przede wszystkim o współczesnych zagrożeniach duchowych, którymi są wszelkie bezbożne ideologie.
W czasach, gdy wygłaszane było to orędzie, na świecie rozprzestrzeniał się komunizm. Był on krwawą ideologią polityczną, podobną do tej z czasów władcy asyryjskiego, którego celem było panowanie nad całym światem. Ów system otwarcie zwalczał Kościół Chrystusowy, dopuszczając się zabijania wierzących, wśród których było wielu kapłanów. Stalin, który stał na czele tego zbrodniczego systemu, jako przywódca Związku Radzieckiego dążył do całkowitego wykorzenienia wiary. Zamykał i burzył świątynie, wysyłał kapłanów do łagrów i bezwzględnie niszczył wszelkie przejawy religijności, nie tylko w odniesieniu do katolicyzmu, ale też prawosławia, islamu czy judaizmu.
Widzimy zatem, że jego działanie bardzo przypomina postępowanie króla asyryjskiego, który ostatecznie zginął we własnym kraju. Podobnie potoczyły się losy przywódcy Związku Radzieckiego, Stalina, wokół którego śmierci narosło wiele kontrowersji. Choć Stalin oficjalnie doznał udaru mózgu, to jak wskazują historycy, istniała szansa na jego odratowanie. Jednak otaczający go ludzie oraz sprowadzeni później lekarze, panicznie obawiając się o własny los w razie popełnienia jakiegokolwiek błędu, w decydującym momencie właściwie nie udzielili mu na czas pomocy.
W obrazie orędzia widzimy różne wieże i kopuły kościelne, które nie są ukazane jako kamienne budowle, ale jako sylwetki – ich zarysy, jakby to była ich postać duchowa. Owe kontury symbolizują zburzone kościoły różnych wyznań i religii, do czego doprowadził komunistyczny reżim.
W tej dramatycznej sytuacji Pani Wszystkich Narodów kładzie swoją rękę nad Bazyliką św. Piotra, osłaniając ją i mówiąc, że to miejsce powinno i musi zostać uratowane. W ten sposób – podobnie jak niegdyś Bóg zatrzymał króla asyryjskiego przed profanacją świątyni jerozolimskiej – tak teraz Pani Wszystkich Narodów zatrzymuje Stalina przed zniszczeniem Kościoła katolickiego.
Kluczowym elementem tej analogii jest los ludów podbitych przez króla asyryjskiego. Był on tak upojony swoimi sukcesami i pewny siebie, iż uznał, że z Jerozolimą pójdzie mu tak samo, jak w poprzednich przypadkach. Nie wierzył w Boga Jahwe, ponieważ kiedy wcześniej niszczył poprzednie bożki, żaden z nich nie ujął się za swoimi wyznawcami – były to przecież tylko ludzkie rzeźby i wyobrażenia.
Kiedy jednak król Jerozolimy, Ezechiasz, który wiedział o zbliżającym się niebezpieczeństwie, udał się do świątyni, aby prosić Boga o ocalenie i zdać się całkowicie na Jego ramię, Bóg wysłuchał jego modlitw.
Widzimy zatem, że gdyby nie modlitwa i całkowite oparcie się na Bogu, król asyryjski zapewne podbiłby również Jerozolimę. Analogicznie Pani Wszystkich Narodów zwraca uwagę, że to miejsce powinno i musi zostać ochronione, co nie oznacza, że na pewno tak się stanie. Pani podkreśla, że Watykan nie zdaje sobie sprawy z pewnych zagrożeń, które przenikają do Kościoła katolickiego w sposób ukryty. Są one niezauważalne dla oczu człowieka, gdyż mają charakter duchowy. Pani Wszystkich Narodów w orędziach wyraźnie wskazuje naturę tych niebezpieczeństw – ukazując je Kościołowi, sprawia, że może on w odpowiedni sposób zareagować, aby się im przeciwstawić. Jeśli człowiek nie prosi Boga o ratunek, pokazuje tym samym, że w Niego nie wierzy lub że jest zaślepiony strachem, który paraliżuje człowieka.
 
W Księdze Izajasza czytamy, że Bóg ochrania swój lud w cieniu swojej ręki. Ów biblijny cień Bożej dłoni oznacza w wymiarze duchowym obecność oraz osłonę Ducha Świętego:

Iz 51,16. Włożyłem moje słowa w twe usta i w cieniu mej ręki cię skryłem, bym mógł rozciągnąć niebo i założyć ziemię, i żeby powiedzieć Syjonowi: «Tyś moim ludem».

Powyższy werset z Księgi Izajasza mówi o nowym, duchowym Syjonie, który będzie zamieszkany przez Boży lud – tworzą go chrześcijanie ze wszystkich narodów. Bóg osłania Swoim Duchem Świętym Bazylikę św. Piotra po to, aby zapełniły się nowe niebo i nowa ziemia – które On przygotował dla Swojego ludu, zanim powstało jeszcze życie na ziemi. Jednak, aby należeć do tego ludu, człowiek musi Go znać i opierać się na Nim, kierując do Niego swoje modlitwy.
W obrazie orędzia tym cieniem Bożego ramienia jest Duch Święty, który przychodzi do nas za sprawą orędownictwa Pani Wszystkich Narodów. Jej orędownictwo sprowadza ową Bożą osłonę nad Bazylikę św. Piotra, nawet pomimo faktu, że Kościół Ją odrzuca – do dzisiaj objawienia Pani Wszystkich Narodów nie zostały przez Kościół zatwierdzone (w lipcu 2024 roku Dykasteria Nauki Wiary ostatecznie opublikowała negatywną decyzję, uznając te objawienia za nienadprzyrodzone).
Jednak – jak czytamy w Księdze Izajasza – choć Jerozolima nie zasługiwała na Bożą pomoc, Pan ochraniał ją ze względu na swoje Imię oraz na swojego sługę Dawida. Podobnie w przypadku Bazyliki św. Piotra – Bóg osłania ją ze względu na swoje Imię oraz z powodu swojego Syna Jezusa i złożonej Mu obietnicy.
 
W obrazie orędzia widzimy Panią Wszystkich Narodów, która swoimi rękami rozdziela przenikające się ze sobą białe i czerwone chmury unoszące się nad Bazyliką św. Piotra. Wtedy oczom Idy Peerdeman ukazuje się niebieska powierzchnia, w której centrum świeci jasne światło – przypominające jasną migoczącą gwiazdę. Pani wskazuje wówczas palcem, że to właśnie ku temu światłu należy się kierować, co oznacza, że tam należy kierować swoje modlitwy. Tym światłem musi być Duch Święty, który za pośrednictwem Pani Wszystkich Narodów prowadzi człowieka do Boga.
Podobnie jak król Ezechiasz skierował swoje modlitwy o ocalenie do Boga przed władcą asyryjskim, tak teraz cały Kościół katolicki – a przede wszystkim papież, który stoi na jego czele – powinien skierować swoje modlitwy do Boga o ocalenie, zdając się całkowicie na Niego.
 
W Księdze Izajasza czytamy, że król asyryjski ubliżał Bogu, a nawet Nim pogardzał. Nie wierzył w Niego i ganił króla Jerozolimy, że opiera się na Nim i kieruje do Niego swoje modlitwy. Wskazywał przy tym, że bożki czczone przez podbite ludy nie ochroniły ich i tak samo potoczą się losy Jerozolimy. Dostrzegamy zatem, że chciał strachem wprowadzić podział pomiędzy Bogiem a Jego ludem. Często czytamy w Ewangelii, że strach jest czymś, co oddziela uczniów Chrystusa od Niego. Człowiek w obliczu strachu jest w stanie wyprzeć się Boga – jak miało to miejsce w przypadku św. Piotra, który trzykrotnie wyparł się Jezusa. To samo widzimy, kiedy uczniowie Chrystusa płyną łodzią i nagle zrywa się gwałtowna burza. Kiedy wpadają w panikę, przychodzi do nich po wodzie Chrystus, który gani ich za brak wiary. Zamiast ulegać paraliżującemu strachowi, powinni zwrócić się do Niego w modlitwie i całkowicie się na Nim wesprzeć – dokładnie tak, jak zrobił to król Ezechiasz w chwili, kiedy był bliski śmierci, od której ostatecznie uchronił go Bóg. Widzimy zatem na przykładzie wspomnianej Ewangelii, że przyjście Piotra do Chrystusa symbolizuje modlitwę, gdyż to właśnie przez nią jednamy się z Nim. Wtedy, kiedy wokół szaleje „burza”, On osłania nas Swoją ręką, co w Ewangelii ukazane jest jako podanie dłoni tonącemu Piotrowi.
Pani Wszystkich Narodów wskazała dokładnie to, co wierzący powinien w takiej chwili zrobić – kołatać do Boga, co oznacza żarliwą modlitwę. Prawdę tę doskonale objaśnia Ewangelia według św. Łukasza (Łk 11, 9-13):

Łk 11,9-13
11,9. I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. 
11,10. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. 
11,11. Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? 
11,12. Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona? 
11,13. Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą».

Przytoczona Ewangelia mówi o wytrwałości w modlitwie oraz o Ojcu i Jego dzieciach, które, jeśli będą Go prosić, otrzymają Ducha Świętego. Jest On Pocieszycielem, a więc również Obrońcą w momentach, gdy człowiek czuje, że już ginie. Powyższy fragment obrazu orędzia to wstęp do modlitwy Pani Wszystkich Narodów, która zostanie przekazana w dalszych orędziach. Prosimy w niej Boga o zesłanie Ducha Świętego, który będzie nas chronił przed upadkiem, katastrofą i wojną – czyli w chwilach, kiedy będziemy myśleć, że czeka nas już tylko śmierć. Zatem kiedy Pani Wszystkich Narodów rozsuwa chmury i wskazuje, aby modlić się do Boga o zesłanie Ducha Świętego, dokładnie o to prosimy w tej modlitwie. Pani Wszystkich Narodów ocienia swoją ręką Bazylikę św. Piotra, wskazując, że chroni i osłania Kościół katolicki, który jest domem modlitwy dla wszystkich narodów.
Zastanówmy się jeszcze, co oznaczają te białe i czerwone chmury, które gwałtownie przenikają się ze sobą. Czerwony kolor oznacza ustrój polityczny i zarazem ideologię, jaką jest komunizm, natomiast biały – chrześcijaństwo. Ten czerwony kolor ściera się i przenika z białym, co odzwierciedla walkę polityczno-chrześcijańską, o której będziemy mówić szerzej w kolejnym fragmencie.
 
Wróćmy teraz do motywu światła, które Pani Wszystkich Narodów ukazała Idzie Peerdeman. Symbolika ta odsyła nas bezpośrednio do Księgi Rodzaju i biblijnego opisu początku stworzenia:

Rdz 1,1-4
1,1. Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.
1,2. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami.
1,3. Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość. 1,4. Bóg widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności.
1,5. I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą.
I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy.

W trzecim wersecie przytoczonej Księgi Rodzaju czytamy o powołaniu do istnienia światłości, która ma oddzielić jasność od ciemności. Wiemy jednak, że słońce, księżyc i gwiazdy – jako fizyczne ciała niebieskie – zostały stworzone dopiero czwartego dnia (Rdz 1, 14-19). Skoro więc nie ma jeszcze kosmicznych źródeł światła, co właściwie rozbłysło pierwszego dnia?
Tutaj dochodzimy do sedna sprawy. Światłość z pierwszego dnia stworzenia nie oddziela dnia od nocy w sposób czysto fizyczny, ale jest duchowym światłem Nauki oddzielającej dobro od zła. Jest to światło, dzięki któremu uczymy się je rozróżniać. W tym kontekście bezład i mrok na ziemi u początku stworzenia odnosi się nie tylko do fizycznego chaosu i nieładu panującego na ziemi, ale w sensie duchowym do braku Prawa Bożego, które – jak widzimy – zostało stworzone jeszcze zanim powstał człowiek. Tym światłem, które nam wskazuje różnicę pomiędzy dobrem a złem, jest Duch Święty. W orędziach Pani Wszystkich Narodów, która jest pośredniczką pomiędzy człowiekiem a Duchem Świętym, wyraźnie dostrzegamy, że ich treść pomaga nam dostrzec różnicę pomiędzy dobrem a złem, które w dzisiejszym świecie przyjmuje coraz bardziej zawoalowane formy.
Widzimy również, że Światłość, którą Bóg stworzył na początku, nazwał  „dobrą”, co bezpośrednio wskazuje, że ciemność, która jest przeciwieństwem jasności, jest zła.
Światło stworzone przez Boga na samym początku jest niczym symboliczna latarnia, do której powinien zmierzać duchowy człowiek, aby zbliżyć się do Boga. Jest ono drogowskazem wskazującym nam drogę, jak należy tego dokonać. Reprezentacją tego światła na ziemi jest Kościół katolicki oraz zawarta w nim Jego Nauka, która zbliża nas do pojęcia różnicy pomiędzy złem a dobrem. Widzimy jednak, że kapłani stojący na czele tej wspólnoty sami zaczynają błądzić, czego winowajcą jest duch, który przenika wszystko tak głęboko i przed którym ostrzega Pani Wszystkich Narodów.
To właśnie za Jej orędownictwem Duch Święty ukazuje nam zło ukryte za pozornym dobrem, czego współczesnym przykładem jest ideologia nowego humanizmu. Podobnie niegdyś wąż skusił Ewę do zjedzenia zakazanego owocu, również ukrywając zło za pozornym dobrem.
Zatem dobrym może być jedynie ten, który ma w swoim sercu to Światło z pierwszego dnia stworzenia, którym jest Duch Święty. Zwróćmy uwagę, że w modlitwie Pani Wszystkich Narodów prosimy, aby Duch Święty zamieszkał w sercach wszystkich narodów, co wskazuje na to, że ten „Ogień” ma płonąć wewnątrz człowieka.
Ci, którzy idą za tym duchowym Światłem, naśladując Je i przyjmując Jego Naukę, zmierzają ku wieczności. Tam nie ma już podziału na dzień, noc czy pory roku, ponieważ w Bożym Świetle panuje wyłącznie życie.
Z perspektywy biologicznej człowiek potrzebuje światła, by móc żyć. W absolutnej ciemności wszystko zlewa się w bezkształtną masę – mrok niesie ze sobą bezruch i śmierć. Dopiero w świetle dnia otaczający nas świat nabiera kształtów, a my zyskujemy pewność, dokąd zmierzamy.
Takiej samej światłości potrzebujemy dla ducha, aby wiedzieć, jak postępować w życiu oraz dokąd zmierzać.
W obrazie orędzia Ida Peerdeman widzi błękitną powierzchnię, w której wnętrzu znajduje się potężne światło. Podobnie jak świat materialny potrzebuje słońca – czyli fizycznego ciała niebieskiego – tak wnętrze człowieka potrzebuje swojego duchowego „ciała niebieskiego”, którym jest Boże Światło będące drogowskazem.
Warto również zauważyć, że w Księdze Rodzaju jedynie światło zostało nazwane bezpośrednio „dobrym”. Wszystkie inne stworzenia, jak słońce, księżyc czy gwiazdy, zostały stworzone „dobrze”, co nie jest zawsze tożsame z byciem dobrym. Sedno tkwi w tym, że to Najwyższe Dobro – czyli Bóg – czyni wszystko dobrze. Zatem to, co zostało wykonane przez Boga, jest dobrze zrobione, choć w świecie materialnym może przejawiać się jako zło.
W planie zbawienia zło odgrywa kluczową rolę, stając się dla ludzkości lekcją odróżniania dobra od zła – światłości od ciemności. A ten który nazywa zło złem, pojął naukę. Bóg ukształtował nas z materii – jako istotę cielesną, zanurzoną w chaosie i duchowej ciemności – aby następnie, za sprawą Swojej Nauki, która jest drogowskazem dla duszy, mogła przemienić człowieka cielesnego na podobieństwo Boże. Człowiek duchowy, pokonując zło i materię, wzmacnia się. Nabiera siły, która jest wyznacznikiem zbawienia. Im większe zło pokonuje, tym silniejsza w czynieniu dobra staje się dusza.
Ten, kto potrafi odróżniać dobro od zła, zobowiązany jest mu się sprzeciwić. W orędziach Pani Wszystkich Narodów wielokrotnie słyszymy, że nie wystarczy wiedzieć, że coś jest złe lub dobre, ale trzeba działać, walcząc ze złem za pomocą czynów. Mówi o tym Chrystus, kiedy wspomina, że gwałtownicy zdobywają Królestwo Niebieskie – i chodzi tutaj o walkę duchową w sercu człowieka – walkę dobra ze złem, co manifestuje się poprzez czyny.
Ciało jest barierą stojącą pomiędzy człowiekiem duchowym a Bogiem. Przysłania ono duchowe oczy i uszy. Aby ujrzeć Boga, człowiek duchowy musi niejako przeniknąć i okiełznać człowieka cielesnego według woli Bożej. To właśnie ta sztuka przerosła Izraelitów, którzy patrząc na Chrystusa – żywą Światłość – widzieli w Nim jedynie człowieka. Co uderzające, ludzie schorowani, a zwłaszcza niewidomi, dostrzegali w Nim Mesjasza. Patrzyli bowiem na Niego oczami duchowymi, których nie przysłaniał wzrok cielesny. Ich ciało było po prostu słabe, dlatego widzieli więcej. Nie jest zatem przypadkiem, że człowiek cierpiący i schorowany mocniej dostrzega Boga. Często ktoś, kto nigdy wcześniej nie zwracał się do Boga, odnajduje Go właśnie w takim stanie.
Izraelici nie słyszeli ani nie widzieli w Chrystusie Boga, gdyż żyło im się wygodnie i niczego im nie brakowało. Ich serca były z kamienia, którego dusza nie mogła przeniknąć i w którym żadne słowa proroków Bożych nie mogły się zakorzenić. Patrzyli na Niego oczami cielesnymi, a nie duchowymi – i to samo odnosi się do słuchania Jego słów.
 
Bóg stara się opisać sprawy duchowe za pomocą materii. Obraz orędzia, w którym Ida Peerdeman widziała niebieską powierzchnię ze światłem w jej centrum, istnieje realnie w świecie materialnym i jest pulsarem – tak zwaną gwiazdą neutronową. Pulsar wygląda jak latarnia – szybko się obraca i wydaje przy tym odgłosy, które można zarejestrować na Ziemi. To właśnie te dudnienia słyszy Ida Peerdeman, gdy Pani Wszystkich Narodów wskazuje na tę gwiazdę. Orędzie staje się jednocześnie proroctwem zapowiadającym odnalezienie takiego obiektu w kosmosie, gdyż okazuje się, że po raz pierwszy pulsara odkryto 28 listopada 1967 roku – a więc prawie 18 lat po wygłoszeniu orędzia. Przytoczmy teraz opis widzącej, zachowany na nagraniu magnetofonowym, w którym własnymi słowami opisuje ona tę niezwykłą gwiazdę. Zawiera on bowiem więcej szczegółów niż oficjalne publikacje:

(11:58) I wtedy zobaczyłam przed sobą bardzo głęboką niebieską przestrzeń.
(12:01) I w samym środku tej niebieskiej przestrzeni stało jasne światło.
(12:05) Tak jasne światło, jakiego nie znamy.
(12:08) Do tego stopnia, że mówię: to jest jasne światło.
(12:12) Ono lśni jak gwiazda.
(12:14) I było tak, że aż oczy od tego bolały.
(12:17) Prawie nie mogłam w nie patrzeć.
(12:20) I wtedy Kobieta zrobiła coś bardzo osobliwego.
(12:22) Swym palcem wskazującym bardzo delikatnie w nie stuknęła. (12:26) Zupełnie jakby to był kryształ.
(12:28) Tak całkowicie ostrożnie musiała tego dotknąć.
(12:30) Tak subtelnie.
(12:31) Ale dla mnie wydało to tak ciężki, potężny dźwięk.
(12:35) Odczułam to tak, jakby uderzyła w to młotkiem.
(12:39) I wtedy Ona mówi: „Tam muszą zmierzać”.
(12:42) Tak, co to oznaczało,
(12:43) co to znaczy „tam” –
(12:44) tego oczywiście znowu nie wiem.

Powiedzmy teraz coś o odkryciu pulsara, gdyż jest to temat niezwykle interesujący. 28 listopada 1967 roku naukowcy zarejestrowali w kosmosie nieznany wcześniej sygnał o niewiarygodnie stałej częstotliwości. Na początku poważnie rozważano nawet hipotezę, że może to być pozaziemska wiadomość od obcej cywilizacji. Z tego powodu badacze nadali pierwszemu odkrytemu sygnałowi oficjalne, robocze oznaczenie LGM-1, co było skrótem od angielskiego wyrażenia „Little Green Men”, czyli „Małe Zielone Ludziki”. Okazało się jednak później, że dźwięki te pochodziły od nieznanego dotąd obiektu – pulsara, który emitował w przestrzeń regularne impulsy fal radiowych.
Co najbardziej uderzające, kiedy badacze przetworzyli te niewidzialne dla ludzkiego oka fale elektromagnetyczne na sygnał dźwiękowy, w głośnikach aparatury laboratoryjnej usłyszano ciężki, miarowy odgłos przypominający uderzenia młota.
To porównanie wizualne nabiera jeszcze większej mocy, gdy uświadomimy sobie, że w styczniu 1969 roku astrofizykom po raz pierwszy udało się zarejestrować taki obiekt również w sposób optyczny. Sfotografowany wówczas Pulsar Kraba (zdjęcie 1) okazał się obiektem, w którego samym centrum bije niezwykle jasne, punktowe światło, otoczone głęboką, ciemnoniebieską przestrzenią kosmicznego gazu.

Zdjęcie 1. Rentgenowskie zdjęcie materii wirującej wokół pulsara w Mgławicy Kraba – przesłane przez satelitę Chandra (Fot. AP).

W świetle widzialnym (np. na zdjęciach z Teleskopu Hubble’a) wnętrze i otoczenie pulsara świeci na niebiesko przez tzw. promieniowanie synchrotronowe. Pulsar obraca się niesamowicie szybko i posiada gigantyczne pole magnetyczne. Wyrzuca on w przestrzeń elektrony z prędkościami bliskimi prędkości światła. Gdy te rozpędzone elektrony wpadają w linie pola magnetycznego, zaczynają gwałtownie wokół nich krążyć, poruszając się po torze spiralnym. Ta gwałtowna zmiana kierunku ruchu sprawia, że emitują one charakterystyczne niebieskie światło.
Teleskop Hubble’a rejestruje głównie światło widzialne (takie, jakie widzą ludzkie oczy). Natomiast Chandra to teleskop rentgenowski – „patrzy” na kosmos w paśmie promieniowania X, dzięki czemu widzi to, co pozostaje niewidoczne gołym okiem. Istnieje jednak zasadnicza różnica w kwestii barw na tych fotografiach. O ile w paśmie światła widzialnego błękit pulsara jest zjawiskiem w pełni naturalnym, ale mniej widocznym niż na powyższym zdjęciu, o tyle na zdjęciach rentgenowskich kolor niebieski jest nadawany cyfrowo przez naukowców. Ponieważ promieniowanie rentgenowskie z natury pozostaje dla ludzkiego wzroku całkowicie niewidzialne, astronomowie przypisują mu sztuczne barwy (tzw. kolory reprezentatywne), aby przełożyć suche dane na obraz. Co niezwykłe, naukowcy wybierają kolor niebieski celowo, oznaczając nim zjawiska o najwyższej energii, skrajnie wysokiej temperaturze oraz potężnej sile pola magnetycznego.
Widzimy zatem, że to, co badacze kosmosu musieli odkrywać za pomocą specjalnych i skomplikowanych urządzeń, widząca zobaczyła i usłyszała już wiele lat wcześniej, gdy Pani Wszystkich Narodów ukazała jej tę gwiazdę. Podobną sytuację mieliśmy we wcześniejszych orędziach, kiedy widząca zobaczyła wygląd Ziemi z kosmosu oraz czarną dziurę na długo przed tym, zanim człowiek zdołał tego dokonać.
Ida Peerdeman bezpośrednio widziała ten jasny punkt w błękitnej przestrzeni i słyszała uderzenia przypominające stukanie młotkiem – podobne do tych, jakie wydaje z siebie pulsar: https://www.youtube.com/shorts/y0drGTns4nc .
Pani Wszystkich Narodów wskazała tę gwiazdę jako kierunek, w którym należy zmierzać. Pulsary są często nazywane latarniami, gdyż zachowują się podobnie jak latarnia morska, która w ciemności sprowadza zagubionych żeglarzy do domu. Nie jest zatem przypadkiem, że w kontekście orędzia Pani Wszystkich Narodów pokazuje nam właśnie taką latarnię na niebie, która, poza tym, że ma dla nas duchowe znaczenie, być może ma nas realnie gdzieś zaprowadzić.
Skoro pulsar jest taką latarnią, to wszechświat można przyrównać do wód górnych, które Bóg oddzielił od wód dolnych. Podobnie jak na wodzie załoga statku dzięki światłu latarni może w ciemności dopłynąć do lądu, tak duchowy człowiek dzięki Duchowi Świętemu zmierza do Królestwa Niebieskiego.
Zauważmy, że pulsary wraz z otaczającymi je gazami przypominają swoim kształtem Ducha Niebieskiego.
W poprzednim fragmencie obrazu orędzia mówiliśmy o ręce Bożej, która osłania swoim cieniem – to jest Duchem Świętym – Bazylikę św. Piotra. Okazuje się, że istnieje pulsar w kształcie dłoni, który został nazwany w rzeczywistości Ręką Boga (zdjęcie 2).

Zdjęcie 2. „Ręka Boga” – mgławica MSH 15-52, uchwycona w niewidzialnym dla naszych oczu świetle rentgenowskim przez teleskop Chandra X-ray Observatory.

Potem widzę przed sobą siedzącego papieża. Pani patrzy poważnie, odwraca głowę w bok i mówi:
„Zachęcić poddanych. Nie tylko że zachęcić, ale oni muszą pracować w prawdziwym chrześcijańskim duchu. Wy myślicie, że to wszystko jest dobre, ale trzeba pracować czynami. Jestem dostatecznie zrozumiała. Jeszcze więcej domagać się socjalnych praw, Sprawiedliwości i Miłości bliźniego. Ale … działać nie słowami, lecz czynami. Czyny mogą ich przyprowadzić do światła, które wam wskazałam”.
Potem widzę Europę przed sobą. Pani mówi:
„Europo, bądź ostrzeżona! Zjednocz się w dobrym! To jest nie tylko walka ekonomiczna, tu chodzi o zepsucie ducha; polityczno-chrześcijańska walka. To musi przyjść z góry. Oni muszą dać przykład, ale, niestety, także i duchowieństwo. Oni muszą zejść do moich najmniejszych”.

W przytoczonym fragmencie orędzia pojawia się wezwanie do pracy w prawdziwym duchu chrześcijańskim. Czym jednak charakteryzuje się ta postawa? Odpowiedź odnajdujemy w Ewangelii. Chrystus jako Żywe Słowo Boga, własnym życiem i czynami dał nam doskonały wzór takiej działalności. Większość czasu spędzał wśród ludzi, przemierzając miasta oraz wioski dawnego Izraela. Swoją misję realizował na zewnątrz, poza murami świątyni, a do Jerozolimy udawał się przede wszystkim na najważniejsze Święta Żydowskie, takie jak Pascha, Święto Namiotów czy Święto Tygodni. To jasny dowód na to, że praca w duchu chrześcijańskim nie ma nic wspólnego ze stagnacją i biernym czekaniem, aż człowiek sam przyjdzie do Kościoła, który reprezentuje Boga na ziemi.
W orędziu Pani Wszystkich Narodów słyszymy wyraźne wezwanie do walki o człowieka – o jego prawa socjalne, sprawiedliwość oraz autentyczną miłość bliźniego. To właśnie te konkretne działania mają moc przyprowadzania ludzi do Światła, którego ziemską reprezentacją jest Kościół katolicki. Każdy, kto cierpi na tym świecie z powodu jakiegokolwiek niedostatku – czy to głodu, pragnienia, ubóstwa, czy braku zdrowia – zyskuje szansę na wewnętrzną przemianę, gdy słudzy Boży przychodzą mu z pomocą. Kiedy ten fizyczny lub egzystencjalny głód zostaje zaspokojony, w sercu człowieka rodzi się wdzięczność, która naturalnie zwraca go ku Bogu. W tym miejscu należy mocno podkreślić, że doświadczenie ludzkiej dobroci to dopiero początek drogi ku Stwórcy – wędrówki, której ostatecznym celem jest wewnętrzne oczyszczenie i świętość. Świadectwo miłosierdzia staje się zatem kluczowym impulsem. Budzi ono wiarę i sprawia, że człowiek zaczyna z ufnością i miłością wypełniać wolę Bożą w swoim życiu. Zauważmy, że Chrystus w czasie swojej ziemskiej misji dokładnie realizował ten schemat działania. Leczył chorych, karmił głodnych, poił spragnionych, wyzwalał z więzów grzechu i wspierał ubogich, chwaląc tych, którzy potrafią dzielić się z potrzebującymi. Nieustannie nawoływał do miłości bliźniego, sprawiedliwości oraz prawości.
Zatem jeśli słudzy Boży nie naśladują w tym swojego Mistrza, człowiek sam z siebie nie przyjdzie do Kościoła. Co więcej, tę próżnię natychmiast wykorzystują destrukcyjne ideologie. Komunizm czy nowoczesny humanizm, wychodząc do człowieka z hasłami praw socjalnych, równości i braterstwa, sprytnie przejmują ludzkie dusze. Ludzie naturalnie podążają bowiem za tymi, od których otrzymują realne wsparcie. Tragedia polega na tym, że te laickie systemy używają Bożych wartości w przewrotny sposób – nie po to, by zbliżyć człowieka do Stwórcy, ale by doprowadzić go do grzechu i oddzielenia się od Boga. W Kościele Chrystusowym te same akty miłosierdzia mają prowadzić do pojednania z Ojcem i posłuszeństwa Jego woli, która wyraża się w Jego przykazaniach. W systemach totalitarnych i ateistycznych stają się one narzędziem rozłamu.
Ta sytuacja jest wiernym odzwierciedleniem wydarzeń z Edenu. Wtedy to Ewa dała się uwieść wężowi, którego podstęp ubrany był w piękne słowa i obietnice. Ceną za uwikłanie się w tę iluzję było jednak odwrócenie się Adama i Ewy od Boga, złamanie Jego świętej woli i ostatecznie doprowadzenie ich do śmierci. Współczesne ideologie działają identycznie – ukrywają swoje niszczycielskie intencje pod maską dobroczynności i humanizmu. To niezwykle niebezpieczna pułapka, dlatego Pani Wszystkich Narodów tak wyraźnie ostrzega, że ten „inny duch” podstępnie przenika dziś zarówno narody, jak i sam Kościół, podczas gdy świat często nie ma pojęcia, jak głębokiej ulega manipulacji.
 
W Ewangelii według św. Mateusza (Mt 25, 31–46) znajduje się zapowiedź Sądu Ostatecznego. Wszystkie narody ziemi będą sądzone właśnie z tego, jaki był ich stosunek do bliźniego. Należy jednak pamiętać, że mówimy o chrześcijanach ze wszystkich narodów – tych, którzy znają i utożsamiają się z Bogiem. Trudno bowiem sądzić tych, którzy nie znali zapisów Pisma Świętego. W terminologii biblijnej są nimi poganie. Dlatego tak ważne jest, aby słudzy Boży wychodzili do różnych narodów świata i ewangelizowali je. W ten sposób zyskują one możliwość życia z Bogiem w przyszłej wieczności.
Chrystus bezlitośnie obnaża egoizm i obojętność zwłaszcza tych chrześcijan, którzy nie podjęli walki o los cierpiących, pomimo tego, że byli do tego powołani (Mt 25, 41–45):

Mt 25,41-45
25,41. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!
25,42. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
25,43. byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie.”
25,44. Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”
25,45. Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili”.
25,46. I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Poprzez tę przypowieść Chrystus jednoznacznie wzywa swoich uczniów do czynnego zaangażowania w pomoc potrzebującym. Doświadczenie autentycznej miłości bliźniego staje się bowiem kluczem, który otwiera ludzkie serce na Stwórcę. W swoich orędziach Pani Wszystkich Narodów wyraźnie wskazuje, że owi „najmniejsi” muszą zostać przyprowadzeni do Światła. Spójrzmy zatem na nich z innej perspektywy – odnoszącej się do przypowieści o gospodarzu i uczcie.
Ów gospodarz urządził wielką ucztę, na którą zaprosił swoich wybranych. Jednak oni odmówili udziału, ponieważ ich serca zbyt mocno związały się z duchem tego świata. Widzimy wyraźnie, że nie należeli oni do pokornych, którzy – jak już wspominaliśmy wcześniej – przyjmują słowo Boże. Zaproszeni żyli wygodnie, przez co nie dostrzegali ani potrzeby Boga, ani wartości służby, której celem miało być oczyszczenie świata. Skoro zaproszeni wymówili się, Pan nakazał sprowadzić na ucztę tych, którzy z powodu ducha tego świata cierpią, a przez to są od niego oderwani. Ich stan sprawia, że żyją w nieprzyjaźni z duchem tego świata, a więc wypełniają dokładnie zapisy Księgi Rodzaju, w której Bóg wprowadził nieprzyjaźń pomiędzy potomstwo Ewy a węża.
Ewangelia według św. Łukasza precyzuje, że owi „najmniejsi” to ubodzy, ułomni, niewidomi i chromi, ale i ci, którzy słuchają przykazań Bożych. Istotą biblijnego nakazu wejścia na ucztę jest bowiem dobrowolne posłuszeństwo woli Ojca, która wyraża się w Jego przykazaniach.
Natomiast w wymiarze duchowym Ucztą Pańską jest Eucharystia celebrowana we wspólnocie Kościoła.
Warto przy tym zauważyć, że przypowieść o uczcie stanowi zarazem głęboki obraz raju – ogrodu Eden, w którego centrum rosło Drzewo Życia, a Bóg przechadzał się pośród swoich dzieci. W ujęciu duchowym ucztą jest zatem sam Chrystus, karmiący nas swoim Słowem. Z kolei Pani Wszystkich Narodów jako Ta, która zrodziła ten Owoc, staje się dla nas duchowym Drzewem Życia.
Wróćmy teraz do sług Bożych, których zadaniem jest sprowadzenie owych cierpiących na Ucztę Pańską.
Miłosierdzie okazywane cierpiącemu człowiekowi jest pierwszym, fundamentalnym impulsem – to ono budzi pragnienie Boga i rozpoczyna proces, który prowadzi człowieka ku świętości.
Aby lepiej zobrazować tę prawdę, wyobraźmy sobie osobę niewierzącą, która cierpi głód. Gdy sługa Boży przychodzi jej z pomocą w imię Boga, karmiąc ją i otaczając troskliwą opieką, w rzeczywistości zwraca jej oblicze ku Bogu. Dzięki temu doświadczeniu ubogi nie tylko odzyskuje siły fizyczne i poznaje miłosierdzie Boże, ale przede wszystkim wchodzi na drogę prowadzącą do zbawienia. Poznaje Boga, Jego przykazania oraz sprawiedliwość, co ostatecznie ma go pojednać z Ojcem.
Widzimy zatem, że pojednanie człowieka ze Stwórcą dokonuje się poprzez potrójny fundament. Po pierwsze: miłość, czyli okazanie miłosierdzia bliźniemu w imię Boga. Po drugie: sprawiedliwość – duch tego świata został już osądzony, dlatego ci, którzy idą za nim, skończą w podobny sposób. I po trzecie: prawość, która polega na wiernym i czynnym wypełnianiu woli Najwyższego.
Warto zauważyć, że w przypowieści o uczcie słudzy gospodarza posługują się właśnie tymi trzema wartościami, aby zgromadzić ludzi wokół stołu Pańskiego. Jednakże Boża sprawiedliwość ma w tym kontekście również drugie, surowe oblicze. Dotyczy ono bezpośrednio tych, którzy zaproszenie odrzucili. Ci, którzy poznali Boga, a mimo to zuchwale odmawiają Mu posłuszeństwa – depcząc Jego przymierza i odtrącając Ojcowską miłość – niechybnie dosięgnie sprawiedliwość, którą jest śmierć, co zostało zapowiedziane już w raju.
Zadaniem Kościoła – jako wiernego sługi Bożego – jest nieustanne wychodzenie do tych prostych ludzi i wprowadzanie ich do wspólnoty Stołu Pańskiego. Ci chrześcijanie, którzy z oddaniem dopełniają tego obowiązku, zostaną nazwani przez Pana sprawiedliwymi i wejdą do radości Królestwa Niebieskiego.
 
W orędziu Pani Wszystkich Narodów słyszymy również wezwanie, aby Europa zjednoczyła się w dobru, które – jak już sprecyzowaliśmy wcześniej – jest Światłem, które Bóg stworzył i nazwał dobrym, zanim cokolwiek powstało na ziemi. Tym Światłem jest Duch Święty. Z jednej strony przynosi On pociechę cierpiącym, z drugiej zaś ukazuje światu jego grzech oraz wskazuje na sprawiedliwość i sąd Boży. Widzimy zatem, że jest to ten sam Pocieszyciel, o którym Chrystus mówił do swoich uczniów przed swoją męką:

J 14,15-17
14,15. Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. 14,16. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze –
14,17. Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. 
 
J 14,25-26
14,25. To wam powiedziałem przebywając wśród was.
14,26. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. 
 
J 16,7-11
16,7. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was.
16,8.  On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. 
16,9. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie;
16,10. o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; 16,11. wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony.

Wezwanie skierowane do Europy ma przypomnieć jej o tym, o czym już zapomniała: o grzechu, Bożym sądzie i sprawiedliwości. Współcześnie dostrzegamy bowiem wyraźną relatywizację prawa Bożego oraz wymazanie ze świadomości człowieka prawdy o Sądzie Ostatecznym. Nawet wewnątrz samego Kościoła pojawiają się głosy marginalizujące realność piekła – a przecież odrzucenie tej prawdy prowadzi do zanegowania Bożej sprawiedliwości. Tworzy się iluzję braku jakichkolwiek wymagań moralnych, usprawiedliwianą fałszywym przekonaniem, że skoro wszyscy zostali odkupieni przez Chrystusa, to prawo Boże przestało obowiązywać. W ten sposób zarówno Europa, jak i Kościół są podstępnie podkopywane przez tego samego, starodawnego ducha, który niegdyś skusił Ewę do zerwania zakazanego owocu. On działa również dziś, jednak w inny sposób: poprzez różnego rodzaju ideologie, które oddzielają człowieka od Boga. Zasada pozostaje niezmienna – zły duch stara się doprowadzić człowieka do grzechu za sprawą pozornego dobra, prowadzącego w rzeczywistości do śmierci. Ten pradawny duch wślizguje się do Kościoła w niezwykle podstępny sposób: poprzez kapłanów, którzy nie przyjęli powołania po to, by jednoczyć stworzenie ze Stwórcą, ale by siać rozłam.
Bezbożne ideologie coraz mocniej przenikają do wnętrza Kościoła katolickiego. Doskonałym tego przykładem były dramatyczne spory wokół encykliki Humanae vitae, kiedy to w łonie Kościoła ścierały się dwie frakcje, z których ta progresywna wyraźnie opowiadała się za ludzkimi ideologiami. Dokument ten stanowił w istocie odnowienie przymierza z Bogiem, ponieważ jednoznacznie podtrzymywał Boży ład w sferze przekazywania życia, sprzeciwiając się antykoncepcji i aborcji. Dzisiaj zza kościelnych murów słyszymy głosy, które raczej pokrywają się z postulatami nowoczesnego humanizmu, domagającego się akceptacji wolności seksualnej, powszechnego dostępu do antykoncepcji czy sankcjonowania związków jednopłciowych. W tym kontekście, jak wspomniano we wcześniejszym fragmencie orędzia, to właśnie Niemcy stają się jaskrawym przykładem niszczycielskiego działania tego „innego ducha”.
Dlatego tak ważna jest praca w duchu chrześcijańskim w Niemczech – konieczne są konkretne czyny. Duch Święty może nas inspirować, wskazywać drogę i oświecać sumienia, ale nie zmusi człowieka do działania. Dobro nie realizuje się samo – zależy od naszych decyzji, woli i uczynków. Można bez końca rozmawiać o problemach, ale ich rozwiązanie leży w naszych rękach. Bez realnego działania nic się nie zmieni. Prosząc o Ducha Świętego, otrzymujemy siłę i światło do walki duchowej – z Nim łatwiej rozeznać, co jest dobre, a co złe we współczesnej rzeczywistości, która ze wszystkich stron jest atakowana przez ducha tego świata.
Pani Wszystkich Narodów kieruje do Europy dramatyczną przestrogę, wzywając ją, aby zjednoczyła się wokół dobra, stając się w ten sposób wzorem dla całego świata. Życie Europejczyków powinno opierać się na miłości bliźniego, sprawiedliwości i prawdzie – wartościach, które stanowią jedyny fundament prawdziwego pokoju i jedności. Niegdyś to Izrael został wybrany, by być światłem dla narodów oraz wzorem życia zgodnego z wolą Bożą. Jednak – jak sami widzimy – tych wartości nie można tam odnaleźć. Dlatego wezwanie do bycia drogowskazem dla innych skierowane jest do Europy – kontynentu o głębokich korzeniach chrześcijańskich, który musi na nowo odkryć i podjąć swoją dziejową, duchową misję.
Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że oprócz wojen o podłożu czysto ekonomicznym na świecie toczą się o wiele groźniejsze wojny duchowe: polityczno-chrześcijańskie. To właśnie te dwa sprzeczne duchy symbolizują dwie chmury, które w żadnym wypadku nie powinny się ze sobą mieszać. Czerwony duch nie podejmuje otwartej walki, lecz podstępnie przenika do białego. W ten sposób wartości bezbożnych ideologii wkradają się do chrześcijaństwa i Kościoła, co wyraźnie widać na omawianym już przykładzie: w dążeniach do akceptacji par jednopłciowych, antykoncepcji czy aborcji. Dlatego Pani Wszystkich Narodów zdecydowanie rozdziela te dwie chmury, oddzielając w ten sposób dobro od zła.
Nawiązuje to bezpośrednio do początku stworzenia opisanego w Księdze Rodzaju, kiedy Bóg powołał do życia Światłość, aby oddzielić dobro od zła – a więc światłość od ciemności. Dokładnie to samo czyni dziś w naszych sercach Duch Święty, wskazując wyraźną różnicę pomiędzy dobrem a złem. Rajskie Drzewo Życia, które jest Światłością, odwołuje się właśnie do tego pierwszego, fundamentalnego aktu Bożego stworzenia.

Wtedy widzę, ponad papieżem i bazyliką św. Piotra, wypisane dużymi literami słowa: „MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO, SPRAWIEDLIWOŚĆ”. Pani mówi:
„To jest wielki błąd obecnych czasów. Jeśli się nie będzie według tego żyło, będzie coraz gorzej i świat będzie upadał. O to musi zadbać każdy i według tego żyć”.
Wtedy jest tak, jakby Pani wkładała mi krzyż do ręki i podczas gdy wskazuje na siebie, mówi:
„Nie mnie, ale Krzyż”.

Powyższy obraz bezpośrednio nawiązuje do przymierza, które Bóg zawarł z Noem i całą ludzkością. Zgodnie z biblijnym przesłaniem, gdy Stwórca rozciągnie na chmurach swój łuk, potop już nigdy nie zniszczy całego życia na Ziemi. Warto jednak pamiętać, że biblijny potop był bezpośrednią konsekwencją ludzkiego zepsucia i moralnego upadku ówczesnego świata. Trudno zatem zakładać, że samo zjawisko atmosferyczne miałoby chronić ludzkość przed zagładą, bez względu na jej kondycję duchową. Tęcza musi więc symbolizować konkretne wartości, stanowiące absolutne przeciwieństwo grzechu.
Przypomnijmy, że wraz z Noem ocalona została jego najbliższa rodzina, a do zawarcia przymierza doszło dopiero wtedy, gdy wszyscy opuścili arkę. Fundamentem zdrowej rodziny jest życie według uniwersalnych zasad: miłości, sprawiedliwości i prawości. To właśnie te wartości Bóg dostrzegł w domu Noego. To na nich oparł swoje przymierze, a zachwycający łuk tęczy uczynił ich widzialnym, ponadczasowym symbolem.
Bóg pragnie, aby cała ludzkość stała się jedną wielką rodziną – tylko wtedy na świecie będzie mógł zapanować prawdziwy pokój. Doskonałym tego przykładem jest Europa, którą Pani Wszystkich Narodów wzywa do zjednoczenia w Dobru i Światłości. Taka wspólnota miałaby ukształtować relacje między narodami na wzór dobrej rodziny, w której Ojcem jest Bóg – podobnie jak za czasów Noego, gdy z arki wyszli jego najbliżsi. Fakt, że Pani Wszystkich Narodów tak mocno akcentuje potrzebę powrotu do tych wartości na Starym Kontynencie, dobitnie świadczy o ich współczesnym kryzysie. Orędzie to jednoznacznie piętnuje obecny stan jako błąd, ostro kreśląc granicę między dobrem a złem. Kiedy więc Pani Wszystkich Narodów rozpina chmury, nawiązując w ten sposób do dawnego przymierza, a w świecie brakuje owych fundamentalnych wartości – nad Bazyliką św. Piotra gromadzą się ciemne chmury zapowiadające ulewny deszcz.
Misją Kościoła Chrystusowego jest budowanie w świecie miłości bliźniego, sprawiedliwości i prawości. Jeśli te wartości zanikają, wspólnota chrześcijańska prędzej czy później sama odczuje tego skutki, co będzie bezpośrednią konsekwencją bezczynności i obojętności duchownych, unikających pracy na rzecz dobra. Zło rozlewające się w świecie uderzy ostatecznie w sam Kościół katolicki i jego hierarchów. Mówi o tym trzecia część tajemnicy fatimskiej, ukazująca papieża, duchowieństwo i wiernych idących przez zrujnowany wojną świat, pośród niezliczonych ciał i ogromu cierpienia. Gdy wchodzą na symboliczną Golgotę, zostają zgładzeni przez żołnierzy. To wstrząsający obraz konsekwencji, jakie niesie za sobą porzucenie przez Kościół jego fundamentalnej misji: oczyszczania świata z nieprawości oraz czynienia go sprawiedliwym, prawym i przepełnionym miłością.
Współczesny świat staje się przerażająco podobny do tego sprzed potopu. Ciemne chmury wiszące nad Bazyliką św. Piotra zwiastują burzę i niszczycielski żywioł, który w czasach Noego zmył z ziemi wszelką nieprawość. Ten obraz to potężne ostrzeżenie oraz naglące wezwanie do przebudzenia dla ludzi Kościoła. Jeśli nie podejmą działań, wszystkich spotka podobny los.
 
Zauważmy, że w orędziu wymienione zostają jedynie dwie z trzech wartości: miłość bliźniego oraz sprawiedliwość. Brakuje prawości. Gdzie więc podziała się ta trzecia wartość? Jak wspominaliśmy wcześniej, te trzy wartości symbolizują również góry Garizim i Ebal, u podnóża których – w świątynnym mieście Sychem – odnawiano przymierze z Bogiem. Góra Garizim to góra błogosławieństw, z której spływają one na lud, jeśli przymierze z Bogiem jest wiernie dochowywane. Pani Wszystkich Narodów jest uosobieniem brakującej wartości – prawości – i to Ona osobiście symbolizuje górę błogosławieństw.
Z kolei góra Ebal to góra przekleństw, które dotykają lud, gdy przymierze zostaje złamane. Jest to zatem góra sprawiedliwości Bożej. Natomiast miasto świątynne, które w naszym przypadku reprezentuje Watykan, ma spajać obie te rzeczywistości, wprowadzając pokój i miłość pomiędzy światem duchowym a cielesnym.
Widzimy więc, że w rzeczywistości dysponujemy wszystkimi trzema wartościami, gdyż prawość związana jest z Panią Wszystkich Narodów. Jednak sprawa nie jest taka prosta – wyraźnie przecież słyszymy, że na świecie brakuje tych wartości, a orędzie nawołuje duchownych do podjęcia pracy nad odwróceniem tego stanu. Dlatego też Pani Wszystkich Narodów wzywa Idę Peerdeman, aby kierowała wzrok ludzi nie na Nią, lecz na krzyż. Żyjemy bowiem w czasach, które wymagają intensywnej pracy na rzecz dobra – każdy musi wziąć swój krzyż i ukrzyżować wszystko to, co sprzeciwia się Bożej woli, a potem podjąć misję czynienia tego świata dobrym.
Pani Wszystkich Narodów nakazuje widzącej, by nie koncentrowała uwagi na Jej postaci, ponieważ ludzkość w obecnym stanie nie zasługuje na błogosławieństwa. Te mogą wylać się na daną społeczność jedynie wtedy, gdy jest ona dobra. Brak tych łask jest wynikiem tego, że zawarte z Bogiem przymierze jest łamane. Gdyby bowiem ludzkość dochowywała zobowiązań przymierza, wzrok widzącej spoczywałby na Pani Wszystkich Narodów, a sam Krzyż pozostałby niewidoczny. Skoro jednak człowiek odrzuca przymierze ze Stwórcą, automatycznie podpada pod surowe zapisy Księgi Prawa Mojżeszowego w zakresie przekleństw. To właśnie te kary mają spaść na Europę, o czym ostrzega proroctwo zawarte w kolejnym fragmencie orędzia. Przepowiednie te nieuchronnie się wypełnią, jeśli ludzkość nie opamięta się i nie wejdzie na drogę autentycznej, braterskiej miłości.

Pani pozwala mi czytać na jakiejś tablicy, na której jest napisane: „50-51-53” i mówi:
„W tym okresie czasu rozgorzeje walka i nadejdą katastrofy.”
Wtedy Ona trzyma jedną rękę nad tą kopułą, tak jakby ochraniała, a drugą przed oczami. Czuję okropny, palący ból w ręce. „To jest nie do wytrzymania” – mówię. Wtedy Pani mówi z naciskiem:
„Ten duch będzie stale próbował, w najróżnorodniejszych formach, przenikać; powoli i wyrafinowanie. On będzie przenikał w tak wyrafinowany sposób, że narody tego nie rozpoznają. Jeszcze raz upominam ciebie, abyś to przekazała”.

Pani Wszystkich Narodów zapowiada, że w latach 1950, 1951 oraz 1953 nastąpią walki i katastrofy. W kontekście Watykanu mówimy o walce z „tym innym duchem”, który przenika świat niezauważenie i podstępnie, tak że narody nie będą w stanie nawet tego rozpoznać. Dokładnie w taki sam sposób działał wąż, który uwiódł Ewę, pozostającą całkowicie nieświadomą zagrożenia. Jest to ten sam mechanizm działania, tyle że czasy się zmieniają. Pamiętajmy również, że po tym, jak Adam i Ewa złamali przykazanie Boże, Bóg wprowadził nieprzyjaźń pomiędzy wężem a niewiastą i jej potomstwem – dlatego w dzisiejszych czasach ten duch węża niezmiennie działa. Posiada jednak różne oblicza, które manifestują się poprzez różne ideologie, jak choćby duch komunizmu czy nowoczesnego humanizmu. Jest on obecny zawsze tam, gdzie dochodzi do podziału pomiędzy Bogiem a człowiekiem. W ten sposób od wieków trwa nieustanna walka pomiędzy dobrym a złym duchem.
Gdy uczniowie relacjonują Jezusowi, że spotkali człowieka wyrzucającego złe duchy w Jego imię, Ten odpowiada: „Kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”. Słowa te jasno wskazują, że istnieją dwa przeciwstawiające się sobie duchy, które toczą ze sobą nieustanną walkę. Nie ma tutaj przestrzeni pośredniej – panuje wyłączny podział na dobro i zło. Nie istnieje żaden „trzeci” duch, który stojąc na pograniczu tych dwóch rzeczywistości, mógłby zostać określony mianem „letniego”. Ten stan duchowej polaryzacji doskonale obrazuje partia szachów, w której naprzeciw siebie stają wyłącznie figury białe i czarne. Nie ma tam miejsca na trzecią stronę ani alternatywne barwy. Choć poszczególne figury należące do jednej strony różnią się od siebie funkcją, to reprezentują ten sam obóz – i dokładnie tak samo zarówno dobro, jak i zło przybierają w świecie swoje rozmaite oblicza.
Każdy, kto walczy ze Światłem, które jest Dobrem, opowiada się po stronie Bożego przeciwnika, czyli zła. To ostatnie zawsze będzie się sprzeciwiać dobru, gdyż tak zostało to ustanowione przez Boga w raju. Warto podkreślić, że mówimy tutaj o aktywnej walce, a nie o biernym, obojętnym przyglądaniu się działaniu zła. Każdy, kto uważa się za ucznia Chrystusa, jest bezwzględnie zobowiązany do podjęcia tego trudu. Ten zły duch będzie robił wszystko, wykorzystując wszelkie podstępy, aby ostatecznie stłumić dobro.
 
Przejdźmy teraz do wskazanych lat, w których mają się wydarzyć zapowiadane katastrofy i wojny. Zwróćmy uwagę, że są to trzy daty: 1950, 1951 oraz 1953. Widzimy wyraźnie, że odzwierciedlają one trzy wartości, o których mówi Pani Wszystkich Narodów: Prawo, Miłość bliźniego oraz Sprawiedliwość. Jak się okazuje, dokładnie w tych latach w Kościele katolickim trwał głęboki spór o redefinicję tych pojęć, co było podyktowane zewnętrznymi naciskami. W roku 1950 trwał spór o definicję prawa Bożego, w 1951 o to, czym jest miłość bliźniego, natomiast w 1953 o to, czym jest sprawiedliwość i jak ją rozumieć. Przyjrzyjmy się zatem każdej z tych wartości, które próbowano wówczas zmienić:

  • Prawo – w 1950 roku w Stolicy Apostolskiej rozgorzał zacięty spór o to, czy prawa Bożego należy przestrzegać uniwersalnie, czy może istnieją sytuacje życiowe, które zwalniają z jego obowiązywania. Widzimy zatem, że nie próbowano zmienić treści Dekalogu, ale podstępnie zastosować wybiegi mające na celu wykazanie, kiedy przykazania tracą swoją moc. Progresywni teolodzy, ulegając presji zewnętrznej, zaczęli głosić, że odwieczne nakazy Boga i dogmaty nie mają charakteru absolutnego, lecz podlegają relatywizmowi – to znaczy, że ich moc zależy od okoliczności, w jakich znajduje się człowiek. W tych okolicznościach zły duch, posługując się rodzącą się w Europie Zachodniej tzw. „nową teologią”, podjął próbę redefinicji katolickiej doktryny. Naciskano, że odwieczne zasady oraz prawdy wiary należy dostosować do nowoczesnych filozofii i laickiego humanizmu. Z tego źródła wyprowadzano niebezpieczną iluzję, że ludzkie sumienie może w konkretnych sytuacjach zrobić wyjątek od przykazań i zawiesić ich działanie. Zauważmy, że w ten sposób różne ideologie, w tym nowoczesny humanizm, próbują współcześnie wprowadzić prawo do legalnej aborcji, o której według nich powinno decydować jedynie sumienie człowieka – gdzie usunięcie nienarodzonego dziecka może być tłumaczone realizacją kariery lub wygodniejszym życiem. Odpowiedzią Watykanu na te działania była encyklika Piusa XII Humani generis z 12 sierpnia 1950 roku, w której papież stanowczo potępił ten niszczycielski relatywizm. Rzym obronił wówczas prawdę, że prawo Boże jest niezmienną skałą, która bezwzględnie obowiązuje każdego człowieka. Zdemaskowano tym samym podstęp „innego ducha”, który poprzez tak zwaną moralność sytuacyjną usiłował zredukować przykazania Stwórcy do nic nieznaczących, historycznych wskazówek.
  • Miłość bliźniego – Przejdźmy teraz do roku 1951, w którym rozgorzała dramatyczna walka o właściwe rozumienie miłości bliźniego. Chrystus w Ewangelii dokładnie pokazał nam, czym ona jest. To pomoc ubogim, nakarmienie głodnych, napojenie spragnionych, a także wsparcie chorych – a to wszystko czynione w duchu Bożym. W Ewangelii według św. Łukasza czytamy o gospodarzu, który nakazał swoim sługom przyprowadzenie takich ludzi na wielką ucztę. Gdy potrzebujący otrzymuje pomoc w Imię Boga, poznaje Go, a to staje się pierwszym etapem wejścia na Boże drogi prawości i sprawiedliwości, czego ostatecznym celem jest uświęcenie człowieka. Taka pomoc odbywa się w Kościele katolickim za sprawą misji, które są prowadzone w różnych krajach na całym świecie, szczególnie tam, gdzie najwięcej jest ludzi, których gospodarz nakazał przyprowadzić na ucztę. Widzimy zatem wyraźnie, że kiedy pomagamy komuś, dając mu na przykład jałmużnę, powinno to zawsze odbywać się w Imię Boga. Taki czyn staje się bowiem duchowym impulsem, który może zbudzić w obdarowanym człowieku głębokie pragnienie poznania Stwórcy i wejścia na Jego drogi. Każdy nawrócony grzesznik sprawia bowiem, że świat staje się lepszy i panuje w nim większy pokój. Dawcą dobra jest jedynie Bóg, o czym mówiliśmy wcześniej, gdy na początku stworzenia, zanim powstało cokolwiek na ziemi, stworzył najpierw Światłość, którą nazwał dobrą. Ta Światłość od początku istnienia ludzkości jest przekazywana z pokolenia na pokolenie i w miarę upływu czasu powinna świecić z coraz większą intensywnością. Widzimy jednak, że dzieje się obecnie coś przeciwnego. Humaniści błędnie zakładają, że dobro wyewoluowało z samego człowieka – jako mechanizm wynikający z potrzeby życia w stadzie. Na tym przykładzie widać wyraźnie, jak duch tego świata, posługując się rozumem człowieka, może odseparować go od Boga, który buduje ten świat według własnych, odwiecznych i dobrych założeń. Dokładnie w 1951 roku Kościół przeżywał na polu misyjnym krwawe prześladowania ze strony komunizmu. W odpowiedzi na te dramatyczne wydarzenia papież Pius XII wydał encyklikę Evangelii praecones. Dokument ten powstał z powodu brutalnego prześladowania i likwidacji misji katolickich w komunistycznych Chinach przez reżim Mao Zedonga. Ojciec Święty pisał go w głębokim bólu, ponieważ komuniści aresztowali nuncjusza apostolskiego, więzili kapłanów i siostry zakonne, a miliony chińskich katolików odciągali siłą od jedności z Watykanem. Głównym celem tej encykliki było uratowanie i uaktywnienie placówek w obliczu niszczycielskiego naporu czerwonego reżimu. Papież wezwał w niej do pilnego tworzenia niezależnych, rodzimych Kościołów lokalnych z własnym, rdzennym duchowieństwem, ponieważ komuniści podstępnie szerzyli wśród ludzi kłamstwa, jakoby biali misjonarze byli szpiegami Zachodu. Ta tragiczna rzeczywistość znajduje swoje odzwierciedlenie w orędziu, gdzie Pani Wszystkich Narodów trzyma rękę nad Bazyliką św. Piotra, a drugą zasłania swoje oczy, podczas gdy Ida odczuwa niezwykle mocny ból w swojej ręce. Ten poruszający obraz zapowiada prześladowanie Kościoła przez komunizm, który w 1951 roku szczególnie uderzał w działalność misyjną, niosącą chrześcijańską miłość bliźniemu. Komuniści nie mówili Chińczykom: „bądźcie złymi ludźmi”. Oni przynieśli tam laickie hasła o „braterstwie, miłości ludowej i prawach socjalnych”, twierdząc, że chrześcijańskie miłosierdzie to przeżytek kapitalizmu, a do miłości bliźniego Bóg nie jest nikomu potrzebny. Jednak intencją marksistów nie było prawdziwe dobro, ale chęć zawładnięcia ludzkimi duszami. Komunizm, choć na ustach ma często piękne słowa, jest ideologią wyzyskującą człowieka i niezwykle krwawym reżimem. To właśnie ten „inny duch”, działając za sprawą ideologii komunizmu i posługując się chwytliwymi hasłami o ludzkim braterstwie, doprowadza do jawnego łamania prawa Bożego. Tymczasem autentyczna miłość pomiędzy bliźnimi ma na celu coś całkowicie przeciwnego: ma ściśle łączyć Stwórcę z człowiekiem. Oznacza to, że miłość bliźniego musi zawsze iść w parze z Bożym Prawem i Sprawiedliwością. Są to trzy nierozerwalne ze sobą wartości, które wprowadzają pokój między ludźmi i jednocześnie jednoczą ich z Bogiem. Prawdziwe chrześcijańskie miłosierdzie nie może zatem w żaden sposób sprzeciwiać się prawu Bożemu ani go zawieszać. Na tym właśnie polega ten ukryty podstęp „węża”, który próbuje odseparować te wartości od siebie – to znaczy mówić o miłości bliźniego, ale nie zachowywać przy tym prawa ani sprawiedliwości Bożej.
  • Sprawiedliwość – Przejdźmy do ostatniej z trzech kluczowych dat – roku 1953, który przyniósł apogeum cierpienia Watykanu i zmusił Kościół do ostatecznego zdefiniowania, czym jest prawdziwa sprawiedliwość. Na zewnątrz, za żelazną kurtyną, bezbożny komunizm realizował własne, niszczycielskie pojęcie „sprawiedliwości ludowej”, czego symbolem stało się brutalne, bezprawne uwięzienie Prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego 25 września 1953 roku oraz wielu innych hierarchów w całym bloku wschodnim. Bezpośrednią odpowiedzią Watykanu na ten głęboki kryzys oraz tworzenie się nowego porządku ustrojowego po wojnie było wygłoszone przez papieża Piusa XII 6 grudnia 1953 roku przełomowe orędzie Ci riesce, skierowane bezpośrednio do uczestników V Krajowego Zjazdu Związku Włoskich Prawników Katolickich. Nadrzędnym celem tego dokumentu było rozstrzygnięcie, jak państwa chrześcijańskie mają w ramach rodzącego się prawa międzynarodowego traktować błąd religijny i moralny. Papież podjął w nim próbę powstrzymania niebezpiecznej redefinicji sprawiedliwości. Zamiast tradycyjnego tolerowania – czyli znoszenia z bólem obecności fałszu, by na poziomie ustawodawczym uniknąć większego zła, rozlewu krwi czy wojny – nowa społeczność międzynarodowa zaczęła domagać się przyznania błędnym kultom i doktrynom pełnego, naturalnego prawa do działania na równi z Prawdą objawioną. Zauważmy, że takie ideologie, jak komunizm czy nowoczesny humanizm, tworzą własny porządek, który nie ma nic wspólnego z prawem Bożym. Rządy w Europie chciały zatem sprawiedliwością nazwać wolność wyboru przez człowieka innych religii i doktryn, które miały być prawnie chronione przez poszczególne kraje. Tym samym państwowe prawodawstwo stawałoby się zależne od danego, chronionego systemu wierzeń lub ideologii. Dobrym przykładem tego paradoksu są wydarzenia, które rozegrały się ostatnio w Anglii, gdzie sikhizm – w ramach wyjątków w brytyjskich przepisach dotyczących zakazu noszenia noży – formalnie dopuszcza posiadanie i noszenie w miejscach publicznych rytualnego sztyletu zwanego kirpanem. Natomiast wśród katolików i pozostałych obywateli noszenie broni białej jest bezwzględnie zabronione. Ten religijny przepis doprowadził do tego, że osiemnastoletni student polskiego pochodzenia, Henry Nowak, został brutalnie zabity właśnie wielkim ceremonialnym nożem, który sprawca, sikh Vickrum Digwa, nosił publicznie z powodów religijnymi. Tragedia ta wywołała w Wielkiej Brytanii ogromną debatę nad niesprawiedliwością laickiego prawa, które w imię poprawności politycznej i ochrony obcych kultów tworzy niebezpieczne przywileje, kosztujące życie niewinnych ludzi. Doprowadza to do przerażającego relatywizmu, w którym to, co dla chrześcijanina pozostaje nienaruszalnym Bożym nakazem „nie zabijaj”, w optyce nowoczesnego humanizmu albo innych kultów zostaje bezczelnie ogłoszone „prawem człowieka” do legalnej aborcji. W odpowiedzi na ten zamysł papież Pius XII sformułował nienaruszalną zasadę katolickiej sprawiedliwości. Ogłosił kategorycznie, że żadna ludzka władza, żaden państwowy rząd ani nawet wspólnota narodów nie ma prawa wydać pozytywnego nakazu ani upoważnienia do czynienia lub uczenia tego, co jest sprzeczne z religijną prawdą i dobrem moralnym. Papież przypomniał twardy fakt, że to, co nie odpowiada moralnemu prawu Boga, obiektywnie nie posiada żadnych praw do istnienia, propagowania ani działania. Choć ludzkie rządy ignorują Stwórcę i udają, że mają moc samodzielnego ustanawiania sprawiedliwości, to ich ustawy nie mają żadnej mocy wiążącej przed sądem Bożym, ponieważ nad całym światem wciąż wisi nadrzędna sprawiedliwość Boża i sąd ostateczny.

W swoim orędziu Pani Wszystkich Narodów wyraźnie stwierdza, że nadejdzie czas wielkich walk. Zapowiedź ta wypełniła się z absolutną precyzją. Miały one przede wszystkim charakter duchowy, choć w przypadku komunizmu przybrały również formę prześladowań fizycznych. W orędziu mowa jest jednak także o katastrofach, jakie mają się wydarzyć. Okazuje się, że dokładnie w tych latach na narody, które otwarcie walczą z Kościołem Chrystusowym, aby odseparować Boga od człowieka, spadły klęski żywiołowe – i to dokładnie w kontekście potopu, o którym wcześniej wspominaliśmy.
Gdy przyjrzymy się bliżej twardym faktom historycznym, zobaczymy, że sprawiedliwość Boża odpowiedziała na zuchwałość człowieka za pomocą niszczycielskich żywiołów, które przetoczyły się przez Europę dokładnie w ramach czasowych wskazanych w proroctwie:

  • Rok 1950 – pod koniec tego okresu, gdy w łonie Kościoła próbowano relatywizować odwieczne prawo Boże, nad Europę nadciągnęły pierwsze gwałtowne anomalie pogodowe. Potężne, nieprzerwane ulewy doprowadziły do wystąpienia z brzegów rzek i wywołały tragiczne powodzie w Europie Środkowej i Południowej – w tym w Rumunii, na Bałkanach oraz w Alpach. W listopadzie 1950 roku również w Stanach Zjednoczonych wystąpiła wielka anomalia pogodowa, znana w historii jako Wielki Sztorm Appalachów. Kataklizm ten przyniósł gwałtowne ulewy, powodzie na wschodnim wybrzeżu oraz potężne opady śniegu, które w stanach takich jak Ohio i Wirginia Zachodnia osiągnęły rekordową grubość. Żywioł całkowicie sparaliżował region, doprowadził do zawalenia setek budynków i pochłonął 383 ofiary śmiertelne, stając się jedną z najbardziej niszczycielskich katastrof tamtego okresu.
  • Rok 1951 – na początku tego okresu fala anomalii pogodowych przyniosła swój tragiczny punkt kulminacyjny w górach, przechodząc do historii pod nazwą „Zimy Grozy”. W styczniu i lutym 1951 roku na pograniczu Austrii, Szwajcarii i Włoch nietypowe zderzenie frontów wywołało nagłe opady, które przyniosły lokalnie aż do 4,5 metra śniegu. Doprowadziło to do zejścia gigantycznej, niszczycielskiej serii 649 lawin. Żywioł doszczętnie pogrzebał całe górskie wioski, niszczył infrastrukturę i odciął od świata ponad 40 tysięcy ludzi. W Szwajcarii najboleśniej uderzył w miejscowości Andermatt, Vals oraz Airolo, niszcząc 1500 budynków. Całkowity bilans tej śnieżnej katastrofy zamknął się liczbą ponad 265 ofiar śmiertelnych, z czego 135 osób zginęło w samej Austrii, a 98 w Szwajcarii. Kolejne uderzenie żywiołu nadeszło w listopadzie 1951 roku, gdy w łonie Kościoła trwał bolesny kryzys misyjny. To właśnie wtedy w północnych Włoszech, w samej Dolinie Padu, potężne, nieprzerwane ulewy doprowadziły do wystąpienia rzeki z brzegów. Masy wody zabiły ponad 100 osób, topiąc 30 tysięcy sztuk bydła i niszcząc gigantyczne połacie pól uprawnych, co doszczętnie zrujnowało tamtejsze plony.
  • Rok 1953 – gdy okres zmagań ze Stolicą Apostolską osiągnął swoje apogeum, na kraje, które najgłośniej domagały się laickiej redefinicji sprawiedliwości i tolerancji dla błędu, spadł zapowiedziany, symboliczny potop. W nocy z 31 stycznia na 1 lutego 1953 roku potężny, huraganowy sztorm na Morzu Północnym doprowadził do najtragiczniejszej powodzi stulecia w Europie. Woda morska z gigantyczną siłą przerwała wały ochronne i wdarła się aż 75 kilometrów w głąb lądu. Kataklizm ten dotknął Wyspy Brytyjskie i Belgię, ale jego głównym epicentrum stała się Holandia – ojczyzna samych objawień Pani Wszystkich Narodów, a zarazem miejsce oficjalnych narodzin nowoczesnego humanizmu w 1952 roku. Żywioł pochłonął tam ponad 1800 ofiar śmiertelnych, zatopił setki tysięcy hektarów ziemi i obrócił w ruinę tysiące domów, ukazując całkowitą bezradność człowieka wobec potęgi Bożego gniewu.

Nasze rozważania prowadzą z powrotem do przejmującego obrazu, w którym Pani Wszystkich Narodów osłania własną dłonią Kościół katolicki. Wcześniej mówiliśmy już o starotestamentalnej historii, w której król asyryjski, podbijając kolejne ludy, stanął ze swoim wojskiem przed Jerozolimą. Najeźdźca niszczył miejscowe świątynie i bożki, dlatego jego pycha i przekonanie o własnej sile sprawiły, że nie odczuwał żadnego strachu przed Bogiem Jahwe. Król Jerozolimy Ezechiasz, widząc nadchodzące zagrożenie, udał się do Świątyni, aby prosić Boga o pomoc, a On wysłuchał jego modlitw. Z podobnym wydarzeniem mamy teraz do czynienia w przypadku Kościoła katolickiego, który atakowany jest z różnych stron przez tego samego starodawnego ducha, przybierającego rozmaite oblicza. Działa on poprzez współczesne ideologie, takie jak komunizm czy nowoczesny humanizm, i chce doszczętnie zniszczyć Watykan, co możemy dziś bezpośrednio obserwować.
Ta historia, która stanowi trzon orędzia Pani Wszystkich Narodów, miała w Starym Testamencie swój finał, o którym warto teraz opowiedzieć. Bóg Jahwe złożył królowi Jerozolimy Ezechiaszowi obietnicę, że władca Asyrii wróci tą samą drogą, którą przybył. Co zatem się wtedy stało, że wrogie wojska zostały zmuszone do odwrotu? Okazuje się, że Bóg zesłał swojego Anioła, który pobił 185 tys. Asyryjczyków w ich własnym obozie, wobec czego Sennacheryb podjął decyzję o powrocie do Niniwy (Iz 37, 36-37).

Iz 37,36-37
37,36. [Tejże samej nocy] wyszedł Anioł Pański i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy. I oto rano, gdy trzeba było wstawać, wszyscy oni byli martwi.
37,37. Sennacheryb więc, król Asyrii, zwinął obóz i odszedł; wrócił się i pozostał w Niniwie.

Widzimy zatem, że w przypadku Świątyni Bożej, jaką jest Kościół katolicki, mamy obecnie do czynienia z podobną sytuacją. Przekonanie o własnej mądrości i sile sprawiło, że poszczególne narody podjęły walkę z Kościołem Bożym, czego konsekwencją były katastrofy wywołane działaniem żywiołów natury – przed którymi, jak widać, okazały się całkowicie bezsilne. W poprzednich rozważaniach wspominaliśmy już, że cztery żywioły, to jest ogień, woda, wiatr i ziemia, utożsamiane są z Aniołami Bożymi.
Skoro w tych społecznościach doszło do odrzucenia Boga i Jego porządku, określonego w trzech wartościach wpisanych w łuk Boży – prawości, miłości bliźniego oraz sprawiedliwości – zbliżają się one do stanu ludzkości sprzed potopu. Dlatego też nawiedziły je powodzie, które nawiązują do czasów Noego i oczekiwanego oczyszczenia ziemi z grzechu. Zwróćmy uwagę, że w krajach, które oficjalnie zjednoczyły się w ramach międzynarodowego humanizmu, zginęło w powodziach i lawinach najwięcej mieszkańców. Przypomnijmy, że w 1952 roku w Amsterdamie odbył się kongres, na którym podjęto decyzję o powstaniu międzynarodowego ruchu humanistycznego. W skład organizacji, które brały udział w tym wydarzeniu, wchodziły następujące podmioty:

  • American Humanist Association (Amerykańskie Stowarzyszenie Humanistyczne) – ze Stanów Zjednoczonych.
  • American Ethical Union (Amerykańska Unia Etyczna) – również ze Stanów Zjednoczonych.
  • Dutch Humanist League (Humanistisch Verbond – Holenderski Związek Humanistyczny) – z Niderlandów (główny gospodarz kongresu).
  • Vienna Ethical Society (Wiener Ethische Gemeinde – Wiedeńskie Towarzystwo Etyczne) – z Austrii.
  • British Ethical Union (Brytyjska Unia Etyczna, późniejsze Humanists UK) – z Wielkiej Brytanii.

Kolebką nowoczesnego humanizmu stały się Niderlandy. To właśnie tam, w Amsterdamie, zorganizowano w 1952 roku zjazd, który zapoczątkował ten bezbożny ruch na świecie. Niedługo potem, podczas tragicznej powodzi, zginęło w tym kraju około 1850 ludzi – a dokładniej 1836 osób. Zwróćmy uwagę, że Anioł Pański pobił niegdyś 185 tys. Asyryjczyków atakujących Świątynię Jerozolimską. Ta zbieżność liczb w poruszający sposób przypomina tamto starotestamentowe wydarzenie. W przypadku Asyryjczyków mówimy wprawdzie o setkach tysięcy ofiar, ale ta symbolika liczb ma zwrócić naszą uwagę na tamto wydarzenie – jego przyczyny oraz skutki. Jak zatem widać, żywioł wody, który utożsamiany jest z Aniołem, przyniósł śmierć buntownikom – podobnie jak stało się to w przypadku Asyryjczyków.
To właśnie w krajach, które przystąpiły do organizacji międzynarodowego humanizmu, w latach ukazanych w orędziu zginęło najwięcej ludzi. Wydarzenia te stanowiły tragiczny skutek buntu narodów wobec Boga. W Wielkiej Brytanii ta sama powódź z 1953 roku pochłonęła 307 ofiar na lądzie oraz 224 na morzu. Z kolei w Austrii, na początku 1951 roku, katastrofalne lawiny wywołane gigantyczną anomalią opadów przyniosły śmierć 135 osobom. W listopadzie 1950 roku w Stanach Zjednoczonych Wielki Sztorm Appalachów – niosący powodzie na wybrzeżu i potężny kataklizm śnieżny – odebrał życie aż 383 ludziom. Natomiast w Niderlandach, jak już wspominaliśmy, zginęło 1836 osób.

Wtedy widzę Włochy. Widzę tam skromnego, zwykłego człowieka, jakiegoś duchownego. To jest tak, jakby on stał pośrodku jakiejś grupy ludzi i przemawiał. Pani uśmiecha się i wskazuje na to. Podczas gdy na to patrzę, Ona mówi:
„Ten Lombardi, ten robi to dobrze. Ten pracuje w takim kierunku, jak My chcemy”.
Następnie widzę przed sobą dwa rzędy różnych Kościołów. To jest tak, jakby Pani szła do przedniego rzędu i bardzo lekko wiodła po nim ręką. Widzę te Kościoły, jak wszystkie razem upadają i znikają.

W 1948 roku ojciec Riccardo Lombardi rozpoczął swoją „Wyprawę Krzyżową Dobra”. Wędrując przez Włochy, niestrudzenie i z wielką mocą głosił Ewangelię prostymi słowami, zawsze stawiając na pierwszym miejscu miłość Boga. Jego pokorna, a zarazem głęboko przejmująca postawa poruszała serca słuchaczy i prowadziła wielu do nawrócenia. Głoszone przez niego słowo przyjmowano z otwartością, wdzięcznością i zainteresowaniem.
Ojciec Lombardi, naśladując Jezusa i Jego pierwszych uczniów, wychodził do ludzi i odważnie niósł swój krzyż. Trud tej drogi nierozerwalnie wiązał się z cierpieniem zarówno fizycznym, jak i duchowym. Wynika to z faktu, że zły duch zawsze sprzeciwia się dobru. Dlatego każdy, kto próbuje wprowadzać je na świat, spotka się z cierpieniem, niezrozumieniem, a często i prześladowaniem. To sprawia, że dopóki na ziemi istnieje zło, Krzyż pozostaje nieodłączną częścią chrześcijańskiej misji.
Włoski zakonnik doskonale wypełnił wezwanie Chrystusa, który prosił swoich uczniów, aby wzięli swój krzyż i szli za Nim (Mt 16, 24). Pani Wszystkich Narodów wskazuje na tego skromnego kapłana jako na wzór i podkreśla, że właśnie takiej postawy oczekuje się od wszystkich, którzy żyją na świecie dla Chrystusa.
Ojciec Riccardo Lombardi nie odgradzał się od świata murami, lecz wychodził do człowieka i jednoczył ludzi wokół siebie. Taki właśnie model kapłaństwa zostawił nam Chrystus, który przemierzał miasta i wioski, gromadząc wokół siebie tłumy. Przypominał przy tym, że prawdziwym wrogiem człowieka nie jest drugi człowiek – zdolny jedynie zabić ciało – lecz zły duch, który może zatracić w piekle i ciało, i duszę (Mt 10, 28). Taka postawa wynika również z fundamentalnej zasady Ewangelii: światło ma rozjaśniać drogę innym, a nie płonąć pod korcem (Mt 5, 15). Powołaniem kapłanów jest więc niesienie Bożego Światła bezpośrednio do ludzi. Zamykanie się w murach kościołów sprawia, że świątynie stają się dla tego Światła barierą. Zaczynają działać dokładnie tak, jakby były biblijnym korcem.
Ojciec Riccardo Lombardi naśladował Chrystusa nie tylko swoimi czynami – w podobny sposób potoczyły się również jego losy. W 1961 roku zakonnik opublikował książkę „Sobór: O reformę w miłości”, w której wezwał do porzucenia wszelkiego karierowiczostwa w duchowieństwie oraz do wyboru papieża nawet spośród osób niebędących kardynałami. Książka nie została dobrze przyjęta przez Stolicę Apostolską, w wyniku czego pod koniec działalności kapłan został odsunięty na boczny tor. Odrzucenie ze strony współbraci wywołało u niego głęboką depresję, która ostatecznie przyczyniła się do ciężkiej choroby. Zmagał się z nią przez ostatnie trzy lata życia. Ten wybitny jezuita zmarł podobnie jak Chrystus – odrzucony przez swoich braci i w ogromnym cierpieniu.
 
W Księdze Izajasza czytamy, że podczas najazdu na Jerozolimę Izraelici budowali kamienne barykady, które ostatecznie okazały się całkowicie bezużyteczne. Bóg wysłuchał bowiem króla Ezechiasza i za sprawą swojego Anioła sam odparł zagrożenie ze strony władcy asyryjskiego (Iz 22, 10-11). Stwórca wypomina jednak ludowi, że zamiast szukać u Niego oparcia i zwrócić się do Niego w modlitwie, całkowicie o Nim zapomniał, pokładając ufność w barykadach wzniesionych przez człowieka. Ich zachowanie było bezpośrednim dowodem buntu oraz braku wiary. W oczekiwaniu na szturm Asyryjczyków beztrosko oddawali się ucztowaniu i zabawie, mówiąc: „Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy” (Iz 22, 13).
Do tego wydarzenia należy przyrównać współczesnych kapłanów. Zamiast wychodzić do ludzi i realizować Bożą misję, zamykają się w bezpiecznych murach kościołów, w których wiodą wygodne życie. Zachowują się tak, jakby widzieli, że Kościół zaczyna upadać pod naporem współczesnego świata. W konsekwencji postępują w taki sposób, aby nikomu się nie narażać i za wszelką cenę zachować własny status i spokój. Tymczasem życie chrześcijanina zawsze będzie okupione cierpieniem, ponieważ świat wciąż jest skażony grzechem, a zło niezmiennie sprzeciwia się dobru.
Bóg oburzony słowami kapłanów, którzy nawołują do bezrefleksyjnego cieszenia się życiem przed śmiercią, zapowiada, że ten grzech nigdy nie zostanie im wybaczony – aż do ich ostatnich dni (Iz 22, 14).

Iz 22,9-11
22,9. Widzieliście też, jak były liczne szczerby w murach Miasta Dawidowego; zebraliście wodę w Niższej Sadzawce;
22,10. przeliczyliście domy w Jeruzalem i zburzyliście budynki, by wzmocnić mur miejski.
22,11. Między dwoma murami urządziliście zbiornik na wodę Starej Sadzawki; ale nie zważaliście na Twórcę tych rzeczy ani dostrzegaliście Tego, który je z dawna ukształtował.
22,12. Pan zaś, Bóg Zastępów, wezwał [was] w ów dzień do płaczu i do żałoby, do ostrzyżenia się i do przyodziania woru.
22,13. A tymczasem [nic, tylko]: uciecha i zabawa, zabijanie wołów i zarzynanie baranów, zajadanie mięsa i zapijanie winem: «Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy!»
22,14. Lecz Pan Zastępów dał się słyszeć uszom moim: «Na pewno ta nieprawość nie będzie wam odpuszczona, dopóki nie pomrzecie».
Powiedział Pan, Bóg Zastępów.

Bóg wprost ogłasza, że ten konkretny grzech pychy i cynizmu nakłada na nich pieczęć potępienia, która nie zostanie zdjęta aż do śmierci. Oznacza to, że umrą w grzechu, a ich dusze zostaną potępione. Podczas gdy duch tego świata z coraz większą intensywnością atakuje Kościół, kapłani oraz cały lud powinni działać znacznie gorliwiej, aby zwyciężyć go z Bożą pomocą. Jak wskazuje przykład z Księgi Izajasza, do której nawiązuje orędzie Pani Wszystkich Narodów, Wspólnota Wiernych powinna zdecydowanie mocniej zwracać się w modlitwie do Boga. Warto zauważyć, że o. Lombardi, stawiany nam przez Panią Wszystkich Narodów za wzór, nigdy nie odgradzał się od ludzi murami. Czynił tak pomimo licznych pogróżek ze strony komunistów oraz innych wrogów Kościoła.
Zakonnik odznaczał się głęboką wiarą i całkowicie opierał się na Bogu. Chciał realizować ewangeliczny nakaz i wzorem pierwszych uczniów wychodzić bezpośrednio do każdego człowieka, bez żadnych barier. Jednak ze względu na realne zagrożenie zamachem władze państwowe oraz przełożeni zdecydowali, że w trakcie masowych zgromadzeń kapłanowi musi towarzyszyć policyjna eskorta. Miało to zapobiec ewentualnej tragedii, choć działo się całkowicie wbrew woli samego duchownego.
Podczas ziemskiej działalności Chrystusa, gdy uczniowie zachwycali się wspaniałością budowli sakralnych, Jezus zapowiedział ich zniszczenie, ostrzegając, że nie pozostanie z nich kamień na kamieniu (Mt 24, 1-2). Chrystus ukazał jednak zupełnie nowy wymiar tej rzeczywistości, kiedy mówił o świątyni własnego Ciała (J 2, 21). Skoro chrześcijanie mają Go naśladować, to jako Jego uczniowie również stają się na ziemi żywymi świątyniami. Ojciec Riccardo Lombardi, stojąc pośród tłumów i głosząc Słowo Boże, był właśnie takim Bożym przybytkiem – latarnią wskazującą drogę zagubionym w ciemności.
Zakonnik szedł przez świat drogą krzyża i ewangelizował go dokładnie tak, jak nakazał Chrystus, wzywając swoich naśladowców do wzięcia własnego krzyża (Mt 16, 24). Nie oznacza to jednak, że budynki kościelne są bezużyteczne. Żywe świątynie mają bowiem za zadanie przyprowadzać człowieka do ich wnętrza – na ucztę, którą Bóg przygotował dla swoich dzieci.
 
W obrazie orędzia Ida Peerdeman dostrzega dwa rzędy kościołów, nad którymi Pani Wszystkich Narodów delikatnie przesuwa ręką, strącając pierwszy z nich. W tym miejscu symbolika zaczyna nawiązywać do partii szachów, w której rozstawione są dwa rzędy figur. Te stojące z tyłu mają kluczowe znaczenie, podczas gdy wysunięte naprzód pionki pełnią funkcję osłony i muru ochronnego. Zatem Pani Wszystkich Narodów burzy ów mur, odsłaniając szlachetne figury z drugiego rzędu, co bezpośrednio odzwierciedla przesłanie tej części orędzia. Taki obraz idealnie współgra z Księgą Izajasza – ludu Bożego nie mają chronić kamienne mury, lecz bezwarunkowe oparcie się na Stwórcy (Iz 22, 11). Jak się przekonamy w kolejnym fragmencie orędzia, tym wsparciem ma być Pani Wszystkich Narodów, która otacza swoją opieką Stolicę Piotrową.

Wtedy Pani mówi znowu:
„Dziecko” – i kreśli przede mną jakby jakiś rodzaj rombu.
„Dziecko, to jest Punkt środkowy”.
Widzę teraz kopułę i mur wokół niej, w formie, w jakiej Pani ją nakreśliła. Widzę naraz, że jest to kopuła bazyliki św. Piotra. Wokół, po zewnętrznej stronie, płynie mały potok, oddzielony cienkim, czarnym pasem. Pani wskazuje na to i mówi znowu:
„To jest Punkt środkowy”.
Wtedy Pani porusza palcem tam i z powrotem, bardzo powoli i stanowczo, i mówi:
„Niech to pozostanie Punktem środkowym! Duchy świata chcą ten Punkt zniszczyć. Pomogę wam”.
Teraz widzę, że Pani trzyma znowu swoją rękę nad papieżem i bazyliką św. Piotra.
Wtedy widzę nagle, po mojej lewej stronie, wielką czarną łapę, z długimi szpiczastymi szponami. To jest tak, jakby ta łapa przekopywała wszystko w bazylice św. Piotra. O, jaki ból mnie ogarnia. Przed moimi oczami staje się wszystko różowe i czerwone. Podczas gdy ta łapa zaczyna unosić się ponad wszystkim, widzę czarnego orła w locie. Leci w lewo, uderzając mocno skrzydłami.

W orędziu Pani Wszystkich Narodów pojawia się zagadkowa figura rombu. Początkowo ukazuje się ona w pionie, by po chwili przejść do płaszczyzny poziomej i stać się murem otaczającym Bazylikę św. Piotra. Właściwa interpretacja tego symbolu ma kluczowe znaczenie – rzeczywiste obwarowania wokół watykańskiej bazyliki mają przecież zupełnie inny zarys.
Kształt rombu odwołuje się bezpośrednio do reguł dawnej sztuki herbowej. W tym systemie geometryczne formy i symbole nie były jedynie ozdobą, lecz niosły precyzyjne komunikaty prawne oraz społeczne. W klasycznej tradycji zachodnioeuropejskiej – zwłaszcza francuskiej, angielskiej i szkockiej – pionowy romb był kształtem tarczy herbowej, która informowała, że należy ona do panny lub wdowy. Ponieważ kobiety nie uczestniczyły bezpośrednio w zmaganiach wojennych, nie posługiwały się klasyczną, bojową tarczą rycerską.
Gdy kobieta wychodziła za mąż, jej rodowe godło łączono z herbem męża na klasycznej tarczy rycerskiej. Jeśli jednak zostawała wdową, ten połączony znak ponownie trafiał na tarczę w kształcie rombu.
Warto dodać, że w sztuce herbowej romb może pełnić dwie role: bywa albo samym, zewnętrznym konturem tarczy, albo jedynie geometrycznym wzorem namalowanym w jej środku.
W naszym przypadku rama w kształcie rombu definiuje zewnętrzny kształt tarczy. Wyznacza ona granice duchowej ochrony, jaką nad Stolicą Apostolską roztacza Pani Wszystkich Narodów. Dlatego Kościół nie powinien szukać oparcia w materialnych, kamiennych murach. W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów przecież sama strąca własną ręką z planszy szachowej pierwszy rząd pionków – tych, które stanowiły mur chroniący szlachetniejsze figury. Prawdziwą ochroną dla Stolicy Apostolskiej jest Bóg, który przez Nią przemawia, podobnie jak kiedyś mówił przez Chrystusa.
Tę ochronę potwierdzają kolejne fragmenty tekstu, w których Pani Wszystkich Narodów osłania Bazylikę św. Piotra swoją ręką. Nie jest to jednak osłona z kamienia i betonu, lecz zapora duchowa, wzniesiona na modlitwie do Boga za wstawiennictwem Pani Wszystkich Narodów.
Wróćmy teraz do tarczy w kształcie rombu, która stanowi duchową tarczę Stolicy Apostolskiej. Zauważmy, że w jej środku widząca dostrzega kopułę Bazyliki św. Piotra, która jest okrągła. Te dwa elementy tworzą konkretną figurę geometryczną: okrąg wpisany w romb. W tradycji herbowej taka tarcza nazywa się rustykiem (zdjęcie 3). Ze względu na swój unikalny kształt, w dawnej tradycji wojskowej rustyk był często utożsamiany z elementem pancerza. Przed erą pełnych zbroi płytowych rycerze nosili tzw. kolczugi lub pancerze łuskowe, w których metalowe, rombowe płytki z okrągłymi otworami były naszywane na skórę lub łączone pierścieniami. W sensie symbolicznym rustyk oznacza więc część pancerza chroniącego człowieka.

Zdjęcie 3. Tarcze herbowe w kształcie rombów różnych rodzajów.

Następnie Ida Peerdeman ponownie widzi kopułę bazyliki św. Piotra, wokół której płynie strumyk oddzielony od reszty czarną linią. Z oryginalnego tekstu nie wynika jednak, czy linia ta znajduje się po zewnętrznej, czy po wewnętrznej jego stronie. To pokazuje, że w oficjalnych publikacjach orędzi Pani Wszystkich Narodów tekst jest niejednoznaczny. Znacznie więcej szczegółów uzyskujemy z archiwalnych nagrań, w których Ida Peerdeman opisuje te obrazy własnymi słowami. Przytoczmy zatem transkrypcję tego nagrania:

(15:12) I potem w pewnym momencie widzę, że Kobieta rysuje kształt rombu.
(15:19) To jest romb postawiony na wierzchołku.
(15:22) Wiesz, jak to jest, taki romb na wierzchołku.
(15:25) Wtedy widzę kopułę, a wokół niej mur w takim kształcie, jaki Ona narysowała.
(15:31) Czyli w tym kształcie z wierzchołkiem.
(15:34) I tę kopułę widzę później znowu – że należy do Bazyliki św. Piotra.
(15:41) Potem wokół niej – to mogłam tutaj przedstawić nieco niejasno. (15:46) Ponieważ dla mnie to wszystko też było trochę dziwne.
(15:49) Więc najpierw widzę ten kształt rombu.
(15:51) Potem widzę kopułę.
(15:52) Jeszcze nie wiedziałam, co to było.
(15:54) Wokół niej mur w tym kształcie rombu.
(15:57) I ten mur widzę po prostu z kamienia, bardzo wyraźnie.
(16:01) I wtedy nagle widzę wyraźnie kopułę i znowu rozpoznaję kopułę Bazyliki św. Piotra.
(16:07) I wokół całego tego budynku widzę płynący cienki strumyk. (16:12) Wyglądał mi na wodę, to też płynęło.
(16:15) I tam, oddzielony cienką czarną linią.
(16:18) Czym była ta czarna linia – tego do dziś nie wiem.
(16:20) I Kobieta wskazuje na to, a potem mówi: „To jest punkt centralny”.

Z tekstu wynika, że widząca dostrzega najpierw mur w kształcie rombu, z którego wyłania się zarys kopuły. Domyśla się, że to kopuła Bazyliki św. Piotra, jednak potężne mury przesłaniają dokładny widok. Po chwili jednak nagle zmienia się obraz przed jej oczami. Tym razem bazylika św. Piotra ukazuje się już w całej okazałości, a wokół niej płynie strumień wody, oddzielony czarną, cienką linią.
Dla widzącej to wszystko jest zupełnie nowe i niezwykłe, dlatego z trudem przychodzi jej opisanie tego, co zobaczyła własnymi słowami. Wyraźnie widać jednak, że widząca ma postać duchową: najpierw napotyka mur, a następnie przenika przez niego, by odkryć to, co znajduje się w środku. W tym momencie przechodzi ona z ciemności do światłości.
Zastanówmy się nad znaczeniem cienkiej, czarnej linii. Tekst nie wskazuje jednoznacznie jej dokładnego położenia. Może ona przebiegać bezpośrednio między strumieniem wody a Bazyliką św. Piotra lub też znajdować się po jego zewnętrznej stronie. Rozwiązanie tej zagadki kryje się w Starym Testamencie, w którym istniała pewna granica, odwzorowana w obrazie orędzia za pomocą cienkiej czarnej linii. Jak wskazywaliśmy we wcześniejszych orędziach, Bazylika św. Piotra odzwierciedla górę Synaj – miejsce, na które zstępował Bóg i z którego przekazywał swoje Słowo za pośrednictwem Mojżesza. To właśnie wokół góry Synaj Bóg nakazał wyznaczyć ścisłą granicę dla ludu świeckiego, której pod żadnym pozorem nie wolno było mu przekroczyć. Zwróćmy uwagę, że nikt poza Mojżeszem nie mógł zbliżać się do góry podczas obecności Boga. Sytuacja ta jasno wskazuje, że Bóg będzie mówił do ludu wyłącznie za sprawą swojego powiernika.
W kontekście chrześcijańskim to papież jest tym, za którego pośrednictwem mówi do nas Bóg – choćby w encyklikach papieskich, które oparte są na Słowie Bożym. Nie oznacza to jednak, że jest on wolny od ludzkich błędów. Skoro Mojżesz potrafił zbuntować się wobec Boga, konsekwencją czego był zakaz wejścia do Ziemi Obiecanej, to i papież może ulec takiemu samemu buntowi i przestać pełnić wolę Boga. Pani Wszystkich Narodów zwraca uwagę, że Stolica Apostolska powinna i musi być ocalona, co nie oznacza, że będzie.
Skoro w obrazie orędzia została wyszczególniona ta granica, to nie jest to przypadkowy zabieg, ale ma nam na coś zwrócić uwagę. Zastanówmy się zatem, o co chodziło z tą granicą. Nie oznacza to, że człowiek świecki nie może wejść do świątyni, ale że jedynym powiernikiem Słowa Bożego jest papież, podobnie jak był nim Mojżesz. Żaden inny kapłan, biskup czy człowiek świecki nie ma prawa podważać tego faktu.
Doskonałym tego przykładem jest wielki kryzys wokół encykliki Humanae vitae. Gdy papież Paweł VI ogłosił ten dokument, podtrzymujący zakaz antykoncepcji, przeciwko jego decyzji otwarcie zbuntowała się większość biskupów. Twierdzili oni, że Bóg mówi przez większość ludu, i tym samym podważali urząd papieski jako powiernika Słowa Bożego. Głównym argumentem zbuntowanych episkopatów (m.in. z Niemiec, Kanady, Belgii i Holandii) oraz wspierających ich teologów, takich jak Charles Curran czy Karl Rahner, było odwołanie się do pojęcia sensus fidelium – czyli „zmysłu wiary” wiernych. Utrzymywali oni, że skoro zdecydowana większość katolickich małżeństw w sumieniu decyduje się na antykoncepcję i uważa ją za dobrą, to ten powszechny konsensus jest głosem samego Ducha Świętego. Argumentowali, że papież nie może ignorować głosu i doświadczenia większości, ponieważ Duch Święty mówi przez cały lud, a nie tylko przez jedną osobę.
Przekroczyli oni wtedy właśnie tę granicę, po której grozi im śmierć. Na tym przykładzie widzimy, że ludzie świeccy nie mogą mieć wpływu na prawo Boże, gdyż kierują się oni raczej duchem tego świata. Dla nich to, co dobre wobec Boga, jest złe według ich własnych kryteriów. Jednym z biskupów, którzy okazali się letni i sprzeciwili się wówczas tej encyklice, był późniejszy papież Jan Paweł I (Albino Luciani), zasiadający potem na Tronie Piotrowym jedynie przez 33 dni.
 
Wróćmy teraz do tarczy w kształcie rombu. W zachodnioeuropejskiej sztuce herbowej panna lub wdowa nosi na swojej rombowej tarczy rodowe godło. Z obrazu orędzia widzimy, że jest nim Bazylika św. Piotra, znajdująca się w samym centrum tarczy.
Istnieją dwa warunki, które sprawiają, że kobieta staje się dziedziczką heraldyczną: nie może mieć braci, a jej ojciec – jako właściciel herbu – musi już nie żyć. Dopiero wtedy kobieta posiada pełne prawo do herbu i staje się powiernikiem przekazującym prawa rodowe dalej. Widzimy zatem, że Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją, spełnia wszystkie te surowe wymagania. Nie miała Ona braci, a Jej duchowy Ojciec w osobie Syna został ukrzyżowany i zmarł cieleśnie na krzyżu. Tym samym zyskała Ona pełne prawo, by być dziedziczką herbu i przekazywać swojemu potomstwu prawa rodowe. To właśnie dzięki Niej możemy być nazwani dziećmi Bożymi. Jednak może to się stać jedynie wtedy, kiedy zostaniemy przez Nią zrodzeni.
I tutaj dochodzimy do głębszego znaczenia, jakie niesie ze sobą romb. W dawnej geometrii sakralnej romb jest jednym z najstarszych archetypów żeńskiego łona, płodności oraz bramy, przez którą nowe życie przychodzi na świat materialny. W naszym przypadku to rodzenie odbywa się jednak w przeciwnym kierunku. Narodziny do świata duchowego następują bowiem ze świata materialnego, a mistycznym łonem Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją, staje się Bazylika św. Piotra. W tym kontekście jest Ona Świątynią Boga, w której znajduje się Duch Święty. To dzięki Niej rodzimy się do wieczności. Jednak abyśmy mogli zostać zrodzonymi z tego Łona, musimy najpierw do Niego wejść, oczyszczeni w wodzie, która w obrazie orędzia opływa Bazylikę św. Piotra, a już w środku dostępujemy oczyszczenia w Duchu Świętym. Izraelici, którzy zbliżali się do góry Synaj, również musieli najpierw wyprać swoje szaty, co oznaczało czystość cielesną. Dopiero wtedy słuchali Słowa Bożego przekazanego im za pośrednictwem Mojżesza.
Prawdę tę potwierdza Ewangelia, ukazując publiczną drogę Jezusa. Zostaje On najpierw ochrzczony przez Jana Chrzciciela w wodzie, a dopiero potem zstępuje na Niego Duch Święty, który wyprowadza Go na pustynię. Tam Chrystus zostaje poddany próbie, opierającej się między innymi na znajomości Słowa Bożego.
W chrześcijaństwie rytuał chrztu jest wykonywany raz w życiu. Później regularne oczyszczenie ciała z grzechu odbywa się w konfesjonale, natomiast poprzez Słowo Boże i Jego naukę oczyszczamy się w duszy.
 
Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że duchy tego świata chcą zniszczyć ten punkt centralny – pępek świata, którym jest Stolica Apostolska. Zagrożenie to ukazuje wielki czarny orzeł nadlatujący nad Bazylikę św. Piotra, w której widzimy papieża, a sam ptak sieje w niej zamęt swoimi długimi szponami. Pani Wszystkich Narodów trzyma swoją rękę nad Bazyliką św. Piotra oraz papieżem, ochraniając go.
Widząca odczuwa ból, jakby to ona trzymała tę rękę nad papieżem, a przed jej oczami ukazują się barwy w odcieniach czerwieni i różu. Ma to nawiązywać do krwi, której wypływ spowodowany jest działaniem czarnego szpona. Z duchowego punktu widzenia zły duch wprowadza rozłam bezpośrednio wśród kardynałów i biskupów, których szaty odpowiadają tym krwawym odcieniom.
Kardynałowie, stojący najwyżej w hierarchii doradców papieża, mają szaty w kolorze szkarłatnym. Ich wyraziste, krwistoczerwone piuski, pasy i sutanny symbolizują gotowość do przelania krwi za wiarę. Z kolei biskupi i arcybiskupi wyróżniają się fioletem amarantowym. W języku potocznym oraz w krawiectwie barwa ta jest nazywana kolorem biskupim i przypomina głęboki odcień fuksji lub nasyconego różu. W tym charakterystycznym odcieniu szyte są ich piuski, pasy oraz lamówki codziennych szat. Amarantowy kolor dominuje również na ich uroczystych sutannach chórowych.
Celem złego ducha jest pozbawienie papieża roli najwyższego namiestnika oraz odebranie mu pośrednictwa w przekazywaniu Słowa Bożego. Widzimy zatem, że wszelkie spory w Kościele Chrystusowym są wynikiem działania tego złego ducha, który zawsze będzie się sprzeciwiał dobru.
Zły duch nie uderza w tym obrazie w Kościół z zewnątrz w sposób widowiskowy, lecz działa podstępnie, siejąc zamęt bezpośrednio wewnątrz hierarchii. Jego strategia polega na rozbijaniu jedności. Podpowiada on duchownym, że głos demokratycznej większości ludu lub nowoczesne idee humanizmu są ważniejsze niż nienaruszalna nauka Boża. Tworząc wewnętrzne stronnictwa, spory i frakcje wśród najbliższych doradców papieża, szatan dąży do sparaliżowania jego autorytetu. Gdy biskupi i kardynałowie zaczynają ulegać „duchowi tego świata” i publicznie podważać decyzje Ojca Świętego, to oni stają się tymi szponami czarnego orła, siejącymi zamęt w sercu chrześcijaństwa.
Papież sprawuje rolę pośrednika Słowa Bożego wobec ludu, podobnie jak sprawował ją Mojżesz, któremu również wielokrotnie próbowano odebrać to stanowisko. Świadczy o tym choćby historia Koracha, którą opisywaliśmy we wcześniejszych orędziach. Bóg przekazuje swoje Słowo w Stolicy Piotrowej przez jedną osobę – dzięki temu można uniknąć zamieszania i sporów. To papież jest najwyższym duchownym w Kościele katolickim i powinien sprawować władzę nad wszystkimi kościołami chrześcijańskimi.
Zawsze jednak musimy sprawdzać, jakie owoce wydaje papież, gdyż nigdzie nie jest powiedziane, że nie ugnie się on pod naporem tego złego ducha. Nauka Boża pozostaje niezmienna. Dlatego jeśli słyszymy, że ona lub Prawo Boże są zmieniane, mamy obowiązek reagować. Słowo Boże jest pierwotnym Światłem, które Bóg powołał do istnienia na długo przed stworzeniem człowieka. Dlatego jedynym dawcą dobra jest Bóg, podczas gdy człowiek pozostaje wyłącznie Jego biorcą i naśladowcą.
Zupełnie co innego głosi nowoczesny humanizm. Ta bezbożna ideologia wmawia nam, że to sam człowiek jest twórcą dobra, które miało wyewoluować jedynie z pragmatycznej potrzeby przetrwania w stadzie.

Po mojej prawej stronie widzę leżące Niemcy. Wtedy słyszę, jak Pani mówi:
„Niemcy, bądźcie ostrzeżone!”.
Teraz ponad Niemcami widzę nakreślony trójkąt. Pani mówi:
„Duch trójkąta stara się przeniknąć w innej formie. Ludzie są dobrzy, ale ciągnieni w jedną i drugą stronę, nie znajdą drogi wyjścia. Biedne Niemcy. One staną się i są ofiarą tej innej wielkości”.
Naraz widzę przed sobą niemieckiego biskupa w pełnym ornacie. To starszy człowiek; silna postać. Po mojej prawej stronie pojawia się ktoś świecki, także silna męska postać. Słyszę:
„Biskup na swoim polu, a tam przychodzi ktoś na inne pole. Ale to jest na później. Niemcy będą próbowały wydobyć się, podobnie jak Włochy”.
Wtedy widzę znowu tego prostego duchownego otoczonego ludźmi. Pani mówi:
„On próbuje przynieść Prawdę pomiędzy ludzi”.
Wtedy Ona mówi do mnie:
„Masz to rozpowszechnić. Powiedzże to!”.
I naraz Pani znika.

Powyższy fragment orędzia nawiązuje bezpośrednio do poprzedniego, w którym został nam ukazany ogólny mechanizm ataku złego ducha na Stolicę Piotrową: ma być nim bezpośrednie uderzenie w kardynałów i biskupów. Tym razem na konkretnym przykładzie możemy zobaczyć ten mechanizm, który zmaterializował się w Niemczech zaledwie kilka lat po wygłoszeniu orędzia. Pani Wszystkich Narodów wskazuje na Niemcy jako na pole bitwy, na którym toczy się bój o ludzkie dusze.
Kraj ten, po wcześniejszym zniewoleniu przez totalitarny nazizm, stał się polem działania nowych prądów ideologicznych, wśród których szczególnie wyraźnie manifestuje się dzisiaj „duch trójkąta” – symboliczny znak wolnomularstwa. Przed przejęciem władzy przez Hitlera niemiecka masoneria stanowiła jeden z największych i najbardziej zróżnicowanych ruchów tego typu w Europie, skupiając na początku lat 30. XX wieku około 80 tysięcy członków zrzeszonych w ponad 600 lożach. Po styczniu 1933 roku, gdy Adolf Hitler objął urząd kanclerza, naziści rozpoczęli zmasowaną nagonkę. Aparat propagandowy Josepha Goebbelsa oskarżał wolnomularzy o stworzenie „żydowsko-masońskiego spisku”, który rzekomo doprowadził do porażki Niemiec w I wojnie światowej. Choć loże staropruskie próbowały przetrwać poprzez odcięcie się od struktur międzynarodowych i zmianę nazwy na „Chrześcijańskie Zakony”, ich los był przesądzony. W 1935 roku dekretami rządu III Rzeszy ruch ten został ostatecznie zdelegalizowany, loże zlikwidowane, a ich ogromny majątek i biblioteki skonfiskowały SD oraz Gestapo. Po II wojnie światowej, w nowo powstałej komunistycznej NRD, z wolnomularzami bezwzględnie i systematycznie walczył kolejny reżim. Podobnie jak wcześniejsza dyktatura, blok wschodni uznał te struktury za wrogie, nielegalne i niebezpieczne dla państwa.
Losy Niemiec dobitnie pokazują działanie złego ducha, który pod różnymi postaciami konsekwentnie niszczy ten kraj – od totalitarnych systemów nazizmu i komunizmu, przez tajne struktury masonerii, aż po współczesne, bezbożne ideologie takie jak nowoczesny humanizm.
Niemcy nie znajdą jednak wyjścia z tej duchowej pułapki, dopóki odrzucają jedyne prawdziwe Światło, jakim jest Chrystus – przez to bowiem wciąż kroczą w ciemności. W obliczu tak wielkiego zagrożenia Pani Wszystkich Narodów kieruje naglące wezwanie do Stolicy Apostolskiej. Podkreśla w nim konieczność przebudzenia niemieckich kapłanów. Duchowni muszą podjąć natychmiastowe, konkretne działania, gdyż ich dalsza bierność jedynie pogłębi kryzys i doprowadzi wiernych do ostatecznego upadku.
 
W obrazie orędzia wyłania się postać niemieckiego biskupa w pełnym ornacie – człowieka w podeszłym wieku i o silnej osobowości. Proroctwo kryje w sobie tajemniczą zapowiedź: ów hierarcha stoi na własnym polu, podczas gdy na inne pole wkracza świecki mężczyzna o równie mocnym, męskim charakterze. Ten symboliczny obraz, zapowiadający przyszłe wydarzenia, wypełnił się precyzyjnie kilka lat później. Wspomnianym biskupem okazał się być Johannes Joseph van der Velden, teolog rzymskokatolicki i ordynariusz diecezji w Akwizgranie, który kierował tamtejszym Kościołem od września 1943 roku aż do swojej śmierci w maju 1954 roku. Najbardziej uderza fakt, że jego nazwisko – van der Velden – oznacza dosłownie „pochodzący z pola”. Tworzy to bezpośredni, wręcz namacalny pomost między tekstem orędzia a sylwetką duchownego.
Z kolei owym silnym świeckim, wkraczającym na inne pole, jest dr inż. Theodor Vogel – postać uważana za najważniejszego Wielkiego Mistrza niemieckiego wolnomularstwa w XX wieku. Zapisał się on w historii pod przydomkiem „Zjednoczyciel”, zdołał bowiem dokonać czegoś, co przez ponad sto lat nikomu w Niemczech się nie udało: zjednoczył rozbite i skłócone dotąd odłamy wolnomularstwa pod jednym szyldem. Co równie fascynujące w kontekście orędzia, jego nazwisko Vogel tłumaczy się z języka niemieckiego jako „ptak”.
We wcześniejszym fragmencie orędzia Ida Peerdeman dostrzegła ogromnego, czarnego ptaka, którego nazwała orłem. Jak jednak sama zaznaczyła – co jednoznacznie potwierdzają archiwalne nagrania audio – z drapieżników znała wówczas jedynie ten gatunek i stąd właśnie wynikało to określenie. Ów czarny orzeł miał siać zamieszanie w samej Bazylice św. Piotra, uderzając bezpośrednio w biskupów i kardynałów. Pani Wszystkich Narodów jednoznacznie demaskuje w swoich orędziach ducha masonerii jako siłę złą i destrukcyjną, która rozrywa Niemcy na równi z nazizmem czy komunizmem. Działając pod natchnieniem Ducha Świętego, Pani Wszystkich Narodów w prosty sposób – odwołując się do przykładów z życia – ukazuje nam konkretnie, czym jest zło, a czym dobro.
Przejdźmy teraz do szczegółowej analizy wydarzeń, które w powojennej rzeczywistości nierozerwalnie splotły ze sobą losy obu tych mężczyzn.
W maju 1949 roku w Akwizgranie doszło do ich pierwszego spotkania, co zapoczątkowało bezpośrednie i oficjalne debaty teologiczne, znane jako Konferencje Akwizgrańskie (Aachener Konferenzen). Rozmowy te trwały regularnie aż do 1953 roku. Biskup van der Velden został wyznaczony przez Episkopat Niemiec jako oficjalny pełnomocnik do tych dyskusji, podczas gdy Theodor Vogel reprezentował skonsolidowane przez siebie loże masońskie. Choć spotkania prowadzono na wysokim poziomie kultury osobistej, z czasem obnażyły one niemożliwe do pogodzenia, relatywistyczne podłoże wolnomularstwa z dogmatami wiary katolickiej.
Napięcia te osiągnęły swój punkt kulminacyjny w latach 70. XX wieku, kiedy to wewnątrz Kościoła doszło do poważnego chaosu informacyjnego. Pod wpływem starań Theodora Vogela i niemieckojęzycznych środowisk masońskich, nieoficjalna grupa katolickich teologów podpisała w 1970 roku tak zwaną Deklarację z Lichtenau, w której przychylono się do postulatów wolnomularzy i uznano historyczne potępienia za nieaktualne. Wywołało to powszechne, błędne przekonanie, że Episkopat i Watykan zaaprobowały przynależność katolików do organizacji masońskich. Stolica Apostolska kategorycznie jednak odrzuciła ten dokument.
Proces ten, zapoczątkowany jeszcze debatami biskupa van der Veldena, zakończył się ostatecznym zbadaniem rytuałów wolnomularskich przez oficjalną komisję Episkopatu Niemiec, która w 1980 roku wydała orzeczenie o sprzeczności obu światopoglądów. Finałem było ogłoszenie przez Kongregację Nauki Wiary oficjalnego dokumentu z 26 listopada 1983 roku, podpisanego przez kardynała Josepha Ratzingera. Akt ten nieodwołalnie podtrzymał negatywne stanowisko Kościoła i potwierdził, że zasady masonerii pozostają w całkowitej sprzeczności z wiarą chrześcijańską.
W obrazie, gdy wielki drapieżny ptak atakował Bazylikę św. Piotra, Pani Wszystkich Narodów trzymała nad nią swoją rękę, ochraniając ją i obiecując pomoc wiernym. Dzięki Jej opiece drapieżca odleciał z niczym. Wydarzenia te znajdują doskonałe odzwierciedlenie w faktach. Stolica Apostolska zachowała pełną czujność i nie ugięła się przed tym prądem, mimo silnych nacisków ze strony części niemieckojęzycznego duchowieństwa. Przypomnijmy, że sygnatariusze Deklaracji z Lichtenau aprobowali przynależność chrześcijan do loży masońskiej pod pretekstem idei „miłości braterskiej”. Sprzeciwiając się tym dążeniom, Kościół uchronił się przed głębokim kryzysem, który ten bezbożny prąd prędzej czy później bezwzględnie by tam zasiał.
 
W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów wskazuje również na Włochy jako na kraj, który podejmie usilne starania, by wydostać się z pęt tego złego ducha. Włoski kryzys masoński z przełomu lat 70. i 80. XX wieku stanowi ostateczny i najbardziej drastyczny dowód na to, przed jak niszczycielską siłą ostrzegała Pani Wszystkich Narodów. Włochy stały się wówczas areną bezwzględnych zmagań z potężną, tajną lożą Propaganda Due (P2), która przeniknęła najwyższe struktury państwowe, wojskowe oraz finansowe, tworząc niebezpieczne „państwo w państwie”. Chaos ten uderzył rykoszetem w bliskie otoczenie Stolicy Apostolskiej poprzez gigantyczny skandal finansowo-kryminalny wokół banku Banco Ambrosiano, powiązanego z watykańskimi instytucjami. Co najbardziej wstrząsające, zmagania te odsłoniły również tajną infiltrację w samych szeregach duchowieństwa. We wrześniu 1978 roku włoski dziennikarz Mino Pecorelli upublicznił tak zwaną „Listę Wielkiej Loży Watykańskiej”, na której znalazło się aż 121 wysokich rangą duchownych potajemnie powiązanych z wolnomularstwem. Wśród oskarżonych znaleźli się między innymi kardynał Jean-Marie Villot, pełniący funkcję Sekretarza Stanu Stolicy Apostolskiej, arcybiskup Paul Marcinkus, stojący na czele Banku Watykańskiego, arcybiskup Annibale Bugnini, przewodniczący komisji ds. reformy liturgicznej, a także Pasquale Macchi, osobisty sekretarz papieża Pawła VI. Wydarzenia te udowodniły, że zły duch pod postacią drapieżnego ptaka nie prowadził jedynie akademickich dysput, lecz dążył do brutalnej i realnej destrukcji w samym sercu Kościoła. To właśnie ten namacalny kryzys u wrót Watykanu stał się dla kardynała Josepha Ratzingera bezpośrednim impulsem do wydania w listopadzie 1983 roku bezkompromisowej Deklaracji o stowarzyszeniach masońskich.
W obrazie orędzia ukazuje się ponownie włoski duchowny, ojciec Riccardo Lombardi, który głosi Słowo Boże wśród wiernych. Pani Wszystkich Narodów wskazuje na niego jako na tego, który niesie światu Prawdę. Przesłanie to stawia jego gorliwość w jawnym kontraście do postawy tych biskupów i kardynałów, którzy zamiast głosić Ewangelię i prowadzić ludzi do Boga, wyznają raczej wartości masońskie. Pracują oni nie dla Ducha Bożego, lecz dla tego innego ducha, który bezwzględnie sprzeciwia się Stwórcy.
 
W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów widzimy biskupa na jego własnym polu, podczas gdy na inne pole przychodzi jakaś inna postać świecka. Ustaliliśmy już, że chodzi tutaj o biskupa Johannesa Josepha van der Veldena oraz o mistrza masonów Theodora Vogela. Obraz ten bezpośrednio nawiązuje do przypowieści Chrystusa z Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 13, 24-30; 36-43) i stanowi klucz do zrozumienia całego przesłania. Ewangeliczna historia mówi o człowieku, który na swojej roli zasiał dobre ziarno, lecz w nocy nieprzyjaciel nasiał tam chwastu. Gdy słudzy chcą go wyrwać, właściciel zabrania im tego w obawie, by wraz z nim nie zniszczyli dobrego zboża. Nakazuje, niech oba rosną razem aż do żniw, kiedy to ziarno trafi do spichlerza, a chwast zostanie spalony. Widzimy wyraźnie, że w przypowieści zasianie zła już się dokonało, przez co sytuacja ta stała się nieodwracalna. Dlatego też Pani Wszystkich Narodów akcentuje, że przed tym zanieczyszczeniem musi zostać bezwzględnie ochroniona Stolica Apostolska. Jako centrum świata chrześcijańskiego, Rzym musi zwracać szczególną uwagę, aby nie dopuścić do skażenia Bożego Słowa. Ono bowiem musi pozostać czyste i wolne od obcych domieszek, gdyż w przeciwnym wypadku ulega deformacji, zepsuciu oraz traci swój smak i moc. Czytelnym przykładem tej rzeczywistości jest wino – napój, który rozcieńczany wodą niechybnie traci swoje właściwości. Ewangelia pokazuje to niezwykle trafnie podczas wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie starosta weselny dziwił się, że pan młody zachował najlepszy trunek na koniec. Zauważył on bowiem powszechny ludzki zwyczaj, w którym dobre wino daje się na początku biesiady, a dopiero później, gdy goście mniej uważają, podaje się trunek gorszy, nierzadko rozcieńczany wodą. Na tamtym weselu zapasy wina ostatecznie się wyczerpały. Chrystus dokonuje wówczas cudu i zamienia czystą wodę w nowe wino, które zachwyca smakiem i posiada pełnię swojej prawdziwej mocy. Tak samo czyste i nierozcieńczone ludzkimi ideologiami musi pozostać Słowo Boże w Kościele katolickim.
Wizualnym dopełnieniem tego wezwania jest jeden z poprzednich obrazów tego orędzia. Pani Wszystkich Narodów rozdziela w nim czerwone chmury od białych, które chwilę wcześniej mieszały się ze sobą. Natomiast pod nimi znajdują się różne kościoły, których widząca dostrzega jedynie ciemne sylwetki. Świadczy to o tym, że tracą one swoje pierwotne światło, gdy zaczynają mieszać się z obcymi duchami. To jednoznaczne wskazanie, że duch Kościoła katolickiego nie może łączyć się z innymi ideologiami ani chłonąć ich doktryn. W przypadku wolnomularstwa jego dążenia odbiegają całkowicie od zasad chrześcijańskich, przez co Słowo Boże – mieszając się z nimi – niechybnie traci swój blask.
Przenosząc tę symboliczną rywalizację na planszę szachową, warto zauważyć, że w międzynarodowej nomenklaturze jedna z figur – w Polsce nazywana gońcem – nosi miano biskupa (Bishop). Trwa ona na swoim wyjściowym stanowisku, jednak w obrazie orędzia na jakieś pole w jej pobliżu wkracza figura przeciwnika. Masoński mistrz działa niczym gracz zamierzający zbić biskupa i bezwzględnie zająć jego dotychczasowe miejsce, by w ten sposób zasiać w Bazylice św. Piotra destrukcyjny chwast.