Orędzie 17 z dnia 1 października 1949 roku
Widzę Panią. Ona mówi:
„Moje dziecko, pomogę tobie. Miej zaufanie, również i w ciężkich chwilach”.
Pani wkłada krzyż do mojej ręki. On jest tak bardzo ciężki. Pani mówi:
„Dziecko, Krzyż będziesz nosić dookoła”.
Teraz widzę przede sobą napisane: „1950” i „1951-1953”.
Wtedy widzę przed sobą bazylikę św. Piotra. Padają na nią krople – łzy albo deszcz. Pani mówi:
„Ostrzeż, że tak nie jest dobrze. Mój Syn jest znowu prześladowany. Weź Krzyż i ustaw go pośrodku. Dopiero wtedy nastanie Pokój”.
Orędzia Pani Wszystkich Narodów tworzą spójną, głęboko przenikającą się całość. Po raz kolejny widzimy, że powierza Ona Idzie Peerdeman zadanie, z którym ta będzie musiała mierzyć się przez całe życie. Jej misją jest ponowne postawienie Krzyża w samym centrum świata – jako znaku, któremu ów świat będzie się sprzeciwiał. Dla tych, którzy widzą ten Krzyż i dzięki temu zachowują w sercu bojaźń Bożą, stanie się on źródłem ich powstania. Dla tych natomiast, którzy go ignorują, będzie znakiem upadku. Zapowiedział to już starzec Symeon w swoim proroctwie:
Łk 2,34-35
2,34. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.
2,35. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».
Krzyż ma przypominać człowiekowi o odwiecznym Przymierzu z Bogiem. Zapisy Prawa Mojżeszowego wyraźnie wskazują, że za grzechy wspólnoty spada na ludzi cierpienie będące konsekwencją kary. Gdy zatem patrzymy na Krzyż, na którym zawisł Chrystus – biorąc na siebie przekleństwo grzechu narodu wybranego – otrzymujemy czytelne ostrzeżenie: te same konsekwencje mogą dotknąć każdy naród, gdyż Bóg jest Stwórcą całego świata. Żydzi jednak zignorowali ten Znak, przez co stał się on dla nich zapowiedzią upadku – w 70 roku n.e. Jerozolima została zdobyta, a Świątynia zburzona. Bóg wybrał synów Izraela, aby na ich przykładzie objawić ludzkości tę uniwersalną prawdę.
Pamięć o Bożym Przymierzu jest dziś niezwykle istotna. We współczesnym świecie często głosi się bowiem fałszywą naukę, jakoby Prawo Boże przestało obowiązywać, zredukowane lub zniesione przez przyjście Chrystusa. Tymczasem jest wręcz odwrotnie. Taki pogląd to fundamentalne niezrozumienie istoty Jego zbawczej misji. Chrystus w sposób wyjątkowy bierze na siebie karę tych grzeszników, którzy podejmują walkę ze swoimi słabościami. W przeciwnym razie za każdy grzech czekałaby ich śmierć, zapowiedziana jeszcze w raju. Grzesznicy otrzymują jednak łaskę czasu – zostaje on dla nich niejako „wstrzymany”, aby podążając za nauką Zbawiciela, mogli oczyścić się z win.
Zasada ta ma swoje źródło w Księdze Jozuego, gdzie czytamy, że Bóg zatrzymał słońce i księżyc, by dać Izraelitom czas na wyparcie wszelkiego grzechu z Ziemi Obiecanej. Dla współczesnego człowieka tą ziemią obiecaną jest jego własne ciało – zdobędzie je i posiądzie na własność tylko wtedy, gdy wypędzi z niego grzech. Skoro jednak świat odwraca się od Chrystusa, czas biegnie dla bezbożnych w sposób nieubłagany, a każdy z nich ostatecznie odczuje tragiczne skutki swoich win na własnym ciele. Dla nich Krzyż stanie się znakiem upadku, natomiast dla tych, którzy go dostrzegają i żyją w bojaźni Bożej, okaże się znakiem powstania. Zachowanie Przymierza jest nierozerwalnie związane z obecnością Chrystusa w ludzkich sercach. To właśnie On prowadzi człowieka ku miłości bliźniego, sprawiedliwości i prawdzie. Tylko te fundamenty mogą ocalić świat – zarówno przed samozagładą, jak i przed wypełnieniem się kar zawartych w Księdze Prawa Mojżeszowego. Tylko dzięki nim możliwy jest prawdziwy pokój: ten między Bogiem a człowiekiem oraz między ludźmi nawzajem.
Jak słyszymy w orędziu Pani Wszystkich Narodów, Chrystus – Ten, który ma prowadzić świat do pokoju – ponownie jest prześladowany. Czynią to ci, którzy nie chcą zmian, nie podejmują walki z własnymi słabościami i pozwalają się prowadzić duchowi tego świata niczym dzikie zwierzę targane przez naturę. Człowiek różni się jednak od zwierzęcia tym, że posiada rozum – dar, który napełniony Bożym Duchem, czyni go zdolnym do upodobnienia się do Stwórcy. Tylko w świetle tej prawdy ludzki umysł może właściwie rozróżnić dobro od zła. W ostatnim fragmencie orędzia słyszymy, że ludzie są gotowi powrócić do Boga, lecz rządzący im to uniemożliwiają. To właśnie sprawujący władzę są dziś bezpośrednimi prześladowcami Chrystusa.
W obrazie orędzia widzimy krople deszczu spadające na kopułę bazyliki św. Piotra. Z jednej strony to łzy Pani Wszystkich Narodów, wywołane głębokim smutkiem z powodu postawy Watykanu. Stolica Apostolska nie tylko pozostaje bierna wobec odrzucania Chrystusa przez współczesny świat, lecz sama odwraca się od Jego nauki, popadając w grzech i dając się zniewolić własnym słabościom. Kościół powinien być przecież wzorem dla całej ludzkości oraz żywym obrazem świętości Boga – i nigdy nie powinien o tym zapominać. Pani Wszystkich Narodów płacze jednak również nad samym człowiekiem oraz nad cierpieniem, jakiego ludzkość ma doświadczyć, pogrążywszy się w ciemnościach po odwróceniu się od Jedynego Światła.
Ida Peerdeman ma trzymać Krzyż i ukazywać go całemu światu. Jest on ciężki, ponieważ nad ludzkością zawisło widmo wielkiego cierpienia. Krzyż stanowi tu odzwierciedlenie konsekwencji zawartych w Prawie Mojżeszowym, nawiązując bezpośrednio do Góry Przekleństw. Nie trzeba zatem nawet studiować szczegółowych zapisów tej Księgi – wystarczy wpatrywać się w Krzyż, który stanowi pełną emanację tegoż cierpienia.
Widząca dostrzega konkretne daty, w których owe zapowiedzi mają się urzeczywistnić: rok 1950 oraz lata 1951–1953.
Kolejne fragmenty orędzia to prorocze zapowiedzi wydarzeń, jakie rozegrały się w następnych latach wśród narodów, które odwróciły się od Chrystusa, ściągając na siebie przekleństwa będące skutkiem ich grzechów. Zasada pozostaje niezmienna: skoro człowiek odrzuca przemianę i nie chce podążać za Żywym Słowem Bożym, zaczyna ciążyć nad nim surowa litera Prawa Mojżeszowego.
W Starym Testamencie Bóg objawiał się Mojżeszowi na górze Synaj w gęstym obłoku, któremu towarzyszyły ulewne deszcze i pioruny:
Psalm 68, 9. Ziemia zadrżała, a niebiosa spuściły deszcz przed Bogiem, przed Bogiem Izraela na Synaju.
W tych niezwykłych zjawiskach kryły się Boże przykazania dla zgromadzonego u stóp góry ludu. Tak jak deszcz oczyszcza ziemię z wszelkiego brudu, tak Słowa Boże mają moc oczyszczenia człowieka z grzechu. Natomiast same grzmoty były Jego głosem, który wraz z błyskawicami wyzwalał w ludzie bojaźń Bożą.
Podobnie w widzeniu towarzyszącym orędziu widzimy deszcz spadający na kopułę świątyni Piotrowej, podczas gdy Pani Wszystkich Narodów przekazuje Idzie Peerdeman słowa zawierające przykazania dla ludu Bożego. Zachodzi tu wyraźna analogia do wydarzeń z udziałem Mojżesza na Synaju. W tym przypadku Pani Wszystkich Narodów staje się Świątynią Bożą oraz obłokiem, w którym skrywa się i z którego przemawia Bóg – deszczem zaś są Jej Słowa, a zarazem łzy. Z kolei widząca pełni w tym obrazie rolę Mojżesza.
W tym obrazie górą Bożą staje się świątynia Piotrowa. To na nią Bóg wylewa swojego Ducha – czyli swoje Słowo – które następnie spływa na cały świat. Przypomina to procesy zachodzące w naturze, gdzie rzeki biorą swój początek w górach. Spływając, nawadniają one ziemię, a ich bieg kończy się w morzach, z których woda paruje i ponownie unosi się ku niebu. Ta przejmująca metafora odnosi się do Słowa Bożego, które nie powróci do Stwórcy, dopóki nie wypełni zamierzonego celu. Pisze o tym prorok Izajasz w swojej Księdze:
Iz 55,10-11
55,10. Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego,
55,11. tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa.
Należy zwrócić uwagę, że w tekście Izajasza Słowo Boże nie powraca do Boga w formie pary, ale w formie owocu, który na owym Słowie wyrósł. Zatem gdy Bóg mówi o pokoju, to ów pokój ma wrócić do Niego w formie owocu, którym jest konkretny czyn pokoju uczyniony przez człowieka. W symbolicznym ujęciu człowiek staje się drzewem, które spija wodę – to jest Słowo Boże – aby zrodzić miły Bogu owoc w postaci czynów wyrastających z tegoż Słowa.
Jeśli zaś mówi o karze, to Jego Słowo wraca do Niego w formie owocu kary – czego przykładem w historii było powołanie perskiego króla Cyrusa II Wielkiego, który przyniósł ostateczną klęskę Babilonowi. Historia ta będzie głębiej rozwinięta w kolejnych fragmentach orędzia, gdyż stanowi ich fundamentalny trzon.
W ostatnim fragmencie orędzia kluczowy staje się motyw Dunaju. Rzeka ta, biorąc początek w górach Czarnego Lasu (Schwarzwald), uchodzi do Morza Czarnego, niosąc ze sobą zapowiedź wielkiego cierpienia, które faktycznie dotknęło narody w latach ukazanych widzącej. Dunaj symbolizuje tu Słowo Boże – spływając z nieba, ma ono przynieść zamierzony skutek, czyli w tym przypadku wypełnienie zapisów Księgi Prawa Mojżeszowego. Dopiero po wypełnieniu się jego zamierzonego celu może ono powrócić do Stwórcy. Sprawiedliwa kara nie trwa bowiem wiecznie, a jej ostatecznym celem jest nawrócenie i przywołanie człowieka do Bożego porządku.
Teraz widzę nagle Bałkany. Tam trwa walka. Oni walczą znowu. Pani mówi:
„Dziecko, nadejdzie ciężka walka. Z tej walki jeszcze nie wyszliśmy.
Nadejdą katastrofy ekonomiczne.
Imperium Anglii się chwieje”.
Teraz widzę koronę Anglii i linę na niej. Ta korona ciągnięta jest ze wszystkich stron, aby utrzymać równowagę ponad tym krajem.
Potem widzę papieża i jakiegoś patriarchę.
W tym fragmencie orędzia mowa jest o Bałkanach oraz Anglii. Zgodnie ze słowami Pani Wszystkich Narodów sytuacja w tych miejscach nie jest dobra, a Jej Syn po raz kolejny cierpi tam prześladowanie. Skoro zarówno Bałkany, jak i Anglia odwracają się od Chrystusa, proroctwa zawarte w orędziach oraz Krzyż ukazywany przez Idę Peerdeman mają wywołać wśród tamtejszych ludów bojaźń Bożą. To właśnie dzięki niej mogą one zawrócić ze ścieżki grzechu – w przeciwnym razie nieuchronnie wypełnią się wobec nich surowe zapisy Księgi Prawa Mojżeszowego.
Zacznijmy nasze rozważania od Półwyspu Bałkańskiego, przez który przepływa Dunaj. To właśnie między innymi kraje leżące wzdłuż tej rzeki miały, zgodnie z zapowiedzią, doświadczyć potężnego cierpienia. W latach 1950–1953 ta kluczowa arteria stała się linią frontu bezwzględnej wojny ekonomicznej, a w jej malowniczym wąwozie Żelazna Brama (granica Jugosławii i stalinowskiej Rumunii) dochodziło do krwawych wymian ognia.
W tamtym okresie Jugosławia (oficjalnie: Federacyjna Ludowa Republika Jugosławii) zajmowała przeważającą część północnych i zachodnich Bałkanów, pozostając pod twardymi rządami Josipa Broza Tito. Obejmowała ona tereny dzisiejszej Serbii, Chorwacji, Słowenii, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry oraz Macedonii Północnej. Lata 1950–1953, które Ida Peerdeman ujrzała w widzeniach Pani Wszystkich Narodów, były dla federacji okresem krytycznych wydarzeń. Państwo to, z powodu konfliktu ze Stalinem, znajdowało się na skraju wojny z ZSRR. Zmagało się również z dotkliwymi klęskami żywiołowymi, a jego komunistyczne władze podjęły brutalną walkę z Kościołem i religijną tradycją. Widzimy zatem wyraźnie, jak ówczesna Jugosławia sprzeciwiała się Bogu, wpisując się w ramy proroctwa starca Symeona o znaku, któremu sprzeciwiać się będą. Szczyt prześladowań religijnych przypadł na lata 1952–1953, kiedy to relacje państwa z Watykanem uległy całkowitemu zerwaniu. Gdy w grudniu 1952 roku papież Pius XII mianował uwięzionego przez komunistów arcybiskupa Zagrzebia, Alojzego Stepinaca, kardynałem, Tito w odwecie oficjalnie zerwał stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Apostolską. W rezultacie Kościół zepchnięto do struktur podziemnych, a duchowni byli masowo wtrącani do więzień.
Na przykładzie Jugosławii widzimy, że słowa Pani Wszystkich Narodów – mówiące o tym, że ludzie są gotowi na powrót do Boga, lecz uniemożliwia im to władza państwowa – znalazły bezpośrednie odzwierciedlenie w działaniach komunistycznego dyktatora. Josip Broz Tito zwalczał wszelkie przejawy religijności swojego społeczeństwa, gdyż dążył do zdobycia pełnej kontroli nad ludzkimi duszami. Nie stały za tym jednak czyste intencje, lecz żądza podporządkowania narodu własnej ideologii. Ostateczny upadek tej bezbożnej struktury dokonał się kilkadziesiąt lat później. Proces rozpadu Jugosławii rozpoczął się oficjalnie 25 czerwca 1991 roku, kiedy niepodległość ogłosiły Słowenia i Chorwacja. Rozpad ten stał się tym samym namacalnym znakiem klęski – dokładnie tak, jak zapowiedział starzec Symeon, ogłaszając, że Chrystus dla wielu będzie znakiem upadku i powstania. Bałkany przez wiele dziesięcioleci pozostawały pod jarzmem komunizmu, który brutalnie rugował stamtąd wszelkie przejawy wiary w Boga. To właśnie dlatego objawienia, które rozpoczęły się tam w 1981 roku w Medjugorje, miały ten tragiczny proces ostatecznie odwrócić.
W orędziu słyszymy również o nadciągającym nad Bałkany widmie walk oraz niszczycielskich wojen ekonomicznych. Gdy przyjrzymy się sytuacji Jugosławii z tamtych lat, widzimy, że słowa te wypełniły się z uderzającą dokładnością. Napięcie po rozłamie ze Stalinem w 1948 roku osiągnęło wówczas swoje apogeum. Wojska sowieckie oraz armie satelickich krajów – Węgier, Rumunii i Bułgarii – otoczyły granice państwa, regularnie prowokując incydenty zbrojne, przez co społeczeństwo żyło w ciągłym strachu przed wybuchem III wojny światowej.
Równolegle rozgorzała bezwzględna wojna ekonomiczna, która w latach 1950–1953 przybrała formę totalnej blokady gospodarczej, nałożonej przez ZSRR oraz podległe mu kraje, w tym Albanię. Stalin dążył do rzucenia Tito na kolana poprzez całkowite odcięcie Jugosławii od surowców, rynków zbytu i żywności. Przed rozłamem kraj ten opierał ponad 70% swojego importu i eksportu na handlu z blokiem wschodnim. W latach 1950–1953 wymiana ta spadła praktycznie do zera. Państwa komunistyczne zerwały wszystkie umowy, w tym kluczowe dostawy węgla koksującego, ropy naftowej oraz maszyn, co miało całkowicie sparaliżować jugosłowiański przemysł. Aby przetrwać, Jugosławia została zmuszona do przyjęcia pomocy gospodarczej i wojskowej od Stanów Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii. To właśnie te okoliczności wymusiły na dyktatorze złagodzenie brutalnej polityki antykościelnej i wypuszczenie na wolność wielu uwięzionych duchownych.
Sytuację drastycznie pogorszyła natura. W 1950 roku Bałkany nawiedziła rekordowa, niszczycielska susza, która doprowadziła do załamania rolnictwa i widma masowego głodu. Moskwa celowo zaostrzyła embargo, licząc na to, że katastrofa humanitarna wywoła wewnętrzny bunt i obali rząd w Belgradzie. Położenie ludności było dramatyczne – brakowało podstawowych produktów, a system kartkowy ledwo funkcjonował. Wojna ekonomiczna z tamtych lat zapisała się jako jedna z najbrutalniejszych operacji gospodarczych zimnej wojny. Sprowadziła ona na mieszkańców Bałkanów realne i potężne cierpienie: skrajną biedę, niedożywienie, konieczność katorżniczej pracy w zrujnowanych fabrykach oraz całkowitą niepewność jutra.
Przejdźmy teraz do Anglii, która jest kolejnym krajem wspomnianym w orędziu Pani Wszystkich Narodów. Ida Peerdeman dostrzega papieża w towarzystwie patriarchy. W Kościele katolickim patriarcha to najwyższy rangą dostojnik w hierarchii biskupiej, podlegający bezpośrednio papieżowi. W katolickich Kościołach wschodnich patriarcha – wraz ze swoim Synodem – posiada realną władzę jurysdykcyjną nad duchowieństwem i wiernymi w danym regionie.
W zgromadzeniu tym zasiada tylko jeden patriarcha, który jest jednocześnie przewodniczącym Synodu i głową konkretnego Kościoła wschodniego. Pozostali członkowie to biskupi i arcybiskupi tego samego obrządku. Z kolei w tradycyjnym obrządku łacińskim (zachodnim) tytuł ten ma charakter wyłącznie honorowy. Wiąże się z ogromnym prestiżem historycznym, lecz nie daje dodatkowych uprawnień prawnych. Przykładem są współcześni patriarchowie Wenecji i Lizbony oraz Łaciński Patriarcha Jerozolimy.
W latach 1950–1953 w Watykanie miało miejsce tylko jedno doniosłe wydarzenie z udziałem tych hierarchów.
1 listopada 1950 roku na placu św. Piotra w Rzymie zebrali się wszyscy urzędujący wówczas katoliccy patriarchowie Kościołów wschodnich i łacińskich. Ich obecność uświetniła uroczyste ogłoszenie przez papieża Piusa XII dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.
Co jednak łączy to wydarzenie z Anglią? Okazuje się, że ogłoszenie dogmatu maryjnego spotkało się z natychmiastową i gwałtowną reakcją w Londynie. Duchowy przywódca Kościoła Anglii, arcybiskup Canterbury Geoffrey Fisher, oficjalnie i publicznie skrytykował to wydarzenie. Strona anglikańska wyraziła stanowczy protest, ogłaszając, że rzymski dogmat jest „doktryną całkowicie obcą Biblii i starożytnej wierze powszechnej”, co w ich ocenie uderzało w dialog ekumeniczny.
Warto przypomnieć, że Anglia dokonała schizmy już w 1534 roku. Wtedy to papież odmówił unieważnienia małżeństwa króla Henryka VIII. Monarcha w geście buntu odwrócił się od Rzymu i Aktem Supremacji ogłosił samego siebie najwyższym zwierzchnikiem Kościoła anglikańskiego. Można zatem uznać, że postawił się w miejscu należnym samemu Bogu, uzurpując sobie prawo do absolutnej władzy nad sumieniami swoich poddanych. To zuchwałe posunięcie bezpośrednio nawiązuje do Księgi Izajasza, gdzie Pan ogłasza, że jest jedynym Bogiem i jedyną Skałą:
Iz 44,6-8
44,6. Tak mówi Pan, Król Izraela i Odkupiciel jego, Pan Zastępów:
Ja jestem pierwszy i Ja ostatni; i nie ma poza Mną boga.
44,7. Któż jest do Mnie podobny? – Niech woła, niech to ogłosi i niech Mi dowiedzie! Kto przepowiedział przyszłość od wieków i to, co ma nadejść, niech nam obwieści!
44,8. Nie lękajcie się ani nie przerażajcie! Czyż nie przepowiedziałem z dawna i nie oznajmiłem? Wy jesteście moimi świadkami: czy jest jaki Bóg oprócz Mnie? albo inna Skała? – Ja nie znam takiego!
W Księdze Izajasza czytamy, że Bóg jest tylko Jeden, co stoi w rażącej kontrze do mianowania się głową Kościoła przez króla Henryka VIII i jego następców. Bóg nazywa samego siebie jedyną Skałą – i właśnie pewna ziemska skała ma tutaj fundamentalne znaczenie. Okazuje się, że zaledwie niespełna dwa miesiące po ogłoszeniu dogmatu maryjnego i ostrej reakcji Kościoła anglikańskiego, w samo Boże Narodzenie 1950 roku, z opactwa Westminster skradziono Kamień Przeznaczenia.
Przez wieki na tym bloku skalnym koronowano królów Szkocji w opactwie Scone. W 1296 roku król Anglii, Edward I Długonogi, zrabował go Szkotom jako łup wojenny i przewiózł do Londynu. W opactwie Westminster wybudowano specjalny, drewniany Tron Koronacyjny (Tron św. Edwarda), w którego podstawie umieszczono zrabowany artefakt. Od tamtej pory każdy kolejny brytyjski monarcha musiał zasiadać bezpośrednio nad tym kamieniem podczas koronacji sakralnej, aby jego władza zyskała pełną legitymację.
W latach 50. XX wieku w Szkocji narastało potężne niezadowolenie z rządów Londynu. Czworo szkockich studentów z Glasgow – Ian Hamilton, Gavin Vernon, Kay Matheson i Alan Stuart – postanowiło wykraść tę skałę. Weszli oni do pogrążonego w mroku opactwa Westminster nad ranem, w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia. Gdy próbowali wyciągnąć ważący aż 152 kg blok skalny z wnętrza drewnianego tronu, ten nieszczęśliwie wyślizgnął się i pękł na dwie części. Mimo paniki spiskowcy zapakowali odłamki do dwóch samochodów. Jeden z fragmentów był tak ciężki, że uszkodził zawieszenie auta. Udało im się jednak zmylić angielską policję i wywieźć relikwię na północ. Wiadomość o zniknięciu skały wywołała w Londynie absolutny szok.
Zwróćmy uwagę, że tak naprawdę Kamień Przeznaczenia stał się dla Anglików swego rodzaju bożkiem, który rzekomo legitymizował i nadawał boski mandat do sprawowania władzy królewskiej i kościelnej. Chrystus natomiast wyraźnie powiedział, że to na Piotrze – Kefasie (skale), a więc żywej skale – zbuduje swój Kościół. Zatem Kamień Przeznaczenia, nad którym zasiada brytyjski monarcha, mieniący się zarazem głową wspólnoty chrześcijańskiej, jest zwykłą samowolą, a wręcz herezją. Artefakt ten został zwrócony przez studentów w 1951 roku. Choć przed oddaniem szkocki kamieniarz potajemnie skleił obie połowy, symbol angielskiej władzy pozostał już na zawsze trwale i nieodwracalnie pęknięty.
W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów widoczna jest korona angielska opleciona liną, za pomocą której próbuje się utrzymać jej równowagę nad krajem. Ten proroczy obraz zapowiada, że monarchia brytyjska będzie przeżywać czas głębokiego niepokoju, przypadający na lata 1950–1953. W kontekście korony ten trudny okres naznaczony był śmiercią króla Jerzego VI, który zmarł w 1952 roku. Jego bezpośrednią następczynią została najstarsza córka, Elżbieta II. Młoda królowa musiała natychmiast zmierzyć się z głębokim kryzysem obyczajowym wokół swojej siostry, księżniczki Małgorzaty, pragnącej poślubić rozwodnika.
Przez całe lata 1950–1953 Brytyjczycy żyli w realiach surowych, powojennych wyrzeczeń, co było bezpośrednim efektem wyniszczającej II wojny światowej, która zakończyła się w 1945 roku. Choć kraj należał do grona zwycięzców, jego gospodarka była całkowicie zrujnowana. Symbolem codziennych trudności tamtej epoki stał się system kartkowy – reglamentacja podstawowych produktów żywnościowych, takich jak mięso, masło czy cukier, trwała jeszcze przez niemal dekadę po podpisaniu pokoju.
Kraj dotknęła ponadto potężna inflacja wywołana wybuchem wojny w Korei. Na przełomie lat 1950/1951 w Anglii dramatycznie brakowało węgla. Z powodu niedogrzania domów i przerw w dostawach prądu fabryki pracowały tylko przez trzy dni w tygodniu, a ludzie marzli w ciemnościach. Dokładnie w dniach, gdy w Jugosławii marszałek Tito zrywał stosunki z Watykanem – w grudniu 1952 roku – nad Londynem zawisła zabójcza, czarna chmura toksycznego smogu. W ciągu zaledwie pięciu dni trwania tej anomalii zmarło około 4000 osób, a łączna liczba ofiar katastrofy, uwzględniająca zmarłych w kolejnych tygodniach na skutek powikłań oddechowych, sięgnęła aż 12 000 mieszkańców.
Lata 1950–1953 zapisały się w historii Wielkiej Brytanii jako moment krytyczny, nazywany przez badaczy „początkiem końca Imperium”. Choć Londyn formalnie wciąż kontrolował ogromne obszary globu, to dokładnie w okresie wskazanym w orędziach Pani Wszystkich Narodów brytyjska potęga kolonialna zaczęła się gwałtownie rozpadać pod wpływem krwawych buntów, kryzysów finansowych i powstań narodowowyzwoleńczych. W 1951 roku wybuchł tak zwany kryzys abadański w Iranie – nacjonalistyczny rząd pod wodzą Mohammada Mosaddegha dokonał nacjonalizacji pól naftowych należących do Brytyjczyków. Dla Londynu był to potężny cios finansowy i prestiżowy; Korona straciła kontrolę nad kluczowym źródłem ropy na Bliskim Wschodzie.
W październiku 1951 roku Egipt jednostronnie zerwał traktat z Wielką Brytanią i zażądał natychmiastowego wycofania wojsk brytyjskich ze strefy Kanału Sueskiego. Doszło do krwawych starć ulicznych i ataków partyzanckich na brytyjskie bazy, czego tragicznym symbolem stała się masakra w Ismailii w styczniu 1952 roku, gdzie zginęło kilkudziesięciu egipskich policjantów. W lipcu tego samego roku wybuchła rewolucja, która obaliła probrytyjskiego króla Faruka. To definitywnie przypieczętowało utratę brytyjskich wpływów nad Kanałem Sueskim – najważniejszą arterią morską Imperium.
W październiku 1952 roku w brytyjskiej Kenii wybuchło jedno z najbardziej krwawych i brutalnych powstań antykolonialnych w historii Afryki – bunt Mau Mau. Bojownicy z plemienia Kikuju rozpoczęli partyzancką walkę z białymi osadnikami i brytyjską administracją. Brytyjski gubernator musiał ogłosić stan wyjątkowy, a Londyn wysłał na miejsce regularne wojsko. Wojna ta, pełna okrucieństwa z obu stron, zburzyła mit o „pokojowym niesieniu cywilizacji” przez Koronę Brytyjską i trwale nadwątliła jej globalny autorytet. Ponadto już w 1950 roku Indie ostatecznie zerwały podległość ustrojową wobec Korony i ogłosiły się suwerenną Republiką, a w 1951 roku niepodległość ogłosiła Libia, znajdująca się wcześniej pod brytyjską administracją wojskową.
Do tych wszystkich wydarzeń doszła jeszcze kosztowna i wystawna koronacja Elżbiety II w czerwcu 1953 roku. Część społeczeństwa, której doskwierała surowa codzienność, krytykowała tak luksusową ceremonię i oderwane od realiów życie rodziny królewskiej. Zwykli obywatele wciąż zmuszeni byli do drastycznych wyrzeczeń, egzystując w cieniu obowiązującego systemu kartkowego. Widzimy zatem, że gdyby nie owa lina ukazana w orędziu, chwiejąca się nad krajem brytyjska korona niechybnie by runęła.
Odpowiedzmy teraz na pytanie, co łączy Wielką Brytanię z Jugosławią, które zostały wymienione w obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów.
To, co spaja oba te narody, to działania ich władz, wymierzone bezpośrednio w papieża. Pani Wszystkich Narodów wspomina w orędziu, że ludzie są gotowi wrócić do Boga, lecz rządzący im na to nie pozwalają. W tym miejscu dochodzimy do sedna przesłania, które w sposób ścisły wiąże się z Księgą Izajasza i zawartą w niej obietnicą Bożej sprawiedliwości:
Iz 41,10-13
41,10. Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.
41,11. Oto wstydem i hańbą się okryją wszyscy rozjątrzeni na ciebie.
Unicestwieni będą i zginą ludzie kłócący się z tobą.
41,12. Będziesz ich szukał, lecz nie znajdziesz tych ludzi, twoich przeciwników. Unicestwieni będą i na nic zejdą ludzie walczący z tobą.
41,13. Albowiem Ja, Pan, twój Bóg, ująłem cię za prawicę mówiąc ci: «Nie lękaj się, przychodzę ci z pomocą».
Na początku omawianego orędzia Pani Wszystkich Narodów kieruje słowa do Idy Peerdeman, aby miała do Niej zaufanie również w ciężkich chwilach, gdyż Ona jej pomoże. Owa ciężka chwila wiąże się z ukazywaniem wokoło ciężkiego krzyża, któremu – w myśl proroctwa Symeona – sprzeciwiać się będzie wielu.
W kontekście Jugosławii oraz brytyjskiej monarchii mamy do czynienia z narodami, których przywódcy jawnie sprzeciwili się Bogu. W Jugosławii panował bezbożny system komunistyczny, który zwalczał wszelkie przejawy religijności, natomiast w Anglii król Henryk VIII ogłosił samego siebie głową Kościoła anglikańskiego, odrzucając autorytet papieża i stawiając się w miejscu należnym Stwórcy. Zwróćmy również uwagę na wymowne wydarzenia z okresu objętego orędziem, czyli z lat 1950–1953. Gdy w 1950 roku Rzym ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, podległy brytyjskiej Koronie Kościół anglikański natychmiast i ostro się temu sprzeciwił. Niedługo potem, bo już w 1952 roku, król Jerzy VI zmarł. Z kolei w marcu 1953 roku zmarł Józef Stalin – zagorzały komunista, który nie tylko brutalnie zwalczał Kościół katolicki, ale i dopuszczał się masowych zabójstw duchownych. Wydarzenia te w uderzający sposób korespondują z przytoczonymi wersetami z Księgi Izajasza, ukazując los tych, którzy występują przeciwko woli Bożej.
Nowym Ludem Bożym są chrześcijanie, dlatego teksty starotestamentowe należy czytać z perspektywy Chrystusa, który jest żywym Słowem ukazującym całe Pismo Święte i wypełnieniem Starego Testamentu.
Zatem w kontekście Kościoła chrystusowego słowa Boga przekazane za pośrednictwem Izajasza skierowane są do papieża, aby nie bał się niczego, gdyż został przez Boga wybrany i przez Niego będzie wspierany. Również Chrystus często powtarza swoim uczniom, aby w chwilach zamętu nie lękali się, lecz wzywali Jego Imienia, a On przyjdzie im z pomocą. W przytoczonych wersetach z Księgi Izajasza czytamy, że Bóg okryje wstydem i hańbą wszystkich tych, którzy walczą z Jego namiestnikiem.
Na przykładzie Jugosławii, której ustrój komunistyczny całkowicie negował Stwórcę, widzimy, że państwo to ostatecznie przestało istnieć, a wcześniej musiało złagodzić swoją politykę antykościelną, gdyż nie otrzymałoby pomocy od Zachodu. Natomiast w przypadku Wielkiej Brytanii, jako że jest to kraj chrześcijański, Korona została jedynie upokorzona. Gdyby nie opatrzność Boża – odzwierciedlona przez linę, która w orędziu podtrzymuje koronę – również i to królestwo całkowicie by się rozpadło. Bóg wyraźnie wskazuje, że to On sam jest jedyną Głową Kościoła, a Jego ziemskimi namiestnikami są kolejni papieże. Prawdziwym zwierzchnikiem wspólnoty wiernych nie może być zatem żadna ziemska władza świecka, która sama siebie ustanowiła głową Kościoła.
Wtedy Pani mówi:
„Chodź ze mną do Rosji”.
Teraz widzę Rosję. Pani prowadzi mnie do szklanych budynków, także podziemnych, gdzie pracują różni ludzie. Wydaje mi się, że są to Niemcy, Francuzi i Polacy, ale także inni. Słyszę, jak mówią w różnych językach. Wydaje mi się, że jest to w głębi Rosji, gdzieś na wielkich niezamieszkałych obszarach ziemi, na północy Rosji. Pani mówi:
„Tam wytwarzają materiały chemiczne. Ameryko, bądź ostrzeżona! Interweniuj! Interweniuj! Tutaj nie chodzi tylko o ludzkie życie, ale o wiele więcej, o wyższe potęgi. Zanieśże znowu Wiarę światu. Ale wierzący …” – i Pani potrząsa głową.
„żyjcie według tego: Miłość bliźniego. Miłość jest przecież pierwszym przykazaniem. Potem nastąpi Sprawiedliwość”.
Pani Wszystkich Narodów prowadzi Idę Peerdeman do Rosji, na bezludne tereny dalekiej północy. Ukazuje jej szklane, również podziemne budynki, w których nad produkcją broni chemicznej pracują ludzie różnych narodowości, w tym Polacy, Niemcy i Francuzi. Ten obraz orędzia z uderzającą dokładnością odzwierciedla krwawą rzeczywistość sowieckiego systemu GUŁAGU. W latach 1950–1953 system ten osiągnął apogeum swojej zbrodniczej działalności – w obozach przetrzymywano wówczas jednocześnie ponad 2,5 miliona ludzi. To właśnie tam, w warunkach absolutnego sekretu i terroru, wielonarodowa armia przymusowych robotników – w której obok Rosjan cierpieli obywatele wielu państw, w tym Polacy, Niemcy i Francuzi – była bezlitośnie wykorzystywana przez bezbożne komunistyczne władze. Więźniowie wznosili gigantyczne, utajnione zakłady przemysłu chemicznego i biologicznego, produkujące gazy bojowe, takie jak iperyt, luizyt, a później soman i sarin. Przykładem tej zbrodniczej działalności były tajne kompleksy w obwodzie archangielskim na północy oraz w Dzierżyńsku – kluczowym sowieckim ośrodku produkcji chemicznych środków masowej zagłady. Warunki budowy w strefie wiecznej zmarzliny były zabójcze, a śmiertelność robotników sięgała kilkudziesięciu procent.
Więźniowie skierowani do pracy w tych fabrykach obsługiwali załadunek, mieszanie i pakowanie toksycznych substancji do amunicji bojowej. Wszystko to odbywało się bez jakichkolwiek środków ochronnych. Wdychanie oparów chloru, fosgenu czy iperytu prowadziło do natychmiastowego zniszczenia płuc, ślepoty i powolnej śmierci w męczarniach. Ludzie ci w żargonie obozowym byli nazywani „żywymi trupami”, ponieważ nikt nie był w stanie przeżyć w takich warunkach dłużej niż kilka miesięcy. Ten zbrodniczy przemysł, wzniesiony na fundamencie pogardy dla ludzkiej godności, stanowił namacalny dowód głębokiego upadku duchowego tamtej epoki.
Równolegle w systemie GUŁAG-u funkcjonowały specjalne, tajne laboratoria badawcze o zaostrzonym rygorze, tak zwane szaraszki. Przetrzymywano w nich wybitnych chemików, inżynierów i biologów, których system uznał za „wrogów ludu”. Pod groźbą rozstrzelania lub odesłania do katorżniczych kopalń węgla naukowcy ci – w tym wielu cudzoziemców – musieli projektować nowe receptury gazów bojowych oraz systemy ich przenoszenia dla sowieckiej armii.
Obraz orędzia, w którym widząca dostrzegała szklane budynki, również podziemne, odnosi się bezpośrednio do ściśle tajnych poligonów i stacji badawczych rozsianych w tamtych latach na dalekiej, bezludnej północy ZSRR oraz do moskiewskiego Laboratorium 1, znanego jako „Kamera”. To właśnie w tych surowych, arktycznych regionach wznoszono podziemne laboratoria i naziemne schrony doświadczalne. Ich cechą charakterystyczną były potężne, pancerne szyby laboratoryjne, za którymi sowieccy uczeni pozostawali bezpieczni podczas testowania zabójczych aerozoli, gazów i bakterii na więźniach z łagrów. Ponadto podziemne korytarze wyposażone były w hermetyczne, szklane boksy izolacyjne, w których operowano toksynami. Z perspektywy orędzia te przerażające, przezroczyste konstrukcje – w których zza szyb przyglądano się agonii człowieka, planując jego masową zagładę – były w istocie owymi mrocznymi „szklanymi domami”, budowanymi rękami niewolników GUŁAG-u na rzecz zbrodniczych celów bezbożnego imperium.
Sposób, w jaki funkcjonowało to potworne imperium laboratoryjne pod wodzą profesora Grigorija Majranowskiego, przypominał makabryczną parodię stacji badawczej. Konstrukcja pomieszczeń doświadczalnych została zaprojektowana tak, aby pseudonaukowcy mieli pełen wgląd w każdy etap cierpienia i konwulsji człowieka. W ciężkich, opancerzonych drzwiach lub bezpośrednio w ścianach znajdowały się okna zabezpieczone grubym, zbrojonym szkłem laboratoryjnym. Majranowski i jego asystenci w lekarskich fartuchach siedzieli w przyległym pokoju, obserwując skazańców przez lustra weneckie. Więzień widział jedynie własne odbicie, podczas gdy badacze bez przeszkód robili notatki. Taka obserwacja była kluczowym elementem eksperymentu.
Majranowski podawał trucizny w jedzeniu, wstrzykiwał je pod pretekstem rutynowego badania lub rozpylał gazy przez system wentylacyjny, a następnie przez szyby analizował, po ilu minutach człowiek traci przytomność oraz kiedy pojawiają się konwulsje, ślepota czy paraliż. Aby ofiary nie domyślały się swego losu, wnętrza te ucharakteryzowano początkowo na zwykłe, wygodne pokoje z łóżkiem, stołem i krzesłem. Podawano w nich smaczne posiłki naszpikowane rzadkimi toksynami, takimi jak rycyna, digitoksyna czy kurara. Wszystko po to, aby przez ukryte za szybami oczy katów zaobserwować naturalną, nieskażoną strachem reakcję ludzkiego organizmu na zabójczą chemię.
Pani Wszystkich Narodów w swoim orędziu wyraźnie nawołuje, aby interweniować. Nie chodzi tutaj jedynie o ludzkie życie bezlitośnie niszczone przy wytwarzaniu broni masowej zagłady – miała ona bowiem zostać wykorzystana w bezpośrednim starciu mocarstw, wśród których kluczową rolę odgrywały Stany Zjednoczone. To właśnie USA walczyły wówczas z Rosją Sowiecką o globalną hegemonię. W czasach zimnowojennych, o których mowa, konfrontacja ta jawiła się jako fundamentalna walka dobra ze złem. Zatem niepodejmowanie walki z tyranią prędzej czy później obróciłoby się przeciwko całemu światu.
Bóg czyni ten świat dobrym, a zmagając się z jego grzechem, niesie wiarę oraz nadzieję tym, którzy cierpią.
Bóg czyni ten świat dobrym, a zmagając się z jego grzechem, niesie wiarę oraz nadzieję tym, którzy cierpią. Gdy Chrystus prosi swoich uczniów, aby wzięli swój krzyż i poszli za Nim, ukazuje im drogę walki ze złem – drogę ukazania Boga światu poprzez jego ewangelizację. Jednocześnie, jak głosi Pismo Święte, Bóg zawsze wstawia się za wierzącymi w Niego.
Każdy człowiek ma swój własny krzyż. Aby skutecznie walczyć o dobro na tym świecie, musimy najpierw ukrzyżować zło we własnym ciele. Wszystko, co jest zgodne z wolą Stwórcy, jest dobre, natomiast wszystko inne pochodzi od złego. Chrystus dla naszego dobra wykonał wolę Ojca, pozwalając się ukrzyżować. Podobnie i wobec nas Bożym pragnieniem jest, abyśmy postępowali drogą Jego woli, czyniąc dobro. Właśnie dlatego każdy z nas musi najpierw sam ukrzyżować swoje ciało, aby nie sprzeciwiało się ono woli Bożej – wszelki bowiem sprzeciw wobec niej jest grzechem. Nie można pokazywać komuś, czym jest dobro, dopóki samemu się nie zrozumie jego istoty. Chrystus często ganił faryzeuszów i uczonych w Piśmie za to, że pouczają innych, podczas gdy sami dopuszczają się jeszcze gorszych niegodziwości. Uczył przecież:
Mt 7,5. Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego.
Czynienie świata dobrym jest cnotą, która charakteryzuje samego Boga, a On kształtuje człowieka na swoje podobieństwo. Zatem człowiek, który pozostaje bierny i nie czyni tego świata dobrym, nie jest podobny do Boga.
Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że wierzący muszą żyć przede wszystkim miłością bliźniego, z której w pełni naturalnie wypływa życie w sprawiedliwości. Żaden chrześcijanin nie może zatem stać bezczynnie w obliczu cierpienia innych – jego świętym obowiązkiem jest stanowcza interwencja. To właśnie w tym kluczu należy odczytywać ewangeliczną sprawiedliwość.
W obliczu potwornego udręczenia, jakiego doświadczali więźniowie w sowieckim systemie GUŁAG-u, stanowcza interwencja motywowana miłością bliźniego – nawet jeśli wymaga użycia siły – staje się aktem autentycznej sprawiedliwości. Sam Bóg również wymierza sprawiedliwość grzesznikom, nie pozostając obojętnym na krzywdę wierzących w Niego – co najwybitniej pokazała historia Watykanu i walczących z nim systemów politycznych, takich jak brytyjski czy jugosłowiański, które za sprzeciw wobec Boga poznały moc Jego sprawiedliwości.
Wracając do GUŁAG-u – ostatecznie przestał on istnieć nie z powodu interwencji Stanów Zjednoczonych, ale za sprawą różańca. Warto zwrócić uwagę, że Stany Zjednoczone doskonale wiedziały o istnieniu systemu łagrów, lokalizacji obozów oraz o potwornym cierpieniu uwięzionych tam ludzi, a mimo to nie podjęły bezpośrednich działań. Sytuacja ta stała się dla nich poniekąd próbą Bożą.
W jednym z pierwszych orędzi mówiliśmy, że podczas gdy synowie Izraela wypierali zło z Ziemi Obiecanej, Pan zrzucił na ich przeciwników grad kamieni. Z duchowego punktu widzenia wydarzenie to symbolizuje modlitwę różańcową. Przypomnijmy, że Stalin, po śmierci którego system łagrów zaczął być stopniowo demontowany, zmarł z powodu wylewu do mózgu – zupełnie tak, jakby został uderzony w głowę owym Bożym kamieniem.
Bóg doskonale wie, kto co ma w swoim sercu. Dla Niego nie istnieją żadne bariery – On przenika wszystko i widzi świat dokładnie takim, jakim jest. Dostrzega głęboki brak pokoju między ludźmi oraz drastyczny deficyt miłości we współczesnym świecie, co niechybnie musi doprowadzić do konfliktów i ostatecznie do samozagłady człowieka. Wojny i konflikty między narodami są gorzkim owocem serc zamkniętych na miłość, prawdę i obecność Stwórcy. Aby na świecie mógł zapanować prawdziwy pokój, konieczne jest oczyszczenie serca ludzkiego. To uzdrowienie może dokonać się jedynie wtedy, gdy zamieszka w nim Chrystus. Źródłem wszelkiej nieprawości jest bowiem serce człowieka skażone duchem tego świata.
Można wiele ukrywać pod pozorem dobra, lecz prawda o człowieku często znacząco odbiega od tego, co widoczne jest na zewnątrz. Ktoś może sprawiać wrażenie sprawiedliwego, a jednak jego czyny i intencje, skrywane przed oczami innych, pozostają zaprzeczeniem tej pozornej prawości. To właśnie nasze codzienne wybory pokazują, co naprawdę kryjemy w głębi duszy i czy rzeczywiście mieszka tam Bóg.
Doskonałym tego przykładem jest komunistyczna Rosja, której oficjalne działania miały charakter czysto fasadowy i propagandowy. W ścisłej tajemnicy budowała ona przecież sieć GUŁAG-ów na bezludnych obszarach dalekiej północy, aby ukryć przed światem swoje prawdziwe, zbrodnicze oblicze. Właśnie tę prawdę pragnie odsłonić Pani Wszystkich Narodów, wskazując w swoich orędziach na miejsca potwornego udręczenia ludzkości.
Obraz zawarty w tym przesłaniu obnaża duchowe serce Rosji – serce zbrukane, chore, potrzebujące natychmiastowej przemiany i nowego Ducha. Na przykładzie bezbożnego systemu komunistycznego ZSRR możemy się przekonać, do jak potwornych czynów zdolny jest człowiek, gdy całkowicie odrzuci Boga.
Powyższe przesłanie w sposób wyraźny nawiązuje do Ewangelii Chrystusa według św. Marka (Mk 7, 14-23), w której mówi On o źródle zła mającego początek w ludzkim sercu. Tym razem jednak za pośrednictwem Pani Wszystkich Narodów Bóg ukazuje nam serce komunistycznej Rosji, które rozpaczliwie potrzebuje głębokiego nawrócenia. Dlatego właśnie misją Idy Peerdeman jest praca na rzecz ponownego postawienia Krzyża w samym centrum świata – Krzyża, który jako jedyny prowadzi do prawdziwego pokoju między ludźmi. Owym Krzyżem stają się w tym kontekście prorocze orędzia, których nadrzędnym celem jest wzbudzenie zbawiennej bojaźni Bożej w sercach całej ludzkości.
Mk 7,14-23
7,14. Potem przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: «Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumiejcie!
7,15. Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym.
7,16. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!».
7,17. Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o to przysłowie.
7,18. Odpowiedział im: «I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z tego, co z zewnątrz wchodzi do człowieka, nie może uczynić go nieczystym;
7,19. bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka i na zewnątrz się wydala». Tak uznał wszystkie potrawy za czyste.
7,20. I mówił dalej: «Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym.
7,21. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa,
7,22. cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota.
7,23. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym».
Jeśli w sercu człowieka panują takie skłonności, o których mówi przytoczony fragment Ewangelii, i jeśli nie podejmuje on z nimi walki, wówczas wcześniej czy później wydostają się one na zewnątrz w postaci czynów, które go bezpowrotnie zanieczyszczają. Widzimy zatem, że to nie ciało samo w sobie jest złe, ale duch tego świata, który zadomowił się w ludzkim wnętrzu. Każdy człowiek rodzi się już naznaczony tym skażeniem, dlatego kluczowe staje się to, według jakiego ducha postępujemy w naszej codzienności.
Słowa Jezusa przypominają nam, że te destrukcyjne popędy – obecne w ludzkiej naturze – jeśli pozostaną bez kontroli, zawsze będą prowadzić do grzechu. Dlatego tak nieodzowna jest obecność Ducha Bożego w ludzkich sercach, który jest Słowem Bożym. To właśnie Słowo Boże, wlane w umysł człowieka, staje się wewnętrzną, twardą barierą wobec zła. Tylko Słowo Boże ukazuje właściwą drogę oraz daje konkretną siłę, by przeciwstawić się grzesznym pokusom ducha tego świata. Ono przemienia ludzkie serce i prowadzi człowieka ku prawdziwej świętości.
Teraz idę z Panią jakby wzdłuż Dunaju. Ona wskazuje wokół siebie i mówi:
„Tutaj trzeba pracować, tam trzeba pracować” – i wskazuje z lewej strony na prawą.
„Należy powrócić do Boga. Lud dojrzał do tego. Jednakże przywódcy nie chcą”.
I wtedy Pani nagle znika.
Powyższy fragment orędzia Pani Wszystkich Narodów jest ściśle powiązany z Księgą Izajasza (Iz 41, 25-29), w której Bóg zapowiada wzbudzenie króla Cyrusa II Wielkiego, by ten najechał i skruszył pyszny Babilon:
Iz 41,25-29
41,25. Wzbudziłem kogoś z Północy i przyszedł, ze Wschodu słońca wezwałem go po imieniu. On zdeptał możnowładców jak błoto, podobnie jak garncarz depcze glinę.
41,26. Kto objawił to z początku, żebyśmy wiedzieli, i to długo naprzód, byśmy rzekli: «Słusznie?» – Nikt nie objawiał, nikt nie obwieszczał, nikt też nie słyszał słów waszych.
41,27. Pierwszy Ja [ogłaszam] Syjonowi: «Oto one!» i Jerozolimie daję radosnego zwiastuna.
41,28. Patrzyłem: lecz nie było nikogo, nikogo z nich – zdolnego do rady,
żeby odrzekł słowo, gdy go spytam.
41,29. Oto wszyscy oni są czczą ułudą; dzieła ich nie istnieją, posągi ich to znikomość i pustka.
Nie bez znaczenia zostało użyte sformułowanie „pyszny Babilon”. Podobnie w raju Ewa, sięgając po owoc śmierci, uznała go za pyszny. Widzimy zatem, że wszystko, co pyszne na tym świecie, jest śmiertelne – i nie chodzi tutaj o smak, ale o grzeszną postawę człowieka. Odwrotnością pychy jest pokora. To właśnie ludzi o takiej pokornej postawie Pani Wszystkich Narodów określa mianem swoich najmniejszych.
Warto zauważyć, że oba mocarstwa – reprezentowane przez Persów i Babilończyków – były w sensie biblijnym pogańskie, gdyż nie wyznawały Boga pod Jego prawdziwym Imieniem (Jahwe). Jednakże pod względem wiary i moralności dzieliła je przepaść. Persja opierała się na wierze w jednego Boga, Ahura Mazdę (Pana Mądrości), podczas gdy Babilon tonął w politeizmie, oddając kult setkom bóstw na czele z narodowym bogiem Mardukiem oraz boginią wojny i płodności Isztar. Nieodłącznym elementem babilońskich rytuałów była prostytucja sakralna, co z perspektywy biblijnej stanowiło szczyt moralnego i duchowego zepsucia.
Powyższy fragment orędzia wyraźnie nawiązuje do wspomnianych już wcześniej słów Boga z Księgi Izajasza (Iz 41, 10-12), w których zapewnia On o stałej opiece nad swoim ludem, obiecując, że będzie go wspomagał i umacniał. W swojej sprawiedliwości Pan okryje wstydem i hańbą wszystkich rozjątrzonych na Jego lud oraz całkowicie unicestwi tych, którzy nastają na jego życie. Obietnica ta ostatecznie się urzeczywistniła, jednak wcześniej Izrael musiał ponieść karę za swoje grzechy – co dokonało się na mocy surowych zapisów Księgi Prawa Mojżeszowego.
W VI wieku p.n.e. król Babilonu, Nabuchodonozor II, najechał Izrael, zburzył i zrabował Świątynię Jerozolimską, a Żydów uprowadził w niewolę. Wyrazem jego absolutnej pychy było wzniesienie gigantycznego, złotego posągu (utożsamianego z samym władcą) oraz nakazanie wszystkim poddanym – pod groźbą śmierci w rozpalonym piecu – oddawania mu boskiej czci. Gdy czas wygnania Żydów dobiegł końca, Bóg wzbudził perskiego króla, Cyrusa II Wielkiego, aby ten podbił Babilon i przyniósł wolność Jego uciemiężonemu ludowi.
W tym historycznym splocie wydarzeń objawia się pedagogiczny zamysł Boży. Pozwolił On najpierw władcy Babilonii najechać Izrael i skazać Żydów na wygnanie, aby w ogniu utrapienia ukorzyć ich serca i skłonić do nawrócenia. Widzimy zatem, że grzech zawsze oddala od Stwórcy. Analogiczną sytuację odnajdujemy w Raju – gdy Adam i Ewa złamali Boże przykazanie, musieli opuścić Eden, a na wygnaniu czekała ich ciężka praca aż do momentu powrócenia do Boga. W tym ujęciu Ziemia Obiecana staje się obrazem utraconego Edenu, z którego lud Boży – z powodu własnej niewierności – trafia do niewoli babilońskiej. Ta ostatnia staje się miejscem oczyszczenia ich serc z grzechów w cierpieniu i tęsknocie. Gdy proces ten się dokonuje, wygnańcy wracają do ojczyzny – biblijnej krainy mlekiem i miodem płynącej.
Ta święta historia powtarzała się wielokrotnie, pokazując, jak trudno narodowi żydowskiemu uczyć się na własnych błędach. Ostatecznie jednak, gdy czas pokuty minął, Pan posłużył się Cyrusem, by skruszyć babilońskie kajdany, ogłosić wolność dla więźniów i pozwolić im na powrót do kraju. Co więcej, za sprawą dekretu perskiego monarchy, Żydzi otrzymali fundusze ze skarbca państwowego na odbudowę zniszczonej Świątyni.
W tym miejscu otrzymujemy jeden z powodów, dlaczego Żydzi nie uznali Chrystusa jako Pomazańca Bożego i wyzwoliciela z niewoli. Swoją tradycję opierali bowiem na postaci Cyrusa, którego Bóg nazwał przecież swoim pomazańcem. To właśnie Cyrus wyzwolił synów Izraela z babilońskiej niewoli i przyczynił się do odbudowy Świątyni Jerozolimskiej. Żydzi nie widzieli zatem w Chrystusie tego rodzaju wyzwoliciela. Nie brali jednak pod uwagę, dlaczego w ogóle trafili do niewoli babilońskiej – a było to przecież wynikiem ich grzechu oraz braku miłości, sprawiedliwości i prawości we wspólnocie. Z tego powodu zrealizowały się na nich zapisy surowego Prawa Mojżeszowego. Przyjście Chrystusa miało na celu wlanie w ich serca nowego Ducha, dzięki któremu nigdy więcej nie trafiliby do niewoli i żaden kolejny ziemski wyzwoliciel nie byłby już potrzebny.
Wydarzenie związane z Cyrusem w sposób spektakularny manifestuje Bożą Wszechmoc. Babilon był wówczas z pozoru nietykalną metropolią starożytnego świata, uznawaną za twierdzę nie do zdobycia. Jego nagły upadek sprawił, że okoliczne narody, widząc potęgę Jedynego Boga, miały poznać Jego prawdziwe Imię i z bojaźnią zwrócić się ku Niemu. Tragedia Babilonu polegała na tym, że otrzymał on pełną szansę poznania Boga Żywego. Jego władcy i mędrcy byli przecież świadkami potężnych znaków, jakich Stwórca dokonał przez proroka Daniela, który bezbłędnie wyjaśniał sny i wyszedł cało z jaskini lwów. Mimo tych namacalnych dowodów babiloński system religijny zawsze ostatecznie powracał do swoich pogańskich kultów i bezbożnych praktyk, co ściągnęło na niego zasłużoną zgubę.
Sam proces zdobycia Babilonu przez perskiego władcę w 539 roku p.n.e. zapisał się jako jedna z najbardziej genialnych operacji wojskowych w historii. W VI wieku p.n.e. miasto to było największą i najpotężniejszą metropolią globu, otoczoną potrójnym murem obronnym o niespotykanej grubości. Co więcej, Babilończycy posiadali zapasy żywności pozwalające na przetrwanie nawet dwudziestoletniego oblężenia. Sercem ich systemu obronnego i gospodarczego był Eufrat, który przepływał bezpośrednio przez środek miasta, zapewniając mieszkańcom nieograniczony dostęp do wody pitnej. Koryto rzeki zabezpieczono przed intruzami za pomocą potężnych, sięgających samego dna krat z żelaza i brązu.
Dla babilońskich możnowładców utrata tronu wydawała się absolutnie niemożliwa. Pewni swojego bezpieczeństwa, dosłownie drwili z perskich wojsk stacjonujących pod murami.
Cyrus II Wielki szybko zrozumiał, że frontalny atak na umocnienia oznaczałby samobójstwo, a tradycyjne oblężenie potrwa dekady. Postanowił uderzyć tam, gdzie nikt się tego nie spodziewał – wykorzystując koryto samej rzeki.
Perski król dowiedział się, że kilkadziesiąt kilometrów na północ od Babilonu, nad Eufratem, znajduje się wielki, wyschnięty zbiornik wodny. Wykopano go lata wcześniej na polecenie babilońskiej królowej Nitokris, aby regulować rzekę podczas wiosennych powodzi. Cyrus czekał na idealny moment i uderzył w noc hucznego, pogańskiego święta. Podczas gdy babilońska elita na czele z Baltazarem piła alkohol i ucztowała w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa, Persowie potajemnie wykonali gigantyczne kanały odprowadzające wodę z głównego koryta Eufratu w stronę wspomnianego rezerwuaru.
Gdy rozbito tamy ziemne, potężny nurt zaczął gwałtownie przelewać się do nowego zbiornika. W ciągu zaledwie kilku godzin poziom wody w Eufracie drastycznie opadł, a rzeka mająca dotychczas kilka metrów głębokości zamieniła się w płytki strumień, sięgający dorosłemu mężczyźnie zaledwie do połowy uda. Pod osłoną nocy elitarne oddziały perskie, brodząc w błocie i resztkach wody, przedostały się do miasta przez koryto rzeki. Przeszły pod żelaznymi kratami w murach, które po opadnięciu poziomu wody przestały stanowić jakąkolwiek przeszkodę. Pijani babilońscy strażnicy zapomnieli zamknąć wewnętrzne, brązowe bramy prowadzące z nadbrzeża do dzielnic mieszkalnych. Persowie wkroczyli do centrum Babilonu niemal bez walki, całkowicie zaskakując obrońców. Pyszny król Baltazar został zabity w swoim pałacu tej samej nocy, a bezbożne imperium przestało istnieć w mgnieniu oka.
Widzimy zatem, że król Cyrus II Wielki zmienił bieg rzeki Eufrat, aby zdobyć Babilon. Przejdźmy teraz do obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów. Okazuje się, że bieg rzeki Dunaj również został zmieniony – tym razem jednak przez Stalina, co miało mu otworzyć drogę do zdobycia pełnej kontroli nad Bałkanami i uderzenia w głąb Europy. Co prawda prace nad przekopem nowego kanału na Dunaju nie zostały doprowadzone do końca za jego życia, gdyż dyktator zmarł w 1953 roku, jednak dziś kanał ten funkcjonuje i został ostatecznie otwarty w 1984 roku.
Lata 1950–1953 zapisały się jako najmroczniejszy okres w historii budowy Kanału Dunaj–Morze Czarne. To właśnie wtedy, na rozkaz Stalina, komunistyczna bezpieka (Securitate) przekształciła ten projekt w precyzyjną, biurokratyczną machinę eksterminacji. Oficjalne powołanie struktur obozowych nastąpiło w styczniu 1950 roku. W strukturze tamtejszych łagrów komuniści zastosowali piekielną strategię: podzielili skazańców na dwie grupy – więźniów politycznych oraz tak zwanych pajacyków. Więźniowie polityczni (uznawani za kontrrewolucjonistów) stanowili większość. Przetrzymywano ich w skrajnej izolacji w koloniach karnych, takich jak Peninsula – uznawana za najcięższy obóz całego kompleksu – czy Poarta Albă. Z kolei „pajacyki” to potoczne określenie więźniów kryminalnych – morderców i złodziei, których administracja (Securitate) celowo mianowała brygadzistami. Ich jedynym zadaniem było katowanie i poganianie batami więźniów politycznych, za co w nagrodę otrzymywali większe racje żywnościowe. W kontekście Pisma Świętego kluczowy jest fakt, że wśród przymusowych robotników znajdowało się wielu duchownych oraz zaangażowanych świeckich, z którymi Stalin walczył ze szczególną bezwzględnością, dążąc do całkowitego wykorzenienia wiary i zastąpienia Boga kultem komunistycznego państwa.
Widzimy zatem, że mechanizm historii powtarza się – tym razem uderzając w chrześcijan. Podobnie jak niegdyś starożytny Babilon, tak i Związek Sowiecki podbił kraje chrześcijańskie, a lud Boży uprowadził w niewolę, zmuszając go do katorżniczej pracy przy wznoszeniu totalitarnego imperium. Potęgę babilońską również budowali przecież przymusowi więźniowie, wywodzący się z podbitych przez nią ludów.
Przyjrzyjmy się, jak w praktyce wyglądały prace nad tym projektem. W 1948 roku doszło do gwałtownego rozłamu między Stalinem a przywódcą Jugosławii, Josipem Brozem Tito. Sowiecki dyktator obawiał się, że niepokorna Jugosławia zyska zbyt duże wpływy na Bałkanach i zagrozi pozycji ZSRR w regionie. Tradycyjna droga wodna na Morze Czarne prowadziła przez deltę Dunaju, gdzie ruch żeglugowy podlegał międzynarodowym traktatom. Nowy przekop miał stworzyć alternatywną, bezpieczną arterię wodną, przebiegającą w całości przez terytorium lojalnej wobec Moskwy komunistycznej Rumunii. Dla Stalina ten gigantyczny projekt infrastrukturalny – podobnie jak wcześniej sowiecki Kanał Białomorsko-Bałtycki – od początku stanowił przede wszystkim parawan dla masowej eksterminacji ludzi uznanych za zagrożenie dla nowego ustroju. Dyktator osobiście nakazał rumuńskim komunistom wykorzystać te prace do bezwzględnej „likwidacji wrogów klasowych” poprzez katorżniczą pracę.
Wzdłuż wytyczonej trasy utworzono sieć obozów pracy przymusowej, wchodzącą w skład rumuńskiego systemu łagrów wzorowanego na sowieckim GUŁAG-u. Bez wyroków zwożono do nich przedwojenną elitę kraju: profesorów, lekarzy, demokratycznych polityków, właścicieli ziemskich oraz masowo aresztowanych duchownych katolickich i prawosławnych. W kuluarach partii komunistycznej projekt ten otwarcie nazywano „grobowcem rumuńskiej burżuazji”. Przebieg prac w latach 1950–1953 charakteryzował się jednak potwornym zacofaniem technicznym. Choć stalinowska propaganda głośno mówiła o „nowoczesnych maszynach”, w rzeczywistości przekop realizowano metodami niemal średniowiecznymi. Więźniowie musieli dosłownie „wgryzać się” w wyżynny teren za pomocą kilofów, łopat i własnych rąk. Skały rozbijano prymitywnymi młotami, a ziemię ładowano na taczki lub drewniane wozy ciągnięte przez wycieńczone konie.
Trasa okazała się inżynieryjną katastrofą. Zimą ziemia zamarzała na kość, a skazańcy odmrażali sobie dłonie, próbując rąbać litą skałę. Z kolei wiosną i latem dolina zamieniała się w błotniste trzęsawisko. Wykopane rowy nieustannie się obsuwały, grzebiąc ludzi żywcem i zmuszając ich do kopania tego samego odcinka od nowa. Aby zapewnić stały dopływ rąk do pracy, Securitate nadzorowało czternaście kolonii karnych rozmieszczonych gęsto – co kilka kilometrów – bezpośrednio wzdłuż linii przekopu. Dzięki temu skazańcy po porannym apelu natychmiast schodzili na dno rowu, który kopali. Prawdziwym piekłem okazały się kolonie Peninsula i Poarta Albă – tam prace były najbardziej katorżnicze, a liczba ofiar najwyższa. Ludzkie życie znaczyło tam mniej niż łopata – jeśli więzień zmarł z wycieńczenia, jego ciało po prostu grzebano bezimiennie w ziemnych nasypach.
Przez cztery lata nieludzkiego wysiłku, ze względu na brak ciężkiego sprzętu i fatalne błędy planistyczne, zdołano przekopać zaledwie niewielki ułamek zaplanowanej trasy. Gdy w marcu 1953 roku zmarł Józef Stalin, władze w Bukareszcie zdały sobie sprawę, że dalsze prowadzenie prac tą metodą jest niemożliwe. Projekt został natychmiast zamknięty, obozy zlikwidowane, a rozgrzebany rów w poprzek Dobrudży zarósł chwastami na kolejne dwadzieścia lat. W szczytowym momencie (w 1952 roku) na budowie przebywało jednocześnie ponad 60 000 więźniów, z czego ogromną większość stanowili więźniowie polityczni. Oficjalne dane komunistyczne z tamtych lat odnotowały dokładnie 6 355 zgonów. Rzeczywista liczba zmarłych jest jednak znacznie wyższa i szacuje się ją na co najmniej 10 000 do 20 000 osób. Wynika to z faktu, że administracja obozowa masowo fałszowała dokumentację medyczną. Więźniów w stanie agonalnym celowo zwalniano z obozu na dzień lub dwa przed zgonem, aby „zmarli jako wolni ludzie” i nie zawyżali statystyk śmiertelności.
W omawianym fragmencie orędzia Pani Wszystkich Narodów idzie wzdłuż Dunaju. Zwraca uwagę, że po jednej i drugiej stronie rzeki ludzie zmuszani są do katorżniczej pracy. To cierpienie sprawia, że są już gotowi, aby powrócić do Boga, jednak przywódcy na to nie pozwalają.
Widzimy zatem, że drastyczne, życiowe doświadczenia i ból sprawiają, iż serce człowieka pokornieje – to właśnie w chwilach największych utrapień ludzkość przypomina sobie o swoim Stwórcy. Jednak podobnie jak w przypadku starożytnego Babilonu, tak i w realiach komunistycznej Rumunii podporządkowanej Stalinowi totalitarna władza ani myślała wypuścić ukorzonego i poniżonego ludu. Według logiki Pisma Świętego Bóg powinien w takim momencie powołać współczesnego odpowiednika Cyrusa, który rozbiłby imperium zła i przyniósł wolność prześladowanym chrześcijanom.
W tym kontekście warto przyjrzeć się wcześniejszym słowom orędzia, w których Pani Wszystkich Narodów wzywa Stany Zjednoczone do interwencji, zaznaczając, że nie chodzi tutaj jedynie o ludzkie życie, ale również o wyższe potęgi. Przypomnijmy, że Ameryka prowadziła wówczas z ZSRR globalną, zimnowojenną walkę o hegemonię – w sposób uderzający przypominającą starożytne zmagania Persji z Babilonem. Poprzez te słowa do Stanów Zjednoczonych Pani Wszystkich Narodów pragnęła wzbudzić nowego „Cyrusa”, który rzuciłby wyzwanie bezbożnemu imperium. Stany Zjednoczone nie zdecydowały się jednak na bezpośrednią interwencję – ani w obronie ofiar sowieckich GUŁAG-ów, ani więźniów konających nad Dunajem. Amerykę powstrzymywał strach przed fizycznym zaangażowaniem w bezpośredni konflikt z ZSRR, a jej działania często determinował pragmatyczny, partykularny interes. Stany Zjednoczone interweniowały tylko tam, gdzie widziały własne korzyści.
Historia ta pokazuje, że Ameryka nie stała się nową Persją, a jej przywódcy nie wypełnili misji biblijnego Cyrusa. Choć Stany Zjednoczone – otoczone potężnymi oceanami stanowiącymi ich naturalną barierę ochronną – mogły rozwijać się bez przeszkód i posiadały ogromne środki materialne do podjęcia walki, wybrały strategię wysługiwania się innymi, mimo że wszystko, co posiadają, pochodzi od Stwórcy. Podobnie jak w przypadku starożytnego, perskiego władcy, Bóg wyposażył to zamorskie mocarstwo w potężną siłę, choć ono samo nie poznało Go w pełni. Odzwierciedlają to słowa Boga do Cyrusa w Księdze Izajasza:
Iz 45,5. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma Boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś.
O co jednak chodzi z owym „niepoznaniem” Boga? W analizowanym wcześniej orędziu była mowa o tabletce antykoncepcyjnej, która została stworzona i rozprzestrzeniona na cały świat właśnie przez Stany Zjednoczone. Produkcja tego preparatu to jaskrawy dowód na brak autentycznego poznania Boga i odrzucenie Jego zamysłu wobec ludzkiego życia. Ameryka postrzega i rozumie Stwórcę wyłącznie na swój własny, oderwany od Pisma Świętego sposób – dokładnie tak samo, jak starożytni Persowie pojmowali Ahura Mazdę według własnych wyobrażeń.
Ostatecznie to nie potęga militarna Zachodu, lecz nagła śmierć Stalina w marcu 1953 roku przyniosła upragniony przełom. Wydarzenie to nosiło wszelkie znamiona bezpośredniej interwencji Bożej. Wspominaliśmy już o modlitwie różańcowej, która symbolizuje grad kamieni, jakimi Bóg porażał wrogów synów Izraela. Wytrwała modlitwa wiernych przyczyniła się do wyswobodzenia ludu Bożego z rąk tyrana. Sowiecki dyktator zmarł na skutek wylewu krwi do mózgu – odszedł zupełnie tak, jakby został trafiony niewidzialnym, Bożym kamieniem.
W całym tym wydarzeniu zawarte jest jeszcze jedno, uniwersalne przesłanie ewangeliczne. W Ewangelii według św. Mateusza czytamy, że żadna potęga nie może przetrwać, jeśli targa nią wewnętrzny konflikt:
Mt 12,25-27
12,25. Jezus, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo, wewnętrznie skłócone, pustoszeje. I żadne miasto ani dom, wewnętrznie skłócony, się nie ostoi.
12,26. Jeśli szatan wyrzuca szatana, to sam ze sobą jest skłócony, jakże się więc ostoi jego królestwo?
12,27. I jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.
Zauważmy, że zarówno ZSRR, jak i Jugosławia były państwami komunistycznymi, które w pewnym momencie historii gwałtownie się poróżniły. Ten wewnętrzny rozłam w bloku wschodnim uruchomił proces, który ostatecznie doprowadził do upadku i rozpadu obu tych struktur. Prawdziwą i niezachwianą stabilność gwarantuje wyłącznie pokój – ten budowany na fundamencie, do którego prowadzi Chrystus. Ponieważ grzeszne systemy totalitarne z natury nie znają pokoju i opierają się na nienawiści, komunizm musiał prędzej czy później runąć pod ciężarem własnych podziałów.
Władza daje bowiem rządzącym złudne poczucie wyższości nad prawem, zwłaszcza wtedy, gdy sami je ustanawiają. Rodzi się wówczas iluzja bezkarności oraz całkowitej niezależności od Stwórcy. Człowiek, który sprawuje rządy, a nie żyje w zjednoczeniu z Bogiem, łatwo ulega pokusie kierowania się wyłącznie pragnieniami własnego serca. Jak jednak wcześniej wspomniano, serce ludzkie bez Bożej łaski nosi w sobie głęboką skłonność do zła.
Dlatego władza, która nie uznaje nadrzędności prawa Bożego, staje się zgubna dla niej samej oraz śmiertelnie niebezpieczna dla całych narodów. Tylko wybitne jednostki, silne duchem i głęboko zjednoczone ze Stwórcą, mogą sprawować rządy w sposób sprawiedliwy i odpowiedzialny. Jedynie one są w stanie oprzeć się naporowi pokus tego świata – pokus, które z racji pełnionych stanowisk przybierają rozmiary wręcz monstrualne.
Warto przyjrzeć się również głębokiej symbolice samej rzeki Dunaj. Ma ona swój początek w Czarnym Lesie (Schwarzwald), w górzystych rejonach Niemiec, a kończy bieg w Morzu Czarnym. W kontekście biblijnym ta czerń nie jest bez znaczenia – metaforycznie odnosi się bowiem do drzewa śmierci. I rzeczywiście, w czasach zimnowojennych Dunaj przyniósł Europie ogrom cierpienia i śmierci. Zgoła inne są jednak wody wypływające z Raju – nie mają one ziemskiego charakteru, lecz symbolizują żywe Słowo Boże, które jako jedyne potrafi oczyścić wnętrze ludzkiego serca i dać mu życie wieczne.
Na początku objawienia Ida Peerdeman widzi krople deszczu lub łez spadające na kopułę Bazyliki św. Piotra. Przesłanie to sugeruje, że owo Słowo, spadając z Nieba, ma swój ziemski początek w Rzymie – Bożej Górze, z której spływa następnie do wnętrza człowieka, napełniając jego duszę Duchem Bożym. Słowo to nie przenika jednak do serca automatycznie, należy je świadomie wpuścić poprzez uważne słuchanie i czytanie Pisma Świętego. Słowo Boże zyskuje moc oczyszczającą tylko wtedy, gdy zostanie przez człowieka w pełni pojęte i wdrożone w życiu codziennym.
Pani Wszystkich Narodów sprawia, że Słowo to staje się dla ludzi o wiele bardziej przyswajalne. Każdy, kto trwa przy Jej boku, doświadcza duchowego odrodzenia oraz wewnętrznego wzrostu. Człowiek prowadzony przez Panią Wszystkich Narodów dojrzewa w wierze niczym drzewo owocowe, które wyrasta z maleńkiego nasiona, by z czasem przynieść obfity plon.
W świetle wcześniejszych rozważań nad proroctwem z Księgi Zachariasza misja Pani Wszystkich Narodów staje się w pełni zrozumiała. Prorok zapowiada tam:
Za 12,10 „Wyleję na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem ducha pobożności”.
To właśnie przez Panią Wszystkich Narodów, Bóg wylewa na świat Ducha Pobożności. To Ona budzi w człowieku wiarę, poprzez wszelkiego rodzaju objawienia, które prowadzą go ku nawróceniu.
Człowiek staje się wtedy „sprawiedliwy z wiary” — tzn. jego uczynki płyną z żywej relacji z Bogiem – czyni dobrze ponieważ wierzy. W ten sposób rodzi się prawdziwa pobożność, której owocem jest pokój — zarówno w sercu człowieka, jak i na całym świecie.
Skoro mówiliśmy o Cyrusie i wyzwoleniu Żydów z niewoli babilońskiej, warto spojrzeć na wydarzenia, jakie rozgrywają się obecnie wokół Izraela, walczącego z ościennymi narodami. Zauważmy, że w tej wojnie kluczową rolę odgrywają Stany Zjednoczone, które dostarczają broń Izraelowi oraz wspierają go w walce z Iranem – będącym przecież starożytną Persją. Głośne stały się wydarzenia, gdy podczas spotkań w Białym Domu protestanccy pastorzy kładli ręce na głowie prezydenta Stanów Zjednoczonych. Gest ten wyglądał tak, jakby wskazywali na jego rolę jako namaszczonego przez Boga przywódcy, który ma wyzwolić naród izraelski z rąk wrogów – podobnie jak miało to miejsce w przypadku Cyrusa II Wielkiego, którego to sam Bóg namaścił.
Co więcej, w przestrzeni publicznej dużo mówi się o odbudowie Świątyni Jerozolimskiej, co również wiąże się z tymi wydarzeniami. Nie jest to jednak wybór Boży, a jedynie ludzka samowola. Nowym Ludem Bożym są chrześcijanie, tymczasem w wojnach prowadzonych przez Izrael ginie wielu wyznawców Chrystusa, za co odpowiedzialność ponoszą również Stany Zjednoczone. Przypomnijmy, że w czasach zimnowojennych nie interweniowały, aby wyzwolić lud Boży z rąk tyrana, przyjmując politykę „powstrzymywania”.
Na naszym oczach rozgrywa się religijna hucpa, w której to Stany Zjednoczone mają rzekomo odkupić i wyzwolić Izrael. Wielu ludzi zadaje sobie dzisiaj pytanie, po co trwają te krwawe konflikty – i właśnie w tym miejscu otrzymują oni jasną odpowiedź. Służą one budowaniu narracji, w której prezydentowi USA wmawia się, że jest nowym Cyrusem i pomazańcem Bożym, wykorzystując jego słabości. Stany Zjednoczone opowiadają się wyraźnie nie za Ludem Bożym opartym na Jezusie Chrystusie i pokoju, ale za strukturą, dla której ludzkie życie nie stanowi większej wartości, co swoimi radykalnymi wypowiedziami wielokrotnie potwierdzał chociażby izraelski minister Itamar Ben-Gwir, kiedy nawoływał do masowych egzekucji, obnażając bezwzględną dehumanizację drugiego człowieka:
„Uważam, że w Gazie powinno się przeprowadzać ukierunkowane likwidacje, eliminować 30–40 osób każdej nocy.
Nie tylko tych, którzy stwarzają bezpośrednie zagrożenie. Są tam ludzie, którzy nie zasługują na życie. Nie powinni żyć. To nawet nie są ludzie”
