Orędzie 15 z dnia 28 marca 1948 roku

Widzę Panią. Ona mówi:
„Będzie chodziło o prawo. W ciągu bardzo krótkiego czasu wydarzą się poważne rzeczy. Poprzedzą je: chaos, nieład, zwątpienie i rozpacz. Ponad bazyliką św. Piotra zawisną ciężkie chmury, które poprzez wielką walkę i wysiłek będą rozproszone … Jeśli nie, to nastąpi upadek.
Wszyscy chrześcijanie muszą się połączyć. Będzie to powiązane z wielkim bólem i nędzą. Połączcie się wszyscy razem, gdyż walka się rozpoczyna. Otwierają się bramy. Ludy Wschodu w Jerozolimie trzymają twarze w dłoniach. Będą rozpaczać nad swoim miastem.
Jest duże źródło, w którym wszyscy możecie się obmyć”.
Wtedy widzę napis: „Prawość, Miłość i Sprawiedliwość”. Pani mówi:
„Tak długo, jak długo te słowa nie będą widniały ponad głowami ludzi i nie będą żyły w ich sercach, tak długo nie ma żadnych szans na Pokój”.
Wtedy widzę Krzyż, osadzony w ziemi. Wąż wije się wokół Niego. Wszystko wokoło mnie staje się czarne i ciemne. Potem widzę wiszący miecz nad Europą i nad Wschodem; z Zachodu nadchodzi światło. Słyszę, jak bardzo poważnie Pani mówi:
„Narody chrześcijańskie, poganie was tego nauczą!”.
Wtedy widzę papieża otoczonego wzmocnioną strażą przyboczną. Wokół niego obecne są także inne osoby. Wydaje mi się, jakby oni wszyscy byli duchownymi – biskupami i kardynałami. Wskazując na tych duchownych, Pani mówi:
„Pułapki i zasadzki”.
Po tym, jak Pani to powiedziała, patrzy na mnie przenikającym wzrokiem. Nad bazyliką św. Piotra wiszą ciężkie chmury. Teraz Pani mówi do tych wszystkich, którzy siedzą wokół papieża:
„Bądźcie prawi i postępujcie według waszej nauki. Zakryjcie oczy rękoma i zastanówcie się nad sobą”.
Teraz otrzymuję znowu jakby krzyż do ręki. To boli. On jest tak ciężki, że niemal nie mogę go utrzymać. Pani mówi:
„Trzymaj Go mocno!”.
To jest tak, jakby z niego wychodziły wielkie promienie.
Wtedy nagle Pani znika, światło również.

Orędzia Pani Wszystkich Narodów odsłaniają przyszłość – i nie inaczej jest tym razem. Każde z nich niesie głęboką lekcję duchową, zakorzenioną w Piśmie Świętym. Na tym właśnie polega pedagogika Nieba: Bóg przypomina nam wydarzenia z przeszłości, których przyczyną były ludzkie błędy, oraz ich długofalowe skutki. Dotychczasowe spełnienie wszystkich tych proroctw dowodzi, że ludzkość wciąż ma problem z rozróżnianiem dobra od zła, skoro nie potrafi im zapobiec. Jeśli nie odrobimy tej lekcji, zawarte w Orędziach przestrogi będą stale materializować się w naszej rzeczywistości.
Ludzkie serce najszybciej uczy się przez zmysły – zwłaszcza wzrok. Dopiero zderzenie słów zawartych w Orędziach oraz Piśmie Świętym z konkretnymi realiami pozwala nam w pełni pojąć ich sens.
Dlaczego jednak w tych objawieniach pojawia się tak wiele motywów wojen i katastrof? Odpowiedź i klucz do zrozumienia tej kwestii znajdziemy w Ewangelii wg św. Jana (J 16, 5-15). Chrystus zapowiada tam przyjście Ducha Prawdy. To On ma przekonać świat o grzechu, sprawiedliwości i sądzie, rzucając światło na bieg przyszłych wydarzeń.

J 16,5-15
16,5. Teraz zaś idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?” 
16,6. Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. 
16,7. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was. 
16,8. On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. 
16,9. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; 
16,10. o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; 
16,11. wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony. 
16,12. Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie. 
16,13. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. 
16,14. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. 
16,15. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi.

Proroctwa o konfliktach zbrojnych nie powinny nas jednak trwożyć – jak przypomina Chrystus w Ewangelii wg św. Mateusza (Mt 24,6), te rzeczy po prostu muszą się wydarzyć.

Mt 24,6. Będziecie słyszeć o wojnach i o pogłoskach wojennych; uważajcie, nie trwóżcie się tym. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec!

Objawienia Pani Wszystkich Narodów są bezpośrednią kontynuacją tej ewangelicznej zapowiedzi. To właśnie przez Panią Wszystkich Narodów – naszą Pocieszycielkę i Orędowniczkę – przemawia Duch Święty, bezkompromisowo obnażając zło i wskazując drogę ku dobru.
 
Analiza omawianego Orędzia prowadzi do jednoznacznego wniosku: wszelkie niepokoje na świecie wyrastają bezpośrednio z kryzysu prawa Bożego. Wynikają z jego ignorowania oraz z dotkliwego deficytu miłości, sprawiedliwości i prawości. Dopóki te fundamenty nie zakorzenią się w ludzkiej świadomości, autentyczny pokój pozostanie nieosiągalny.
Prawo Boże jest prawdą, a jego ziemską emanacją staje się człowiek żyjący w prawości. Choć Prawo zostało nam dane przez Boga za pośrednictwem Mojżesza w Dekalogu, to w pełni objawiło się w Ciele Chrystusa. On całkowicie poddał swoją wolę Ojcu, przyjmując krzyż. W ten sposób człowiek otrzymał duchowy pokarm, który umacnia jego duszę w drodze do Ziemi Obiecanej – do Nieba. To czytelna analogia do synów Izraela, którzy przez 40 lat zmierzali do Ziemi Obiecanej. Bóg karmił ich wtedy manną z Nieba, by mieli siłę do niej dotrzeć i jest ona zapowiedzią duchowego Królestwa Niebieskiego.
Choć powszechnie uważa się, że Chrystus żył na ziemi około 33 lata, dokładniejsza analiza źródeł rzuca na to zupełnie nowe światło, korygując dawny błąd średniowiecznych kalendarzy. Badania Pisma Świętego i zapisów historycznych – m.in. żydowskiego kronikarza Józefa Flawiusza – jednoznacznie wskazują, że Jezus musiał narodzić się jeszcze przed śmiercią króla Heroda Wielkiego, który zmarł w 4 roku p.n.e. Co niezwykle fascynujące, współczesne badania kosmologiczne i astronomiczne precyzują tę datę na około 6–7 rok p.n.e. To właśnie wtedy, co udowodnił już Jan Kepler, na niebie doszło do rzadkiej, potrójnej koniunkcji Jowisza i Saturna, tworzącej spektakularny blask Gwiazdy Betlejemskiej.
Warto jednak podkreślić, że Niebo nie wzywa nas do bezrefleksyjnego rytuału. Przyjmowanie Eucharystii – tej manny dla duszy – musi iść w parze z autentycznym przyswojeniem nauki Chrystusa. Tylko ona ma moc oczyścić ludzkie serce z zepsucia i dać duszy siłę do wędrówki przez świat bez ciągłego powtarzania tych samych błędów. W tym ujęciu Chrystus staje się świątynią Boga, kryjącą w sobie źródło wody żywej.
Ta rzeczywistość to bezpośrednie wypełnienie proroctwa Zachariasza (Za 13, 1), który zapowiadał nadejście Mesjasza uwalniającego ludzi od grzechu i zmazy. To właśnie z Niego – jako z prawdziwej świątyni Boga symbolicznie wytrysnęło źródło zbawienia, gdy rzymski żołnierz przebił na krzyżu Jego bok.

Za 13,1. W owym dniu wytryśnie źródło, dostępne dla domu Dawida i dla mieszkańców Jeruzalem, na obmycia grzechu i zmazy.

Aby w pełni zrozumieć ten aspekt, przejdźmy teraz do Starego Testamentu. To właśnie u stóp gór Garizim i Ebal, w starożytnym Sychem (dzisiejszym Nablusie), synowie Izraela odnowili przymierze z Bogiem, oparte na fundamencie Prawa Bożego, o którym na początku Orędzia wspomina Pani Wszystkich Narodów. W kontekście naszej analizy kluczowe okazuje się jednak tamtejsze źródło. W dolinie między wspomnianymi górami znajduje się wykuta w skale studnia, którą według tradycji biblijnej wykopał patriarcha Jakub. Co niezwykłe, źródło to bije dziś we wnętrzu chrześcijańskiej świątyni – cerkwi św. Fotyny (Samarytanki), znanej oficjalnie jako Grecka Prawosławna Cerkiew Studni Jakuba. Odkrywamy tu uderzający paralelizm: tak jak wewnątrz cerkwi znajduje się ujęcie wody z Jakubowej studni, tak Chrystus – jako Żywa Świątynia Boga – kryje w swoim wnętrzu źródło wody życia.
To bardzo ważne porównanie, gdyż ukazuje rolę i misję Chrystusa, w którym – analogicznie do starożytnego sanktuarium – dokonuje się odnowienie przymierza z Bogiem. Znajdując się w świątyni Bożej, jesteśmy w Bogu, a spożywając Eucharystię, sprawiamy, że On żyje w nas. To właśnie dlatego do odnowienia przymierza przez synów Izraela doszło w miejscu, gdzie znajduje się studnia Jakubowa. Z tego samego powodu musiała tam również spocząć Arka Przymierza, stanowiąca część tego rytuału.
 
W kontekście synów Izraela Jerozolima powinna stanowić najważniejszy punkt odniesienia dla wydarzeń z Sychem oraz symboliki gór Garizim i Ebal. Powszechnie przyjmuje się, że Świątynia Boża – wzniesiona przez Salomona, a następnie przebudowana przez Heroda – znajdowała się na wzgórzu Moria, w miejscu, gdzie dziś stoją meczet Al-Aksa oraz charakterystyczna, zwieńczona złotem Kopuła na Skale. Kompleks ten otaczały potężne mury. Warto jednak pamiętać, że słynna Ściana Płaczu nie jest fizyczną pozostałością samej Świątyni ani jej murów, lecz fragmentem imponującego muru oporowego z I wieku p.n.e. Zadaniem tej konstrukcji, wzniesionej z rozkazu Heroda Wielkiego, było utrzymanie gigantycznej, sztucznej platformy, na której posadowiono sanktuarium. Żydzi modlą się przy tym murze, gdyż uważają, że w jego najbliższym sąsiedztwie znajdowało się Miejsce Święte Świątyni Bożej.
Analiza Pisma Świętego wskazuje jednak na coś zupełnie innego: Świątynia Boża wznosiła się w innym miejscu niż tradycyjnie przypisywane jej wzgórze Moria. Kluczem do tej zagadki jest topografia Jerozolimy. Tuż obok wzgórza Moria zlokalizowana jest Góra Oliwna, a pomiędzy tymi wzniesieniami bije ze skały źródło Gihon. Przekładając ten układ na biblijną topografię Sychem, odkrywamy uderzający paralelizm: wzgórze Moria (na którym stoją dziś islamskie sanktuaria) odpowiada Górze Błogosławieństw (Garizim), podczas gdy Góra Oliwna odzwierciedla Górę Przekleństwa (Ebal). Ten podział idealnie potwierdza fakt, że na Górze Oliwnej od stuleci mieści się cmentarz żydowski. Obie te góry reprezentują przecież biblijne Drzewo Życia oraz Drzewo Poznania Dobra i Zła, które jest strefę śmierci.
Takie usytuowanie odzwierciedla również miejsce wskazane przez Idę Peerdeman, ukazujące lokalizację budowy świątyni Pani Wszystkich Narodów, co opisaliśmy we wstępie niniejszego opracowania. W przestrzeni wskazanej przez widzącą znajduje się dziś park oraz zwieńczona kopułą pływalnia, podczas gdy na obszarze odpowiadającym górze Ebal zlokalizowany jest cmentarz, a oba te punkty rozdziela płynąca rzeka. Ta uderzająca tożsamość topograficzna nie jest dziełem przypadku; stanowi ona zakorzenione w Piśmie Świętym świadectwo, uwierzytelniające tym samym autentyczność objawień Pani Wszystkich Narodów.
W tej perspektywie staje się jasne, że kompleks świątynny na wzgórzu Moria nie zajmuje miejsca, w którym zostaje odnowione przymierze, lecz wznosił się na Górze Błogosławieństw. Nie oznacza to jednak, że świątynie Salomona oraz Heroda w ogóle nie znajdowały się na wzgórzu Moria. Ich monumentalny przepych i bogactwo, o których czytamy w Piśmie Świętym, można bowiem logicznie łączyć z manifestacją Bożego Błogosławieństwa przypisanego do tej konkretnej góry.
Prawdziwe sanktuarium – służące bezpośrednio oczyszczeniu z grzechu i zmazy – musiało jednak powstać w dolinie między dwoma wzniesieniami, bezpośrednio nad źródłem Gihon wypływającym ze skały. To właśnie nad jego wodami musiała stać właściwa Świątynia Boża. Nie jest to lokalizacja przypadkowa; jak czytamy na samym początku Księgi Rodzaju, Duch Boga unosi się nad wodami (Rdz 1, 2).
Takie usytuowanie świętych miejsc potwierdzają najnowsze odkrycia archeologiczne oraz doniesienia z programów naukowo-badawczych. Kluczową poszlaką są badania, które prowadził amerykański ekspert ds. starożytności Timothy P. Smith. Za pomocą zaawansowanej technologii komputerowej i matematycznych algorytmów odkrył on zaszyfrowane w najstarszych hebrajskich manuskryptach kody tekstowe oraz struktury lingwistyczne. Te ukryte szyfry wskazują, że Świątynia Boża znajdowała się bezpośrednio nad podziemnym źródłem wody.
Druga, materialna poszlaka pochodzi wprost z ziemi. Wieloletnie wykopaliska archeologiczne, którymi w Mieście Dawida kierował izraelski archeolog Eli Shukron, doprowadziły do odsłonięcia starożytnego, wykutego w skale kompleksu sakralnego z ołtarzem ofiarniczym i specjalnymi kanałami. Obiekt ten zlokalizowany jest kilka metrów nad źródłem Gihon, gdzie w świetle tych wszystkich faktów pierwotnie musiała spoczywać Arka Przymierza.
Z punktu widzenia chrześcijaństwa Góra Oliwna zyskuje dodatkowy wymiar. To na jej szczycie znajduje się dziś sanktuarium Wniebowstąpienia Jezusa, skrywające tradycyjny ślad stopy Chrystusa. To na tym wzgórzu Jezus uczył uczniów słów Modlitwy Pańskiej i tam modlił się do Boga tuż przed pojmaniem przez rzymskich żołnierzy. Odwołując się do 14. Orędzia, w którym opisaliśmy znaczenie Modlitwy Pańskiej, powiązanie Góry Oliwnej z górą Ebal staje się ostatecznym potwierdzeniem duchowego znaczenia słów tej modlitwy. Jest ona bowiem duchowym złożeniem Bogu ofiary zarówno całopalnej (będącej aktem czci, uwielbienia oraz całkowitego poddania się woli Ojca), jak i biesiadnej (pokojowej).
Sam Chrystus w Ewangelii mówi, że nadszedł czas, kiedy ludzie będą składać ofiarę w Duchu i prawdzie (J 4, 23-24). Ta prawda, jak już wspominaliśmy, przejawia się w życiu człowieka prawego. Jeśli człowiek przemienił swojego ducha na podobieństwo Ducha Bożego, to jako człowiek prawy postępuje zgodnie z Jego zamysłem. Chodzi o to, by być dobrym – tak, jak Bóg planuje uczynić ten świat.
Stojąc przy studni Jakubowej, Chrystus potwierdza również, że w Jerozolimie znajduje się miejsce czci Boga – podobnie jak dla Samarytan zamieszkujących w tamtym okresie okolice gór Ebal i Garizim. Ponadto jako Żywa Świątynia Boga, stojąc przy tej studni, ukazuje nam, gdzie w rzeczywistości powinna stać prawdziwa Świątynia Boża – to znaczy przy źródle Gihon pomiędzy Górą Moria i Górą Oliwną.
 
Przyjrzyjmy się teraz szczegółowo samemu Orędziu Pani Wszystkich Narodów. Pada w nim ostrzeżenie, że nad św. Piotrem – co odnosi się bezpośrednio do osoby papieża jako Następcy św. Piotra – zbierają się ciężkie chmury. W tym miejscu konieczne jest jednak sprostowanie. Oficjalne publikacje książkowe z treścią tych objawień upowszechniły wersję, według której chmury gromadzą się nad Bazyliką św. Piotra. Ta drobna zmiana niestety całkowicie wypacza sens proroctwa. Sugeruje ona kryzys całego Kościoła instytucjonalnego (co w ogólnym sensie jest prawdą), podczas gdy oryginalne przesłanie skupia się na konkretnym papieżu, który ma cierpieć z rąk własnego duchowieństwa.
Ten detal doskonale pokazuje, jak jedno słowo potrafi odmienić sens profetycznego przekazu. Na szczęście dzięki oryginalnym nagraniom audio możemy dziś przytoczyć wierny i bezpośredni zapis słów, które Ida Peerdeman wypowiadała na żywo podczas rejestracji tego Orędzia. Co ważne, w 0:16 oraz w 2:02 nagrania Ida opisuje bezpośrednio to, co widzi przed oczami. Dopiero od 3:44 zaczyna dzielić się własnymi, osobistymi odczuciami i refleksjami – co zresztą stanowi stały element podsumowania każdego z jej widzeń.

0:16 Poprzedzi je chaos, nieład, wątpliwość i rozpacz. Nad Świętym Piotrem zawisną ciężkie chmury, które zostaną rozproszone z wielką walką i trudem.
2:02 Słyszę, jak Kobieta znowu mówi: Wilcze doły i pułapki. Nad Świętym Piotrem wiszą ciężkie chmury.
3:44 I wtedy widziałam tego Świętego Piotra z wiszącymi ciężkimi chmurami i że nadejdzie wiele walki i trudu, i że zostaną one rozproszone, powiedziała.

W orędziu Pani Wszystkich Narodów padają słowa, że w krótkim czasie nastąpią poważne wydarzenia, które zostaną poprzedzone chaosem, nieładem, zwątpieniem i rozpaczą. Spójrzmy, jak wygląda ten fragment w oryginalnym przekazie zapisanym na nośnikach audio:

0:00 Widzę Kobietę i Ona mówi: Będzie chodziło o prawo, w bardzo krótkim czasie zaczną się dziać poważne rzeczy.
0:16 Poprzedzi je chaos, nieład, wątpliwość i rozpacz. Nad Świętym Piotrem zawisną ciężkie chmury, które zostaną rozproszone z wielką walką i trudem.
0:31 Ona mówi: „w przeciwnym razie upadnie”. Wszyscy chrześcijanie muszą się zjednoczyć, co będzie się wiązało z wielkim bólem i nieszczęściem.

Natomiast poniżej znajduje się komentarz Idy Peerdeman do powyższych słów orędzia Pani Wszystkich Narodów:

3:44 I wtedy widziałam tego Świętego Piotra z wiszącymi ciężkimi chmurami i że nadejdzie wiele walki i trudu, i że zostaną one rozproszone, powiedziała.
3:52 I wtedy powiedziała tak bardzo osobliwie: „jeśli nie to upadnie”. Tak, to było takie osobliwe. Nigdy nie dowiedziałam się, co Ona właściwie przez to miała na myśli, tak często nad tym rozmyślałam, myśląc: „Co Ona właściwie przez to…”.
4:07 Ale jednak to zdanie zawsze pozostało w mojej głowie: „jeśli nie, to upadnie”, prawda?

Skupmy się na frazie kluczowej dla zrozumienia całego przesłania: „jeśli nie, to upadnie” (hol. zo niet ten ondergaan). Pierwsze wyrazy wprowadzają po prostu warunek: „jeśli nie, to…” – i tu sprawa jest oczywista. Prawdziwa głębia kryje się jednak w samym czasowniku. Holenderskie słowo „ondergaan” (wraz z formą rzeczownikową „de ondergang” lub zwrotem „ten onder gaan”) to termin niezwykle bogaty. W zależności od kontekstu może oznaczać: „zatonąć” lub „pójść na dno”; „zajść pod horyzont”; „ulec zagładzie” lub” przestać istnieć”; „runąć”; „upaść” lub „zostać obalonym”; „doznać klęski” bądź „stoczyć się moralnie”.
Biorąc pod uwagę ciężkie, burzowe chmury gromadzące się nad św. Piotrem, słowo to w pierwszej kolejności należy tłumaczyć jako „zatonąć”. Cała fraza zyskuje wówczas ewangeliczny wymiar: „w przeciwnym razie zatonie”. Obraz ten bezpośrednio nawiązuje do Ewangelii według św. Jana (J 6,16-21). Mowa w niej o gwałtownym sztormie, z którym zmagali się uczniowie Chrystusa. Płynęli sami, a na pokładzie łodzi nie było Jezusa. Gdy przerażeni apostołowie byli przekonani, że giną, Chrystus przyszedł do nich, krocząc po wzburzonej wodzie, doprowadzając w mistyczny sposób łudź do brzegu.

J 6,16-21
6,16. O zmierzchu uczniowie Jego zeszli nad jezioro 
6,17. i wsiadłszy do łodzi przeprawili się przez nie do Kafarnaum. Nastały już ciemności, a Jezus jeszcze do nich nie przyszedł; 
6,18. jezioro burzyło się od silnego wichru. 
6,19. Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. 
6,20. On zaś rzekł do nich: «To Ja jestem, nie bójcie się!» 
6,21. Chcieli Go zabrać do łodzi, ale łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do którego zdążali.

W symbolice biblijnej łódź oznacza Kościół. Zatem św. Piotr – jako papież i sternik – znajduje się na łodzi, a ciężkie chmury zwiastujące katastrofalny sztorm zbierają się nad jego głową, kładąc się cieniem na całej wspólnocie.
Jeśli nie zostaną one rozproszone, łódź razem z Papieżem i duchownymi oraz całą wspólnotą, po prostu pójdzie na dno. Ocalenie tego okrętu – jak się później przekonamy – zależy wyłącznie od postawy samego Następcy św. Piotra. Dostrzegamy również, że na pokładzie brakuje Chrystusa, który mógłby uciszyć nawałnicę. Przyczynę tego duchowego opuszczenia doskonale odsłania obraz Orędzia: wokół Papieża gromadzą się kapłani, którzy próbują wymusić na nim podjęcie określonej decyzji.  Tam, gdzie brakuje pokoju i jedności, nie ma Boga. Na miejsca ogarnięte chaosem i nieładem nieuchronnie spada przekleństwo góry Ebal.
W ujęciu globalnym ten brak pokoju zawsze materializuje się pod postacią wojen i dziejowych katastrof. To właśnie dlatego Pani Wszystkich Narodów kieruje do nas kategoryczne wezwanie: wszyscy chrześcijanie muszą natychmiast zjednoczyć siły, tak aby presja wywierana na Papieża została zniweczona. Tylko wspólnym wysiłkiem możemy rozgonić ciemne chmury i uratować tonący okręt całej wspólnoty wierzących.
Ostatecznie to od sternika, którym jest Papież, zależy kierunek, w jakim popłynie Kościół. Właśnie dlatego nad jego głową zbierają się burzowe chmury, symbolizujące duchownych pragnących przejąć stery łodzi. To od determinacji i ostatecznego kroku Papieża, wspomaganego przez Boga, będzie zależeć, czy te ciemności rozciągną się nad całym Kościołem jako konsekwencja złamania Przymierza z Bogiem. Na razie słowa te mogą brzmieć tajemniczo, ale gdy ukażemy, o jakiego biskupa Rzymu oraz o jaką sytuację chodzi, wszystko stanie się jasne.
 
W Orędziu Pani Wszystkich Narodów słyszymy jednak zapewnienie, że ciemne chmury ostatecznie zostaną rozproszone znad Stolicy Piotrowej. Oznacza to, że czas niepokojów i sztormu zostanie w pewnym momencie przerwany – gdyby bowiem tak się nie stało, wspólnotę wierzących czekałby ostateczny koniec. Intuicyjnie dostrzegamy tu paralelę pomiędzy proroctwem Chrystusa z Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 15-22) a obrazem przekazanym przez Panią Wszystkich Narodów:

Mt 24, 15. Gdy więc ujrzycie »ohydę spustoszenia«, o której mówi prorok Daniel, zalegającą miejsce święte – kto czyta, niech rozumie.

Dokładnie taki scenariusz wyłania się z Orędzia. Papież, otoczony wzmocnioną strażą, staje się celem ataków ze strony różnych frakcji duchownych, kierujących się własnymi, partykularnymi interesami oraz uległych wobec ducha tego świata. Spory te, toczone wewnątrz kościelnej hierarchii, okazują się brutalne i podstępne, co Pani Wszystkich Narodów bezkompromisowo obnaża, używając dosadnego określenia: „wilcze doły i pułapki”. Przypomina przy tym, że dopóki ponad głowami ludzi nie będą jaśniały miłość, sprawiedliwość oraz prawość, autentyczny pokój pozostanie nieosiągalny. W obrazie Orędzia brak pokoju wśród kapłanów oznacza, że w ich relacjach brakuje tych fundamentalnych wartości, a przede wszystkim prawości, o której mowa na początku Orędzia.
Potwierdzają to kolejne słowa Pani Wszystkich Narodów, skierowane bezpośrednio do duchownych: „bądźcie prawi i postępujcie według swojej nauki”, a także: „zakryjcie oczy rękami i zastanówcie się nad sobą”. To wezwanie, aby zamykając oczy ciała, kapłani spojrzeli na rzeczywistość z perspektywy duszy i nauki Chrystusa, zamiast patrzeć na nią przez pryzmat ducha tego świata. Podobnego upomnienia użył sam Jezus, gdy w odpowiedzi na sprzeciw św. Piotra rzekł, że ten nie myśli tym, co pochodzi od Boga, ale tym, co pochodzi od Szatana – duchem tego świata.
Duch Boży musi zakorzenić się w ludzkiej świadomości, a w ślad za nim musi iść świadectwo życia. Kościół Boży jest przecież przestrzenią, w której za sprawą nauki Chrystusa powinna dokonywać się przemiana ludzkiego serca. Jeśli upadnie Kościół, upadnie cała wspólnota chrześcijańska oraz ludzkość, tracąc jedyne narzędzie zdolne autentycznie przemienić ten świat.
 
O jakim papieżu i jakiej sytuacji mówi zatem Orędzie Pani Wszystkich Narodów, które zostało wygłoszone 28 marca 1948 roku? Jedyne takie wydarzenia, spójne z proroczym obrazem Orędzia, miały miejsce za pontyfikatu papieża Pawła VI. 25 lipca 1968 roku wydał on encyklikę Humanae vitae, która stała się zarzewiem ogromnego konfliktu w kręgach duchownych i wśród świeckich na całym świecie. Mowa w niej o antykoncepcji, która przyczynia się do wyludnienia wspólnoty chrześcijan. Poprzez jej stosowanie człowiek zostaje uprzedmiotowiony, a późniejszą konsekwencją takiego podejścia staje się aborcja, będąca grzechem zabójstwa. A przecież w Dekalogu zapisane jest jasne przykazanie: „Nie zabijaj”. To właśnie rozprzestrzeniająca się po globie aborcja, mająca swoje korzenie w mentalności antykoncepcyjnej, jest jednym z powodów zbierających się nad Papieżem i całym Kościołem ciężkich chmur. Zabójstwo bowiem, będące radykalnym złamaniem Prawa Bożego, prowadzi do przekleństwa i kary, a w dalszej perspektywie – do śmierci.
Niekiedy antykoncepcja przyczynia się również do całkowitej rezygnacji z posiadania potomstwa, co bezpośrednio uderza w Przykazanie Boże, jakie skierował do Adama i Ewy.
Zanim przejdziemy do omówienia tego przykazania, cofnijmy się na moment do Orędzia Pani Wszystkich Narodów, w którym słyszymy, że aby rozproszyć te ciężkie chmury, wszyscy chrześcijanie będą musieli się połączyć – co będzie się wiązało z wielkim bólem i nędzą. W perspektywie encykliki Humanae vitae to wezwanie do zjednoczenia zyskuje bardzo konkretny, fundamentalny wymiar: oznacza ono tworzenie silnych Bogiem rodzin w sakramentalnych małżeństwach, które otwierają się na dar nowego życia i przynoszą owoc w postaci potomstwa. Każdy, kto wychowuje dzieci, doskonale wie, jak ogromnego trudu, wyrzeczeń i poświęcenia wymaga to zadanie, co w naturalny sposób wpływa na codzienne wybory i nierzadko obniża materialny standard życia całej rodziny. Podobnie jak kobieta wydaje potomstwo na świat w bólach rodzenia, tak mężczyzna w bólu pracuje, zmagając się z ziemią, która rodzi mu ciernie i osty. Ta surowa codzienność idealnie odzwierciedla słowa Pani Wszystkich Narodów o bólu i nędzy rodziców. Jest to jednak droga chrześcijańskiej ofiary. Odwiecznym przykazaniem i zamysłem Bożym, zapisanym na kartach Pisma Świętego, jest przecież to, aby mężczyzna i kobieta łączyli się ze sobą:

Rdz 2, 24. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.

W tym ujęciu biblijne „łączenie się” oznacza akt małżeński, natomiast „jedno ciało” to potomstwo, które staje się fizycznym, namacalnym owocem tej miłości, nosząc w sobie cząstkę zarówno ojca, jak i matki.
Przyjrzyjmy się słowom Idy Peerdeman trochę dokładniej. Holenderskie słowo „aaneensluiten” tłumaczone jest jako „łączyć się”, co dokładnie odzwierciedla sformułowanie zastosowane w Piśmie Świętym (Rdz 2, 24), oraz użyte w publikacjach książkowych przekazujących treści objawień Pani Wszystkich Narodów. Gdy jednak przyjrzymy się głębi tego słowa okazuje się, że dosłownym jego znaczeniem, obrazującym fizyczny uścisk lub formację, jest: „zamknąć się w jedno”, „scalić się”, „przylegać ściśle do siebie”. Widzimy zatem, że „przylegać ściśle do siebie”  głębiej oddaje znaczenie tego słowa, które jest aktem współżycia pomiędzy mężczyzną a kobietą.
Przykazanie Boże głosi zatem, że współżycie małżeńskie ma przynosić życie, a nie śmierć.
Za jego złamanie wspólnota chrześcijańska sama ściąga na siebie śmierć. Wyobraźmy sobie sytuację, w której wśród chrześcijan powszechnie stosuje się antykoncepcję i dopuszcza aborcję. Postępując w ten sposób, stają u progu unicestwienia – tym bardziej że przedstawiciele innych kultur, które z kolei są przeludnione, w tym Ludy Wschodu, zaczynają emigrować do narodów chrześcijańskich zastępując ich z czasem. W Orędziu proces ten został przedstawiony symbolicznie jako otwierające się bramy w krajach Wschodu, czego przyczyną jest ucieczka przed działaniami militarnymi. O tym aspekcie będziemy mówić szerzej w dalszej części orędzia.
Wychowanie ludzi w tamtych rejonach globu, gdzie nie ma zakorzenionej nauki Chrystusa, podąża jednak nie tylko za duchem tego świata, ale opiera się również na ściśle określonym, surowym prawie – które dla chrześcijan bywa wręcz niepojęte. Taki scenariusz prędzej czy później zdominuje kraje chrześcijańskie, cofając je zarówno w rozwoju cywilizacyjnym, jak i pod względem moralnym. Dlatego Pani Wszystkich Narodów wzywa chrześcijan do walki o zachowanie własnej wspólnoty poprzez zakładanie rodzin wielodzietnych. Chodzi o to, aby nie zostali oni zastąpieni przez wyznawców innych kultur, którzy mogliby zacząć dyktować własne warunki i zasady prawne, co rdzennym mieszkańcom z pewnością się nie spodoba. W tamtych cywilizacjach łamanie narzuconych reguł wiąże się przecież z radykalnymi posunięciami.
Aby zatem te ciężkie chmury mogły zostać rozproszone, chrześcijanie muszą bezwzględnie zrezygnować z antykoncepcji i aborcji. Wyobraźmy sobie jednak sytuację, w której oficjalny autorytet Kościoła ustanawia prawo zezwalające na antykoncepcję lub powszechną aborcję. Wierni, przyjmując takie wytyczne – często nawet zupełnie nieświadomie – sami podpisaliby na siebie wyrok śmierci.
 
Opiszmy teraz wydarzenia, jakie miały miejsce w Kościele, kiedy Ojciec Święty starał się utrzymać tradycyjne nauczanie zakazujące antykoncepcji. Należy dodać, że przepisy te stanowiły niezmienne prawo tradycyjnie obowiązujące w Kościele katolickim. Tymczasem zgromadzeni wokół Papieża duchowni wywierali potężną presję, domagając się, aby to Boże prawo zostało zmienione pod dyktat współczesnego świata.
Spory, które toczyły się za zamkniętymi drzwiami Watykanu podczas prac nad encykliką Humanae vitae w latach 1963–1968, były najbardziej dramatycznymi, podstępnymi i brutalnymi starciami teologicznymi w nowoczesnej historii Kościoła. Temat antykoncepcji od dawna był wysuwany pod dyskusję, dlatego papież Jan XXIII powołał specjalny komitet badawczy pod nazwą „Papieska Komisja ds. Ludności, Rodziny i Narodzeń”. W jej skład wchodziło początkowo zaledwie sześć osób, w tym świeccy eksperci. Gdy w czerwcu 1963 roku Jan XXIII zmarł, jego następca, Paweł VI, przejął i rozszerzył to gremium do około sześćdziesięciu członków: kardynałów, biskupów, teologów, a także lekarzy, socjologów oraz par małżeńskich.
To właśnie pod rządami Pawła VI te początkowo spokojne badania zamieniły się w prawdziwy „sztorm”. Komisja podzieliła się na zwalczające się frakcje, które próbowały wymusić zmianę obowiązującej doktryny, opowiadając się za dopuszczeniem antykoncepcji. Na całe gremium wywierano gigantyczną, zorganizowaną presję medialną oraz finansową (m.in. przez fundacje Rockefellerów forsujące globalną depopulację), aby zmusić Watykan do bezwarunkowej kapitulacji. Wewnątrz Komisji doszło do bezprecedensowego buntu i uformowania się dwóch zaciętych obozów:

  • Frakcja Większości (Progresiści): Stanowiła przytłaczającą większość członków Komisji. Pod wodzą wpływowych hierarchów, takich jak belgijski kardynał Léon-Joseph Suenens, stworzyli oni dokument znany jako Raport Większości. Twierdzili w nim, że w obliczu przeludnienia świata oraz postulatów „współczesnego humanizmu”, Kościół powinien uznać antykoncepcję hormonalną za moralnie dopuszczalną, rezygnując z dotychczasowego stanowiska.
  • Frakcja Mniejszości (Tradycjonaliści): Składała się z zaledwie kilku teologów, którzy kategorycznie odrzucili te żądania. Stali oni nieugięcie na straży niezmienności Dekalogu i prawa naturalnego. Ostrzegali, że jeśli Kościół ugnie się choć raz, otworzy to wrota do totalnego zniszczenia moralnego – uprzedmiotowienia kobiety, degradacji rodzin oraz masowej aborcji.

W 1967 roku zwolennicy liberalizacji postanowili zastosować brutalny i podstępny chwyt polityczny – zorganizowali potężny przeciek tajnych dokumentów do świeckich mediów. Do prasy celowo przekazano Raport Frakcji Większości, aby zasugerować światowej opinii publicznej, że Kościół podjął już decyzję o dopuszczeniu pigułki, a Papież musi ją jedynie formalnie podpisać. Gdyby Paweł VI odrzucił ten dokument, w oczach mas wyszedłby na jedynego autora staroświeckich zakazów. Intencją tego podstępu było sprowadzenie na niego powszechnego gniewu ludu. I dokładnie taki scenariusz się ziścił. W prasie Papież był systematycznie szkalowany i określany jako zacofany, nierozwojowy starzec o anachronicznych poglądach. Wszyscy wokoło wytykali go palcami, a atmosfera wrogości była tak gęsta, że niedługo po publikacji encykliki – 27 listopada 1970 roku na lotnisku w Manili – Ojciec Święty został fizycznie zaatakowany i dźgnięty nożem przez zamachowca.
Gdy przed podjęciem ostatecznej decyzji Papież otrzymał oficjalny raport od Komisji, był głęboko przerażony faktem, że niemal całe jego otoczenie doradcze opowiedziało się za kapitulacją. Trzeba jasno powiedzieć, że wielu duchownych kierowało się po prostu strachem przed reakcją świeckich, którzy nie życzyli sobie, aby Kościół ingerował w ich sferę intymną. W mediach trwał skoordynowany przekaz propagandowy, którego celem było zbuntowanie wiernych przeciwko hierarchii i samemu Następcy św. Piotra.
Jednak wcześniej gdy Papież zastanawiał się jeszcze, co ma zrobić, pojawiła się pomocna dłoń ze strony ówczesnego arcybiskupa krakowskiego, Karola Wojtyły (przyszłego Jana Pawła II). Polski hierarcha bezbłędnie przejrzał podstęp progresistów. Powołał w Krakowie tajną grupę wybitnych ekspertów, która opracowała memoriał antropologiczno-teologiczny, stanowiący kluczowe wsparcie dla decyzji Pawła VI. Wojtyła osobiście dostarczył mu te analizy, udowadniając ponad wszelką wątpliwość, że „mentalność antykoncepcyjna” doprowadzi ludzką cywilizację do nieuchronnej zagłady.
W tym miejscu zatrzymajmy się na chwilę. W cytowanym wcześniej fragmencie Ewangelii według św. Jana, Chrystus kroczy po wodzie i wyciąga pomocną dłoń ku przerażonym uczniom, sprawiając, że łódź natychmiast znajduje się przy brzegu. Zwróćmy uwagę, że w tym wypadku Jezus nie ucisza sztormu i fal, ale jedynie bezpiecznie sprowadza łódź do brzegu, gdzie nie ma już ona możliwości zatonąć. Dokładnie tak samo Karol Wojtyła osobiście przychodzi z pomocą zmagającemu się z nawałnicą Pawłowi VI i kryzys zostaje zażegnany.
Przyszły papież Jan Paweł II słynął ze swojej niezwykłej duchowości maryjnej. Sam o sobie mówił w ten sposób, a na jego ornacie widniała wyszyta litera „M”, odnosząca się do Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś – podczas ziemskiego życia – była Maryją. Wielu duchownych odrzuca stwierdzenie: „która kiedyś była Maryją”, twierdząc, że Matka Boża zawsze była i będzie po prostu Maryją. Kiedy jednak odniesiemy się do Pisma Świętego, zauważymy, że Bóg wielokrotnie nadaje swoim wybrańcom nowe imiona – i nie inaczej jest w tym przypadku. Przykładowo: patriarcha Jakub został nazwany przez Boga Izraelem, a Abram otrzymał imię Abraham. Z kolei Jezusowi imię to zostało nadane z woli samego Boga Ojca za pośrednictwem anioła. Widzimy zatem, że każde słowo wypowiedziane przez Panią Wszystkich Narodów ma swój głęboki fundament w Piśmie Świętym.
Wracając do symboliki łodzi: to właśnie Pani Wszystkich Narodów, w której mieszka Duch Boży, sprawiła, że do papieża Pawła VI przyszedł Karol Wojtyła – maryjny duchowny, dzięki czemu łódź Kościoła dopłynęła do brzegu w jednym kawałku. Czasy upadku Kościoła katolickiego został zatem przerwany za sprawą Boga, jednak sztorm się nie skończył. Synowie Izraela nie poznali Boga, który przyszedł w ciele Jezusa. Podobnie współcześni chrześcijanie nie poznali Boga, który przemówił przez Panią Wszystkich Narodów. Widzimy zatem, że nie chodzi tutaj o powłokę cielesną, ale o naukę. Nie poznać Boga oznacza nie poznać Jego nauki, która jest nierozerwalnie związana z Pismem Świętym.
Jak już wspomnieliśmy, ostatecznie 25 lipca 1968 roku Paweł VI wykazał się nadludzką odwagą. Odrzucił zdanie Frakcji Większości i w encyklice Humanae vitae podtrzymał nienaruszalność Bożego Prawa. W tym miejscu warto dodać, że dokument ten został podpisany w święto św. Jakuba Apostoła, co w symboliczny sposób łączy go z patriarchą Jakubem, który wykuł studnię w skale pomiędzy górami Ebal oraz Garizim. To właśnie przy tym źródle doszło niegdyś do odnowienia przymierza synów Izraela z Bogiem. Natomiast encyklika Humanae vitae jest w istocie współczesnym odnowieniem przymierza pomiędzy Stwórcą a chrześcijanami, gdyż zawarte w niej przepisy moralne, odnoszące się do zakazu antykoncepcji, są niezmiennie strzeżone przez Kościół od stuleci. Nie stanowią one zatem żadnej nowości, lecz są po prostu powtórzeniem odwiecznie obowiązującego Prawa.
Dla papieża Pawła VI ceną za ten akt absolutnej wierności Stwórcy był natychmiastowy, potężny sztorm: episkopaty w Niemczech, Holandii, USA i Francji jawnie wypowiedziały mu posłuszeństwo.
Sam Paweł VI do końca swojego pontyfikatu – przez kolejne dziesięć lat – nie napisał już ani jednej encykliki, stając się cierpiącym, osamotnionym i zdradzonym przez własnych kapłanów pasterzem.
Progresywni duchowni, dążący za wszelką cenę do przypodobania się opinii publicznej, uznali encyklikę Humanae vitae za błąd. Twierdzili, że dokument ten nieodwracalnie zaszkodził wizerunkowi Kościoła, a winą za ten stan rzeczy obarczali również kardynała Karola Wojtyłę, który bezpośrednio przyczynił się do podjęcia decyzji przez Biskupa Rzymu.
Następcą Pawła VI został Jan Paweł I (Albino Luciani). Jego rządy przeszły do historii jako jedne z najkrótszych – trwały zaledwie 33 dni i zostały nagle przerwane śmiercią Papieża na zawał serca. W tym miejscu należy przypomnieć, że przed ogłoszeniem encykliki Humanae vitae Albino Luciani opowiadał się po stronie frakcji większościowej, która dążyła do liberalizacji przepisów dotyczących antykoncepcji. Co ciekawe, nie był on ani konserwatystą, ani progresistą – powszechnie uważano go za centrystę. Pismo Święte mówi natomiast: „Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wypluć z moich ust” (Ap 3, 15-16).
Po jego niespodziewanym odejściu na Stolicę Piotrową powołano Karola Wojtyłę – Papieża Jana Pawła II, którego posługa trwała ponad 26 lat.
W tym niezwykłym splocie wydarzeń trudno nie dostrzec działania Opatrzności. Palec Boży sprawił, że ostatecznym następcą Pawła VI nie został hierarcha skłonny do ustępstw i rozmywania Bożego Przymierza, lecz ten, który niezłomnie go dotrzymywał. Droga Wojtyły na tron papieski była jaskrawym symbolem triumfu mniejszości wspomaganej przez Boga. Podczas pierwszego konklawe po śmierci Pawła VI krakowski kardynał otrzymał zaledwie 4 głosy w drugiej, porannej turze na 111 możliwych. Choć popierała go wówczas garstka elektorów, niespełna dwa miesiące później to on opuścił Kaplicę Sykstyńską jako Głowa Kościoła. Wyraźnie widać zatem, że Boży plan potrafi całkowicie odwrócić ludzkie proporcje, jeśli są one zgodne z Jego wolą.
Wybór ten okazał się prawdziwym błogosławieństwem. Jan Paweł II zapisał się w historii jako wybitny Następca św. Piotra. Swoją niezwykłą charyzmą i unikalnym stylem duszpasterstwa zjednał dla Boga miliony zagubionych serc. Stał się papieżem-pielgrzymem, który odbył najwięcej podróży apostolskich w dziejach chrześcijaństwa, niestrudzenie głosząc całemu światu naukę o nienaruszalności rodziny, godności każdego człowieka oraz pięknie i wartości macierzyństwa.
 
W obrazie Orędzia widzimy krzyż osadzony w ziemi, wokół którego wije się wąż. To symboliczne wyobrażenie Drzewa Poznania Dobra i Zła, stanowiącego przestrzeń śmierci. W chwili gdy widząca na nie patrzy, wokół niej zapada głęboka, obrazująca ten stan ciemność.
Następnie dostrzega miecz wiszący nad Europą i nad Wschodem, podczas gdy z zachodu nadciąga światło. Wtedy Pani Wszystkich Narodów mówi z powagą: „Narody chrześcijańskie, poganie was tego nauczą”.
Ida zawsze zastanawiała się, co te słowa o poganach mogą w rzeczywistości oznaczać. Wyjaśnijmy zatem cały ten profetyczny obraz. Wąż, który wije się wokół drzewa – dokładnie tak jak za czasów Adama i Ewy – kusił i kusi w dalszym ciągu lud Boży. Przedmiotem tego podszeptu jest wzbudzenie w człowieku niechęci do posiadania potomstwa, rzekomo w imię wygody i spokojnego życia. Wielu ulega tej ułudzie, co w perspektywie dziejowej prowadzi do nieuchronnej śmierci, gdyż brak nowych pokoleń zaciera ślady istnienia danej cywilizacji. Miecz, który wisi nad Europą i Wschodem, zwiastuje karę oraz przekleństwo wynikające ze złamania Przymierza Bożego, które nieodwołalnie obowiązuje każdego chrześcijanina.

Kpł 26,25. Ześlę na was miecz, który się pomści za złamanie przymierza. Jeżeli wtedy schronicie się do miast, ześlę zarazę pomiędzy was, tak że wpadniecie w ręce nieprzyjaciół.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z Pismem Świętym przyjście Boga nastąpi od Wschodu, co metaforycznie odnosi się do porannego wschodu słońca na niebie. Warto pamiętać, że w ujęciu historycznym Bóg w Osobie Jezusa Chrystusa przyszedł na świat na Bliskim Wschodzie – to właśnie stamtąd rozbłysło Światło dla całej ludzkości.
Jednak Ida widzi, że światło nadchodzi z Zachodu, który jest symbolicznym miejscem ciemności, gdyż to właśnie tam zachodzi słońce i rozpoczyna się noc. W tym miejscu należy podkreślić, że nie należy przypisywać poszczególnym stronom świata jakiegokolwiek uprzywilejowanego położenia, gdyż ma ono jedynie wymiar symboliczny. Po tym obrazie padają słowa o poganach, którzy mają czegoś nauczyć chrześcijan, stając się dla nich swoistym światłem przychodzącym z ciemności.
Skoro Orędzie Pani Wszystkich Narodów mówi o aborcji, antykoncepcji oraz związanej z nimi depopulacji, to lekcja dana chrześcijanom przez pogan musi wiązać się właśnie z tymi aspektami. Ludy Wschodu w dynamicznym tempie powiększają swoją populację w odróżnieniu od wspólnoty chrześcijan, której liczebność drastycznie spada. Z tego powodu w przyszłości – jeśli nic się nie zmieni – społeczności te prędzej czy później zdominują i zastąpią dawny świat chrześcijański. Proces ten będzie związany początkowo z masową emigracją do Europy, w wyniku której nowi przybysze zaczną w widoczny sposób dominować nad rdzenną ludnością.
Poganie, którzy nie stosują antykoncepcji ani nie dopuszczają się aborcji, w sposób naturalny – bez otwartej wojny – wyprą dawne narody chrześcijańskie. Oni bezwzględnie pokażą Europejczykom, że w ilości tkwi prawdziwa siła, w końcu narzucając mniejszości swoje prawa. Ta bezkrwawa wojna demograficzna została nazwana w 2011 roku teorią Wielkiego Zastąpienia. Francuski eseista Renaud Camus utrzymuje w niej, że to właśnie rdzenni, ukształtowani przez kulturę chrześcijańską Europejczycy są tą grupą, która podlega procesowi systematycznego zastępowania przez ludność pozaeuropejską, głównie wyznania islamskiego. Widzimy zatem, że dawny świat chrześcijański zostanie pokojowo podbity za pomocą samych tylko wskaźników przyrostu naturalnego.
Wymiar profetyczny tego zjawiska staje się porażający, gdy zdamy sobie sprawę, że Pani Wszystkich Narodów opisała ten proces w Orędziu już w 1949 roku, wyprzedzając wnioski współczesnych geopolityków o ponad sześć dekad. Matka Boża wzywa chrześcijan, aby odwrócili ten bieg wydarzeń poprzez odważne zakładanie wielodzietnych rodzin, dzięki czemu wspólnota wierzących zdoła przetrwać i nie upadnie.
 
Rozważmy teraz frazę: „nauka ze strony pogan” w kontekście aborcji, która w Europie staje się zjawiskiem powszechnym. Aby w pełni pojąć ten proces, trzeba nazwać rzeczy po imieniu: z perspektywy chrześcijańskiej moralności aborcja to nic innego jak bezwzględny zamach na bezbronne, nienarodzone życie. To po prostu zabójstwo.
Skoro współcześni Europejczycy na masową skalę godzą się na ten proceder, zapowiedziana nauka ze strony pogan staje się odpłatą. Przerażającą konsekwencją błędów chrześcijan będzie sytuacja, w której to sami chrześcijanie zaczną padać ofiarą przemocy ze strony ludów napływowych. Skoro zachodnia cywilizacja zatraciła moralną busolę i przestała rozumieć, czym jest zabijanie niewinnych, doświadczy tego na własnej skórze. Te tragiczne wydarzenia mają wstrząsnąć sumieniami narodów chrześcijańskich i stać się krwawą i bolesną lekcją dla przyszłych pokoleń.
Temat ten wymaga jednak głębszego wprowadzenia i odpowiedzi na fundamentalne pytanie: dlaczego w ogóle doszło do tak masowej migracji ludów niechrześcijańskich do Europy w kontekście Orędzia Pani Wszystkich Narodów i jak wiąże się ona z kryzysem demograficznym Zachodu?
W Orędziu widzimy przejmujący obraz Ludów Wschodu, które kryją twarze w dłoniach, opłakując swoje miasto – Jerozolimę. Analizując wydarzenia, jakie miały miejsce w Świętym Mieście i bezpośrednio poprzedzały upublicznienie oraz podpisanie przez Papieża encykliki Humanae vitae 25 lipca 1968 roku , bez trudu dostrzeżemy ich bezpośredni związek z wojną izraelsko-arabską, znaną jako wojna sześciodniowa. Ten błyskawiczny konflikt zbrojny, nazywany również wojną czerwcową, toczył się na Bliskim Wschodzie od 5 do 10 czerwca 1967 roku. Izrael odniósł w nim miażdżące zwycięstwo nad koalicją państw arabskich – Egiptem, Jordanią i Syrią, wspieranymi dodatkowo przez Irak. 7 czerwca 1967 roku wojska izraelskie w zaledwie kilkanaście godzin zdobyły i w pełni podporządkowały sobie całą Jerozolimę.
To właśnie podczas tej wojny Palestyńczycy utracili kontrolę nad wschodnią częścią Jerozolimy, która dotychczas znajdowała się pod jurysdykcją jordańską. Po zajęciu Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy przez wojska izraelskie na terytoriach tych gwałtownie wzrosło bezrobocie, a setki tysięcy ludzi straciło dach nad głową. Sytuacja ta, przy jednoczesnym otwarciu kanałów migracyjnych przez Jordanię, zapoczątkowała masowy exodus ludności palestyńskiej w poszukiwaniu bezpiecznego życia i pracy. Tysiące młodych Palestyńczyków wyjechało wówczas do Europy – głównie do Niemiec Zachodnich (RFN) oraz Szwecji – co dało początek licznym współczesnym społecznościom islamskim na Zachodzie, czego wyrazistym przykładem do dziś pozostaje Berlin. Wydarzenia po 1967 roku – zarówno zablokowanie Palestyńczykom możliwości powrotu do ojczyzny, jak i ogromne zapotrzebowanie powojennej Europy na tanią siłę roboczą – ostatecznie otworzyły przed nimi bramy Starego Kontynentu.
 
Spór pomiędzy Izraelczykami a Arabami tlił się już od wielu lat, a jednym z głównych punktów zapalnych do wybuchu wojny okazały się fałszywe informacje wywiadowcze, które Egiptowi dostarczył ZSRR. Sowieci poinformowali Egipcjan, że Izrael gromadzi potężne siły wojskowe na granicy z Syrią, co miało świadczyć o nieuchronnej konfrontacji. Choć Kair z czasem dowiedział się, że była to dezinformacja, nie przerwał już rozpoczętej mobilizacji. Ponadto prezydent Egiptu, Gamal Abdel Naser, zdecydował się na krok, który dla Izraela stanowił bezpośredni akt wojny – całkowicie zablokował Cieśninę Tirańską dla izraelskiej żeglugi, odcinając kraj od Morza Czerwonego.
W odpowiedzi na tę blokadę oraz zaciskający się pierścień wojsk arabskich, Izrael zdecydował się na prewencyjne uderzenie na lotnictwo egipskie, niszcząc je doszczętnie na ziemi. Taki sam los spotkał siły powietrzne na pozostałych granicach izraelsko-arabskich, w efekcie czego państwa arabskie zostały rozgromione w zaledwie kilka dni.
Palestyńczycy obwiniali za ten stan rzeczy Zachód, który na wielką skalę dozbrajał wojska izraelskie. Ponadto mieli głęboki żal do państw zachodnich o brak reakcji na łamanie prawa międzynarodowego przez Izrael, który krok po kroku anektował ich terytoria. To właśnie poczucie niesprawiedliwości i bezkarności zapoczątkowało tragiczne wydarzenia, które rozegrały się później na Starym Kontynencie.
W Orędziu Pani Wszystkich Narodów czytamy, że miecz wisiał zarówno nad Europą, jak i nad Wschodem. Miecz nad Wschodem zmaterializował się w postaci wojny sześciodniowej, natomiast miecz wiszący nad Europą przybrał formę terroryzmu, który gwałtownie nasilił się po 1967 roku. Palestyńczycy mścili się na Zachodzie za jego bierność wobec poczynań Izraela oraz za militarne wspieranie państwa żydowskiego, co miało stanowić bezpośrednią przyczynę przegranej przez Arabów wojny i utraty Jerozolimy, zamieszkiwanej przez nich przez długi czas.
Przyjrzyjmy się zatem, jak wyglądały działania palestyńskich organizacji terrorystycznych na Zachodzie. Klęska regularnych armii arabskich w 1967 roku uświadomiła Palestyńczykom, że nie mogą liczyć na to, iż Egipt czy Syria wywalczą dla nich niepodległość. Kontrolę nad ruchem oporu przejęła Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) pod wodzą Jasira Arafata. Skrajne frakcje uznały, że skoro nie są w stanie pokonać przeciwnika na klasycznym polu bitwy, muszą przenieść walkę na arenę międzynarodową, aby w ten sposób zmusić zachodnią opinię publiczną do zwrócenia uwagi na sprawę palestyńską.
Głównym wykonawcą tych ataków stał się Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (LFWP), a samoloty zachodnich linii lotniczych oraz maszyny latające do Izraela stały się celem numer jeden:

  • 22 lipca 1968 (Porwanie lotu El Al 426): Pierwsze w historii porwanie izraelskiego samolotu pasażerskiego (trasa Rzym–Tel Awiw) przez LFWP. Zakładników wymieniono na palestyńskich więźniów.
  • 26 grudnia 1968 (Atak na lotnisku w Atenach): Ostrzelanie izraelskiego samolotu na płycie lotniska przez bojowników LFWP. Zginął jeden pasażer.
  • 29 sierpnia 1969 (Porwanie lotu TWA 840): Słynna terrorystka Leila Khaled dowodziła porwaniem amerykańskiego samolotu do Damaszku.
  • 21 lutego 1970 (Katastrofa lotu Swissair 330): Bomba podłożona przez LFWP-Dowództwo Główne wybuchła w samolocie lecącym do Tel Awiwu. Maszyna rozbiła się w Szwajcarii, zginęło 47 osób.
  • 6 września 1970 (Operacja Dawson’s Field): Jednoczesne porwanie czterech zachodnich samolotów pasażerskich (TWA, Swissair, BOAC, Pan Am). Trzy z nich zmuszono do lądowania na pustyni w Jordanii i wysadzono w powietrze na oczach kamer. Wydarzenie to doprowadziło do wojny domowej w Jordanii (Czarny Wrzesień).
  • 8 maja 1972 (Lot Sabena 571): Czterech terrorystów z grupy Czarny Wrzesień porwało belgijski samolot do Tel Awiwu. Izraelscy komandosi (w tym Benjamin Netanjahu) odbili maszynę w udanym szturmie.
  • 30 maja 1972 (Masakra na lotnisku Lod): Palestyńczycy wynajęli Japońską Armię Czerwoną. Trzech napastników otworzyło ogień z broni maszynowej w terminalu pod Tel Awiwem, mordując 26 osób i raniąc 80.

Natomiast najgłośniejszymi zamachami o charakterze międzynarodowym stały się:

  • 5–6 września 1972 (Masakra w Monachium): Członkowie grupy Czarny Wrzesień wdarli się do wioski olimpijskiej podczas Igrzysk Olimpijskich. Zamordowali 11 izraelskich sportowców i trenerów oraz jednego niemieckiego policjanta.
  • 5 sierpnia 1973 (Atak na lotnisku w Atenach): Terroryści z Czarnego Września otworzyli ogień w zatłoczonym terminalu, zabijając 3 osoby i raniąc 55.
  • 17 grudnia 1973 (Atak na lotnisku w Rzymie-Fiumicino): Palestyńscy napastnicy wrzucili bomby fosforowe do samolotu linii Pan Am i ostrzelali terminal. Zginęły 34 osoby.
  • 21 grudnia 1975 (Atak na siedzibę OPEC w Wiedniu): Słynny terrorysta Carlos „Szakal”, działając we współpracy z LFWP, wziął jako zakładników 63 ministrów i urzędników państw produkujących ropę naftową. Zginęły 3 osoby.
  • 27 czerwca 1976 (Operacja Entebbe / Porwanie lotu Air France 139): Samolot lecący z Tel Awiwu do Paryża został porwany przez LFWP oraz zachodnioniemieckich skrajnie lewicowych bojowników do Ugandy.
  • 11 sierpnia 1976 (Atak na lotnisku w Stambule): Zamachowcy z LFWP zaatakowali pasażerów czekających na lot do Izraela, zabijając 4 osoby.
  • 7 października 1985 (Porwanie statku Achille Lauro): Czterej członkowie Frontu Wyzwolenia Palestyny opanowali włoski statek wycieczkowy. Z zimną krwią zamordowali niepełnosprawnego amerykańskiego Żyda, Leona Klinghoffera, zrzucając go na wózku inwalidzkim do morza.
  • 27 grudnia 1985 (Zamachy na lotniskach w Rzymie i Wiedniu): Ludzie z Organizacji Abu Nidala (OAN) jednocześnie zaatakowali stanowiska odprawy izraelskich linii El Al na obu lotniskach. Zginęło 19 osób, w tym dzieci, a ponad 100 zostało rannych.

W samym Izraelu miało miejsce wiele innych ataków terrorystycznych, będących bezpośrednim następstwem braku pokojowego rozstrzygania napięć pomiędzy Izraelczykami a Arabami. Ich konsekwencją stały się chaos, nieład, zwątpienie i rozpacz. Z czasem również w samej Europie zaczęło dochodzić do licznych ataków ze strony ekstremistów islamskich, co zasiało w społeczeństwach tak głęboki lęk, że wielu ludzi zaczęło obawiać się wychodzenia z domów. Wojna zawsze generuje cierpienie po obu stronach konfliktu, dlatego wszelkie kwestie sporne należy bezwzględnie rozwiązywać na drodze pokojowej.
 
Przeanalizujmy teraz przebieg wojny sześciodniowej, gdyż stanowi ona doskonały punkt odniesienia do wydarzeń, które rozegrały się niedługo później w Stolicy Piotrowej. Choć Izrael dysponował znacznie mniejszymi zasobami militarnymi niż koalicja arabska, wygrał ten konflikt w spektakularny sposób. Państwa arabskie posiadały ogromny, ultranowoczesny arsenał, który ilościowo drastycznie przewyższał siły obronne Izraela. Sam Egipt dysponował setkami nowoczesnych radzieckich myśliwców (takich jak MiG-21) oraz bombowcami dalekiego zasięgu. To, co stało się 5 czerwca 1967 roku, nie wynikało więc z braku broni, lecz z niewyobrażalnej ospałości i rażących błędów dowództwa arabskiego. Historycy wojskowości do dziś podają ten dzień jako podręcznikowy przykład tego, jak fatalne przywództwo może doprowadzić do unicestwienia potężnej armii.
Izraelski wywiad precyzyjnie przeanalizował codzienne nawyki egipskiego wojska. Atak zaplanowano na godzinę 7:45 rano z bardzo konkretnych powodów. Przede wszystkim o tej porze piloci kończyli poranne patrole i schodzili z maszyn na śniadanie, pozostawiając samoloty niezatankowane. Z kolei dowódcy baz, którzy mieli zmienić swoich kolegów, utknęli w porannych korkach w drodze do sztabu w Kairze. Co najbardziej zdumiewające, gęsta mgła, która o świcie unosiła się nad bazami na Synaju, akurat o 7:45 nagle opadła, dając Izraelczykom idealną widoczność.
Największym jednak absurdem tej wojny okazał się fakt, że na kilka minut przed atakiem egipski minister obrony, feldmarszałek Abdel Hakim Amer, wystartował samolotem z Kairu, aby przeprowadzić inspekcję baz na Synaju. Obawiając się, że własna obrona przeciwlotnicza mogłaby omyłkowo go zestrzelić, wydał kategoryczny rozkaz wyłączenia wszystkich radarów i systemów rakietowych na całym półwyspie. Gdy nadleciały izraelskie myśliwce, egipskie radary były ślepe, a żołnierze mieli zakaz otwierania ognia.
Egipcjanie popełnili także kardynalny błąd logistyczny – ich warte miliony dolarów samoloty stały na lotniskach jeden obok drugiego, całkowicie odsłonięte, bez żadnych schronów betonowych. Izraelscy lotnicy, lecąc tuż nad ziemią, kosili seriami całe sznury zaparkowanych maszyn. Dodatkowo Izrael użył specjalnych bomb niszczących pasy startowe, przez co samoloty, które ocalały, nie miały już możliwości wystartować.
Analizując te wydarzenia, można odnieść wrażenie, że piloci i dowódcy egipscy zostali sparaliżowani przez niewidzialną siłę. Tak niewytłumaczalne rozgromienie potęgi militarnej znajduje swoje duchowe wyjaśnienie na kartach Pisma Świętego. Mniejsza armia Izraela pokonała liczniejszego wroga, ponieważ stała za tym obietnica Boga spisana w Piśmie Świętym. Wspominaliśmy już, że Izrael jest narodem wybranym, na którego przykładzie Bóg ukazuje całemu światu rzeczywistość duchową.
Dokładnie tak samo potoczyły się losy komisji watykańskiej, która debatowała nad encykliką Humanae vitae. Choć była ona dramatycznie podzielona na frakcję mniejszościową (skupiającą zaledwie 10% członków) oraz frakcję większościową (liczącą aż 90% członków), to większość sromotnie przegrała to starcie z mniejszością. Stało się tak, ponieważ z mniejszością był Bóg, który nigdy nie poprze niszczenia nienarodzonego życia, co jasno wynika z przekazanego nam Prawa.
Powracając do wojny sześciodniowej, warto przytoczyć kluczowy fragment z Księgi Zachariasza (Za 12, 1-6):

Za 12,1-6
12,1. Wyrok. Słowo Pana o Izraelu.
Wyrocznia Pana, który rozpostarł niebiosa i założył fundamenty ziemi, i ducha tchnął we wnętrze człowieka.
12,2. Oto uczynię Jeruzalem upajającą czarą dla wszystkich postronnych narodów. Na Judę również ześlę doświadczenie w czasie oblężenia Jeruzalem. 
12,3. W owym dniu uczynię Jeruzalem ciężkim głazem dla wszystkich ludów. Każdy, kto go spróbuje podnieść, dotkliwie się pokaleczy. Wszystkie narody się zgromadzą przeciw niemu.
12,4. W owym dniu – wyrocznia Pana – porażę każdego konia trwogą, a jeźdźca obłędem. Lecz na naród judzki spojrzę łaskawie, wszystkie zaś <konie> pogan porażę ślepotą. 
12,5. Wówczas przywódcy judzcy pomyślą sobie: Potężną pomoc otrzymują mieszkańcy Jeruzalem od swego Boga, Pana Zastępów.
12,6. W owym dniu sprawię, że przywódcy judzcy będą jak kocioł na ogniu i jak żagiew płonąca wśród snopów; i wyniszczą wszystkie sąsiednie ludy na prawo i lewo. Jednak Jeruzalem pozostanie nadal na swoim miejscu.

W powyższym tekście mowa jest o porażeniu koni jeźdźców ślepotą a ich jeźdźców obłędem, co w sposób zaskakujący pokrywa się z absurdalnym zachowaniem wojsk egipskich i zniszczeniem ich maszyn.
W sensie symbolicznym owymi jeźdźcami stali się arabscy piloci, natomiast ich bojowymi wierzchowcami – nowoczesne samoloty. Wojna sześciodniowa zakończyła się całkowitym rozgromieniem koalicji, a Jerozolima w zaledwie kilka godzin przeszła w ręce Izraelczyków.
Ta biblijna analogia sięga jednak znacznie dalej. Ma ona bowiem swoje głębokie odzwierciedlenie w wydarzeniach, które rozegrały się w Stolicy Piotrowej – duchowej Świątyni Boga. Tam również Bóg stanął po stronie mniejszości wiernej papieżowi Pawłowi VI, pomagając jej wygrać to doktrynalne starcie. Gdyby nie Karol Wojtyła (późniejszy papież Jan Paweł II), który wsparł papieża Pawła VI swoim traktatem, przepisy, za którymi opowiadała się progresywna większość, zapewne zostałyby wdrożone.
W tej interpretacji jeźdźcem staje się ludzka dusza, zaś jej wierzchowcem – ludzkie ciało. Proroctwo Zachariasza dobitnie unaocznia, że hierarchowie należący do Frakcji Większości zostali dotknięci tym stanem. To właśnie dlatego Pani Wszystkich Narodów wzywa kapłanów z progresywnego obozu, aby zakryli dłońmi oczy i zastanowili się nad sobą. W ten sposób sprawia, że ich „wierzchowce” zostają oślepione po to, aby ich dusze – poprzez bezpośrednie skojarzenie z wieczną ciemnością i wywołaną tym bojaźnią Bożą – wreszcie przejrzały. W mroku ludzie tracą orientację i nie wiedzą, dokąd zmierzają, o ile nie posiadają Światła, którym jest Chrystus i Jego nauka. Poprzez odcięcie zmysłów i znalezienie się w całkowitej ciemności mają oni zdać sobie sprawę, że  przebywają w mroku bez Światła, a to ma spowodować, że mają przypomnieć sobie o zbawczej nauce Chrystusa, która ten mrok rozprasza.
W ich przypadku to nie dusza posiadająca w sobie Światło panowała nad ciałem, lecz ciało przejęło całkowitą kontrolę nad duszą pozostającą w ciemności. Wezwanie to staje się więc apelem, by na rzeczywistość spojrzeli nie przez pryzmat doczesnej cielesności, ale przez czystą prawdę pochodzącą od Boga. Potwierdzają to słowa Pani Wszystkich Narodów: „Bądźcie prawi i postępujcie według waszej nauki. Zakryjcie oczy rękoma i zastanówcie się nad sobą”.
Ewa, znajdując się przy Drzewie Poznania Dobra i Zła, również została cieleśnie zaślepiona przez zmysły, dodatkowo będąc kuszoną przez szatana, który zgasił Światło w jej duszy. Patrząc na zakazany owoc, uznała, że wygląda on smakowicie, i poszła za głosem zmysłów ciała, zamiast za głosem Ducha Bożego, którego naukę powinna zachowywać w swojej duszy. Ewa zatem zatraciła Światło pochodzące od Boga. Dokładnie tak samo duchowni, którzy opowiadali się wtedy za zmianą przepisów moralnych – a dziś wielu z nich postuluje choćby zniesienie celibatu – pozostają duchowo zaślepieni przez swoje własne ciała nie mając w sobie Światła Bożego. W kontekście encykliki papieża Pawła VI współżycie między kobietą a mężczyzną jawi się jako dar piękny, jednak z zamysłu Stwórcy ma być ono zawsze owocem życia, a nie śmierci.
 
W Księdze Zachariasza (Za 14, 1-3) czytamy, że to sam Bóg dopuszcza atak innych narodów na Jerozolimę – jako odpowiedź za jej grzechy i odwrócenie się od Stwórcy. To działanie nie jest przypadkowe; po pierwsze ma wyłonić sprawiedliwych w ich własnych szeregach, a po drugie wpisuje się w logikę Przymierza, jakie Bóg zawarł z człowiekiem. Kara za grzech staje się bezpośrednią konsekwencją niewierności, o czym możemy przeczytać w Księdze Kapłańskiej (Kpł 26, 40-45). Bóg jednak zapowiada, że po pewnym czasie powróci do Jerozolimy, ulituje się nad nią i ukarze narody, które ją zaatakowały.
Natomiast w Starym Testamencie czytamy, że jeśli w Sodomie znajdzie się przynajmniej dziesięciu sprawiedliwych, Pan odstąpi od wymierzenia kary – co tyczy się każdego zakątka na ziemi (Rdz 18, 22-33). W kontekście sporu o encyklikę Humanae vitae dokument ten wyłonił sprawiedliwych, którzy do końca trwali przy Bogu i Jego Prawie, o którym na początku Orędzia wspomina Pani Wszystkich Narodów i to dzięki nim Kościół Katolicki został ocalony.

Kpł 26,40-45
26,40. Wtedy uznają przestępstwo swoje i przestępstwo swoich przodków, to jest zdradę, którą popełnili względem Mnie, i to, że Mnie postępowali na przekór, 
26,41. wskutek czego Ja postępowałem na przekór im i zaprowadziłem ich do kraju nieprzyjacielskiego, ażeby upokorzyło się ich nieobrzezane serce i ażeby zapłacili za swoje przestępstwo. 
26,42. Wtedy przypomnę sobie moje przymierze z Jakubem, przymierze z Izaakiem i przymierze z Abrahamem. Przypomnę sobie o tym i przypomnę o kraju. 
26,43. Ale przedtem ziemia będzie opuszczona przez nich i będzie spłacać swoje szabaty przez to, że będzie spustoszona z ich winy, a oni będą spłacać swoje przestępstwo, ponieważ odrzucili moje wyroki i brzydzili się moimi ustawami. 
26,44. Jednakże nawet wtedy, kiedy będę w kraju nieprzyjacielskim, nie odrzucę ich i nie będę się brzydził nimi do tego stopnia, żeby ich całkowicie zniszczyć i zerwać moje przymierze z nimi, bo Ja jestem Pan, ich Bóg. 
26,45. Przypomnę sobie na ich korzyść o przymierzu z ich przodkami, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej na oczach narodów, abym był ich Bogiem. Ja jestem Pan!» 

Narody atakujące lud Boży stanowiły jedynie narzędzie w rękach Stwórcy, służące jego duchowemu oczyszczeniu. Najeźdźcy ci w żaden sposób nie przewyższali moralnie mieszkańców Jerozolimy, dlatego po wypełnieniu wyznaczonej roli sami doświadczyli ostatecznego rozgromienia. Bóg nie zstąpił jednak z nieba w swoim pełnym majestacie, by osobiście unicestwić wrogów. Zamiast tego napełnił swój lud siłą oraz strategiczną mądrością niezbędną do odniesienia zwycięstwa.
Ten sam mechanizm odnajdujemy w historii współczesnej. Doskonałym przykładem jest wojna sześciodniowa, podczas której Izrael – dzięki Bożej pomocy – samodzielnie rozbił nacierające armie arabskie. Podobnie rzecz miała się z dwudziestowiecznymi totalitaryzmami: zbrodnicze reżimy Związku Radzieckiego i nazistowskich Niemiec najpierw posłużyły za bicz na Europę, by później, z woli Stwórcy, ulec rozbiciu przez koalicję aliantów, wspieraną w sposób mistyczny przez Opatrzność. Działanie to pozostaje w pełni zgodne z zasadami Przymierza opisanymi w Księdze Powtórzonego Prawa: po czasie próby Bóg powraca, by w dyskretny sposób współdziałać ze swoim ludem.
W finale Księgi Zachariasza (Za 14) wyłania się wizja odnowionej, duchowej Jerozolimy. Do świętego Syjonu wejdą wyłącznie ci, którzy w codziennym życiu bezkompromisowo wybierali dobro, a swoją wierność potwierdzili w warunkach ekstremalnych. Przekroczenie progów tego Królestwa wymaga jednak ponownego narodzenia z wody i z Ducha, których źródłem jest Jezus Chrystus – i to właśnie do Niego odsyła nas Pani Wszystkich Narodów w swoim orędziu.
U progu końca czasów rzeczywistość materialna – w tym ludzkie ciało – bezpowrotnie przeminie. Chrystus wzywa przecież, by nie bać się tych, którzy zabijają jedynie ciało, lecz Tego, który i duszę, i ciało może zatracić w piekle (Mt 10, 28). To ostrzeżenie rzuca światło na proroctwo Zachariasza o ocaleniu zaledwie jednej trzeciej ludu (Za 13, 8-9). Stary Testament należy bowiem odczytywać w kluczu duchowym: owa trzecia część oznacza dusze, które obmyją się w Chrystusie, przetrwają ostateczną próbę i narodzą się z Ducha Świętego. Nie chodzi zatem o fizyczną zagładę większości ludzkości, lecz o duchową śmierć tych, którzy ulegli grzechowi.
Tymczasem współczesny człowiek skupia się głównie na sprawach doczesnych, choć u kresu dni niczego ze sobą nie zabierze. Jedyną rzeczą, jaką możemy wnieść do Nieba, jest to, co dobrowolnie ofiarowaliśmy Bogu – naszą własną wolę. Kluczem do zrozumienia natury tej ocalonej mniejszości staje się biblijna metafora odnosząca się do przetapiania metali szlachetnych, przywołana przez proroka Zachariasza:

Za 13,9. I tę trzecią część poprowadzę przez ogień, oczyszczę ją, jak oczyszcza się srebro, i wypróbuję tak, jak złoto próbują.
I wzywać będzie mego imienia – a Ja wysłucham,

W wymiarze duchowym te szlachetne kruszce oznaczają przyszły, duchowy lud Boży. Duszami srebrnymi będą ci, którzy w czasie życia ziemskiego do końca zachowali wiarę i czynili dobro, natomiast dusze złote to wspomniani wcześniej, wypróbowani sprawiedliwi. Co znamienne, złoto wytapia się w znacznie wyższej temperaturze niż srebro. Jasno wskazuje to, że złote dusze są powołane do wyższych celów – to im przypadnie w udziale sądzenie ludów świata. U schyłku dziejów owa trzecia część ludzkości zostanie przemieniona do postaci czysto duchowej. Ich ciała symbolicznie spłoną w tyglu, a dusze zostaną ostatecznie oczyszczone z ziemskiego prochu.
Warto pamiętać, że proces oczyszczania złota i srebra kończy się wtedy, gdy rzemieślnik dostrzega w płynnym metalu własne odbicie. Analogicznie do tego obrazu, Bóg oczyści wiernych tak głęboko, że przejrzy się w nich jak w lustrze, przez co zostaną oni w pełni upodobnieni do Jego wzoru Świętości.
Przyrównanie dusz do złota i srebra niesie ze sobą również głęboki kontekst kosmologiczny, odnoszący się do Słońca i Księżyca. Dusze złote – niczym latarnia – same oświecają innym drogę do Boga. Z kolei dusze srebrne, powiązane ze Srebrnym Globem, jedynie odbijają to światło, nie będąc jego pierwotnym źródłem. To ludzie, którzy wiernie podążali za światłem Bożego Przymierza, stając się w ten sposób czytelnym drogowskazem i nauką dla innych. Tego właśnie Bóg wymagał od synów Izraela: mieli żyć według Jego Prawa, aby dzięki błogosławieństwu z Góry Garizim stać się dla świata wyraźnym znakiem do naśladowania oraz świadectwem Bożej obecności.
Proroctwo Zachariasza (Za 13,9) ma również związek z ewangelicznymi uleczeniami chorych przez Chrystusa. W sposób ewidentny ukazuje, że cierpienie i trud doświadczeń mają dla człowieka moc oczyszczającą – są one niczym ogień dla duszy człowieka. Do Jezusa przychodzili ludzie dotknięci najróżniejszymi chorobami, prosząc Go z wiarą o ratunek i fizyczne uleczenie. Ich zmaganie stało się ucieleśnieniem proroctwa Zachariasza: przechodzili przez tygiel cierpienia, po czym wzywali imienia Pańskiego w osobie Chrystusa. On zaś zawsze odpowiadał na to błaganie, przynosząc człowiekowi fizyczne uzdrowienie.
 
Zanim jednak dojdzie do ostatecznego oczyszczenia u schyłku dziejów, owa jedna trzecia ludzkości przejdzie przez surową próbę wiary w skrajnie niesprzyjających warunkach. Podobnie sam Chrystus został poddany dwukrotnej próbie, aby na własnym przykładzie ukazać nam przebieg tego procesu. Za pierwszym razem został wyprowadzony na pustynię, gdzie panował surowy klimat – całkowity brak wody i pożywienia. Był to stan, w którym człowiek staje się szczególnie podatny na kuszenie ze strony Szatana. Po owym zwycięskim doświadczeniu, będącym próbą srebrną, Chrystus rozpoczął swoją misję bycia Światłem dla świata. Natomiast druga i ostateczna próba dokonała się na krzyżu, gdzie do końca wypełnił On wolę Ojca Niebieskiego, objawiając pełnię natury złotej duszy.
W godzinie Jego śmierci nastąpiły zjawiska, o których traktuje Ewangelia według świętego Mateusza (Mt 24). Wydarzenia te w perspektywie globalnej zapowiadają koniec świata, natomiast w wymiarze lokalnym oznaczały koniec dotychczasowych czasów. W przypadku Chrystusa były to znaki zapowiadające zniszczenie Świątyni Jerozolimskiej – co kładło kres jej epoce – oraz narodziny chrześcijańskiej wspólnoty. Zjawiska te obwieszczały zatem początek nowej ery, w której to chrześcijanie stają się nowym ludem Bożym.
Musimy zatem wyraźnie rozróżnić koniec czasów od końca świata, po którym wszyscy ujrzą Tego, którego przebili swoim grzechem. Będzie to moment ostatecznego sądu nad wszystkimi narodami.
Omówmy teraz znaki na niebie, które towarzyszyły śmierci Jezusa. Należy podkreślić, że mają one charakter zarówno ziemski, jak i głęboko duchowy. Przyjrzymy się obu tym wymiarom, zaczynając od zjawisk bezpośrednio widzialnych dla człowieka.
Poszczególni ewangeliści przedstawiają je w nieco odmienny, lecz wewnętrznie spójny sposób. Według relacji św. Mateusza oraz św. Marka nad Golgotą na trzy godziny zapadł głęboki mrok, co można tłumaczyć nadejściem czarnych chmur, które gwałtownie zasłoniły Słońce i Księżyc. Dodatkowo święty Mateusz zaznacza, że w tym samym momencie zatrzęsła się ziemia, a skały zaczęły pękać. Znajduje to swój profetyczny odpowiednik w opisie otwarcia szóstej pieczęci z Apokalipsy świętego Jana:

Ap 6,12. I ujrzałem: gdy otworzył pieczęć szóstą, stało się wielkie trzęsienie ziemi i słońce stało się czarne jak włosienny wór, a cały księżyc stał się jak krew.

Z kolei święty Łukasz pisze, że Słońce się zaćmiło. Mogło to być bezpośrednim skutkiem wspomnianych, gęstych chmur, sprawiających, że światło dzienne nagle zgasło, bądź też odnosiło się do rzeczywistego fenomenu astronomicznego. Jeśli jednak odniesiemy ten obraz do orędzia Pani Wszystkich Narodów – w którym nad papieżem i Stolicą Piotrową zawisły ciężkie chmury – staje się jasne, że to właśnie one mogły przyczynić się do przesłonięcia ciał niebieskich. Pani Wszystkich Narodów wzywa w nim chrześcijan do rozproszenia owych mroków, ostrzegając, że w przeciwnym razie nastąpi głęboki upadek. Gdyby owe chmury nie zostały rozgonione przez wspólnotę wierną Chrystusowi, najpierw na Watykan, a potem na całą ziemię spadłyby gwiazdy, dopełniając kresu epoki chrześcijaństwa oraz ostatecznego końca świata. Chrystus jest bowiem Pierwszym i Ostatnim, co oznacza, że po Nim nie powstanie już żaden nowy Kościół Boży. Ta ostateczna rzeczywistość objawi się tym, że wraz z upadkiem wspólnoty chrześcijańskiej na ziemi będzie panował coraz większy chaos i nieład. Rozprzestrzeniający się grzech sprawi, że najsłabsi duchowo będą popadać w zwątpienie. A na samym końcu, gdy na niebie ukażą się zapowiadane znaki końca, wielu wpadnie w rozpacz i dopiero wtedy będą wzywać Imienia Boga w Chrystusie.
Z drugiej strony, jeśli spojrzymy na te wydarzenia przez pryzmat współczesnej nauki, klasyczne zaćmienie Słońca było w czasie Paschy astronomicznie niemożliwe. Jednak zaawansowane modele oraz badania naukowców z Uniwersytetu Oksfordzkiego dowodzą, że 3 kwietnia 33 roku n.e. nad Jerozolimą doszło do unikalnego zaćmienia Księżyca. Sprawiło ono, że Srebrny Glob stracił swój naturalny blask i stał się krwistoczerwony. Te kosmiczne anomalie, łączące wstrząsy tektoniczne z obrazem pociemniałego Słońca i skąpanego we krwi Księżyca, stanowią bezpośrednie urzeczywistnienie apokaliptycznej wizji (Ap 6,12). Widzimy zatem, że w godzinie ukrzyżowania Jezusa mogło dojść równocześnie do astronomicznego zaćmienia Księżyca oraz nagłego nadejścia gęstych chmur, które całkowicie przesłoniły niebo i Słońce.
Powróćmy teraz do motywu gwiazd w kontekście Kalwarii. W sensie historycznym ich obraz odnosi się do Rzymian, którzy na swoich wojskowych sztandarach nosili gwiezdne symbole, a ołowiane kulki ich biczów, uderzające w ciało Jezusa, stały się ziemską figurą owych spadających ciał niebieskich. To oni ostatecznie doprowadzili do śmierci Żywego Słowa Bożego.
Wydarzenia te mają również potężny wymiar symboliczny: Chrystus jako prawdziwe Światło świata „zgasł” na trzy dni – od momentu śmierci aż do chwalebnego zmartwychwstania dnia trzeciego. Symboliczny Księżyc, którym są Jego uczniowie, nie dał wówczas blasku, gdyż zabrakło pośród nich Mistrza i pierwotnego Źródła światłości. Z kolei gwiazdami stają się aniołowie, którzy po zmartwychwstaniu Pana ukazali się w Jego pustym grobie. Apokalipsa według św. Jana opisuje właśnie te czasy ostateczne oraz dwie próby, którym zostanie poddany lud Boży. Aniołami niosącymi oczyszczające cierpienie są w tej wizji właśnie owe gwiazdy, o których czytamy w eschatologicznym proroctwie Chrystusa.
Co więcej, w tych trzech godzinach ciemności tradycja profetyczna widzi mistyczne powtórzenie plagi trzech dni ciemności, która niegdyś spowiła Egipt, a która tutaj zapowiadała trzydniowe spoczywanie Bożego Światła w grobie. Należy w tym miejscu zauważyć, że po dziewiątej egipskiej pladze ciemności nastąpiła ostatnia, dziesiąta, której skutkiem była śmierć wszystkich pierworodnych w Egipcie. Odnosząc ten obraz do Chrystusa: to On był owym Pierworodnym Boga, który poniósł śmierć, aby przynieść światu wyzwolenie.
Podobnie dziesiąta plaga przyniosła wyzwolenie synom Izraela spod panowania faraona. Droga do Ojczyzny Niebieskiej jest jednak długa i pełna cierpienia, co doskonale pokazuje historia ówczesnego Narodu Wybranego, który przez czterdzieści lat wędrował do Ziemi Obiecanej.
Wszystko to łączy się z głęboką pracą nad samym sobą, w której przewodzi nam Duch Święty, zupełnie tak, jak miało to miejsce na pustyni. Wówczas przed synami Izraela podążała Szechina – pionowa, świetlista chmura, która wyznaczała kierunek ich wędrówki. I tak samo jak Bóg zsyłał im podczas drogi mannę z nieba, tak dzisiaj naszym duchowym pokarmem jest Eucharystia, dodająca sił w marszu do wiecznego Królestwa. Z kolei wspomnianą Szechiną staje się Pani Wszystkich Narodów, która niczym świetlany obłok prowadzi nas bezpiecznie do Chrystusa zasiadającego w niebiosach.
 
W kontekście Orędzia Pani Wszystkich Narodów papież Paweł VI oraz garstka wiernych mu kapłanów zostają poddani dokładnie takiej duchowej próbie. Nie ugięli się oni pod naporem ataków nadchodzących zarówno z zewnątrz, jak i z samego wnętrza Kościoła, dochowując absolutnej wierności Bogu. Natomiast członkowie Frakcji Większości, którzy opowiadali się za złamaniem Bożego przykazania i ugięli się pod presją opinii publicznej, automatycznie tracą Światło, pozostając całkowicie w ciemności. Ogarniająca ich mroczność, o której mówi Pani Wszystkich Narodów, ma im jasno pokazać, że utracili Ducha Bożego, bez którego nie mogą narodzić się do Królestwa Niebieskiego. Jego nauka oczyszcza wnętrze człowieka niczym symboliczna woda, a ludzkie czyny ukazują, czy ową naukę się pojęło. Prawdę tę dobitnie objawia sam Chrystus w Ewangelii według św. Jana, gdy wskazuje faryzeuszom oraz uczonym w Piśmie, że jeśli ktoś nie narodzi się z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego (J 3, 5).
W tym świetle orędzie Pani Wszystkich Narodów staje się głębokim, duchowym rozwinięciem starotestamentowego proroctwa Zachariasza. Współczesne ataki na Kościół i osobę Chrystusa — choć nieraz przybierają formę fizyczną, to uderzają przede wszystkim w sferę doktrynalną i duchową — okazują się ostatecznie przestrzenią dziejowego wypróbowania. Dokładnie z taką samą konfrontacją chrześcijanie mierzyli się, gdy papież Paweł VI bronił tradycyjnego nauczania moralnego dotyczącego antykoncepcji oraz ochrony nienarodzonych. Z tamtej batalii doktrynalnej wśród kapłanów ocalała zapewne garstka autentycznych wyznawców Boga. Trzeba bowiem pamiętać, że po ogłoszeniu encykliki Humanae vitae przez Kościół przetoczyła się fala buntu: rzesze duchownych porzuciły wówczas stan kapłański, a kryzys ten dotknął również ogromną liczbę sióstr zakonnych, co drastycznie przełożyło się na brak powołań. Masowe apostazje dotyczyły także wiernych świeckich. Ludzie ci odchodzili z Kościoła na znak protestu, choć w rzeczywistości nigdy nie byli z nim zjednoczeni na poziomie duchowym.
Warto zauważyć, że w historii zbawienia Bóg posłużył się narodem żydowskim, aby w materii ukazać nam duchowe prawdy — i właśnie w tym wymiarze Żydzi niezmiennie pozostają narodem wybranym. O ile jednak w przypadku Żydów biblijna selekcja dotyczyła jednej trzeciej ludzkich ciał, o tyle w przypadku chrześcijan toczy się walka o jedną trzecią dusz. Jak pokazują Orędzia Pani Wszystkich Narodów, dziś już nie tylko historia Izraela, ale dzieje wszystkich narodów świata niosą w sobie ukryte, Boże przesłanie związane z Pismem Świętym.
Agresja medialna, która wylewała się z prasy i telewizji, miała jedno zadanie: zasiać chaos i nieład rodzące w ludzkich sercach głębokie zwątpienie. Mówiąc dzisiejszym językiem, ta współczesna walka przeciwko Chrystusowi i Kościołowi opiera się na szerzeniu dezinformacji. Jej celem jest zachwianie wiarą człowieka, co w konsekwencji prowadzi do ostatecznej rozpaczy związanej z logiką Bożego Przymierza.
Bóg jednak nie pozostawia człowieka bez ratunku, dlatego posłał do nas najpierw swojego Syna, a teraz swoją Córkę, która prowadzi nas z powrotem do Chrystusa. Droga do oczyszczenia nie musi prowadzić przez cierpienie — tak jak Bóg zapowiedział już w Księdze Rodzaju — ale prawdziwym ocaleniem jest podążanie za nauką Chrystusa, który prowadzi ludzkość ku miłości, sprawiedliwości i prawości, owocujących prawdziwym pokojem. To źródło zapowiedziane przez Zachariasza zmaterializowało się w osobie Jezusa. W Nim mogą obmyć się wszyscy z grzechu i zmazy — zarówno chrześcijanie, jak i ci, którzy dziś z nimi walczą.

Za 13,1. W owym dniu wytryśnie źródło, dostępne dla domu Dawida i dla mieszkańców Jeruzalem, na obmycia grzechu i zmazy.

Przypomnijmy, że Chrystus — według świadectwa Ewangelii — wywodzi się z domu Dawida, stając się tym samym zapowiedzianym źródłem ocalenia.
Tymczasem orędzia Pani Wszystkich Narodów dobitnie obnażają fakt, że zarówno Kościół, jak i cały współczesny świat systematycznie odwracają się od Boga oraz Jego odwiecznego Prawa. Tego rodzaju duchowa apostazja może ostatecznie pogrążyć ludzkość w globalnym chaosie, do złudzenia przypominającym biblijne czasy Noego. Stąd też pojawia się naglące ostrzeżenie: jeżeli w porę nie otworzymy się na działanie Bożej łaski — źródła, w którym każdy może dostąpić oczyszczenia — tragiczne karty historii mogą się powtórzyć.
Nadrzędnym pragnieniem Boga pozostaje zbawienie absolutnie każdego człowieka. Jego miłosierdzie nie ogranicza się wyłącznie do owej wiernej, ocalałej mniejszości, lecz obejmuje także tych, którzy jeszcze nie poznali Stwórcy. Ciężar i odpowiedzialność za przybliżenie świata do Boga spoczywają jednak bezpośrednio na barkach Kościoła, którego fundamentalną misją jest ewangelizacja. Niestety, w obecnej rzeczywistości obserwujemy proces całkowicie odwrotny. Współczesna wspólnota wierzących zdaje się tracić swój misyjny dynamizm — Kościół nie tylko przestaje pozyskiwać nowe dusze, ale bezpowrotnie traci te, które dotąd posiadał.
Właśnie dlatego Bóg Ojciec wraz z Synem przysyłają nam, jako ostatnią deskę ratunku, Panią Wszystkich Narodów. Za Jej macierzyńskim pośrednictwem przychodzi Duch Święty – Duch Prawdy, który ma ukazać ludziom ich grzech oraz bieg przyszłych wydarzeń. Jeśli człowiek zawierzy Duchowi Świętemu przemawiającemu poprzez te orędzia i dostrzeże znaki nadchodzących czasów, zmieni swoje postępowanie. Jeśli natomiast nie uwierzy, zapowiedziane proroctwa nieuchronnie się wypełnią.
Celem objawień Pani Wszystkich Narodów jest przebudzenie chrześcijan do radykalnej walki o dobro. Zmaganie to z natury musi wiązać się z trudnościami, gdyż obecny świat pogrążony jest w grzechu. Zły duch zawsze reaguje wściekłością na przejawy dobra, ponieważ traci wtedy swoją władzę na ziemi. Dlatego walka ta nieodłącznie wymaga niesienia własnego krzyża, doświadczania cierpienia, a nierzadko również dotkliwej nędzy.
W podyktowanej przez Panią Wszystkich Narodów modlitwie prosimy, aby Chrystus, Syn Boży, zesłał swojego Ducha na ziemię. Ma On ukazać ludzkości wyraźną granicę pomiędzy dobrem a złem, przyczyniając się w ten sposób do odnowienia oblicza ziemi — o ile człowiek uwierzy i podąży za tym wezwaniem.
 
Prawdziwie wybranymi w oczach Boga są ci, którzy okazali się sprawiedliwi – na wzór Noego, jedynego prawego człowieka, jakiego Stwórca ocalił z wód potopu. Należy podkreślić, że Bóg pozwolił Noemu zabrać na pokład całą rodzinę, choć on sam pozostawał wówczas osamotniony w swojej sprawiedliwości. Przez to ówczesny, zepsuty świat musiał ulec całkowitej zagładzie. Z kart Starego Testamentu dowiadujemy się, że Bóg w swoim miłosierdziu gotów był oszczędzić Sodomę, a w późniejszych wiekach także Jerozolimę, gdyby tylko znalazło się w nich przynajmniej dziesięciu sprawiedliwych. Ponieważ jednak w obliczu odrzucających Go Żydów Jezus Chrystus okazał się jedynym doskonale Sprawiedliwym, wygłosił On nad Jerozolimą surowe proroctwo o nadchodzącym sądzie, wiernie zapisane później przez św. Mateusza.
W 70 roku n.e., czyli około czterdziestu lat po ukrzyżowaniu Chrystusa, historyczna Jerozolima wraz ze świątynią została zrównana z ziemią, a jej mieszkańcy ulegli tragicznemu rozproszeniu. Dla tamtego pokolenia katastrofa ta oznaczała realny, namacalny koniec świata. Wydarzenia te dobitnie dowodzą, że profetyczne Słowa Chrystusa nie tyczą się wyłącznie globalnego kresu dziejów, ale odnoszą się do konkretnych narodów, cywilizacji czy miast. Wszak Sodoma spłonęła doszczętnie, a Jerozolima została obrócona w ruinę, podczas gdy inne ośrodki przetrwały.
W tym kontekście Bóg, opierając się na Chrystusie jako jedynym Sprawiedliwym, wzniósł nową duchową Arkę — swój Kościół. To w jej wnętrzu schronienie miała odnaleźć cała Jego rodzina, podobnie jak działo się to za czasów Noego. Jezus nieustannie nauczał, że wszyscy jesteśmy Jego braćmi i siostrami. Do tej nowej Arki Zbawienia mogą więc wejść wyłącznie ci, którzy miłują swojego Ojca, ukazanego nam w Chrystusie, oraz Panią Wszystkich Narodów, która za życia ziemskiego była Maryją. Poprzez słuchanie Ich głosu i wypełnianie zasad Przymierza wierni stają się Ich prawdziwymi dziećmi. Podobnie rzecz ma się w relacji z samym Chrystusem, dla którego prawdziwym rodzeństwem są ci, którzy miłują Go czystą miłością braterską i siostrzaną.
Jeśli bowiem człowiek nie zbuduje głębokiej, wewnętrznej więzi z Osobami Bożymi, pozostanie głuchy na wezwanie, by porzucić tonący świat i wejść do bezpiecznej Arki.
Pismo Święte wyraźnie pokazuje, że Bóg nadaje nowe imię tym, którzy aktywnie uczestniczą w Jego planie zbawienia. Dokładnie tak samo stało się z Maryją, która w rzeczywistości doczesnej objawia się jako Pani Wszystkich Narodów. Wielu ludzi uważa ten nowy tytuł za kontrowersyjny, twierdząc, że Maryja zawsze była, jest i będzie jedynie Maryją. Takie rozumowanie stoi jednak w sprzeczności z Bożym zamysłem – Stwórca bowiem swoim wybranym wielokrotnie nadawał nowe imiona. Jeśli spojrzymy na objawienia maryjne, które miały miejsce na całym świecie w ostatnich stuleciach, dostrzeżemy, że Matka Boża zawsze ukazywała się pod różnymi wezwaniami, jak choćby Niepokalane Poczęcie czy Gospa. Jej imię zawsze pozostaje tożsame z konkretną misją, jaka w danym czasie została Jej powierzona przez Boga.
 
Współcześnie jednym z najpotężniejszych zagrożeń dla wiary chrześcijańskiej staje się pełzająca reinterpretacja Bożego Prawa. Kiedy bowiem najwyższe autorytety Kościoła dopuszczają się relatywizowania prawdy, wierni — często działając w dobrej wierze i zupełnie nieświadomie — przyjmują te nowinki jako obowiązującą normę, nawet jeśli stoją one w jawnej sprzeczności z Objawieniem. Prawo Boże stanowi nienaruszalny fundament całego duchowego porządku i ma charakter ściśle wspólnotowy, dlatego jakiekolwiek jego naruszenie uderza w całe Ciało Kościoła, wywołując głęboką destabilizację.
Bezpośrednią konsekwencją tych destrukcyjnych procesów są ciężkie chmury, które zbierają się nad wspólnotą wierzących. W ostatnich latach jawnym przejawem tej tendencji stały się niepokojące próby redefiniowania katolickiej etyki, czego wyrazem są chociażby dążenia do sankcjonowania błogosławieństw dla związków jednopłciowych. W tym miejscu trzeba przypomnieć prawdę fundamentalną: Boże błogosławieństwo jest i zawsze będzie owocem życia w wierności Przymierzu zawartemu ze Stwórcą. Szafowanie nim bez względu na kondycję moralną człowieka nie znajduje najmniejszego uzasadnienia na kartach Pisma Świętego.
Orędzia Pani Wszystkich Narodów ostrzegają, że tkanka Kościoła jest systematycznie podkopywana, podczas gdy rzesze chrześcijan trwają w błogiej nieświadomości. Jest to dramatyczny apel do sumień — wezwanie do świętej odwagi i bezkompromisowego sprzeciwu wobec wszelkich zmian dyktowanych przez ducha tego świata. Każda decyzja hierarchów powinna być głęboko analizowana i konfrontowana z Prawdą Objawioną. Wszystko bowiem, co z niej nie wynika, ma swoje źródło w duchu tego świata. Kościół powinien zostać oczyszczony na wzór Chrystusa, który z gorliwością wszedł na dziedziniec świątyni jerozolimskiej i wywrócił stoły kupców bezczeszczących dom Ojca, lub na podobieństwo synów Izraela pod wodzą Jozuego, ze stanowczością usuwających z Ziemi Obiecanej wszelkie ślady bałwochwalstwa.
Dzisiaj tą Ziemią Świętą, wybraną przez Boga, jest wnętrze człowieka oraz sama wspólnota wiernych. Zadaniem każdego ochrzczonego jest czuwanie, by grzech nie zapuścił korzeni ani w jego własnym sercu, ani w murach Kościoła. Właśnie dlatego Pani Wszystkich Narodów nieustannie wskazuje jedyny bezpieczny kierunek: powrót do Chrystusa. On jest owym zapowiedzianym Źródłem, w którym człowiek może obmyć się ze swojego grzechu i zmazy.
 
W Księdze Zachariasza Bóg zapowiada, że wyleje na mieszkańców Jerozolimy Ducha łaski i przebłagania. Pod Jego wpływem lud ma rozpoznać oraz zrozumieć swój grzech przeciwko Stwórcy, doznając głębokiej skruchy i nawrócenia. W świetle objawień Pani Wszystkich Narodów owym zwiastunem staje się Ona sama – jako Ta, za której matczynym pośrednictwem przychodzi do nas Duch Święty. Na wizerunku Pani Wszystkich Narodów (zdjęcie 1) manifestuje On swoją obecność w Jej wnętrzu poprzez wychodzące z Jej rąk promienie Światła. Natomiast jasność znajdująca się za krzyżem to blask zapowiadający globalny lub lokalny koniec świata dla narodu, w którym nie znalazła się odpowiednia liczba sprawiedliwych. W sensie ziemskim symbolem tym jest meteor płonący podczas przejścia przez atmosferę ziemską. Na końcu orędzia najpierw znika Pani Wszystkich Narodów, a dopiero potem światło jaśniejące za krzyżem. Przesłanie płynące z tego obrazu jasno wskazuje, że Jej obecność w sercach ludzi chroni świat przed kosmiczną katastrofą. Nieprzypadkowo ta scena została ukazana na samym końcu orędzia, co bezpośrednio odsyła nas do wydarzeń ostatecznych i tego, że jest Ona ostatnią szansą ratunku dla świata pogrążonego w grzechu.  
 
Duch Święty, za sprawą objawień i modlitwy Pani Wszystkich Narodów, wlewa się w ludzkie serca, co prowadzi do wewnętrznej przemiany człowieka. Pomaga On dostrzec wyraźną granicę pomiędzy dobrem a złem, ukazując ludzkie grzechy, sprawiedliwość Bożą oraz bieg przyszłych wydarzeń. Wszystko to stanowi ostatnią próbę wpłynięcia na postępowanie ludzkości. Jeśli człowiek nie zmieni swojego myślenia, proroctwa zawarte w orędziach nieuchronnie się wypełnią, co jak dotychczas miało miejsce. Fundamentem pozostaje jednak żywa wiara, której brakuje współczesnemu Kościołowi. Wspólnota ta nierzadko zwalcza objawienia Pani Wszystkich Narodów, podczas gdy wcześniejsze ingerencje Matki Bożej traktuje czysto komercyjnie. Gdyby duchowni i świeccy autentycznie zawierzyli tym Orędziom, teraźniejszy świat wyglądałby zupełnie inaczej, a ludzkość uniknęłaby wielu boleści.
Objawienia Pani Wszystkich Narodów są łaską, jaką Bóg ofiarował współczesnemu światu, aby obudzić w ludzkich sercach żywą wiarę, skłonić do uznania własnych win oraz wzbudzić głęboką skruchę. To dramatyczne wołanie Nieba o natychmiastowe opamiętanie, zanim ostatecznie wyczerpie się czas miłosierdzia, a ludzkości pozostanie jedynie oczyszczające cierpienie, które dla jednych stanie się ratunkiem i pobudką, dla innych zaś ostatecznym upadkiem.
Pod koniec orędzia Ida Peerdeman otrzymuje wezwanie, by unieść ciężki krzyż, z którego rozchodzą się promienie światła. Ten znak Chrystusa zapowiada nadchodzące doświadczenia, które z powodu ludzkiego buntu wobec Stwórcy mają stać się dla człowieka bolesnym światłem nauki. Z tego względu, jeśli na niebie ukaże się kiedyś świetlisty krzyż widoczny dla każdego mieszkańca globu, będzie on zwiastunem zapowiadanego przez Chrystusa kresu świata.
Spójrzmy jeszcze raz na obraz Pani Wszystkich Narodów (zdjęcie 1), który namalował Heinrich Repke, odtwarzając to, jak objawiała się Ona Idzie Peerdeman. Przedstawia on Panią Wszystkich Narodów stojącą na globie ziemskim na tle rozświetlonego krzyża. Ów Świetlisty Znak, zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami, zapowiada zbliżające się cierpienie oraz globalny kataklizm niosący kres obecnemu światu. Jednak przed tym symbolem męki staje Pani Wszystkich Narodów, osłaniając ludzkość własną Osobą. Staje się Ona w ten sposób ostatnim ratunkiem – o ile człowiek uwierzy i zaufa. Rozwarte ramiona Pani Wszystkich Narodów są gestem zaproszenia skierowanym do każdego mieszkańca ziemi. Pragnie Ona, aby wszyscy, którzy uznali Ją za swoją Matkę, przyszli do Niej niczym do Arki, w której bezpiecznie przeżyją czasy ostateczne.
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w zależności od tematyki konkretnego orędzia, wizerunek ten zyskuje nowe znaczenia, ściśle powiązane z treścią samych objawień, co nadaje całości niezwykły i głęboko poruszający charakter.

Zdjęcie 1. Obraz Pani Wszystkich Narodów

Wielu ludzi w przeżyciu duchowym doświadcza owego świetlnego Znaku Krzyża, jako osobistego ostrzeżenia. Taki stan ludzkiego ducha został nazwany oświeceniem sumień. Podczas tego duchowego doświadczenia ukazywane jest im całe dotychczasowe życie wraz z popełnionymi błędami. To naglące wołanie wzywające duszę do natychmiastowej zmiany postępowania. Osoby, które przeżyły ten stan, relacjonują, że w obliczu własnego grzechu zyskiwały pełne zrozumienie wyrządzonego zła, co rodziło w nich ogromną rozpacz i duchowe cierpienie. Ów Znak może być dany poszczególnym jednostkom, całym społecznościom, a u schyłku dziejów – ukaże się absolutnie wszystkim mieszkańcom Ziemi.
Wielu współczesnych komentatorów usiłuje interpretować Znak Chrystusa z perspektywy materii, doszukując się w nim chociażby pozaziemskich statków mających rzekomo pełnić funkcję arki, co stanowi fundamentalny błąd i całkowite niezrozumienie istoty rzeczy. Aby bowiem przekroczyć progi Królestwa Niebieskiego, człowiek musi pozostawić za sobą wszystko, co doczesne – włączając w to własne ciało. Katastrofa kosmiczna stanie się w istocie globalnym tyglem ognia, dokonującym ostatecznego oddzielenia ludzkich dusz od prochu ziemi. Dopiero po tym kosmicznym wstrząsie, wyzwolona z więzów materii ludzkość ujrzy Chrystusa w Jego pełnym majestacie. Wówczas, już w postaci czysto duchowej, człowiek w pełni pojmie, kogo ranił i przebijał swoimi grzechami.
Zanim to jednak nastąpi, na całym świecie musi najpierw zostać ogłoszona ta Ewangelia – tak, aby ludzie, widząc zapowiedziane w proroctwie znaki końca czasów, zdołali się opamiętać i nie mogli zasłaniać się niewiedzą. Gdy człowiek ujrzy Chrystusa przychodzącego na obłoku w asyście aniołów, nastąpi moment Sądu Ostatecznego — chwila, w której każda dusza otrzyma wieczną zapłatę, na jaką zapracowała podczas swojej doczesnej wędrówki.