Orędzie 16 z dnia 7 maja 1949 roku

Muszę podnieść dwa palce i wtedy widzę biskupa w pełnym ornacie. Potem widzę kamienny katafalk, na którym leży jakiś duchowny. Również i on jest z kamienia. Przy wezgłowiu tego katafalku leży kardynalski kapelusz, a ponad nim miecz i korona. Ten miecz leży ukośnie obok kapelusza i ponieważ katafalk stoi również ukośnie, miecz wskazuje ukośnie w dół.

Omawiany fragment orędzia Pani Wszystkich Narodów ukazuje pontyfikaty dwóch papieży, zapowiadając jednocześnie ich przebieg. Wraz ze śmiercią pierwszego z nich Kościół katolicki ma zacząć wracać do swojego ewangelicznego pierwowzoru. Papież ten ma zabrać ze sobą do grobu pewne nieewangeliczne symbole, zwracając w ten sposób całą wspólnotę ku Chrystusowi, natomiast drugi ma być kontynuatorem tej misji. Towarzyszące im symbole nie pozostawiają wątpliwości, o kogo chodzi.
Jak się przekonamy później, całe orędzie Pani Wszystkich Narodów opiera się w dużej mierze na Księdze Izajasza. Dzięki temu jego schemat jest mocno ugruntowany w Słowie Bożym, co uniemożliwia błędną interpretację. Przejdźmy zatem do analizy obrazu tego objawienia.
Kluczem do zrozumienia pierwszej części widzenia jest kamienny wizerunek papieża spoczywającego na katafalku. Detale umieszczone nad jego głową bezbłędnie wskazują na Pawła VI, który rządził Kościołem od 21 czerwca 1963 roku do 6 sierpnia 1978 roku. Fakt, że wszystkie te atrybuty są wykonane z kamienia, niesie potężne przesłanie: Ojciec Święty symbolicznie „zabrał je ze sobą do grobu”. Nie chodzi tu o fizyczny pochówek, lecz o wymiar duchowy – okazuje się bowiem, że papież ten wycofał z oficjalnego użytku elementy od wieków kojarzone z urzędem piotrowym.
Pierwszym z nich, znajdującym się nad głową zmarłego, jest kapelusz kardynalski (galero). Przypomnijmy, że pontyfikat Pawła VI rozpoczął się 21 czerwca 1963 roku (gdy został następcą Jana XXIII), a zakończył się jego śmiercią 6 sierpnia 1978 roku w Castel Gandolfo. Tradycyjne galero papież ten wycofał 31 marca 1969 roku na mocy instrukcji Sekretariatu Stanu Ut sive sollicite. Dokument ten radykalnie uprościł stroje, tytuły oraz herby kardynałów, biskupów i wyższych duchownych. Głównym motywem tej decyzji była realizacja postanowień Soboru Watykańskiego II. Ojciec Święty pragnął, aby Kościół odrzucił dawny, barokowy przepych na rzecz pokory i ewangelicznej prostoty.
Kolejnym elementem nad głową papieża jest miecz, symbolizujący formacje zbrojne. Paweł VI rozwiązał je 14 września 1970 roku. Przed tą reformą Watykan posiadał cztery niezależne formacje mundurowe, z których zlikwidowano trzy:

  • Gwardia Szlachecka (Noble Guard): Najbardziej prestiżowy, elitarny korpus utworzony w 1801 roku. Składał się wyłącznie z rzymskich arystokratów i pełnił funkcję honorowej oraz przybocznej eskorty papieża.
  • Gwardia Palatyńska (Palatine Guard): Milicja obywatelska powołana do życia w 1850 roku. Składała się z ochotników – głównie rzymskich urzędników i rzemieślników – i wykonywała zadania reprezentacyjne oraz wartownicze.
  • Żandarmeria Papieska (Pontifical Gendarmerie): Klasyczna formacja wojskowo-policyjna, która odpowiadała za bezpieczeństwo wewnętrzne i patrolowanie terenu Watykanu.

Jedynym oddziałem, który papież oszczędził, była Gwardia Szwajcarska – doceniono jej wielowiekową wierność oraz przydatność w codziennej ochronie. Żandarmerię z kolei przekształcono w cywilne Centralne Biuro Bezpieczeństwa, z którego z czasem wyrósł dzisiejszy Korpus Żandarmerii Państwa Watykańskiego. Likwidacja watykańskich formacji zbrojnych była głęboko przemyślanym krokiem teologicznym i wizerunkowym, wynikającym bezpośrednio z ducha Soboru Watykańskiego II. Paweł VI chciał pokazać światu, że misja Biskupa Rzymu ma charakter wyłącznie duchowy i duszpasterski. Posiadanie dworskich armii kłóciło się z ewangelicznym obrazem Kościoła bliskiego ubogim. Dzięki temu współczesny Watykan jest państwem pozbawionym narodowych sił zbrojnych, a jedyną formacją dbającą o bezpieczeństwo rzymskiego biskupa pozostała elitarna, nieliczna Gwardia Szwajcarska.
Kolejnym symbolicznym elementem tej układanki jest korona. Paweł VI był ostatnim papieżem, na którego głowę nałożono tiarę. 13 listopada 1964 roku uroczyście zdjął potrójną koronę i złożył ją na ołtarzu. Poruszony raportami o dramatycznym głodzie w krajach Trzeciego Świata, nakazał ją sprzedać, a uzyskane w ten sposób środki przekazał najuboższym. Żaden z jego następców nie powrócił już do rytu koronacji.
Obraz z orędzia – przedstawiający bogaty grobowiec z leżącą rzeźbą papieża – paradoksalnie kontrastuje z rzeczywistością, dlatego ma charakter jedynie symboliczny. W tym miejscu trzeba podkreślić, że wcześniejsi biskupi Rzymu wznosili swoje pomniki nagrobne właśnie według wzorca, jaki ukazał się Idzie Peerdeman. Widzimy zatem, że nawet forma pochówku Pawła VI stanowi element dawnego świata, który został przez niego symbolicznie „zabrany do grobu” – tuż obok kardynalskiego kapelusza, korony oraz miecza.
Paweł VI zrezygnował z budowania wystawnych, barokowych monumentów, a wszyscy następujący po nim papieże wiernie trzymali się tego wzoru. W swoim testamencie kategorycznie zażądał pochówku w ziemi. Jego trumna spoczęła w wykopanym w posadzce grobie w Grotach Watykańskich, który przykryto surową płytą z jasnego trawertynu. Widzimy zatem, że papież pragnął nie tylko żyć, ale i umierać ewangelicznie.
Na płycie nagrobnej nie ma złota ani rodowych herbów, wyryto jedynie imię PAVLVS PP. VI oraz starożytny chrystogram Chi-Rho (☧) – znak Chrystusa.
Paweł VI przewartościował obraz Kościoła, odwracając wzrok hierarchii od bogactwa, a kierując go ku ludziom prostym. To ich Pani Wszystkich Narodów nazywa „najmniejszymi”. Są to wierni, którzy nie kierują się w życiu „duchem realizmu” – czyli ślepą postawą uznającą tylko to, co materialne i widoczne dla oczu – lecz czystą, ewangeliczną ufnością. Wyróżniają się oni głęboką pokorą, a także gorliwie słuchają i wypełniają Słowo Boże.
 
Tak jak już wspominaliśmy, orędzie Pani Wszystkich Narodów bezpośrednio nawiązuje do Księgi Izajasza. Przytoczmy jej fragment odnoszący się do działań papieża Pawła VI, zmierzających do ostatecznego zerwania z wizerunkiem Kościoła bogatego i żyjącego w przepychu (Iz 66,1-2):

Iz 66,1-2
66,1. Tak mówi Pan: «Niebiosa są moim tronem, a ziemia podnóżkiem nóg moich. Jakiż to dom możecie Mi wystawić i jakież miejsce dać Mi na mieszkanie?
66,2. Przecież moja ręka to wszystko uczyniła i do Mnie należy to wszystko – wyrocznia Pana. Ale Ja patrzę na tego, który jest biedny i zgnębiony na duchu, i który z drżeniem czci moje słowo.

Ta biblijna prawda o tym, że Bóg kieruje swój wzrok ku biednym i uciśnionym, stanowi absolutny fundament wspólnoty wierzących. Bogu nie zależy bowiem na ziemskich bogactwach, gdyż On sam jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje. Pan szuka skruszonego serca człowieka – serca, które czyni go pokornym i posłusznym Słowu Bożemu.
Obraz ten doskonale utwierdza koncepcję Kościoła zgodnego z Duchem Bożym, do którego tak konsekwentnie dążył papież Paweł VI. Swoimi radykalnymi reformami udowodnił, że prawdziwą misją następcy świętego Piotra jest autentyczna służba drugiemu człowiekowi, a nie podtrzymywanie struktur żyjących duchem tego świata.
Sam Chrystus, kontrastując niezłomność Jana Chrzciciela z postawą faryzeuszy i uczonych w Piśmie, odniósł się do obrazu trzciny kołyszącej się na wietrze oraz ludzi noszących miękkie szaty. To idealny portret ludzi pozbawionych stałości, którzy głoszą tylko to, co w danym momencie jest dla nich wygodne, i bez skrupułów dostosowują się do panujących trendów. Właśnie dzięki temu zyskują zaszczyty, wpływy i luksusowe stroje. Przed Bogiem stoją jednak z pustymi rękami – ich jedynym realnym dorobkiem pozostaje chciwość. Prawdę tę bezlitośnie obnaża Ewangelia według świętego Mateusza (Mt 11,7-8):

Mt 11,7-8 
11,7. Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? 
11,8. Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą.

W orędziu Pani Wszystkich Narodów ten sam ewangeliczny motyw powraca w nowej odsłonie – pod postacią falującego na wietrze zboża. Istnieje tu jednak kluczowa różnica o charakterze symbolicznym. O ile faryzeusze i uczeni w Piśmie, jako całkowite przeciwieństwo niezłomnego Jana Chrzciciela, uosabiali w słowach Chrystusa obraz chwiejnej trzciny, o tyle współcześni kapłani Kościoła katolickiego stają się w orędziu kłosami zboża. Ten głęboko zakorzeniony w Ewangelii symbol stanowi bezkompromisowe uderzenie w tę część hierarchii, która bardziej niż o zbawienie powierzonych im ludzi dba o doczesne bogactwo i konsumpcjonizm, zwracając się tam, gdzie zawieje wiatr.
Właśnie ten nieewangeliczny wizerunek instytucji chciał zburzyć papież Paweł VI. Decydując się na drastyczne uproszczenie strojów liturgicznych i demontaż dworskiego ceremoniału, Ojciec Święty symbolicznie pojednał się z ludźmi pokornymi oraz skruszonymi na duchu. Pokazał światu jednoznacznie: kapłan Chrystusowy nie został powołany do gromadzenia ziemskiego majątku, lecz do prowadzenia dusz ludzkich do zbawienia.
 
Przejdźmy teraz do ukazanego w orędziu kamiennego posągu Pawła VI, na którym symbolicznie spoczywają owoce jego reform. Aby w pełni zrozumieć, dlaczego ten monument wygląda zupełnie inaczej niż skromny, rzeczywisty grób papieża w Watykanie, musimy sięgnąć do Księgi Izajasza w unikalnym przekładzie Izaaka Cylkowa. Prawdziwe znaczenie ukazanego w orędziu monumentu odsłaniają bowiem słowa zapisane w Księdze Izajasza 56,1-7:

Iz 56,1-7
56,1. Tak rzecze Wiekuisty: Przestrzegajcie prawa, a spełniajcie sprawiedliwość, bo bliską jest pomoc Moja nadejścia, a łaska Moja objawienia się.
56,2. Szczęsny człowiek, który to czyni, a syn Adama, który trzyma się tego, – który przestrzega sabbatu, aby go nie znieważył, a strzeże ręki swojej, aby nie spełniła nic złego.
56,3. A niech nie rzecze cudzoziemiec, który się garnie do Wiekuistego, i powié: Pewnie wyłączy mnie Wiekuisty od narodu Swego; i niech nie powie trzebieniec: Otom ja drzewo uschłe!
56,4. Bo tak rzecze Wiekuisty o trzebieńcach, którzyby przestrzegali sabbatów Moich, i obrali to, co Mnie się podoba, a trzymali się przymierza Mojego:
56,5. Ustanowię im w domu Moim, w murach Moich pomnik i imię, lepsze niżeli przez synów i córki; imię wieczne ustanowię im, które nie będzie zatarte.
56,6. A też cudzoziemcy, którzyby się przygarnęli do Wiekuistego, aby Mu służyli, aby miłowali imię Wiekuistego, a byli Mu sługami, – wszyscy, którzyby przestrzegali sabbatu, aby go nie znieważyli, a trzymali się przymierza Mojego:
56,7. Przywiodę ich do góry Mojej świętej i rozraduję ich w domu modlitwy Moim; całopalenia i bite ofiary ich przyjemne będą na ołtarzu Moim; bo dom Mój domem modlitwy ma być nazwany dla wszystkich narodów.

W judaizmie posiadanie potomstwa jest kwestią fundamentalną. Już w Księdze Rodzaju Bóg nakazuje człowiekowi przekazywanie życia, wskazując jednocześnie Ewie, że będzie rodzić w bólach. Wyrazem tego są słowa o jedności męża i żony, którzy stają się jednym ciałem. W wymiarze fizycznym prawda ta realizuje się w dziecku, będącym żywym połączeniem ojca i matki.
Sprawa ta wyglądała jednak zupełnie inaczej w odniesieniu do osób, które potomstwa nie posiadały. W biblijnej, trwającej do dziś mentalności żydowskiej zakorzenione jest głębokie przekonanie, że człowiek żyje tak długo, jak długo na ziemi trwa pamięć o jego imieniu. Brak potomka oznaczał całkowitą śmierć pamięci i „odcięcie” z historii Izraela. Dlatego dla Judejczyków spłodzenie dzieci stanowiło absolutne wypełnienie przykazania Bożego: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię” (Rdz 1, 28). Świadoma bezdzietność lub niechęć do założenia rodziny były zatem traktowane jako otwarty bunt wobec woli Stwórcy i niszczenie Bożego planu.
W tym kontekście Księga Izajasza wnosi jednak zaskakującą alternatywę:

Iz 56,5. Ustanowię im w domu Moim, w murach Moich pomnik i imię, lepsze niżeli przez synów i córki; imię wieczne ustanowię im, które nie będzie zatarte.

Słowa te niosą obietnicę dla osób, które z różnych przyczyn nie pozostawią po sobie potomstwa – czy to z powodu barier biologicznych, czy też wskutek dobrowolnego oddania swojej woli Bogu i bezżennej służby. Tacy wierni – w świetle głębokiego przesłania Księgi Izajasza – powinni kształtować innych, rodząc ich duchowo „własnymi rękoma”, podobnie jak garncarz formuje glinę. Nawiązuje to do Księgi Rodzaju, w której Bóg uformował z gliny pierwszego człowieka. Kapłan Boży jest wezwany, by w tym dziele kształtowania ludzkich serc naśladować samego Stwórcę. Do tego jednak wymagana jest jego osobista świętość, gdyż Bóg jest Święty oraz całkowite posłuszeństwo Bogu.
Aby zrozumieć istotę obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów, przejdźmy do starodawnego języka hebrajskiego, w którym słowo pomnik – yad (יָד) – oznacza przede wszystkim „rękę”. Głównym zadaniem starożytnego monumentu nagrobnego było wskazywanie. Kamienny pomnik działał dokładnie tak, jak wyciągnięta ludzka dłoń, która kieruje wzrok przechodnia na doniosłe wydarzenie lub konkretną postać i jej cnoty.
Warto w tym miejscu wspomnieć o Instytucie Yad Vashem w Jerozolimie, którego nazwa odnosi się bezpośrednio do cytowanego fragmentu Księgi Izajasza i oznacza „Pomnik i Imię”. Placówka ta została powołana do życia przez parlament Izraela w 1953 roku. Jej głównym celem jest ocalenie od zapomnienia tożsamości sześciu milionów Żydów pomordowanych podczas Zagłady oraz oddanie czci tym, którzy nieśli im pomoc.
Sercem nowoczesnego Muzeum Historii Holokaustu jest Sala Imion. To monumentalne, okrągłe pomieszczenie, w którym pod dachem w kształcie stożka wiszą tysiące fotografii ofiar, odbijających się w wodzie na dnie głębokiej, wykutej w skale studni. Wokół rozmieszczone są regały z segregatorami, w których skrupulatnie gromadzi się „Strony Świadectwa” zawierające imiona i nazwiska zidentyfikowanych osób. W ten sposób realizuje się Boża obietnica, że pamięć o nich będzie wieczna.
Z kolei wokół całego Wzgórza Pamięci rozciąga się zielony kompleks, w którym zasadzono tysiące drzew, głównie oliwnych i karobowych. Drzewa te nie symbolizują jednak samych ofiar, lecz upamiętniają Sprawiedliwych wśród Narodów Świata – bohaterów, którzy bezinteresownie ratowali Żydów przed zagładą. Każda roślina posiada tabliczkę z nazwiskiem, stając się żywym pomnikiem ludzkich czynów.
Wracając do obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów, kamienny pomnik papieża Pawła VI jawi się jako dosłowne spełnienie obietnicy z Księgi Izajasza. Monument ten w nierozerwalny sposób łączy wizerunek zmarłego biskupa Rzymu z dziełami, jakich dokonał własnymi rękoma w czasie pontyfikatu, pełniąc wolę Najwyższego. Widzimy tu zatem głęboki związek między pomnikiem a ręką papieża, która w rzeczywistości staje się przedłużeniem ramienia Bożego we wszystkich działaniach – włącznie z duchowym rodzeniem ludzi poprzez kształtowanie ich na podobieństwo Boga.
 
Choć rodziny wychowujące potomstwo realizują Boży plan, pamięć o nich nie przewyższa imienia tych, którzy pełnią wolę Pana własnymi rękoma. Ci drudzy, z racji swojej misji, stają się bliżsi Bogu. Człowiek oddany bezżennej służbie koncentruje serce wyłącznie wokół Stwórcy, podczas gdy rodzice siłą rzeczy skupiają uwagę na doczesnym wychowaniu dzieci. Ponadto, skoro Bóg ukształtował nas własnymi dłońmi, to wierni, którzy tworzą rękoma dla Boga, w sposób szczególny odzwierciedlają Boże podobieństwo.
Porównując wersety z Księgi Izajasza (Iz 56, 1-7) z mową Chrystusa z Ewangelii według świętego Mateusza (Mt 19, 11-12), dostrzegamy uderzające podobieństwo. W obu tych tekstach Bóg powołuje człowieka do stania się częścią Jego ludu oraz precyzyjnie określa jego rolę w tej świętej społeczności.

Mt 19,11-12
19,11. Lecz On im odpowiedział: «Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym to jest dane. 
19,12. Bo są niezdatni do małżeństwa, którzy z łona matki takimi się urodzili; i są niezdatni do małżeństwa, których ludzie takimi uczynili; a są i tacy bezżenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni. Kto może pojąć, niech pojmuje!»

W obu tych tekstach małżeństwo, którego naturalnym owocem pozostaje potomstwo, jawi się jako jedno z podstawowych powołań. W tym ujęciu nie wystarczy jednak samo zrodzenie dziecka; kluczowe zadanie polega na wychowaniu go w Duchu Bożym, który kształtuje nas do bycia dobrymi ludźmi. Potomstwo – w świetle Bożego nakazu danego pierwszym rodzicom – ma bowiem ostatecznie zmiażdżyć głowę węża, czyli pokonać ducha tego świata. Warto zauważyć, że w ujęciu Chrystusa małżeństwo i rodzicielstwo są ze sobą nierozerwalnie złączone – mąż jednoczy się z żoną, aby przekazywać życie. Tym samym Chrystus, mówiąc o bezżenności, myśli jednocześnie o bezdzietności.
Od tej powszechnej zasady istnieją jednak wyjątki, co wyraźnie dostrzegamy w otaczającym nas świecie. Są bowiem osoby bezpłodne, które urodziły się z wadami biologicznymi lub zostały fizycznie okaleczone, przez co nie mogą mieć biologicznych dzieci. Takie małżeństwa mogą jednak podjąć się adopcji, czyniąc w ten sposób świat lepszym poprzez wychowanie przyjętego dziecka w wierze i miłości. Jednak nawet nie posiadając potomstwa, nie zostaną one wykluczone z ludu Bożego. Dotyczy to również osób samotnych, jeśli tylko będą dochowywać Przymierza z Panem, czcić dzień święty i opowiadać się za tym, co podoba się Bogu. Ich stan staje się wtedy osobnym powołaniem, którego celem jest ukazywanie Bożego oblicza tym, którzy jeszcze Go nie poznali. Realizuje się to poprzez codzienne życie zgodne z prawem Bożym będące obrazem człowieka dobrego.
 
W tym miejscu wyjaśnijmy kluczową kwestię: dlaczego Bóg obiecuje wznieść w swoim domu pomnik akurat trzebieńcom, czyli eunuchom i kastratom? Analiza hebrajskiego słowa określającego rzezańca okazuje się kluczem do zrozumienia głębi tego przesłania. W oryginalnym tekście w tym miejscu występuje termin saris (סָרִיס). Słowo to nie jest rdzennie hebrajskie; starożytni Izraelici zapożyczyli je z języka akadyjskiego, używanego w Asyrii i Babilonii, w którym brzmiało ono ša rēši. Dosłowne, pierwotne znaczenie tego akadyjskiego zwrotu to: „ten, który stoi na czele” lub „ten przy głowie króla”. Oznaczało ono po prostu zaufanego urzędnika dworskiego, dostojnika, ministra lub bliskiego sługę władcy.
Na starożytnych dworach Bliskiego Wschodu – w Babilonie, Persji czy Egipcie – istniał bezwzględny zwyczaj poddawania fizycznej kastracji mężczyzn, którzy mieli służyć najbliżej komnat i haremu władcy. Czyniono tak, aby nie stanowili oni zagrożenia dla linii dynastycznej i nie ulegali pokusie zakładania własnych rodzin, co gwarantowało ich absolutną, bezgraniczną lojalność wobec króla. Z tego powodu w języku hebrajskim słowo saris zaczęło nieść dwojaką treść. W wymiarze urzędowym oznaczało sługę królewskiego – co w naszym przypadku odnosi się bezpośrednio do kapłana – natomiast w sensie fizycznym definiowało kastrata, czyli człowieka pozbawionego możliwości posiadania potomstwa.
Bóg, posługując się tym pojęciem, ma na myśli swojego zaufanego sługę, który bez reszty poświęcił się dla Niego, rezygnując z posiadania dzieci. Właśnie dlatego pragnie postawić takiemu człowiekowi pomnik i dać mu imię wieczne w Królestwie Niebieskim. Judejczycy nie chcieli jednak zrozumieć prawdziwego, głębokiego sensu słowa saris. Patrzyli w taki sposób, aby nie widzieć i słuchali tak, aby nie słyszeć. Ówczesne środowisko kapłanów, faryzeuszów oraz uczonych w Piśmie posiadało bowiem żony oraz potomstwo i nie zamierzało rezygnować z tych przywilejów dla Boga. Z tego powodu dobrowolna bezżenność na rzecz wyłącznej służby Królestwu Niebieskiemu pozostawała przez nich całkowicie odrzucona.
Do ich postawy odnosi się bezpośrednio jedna z przypowieści Chrystusa, zapisana w Ewangelii według świętego Łukasza (Łk 14,16-24). Jezus opowiada w niej o człowieku, który wyprawił wielką ucztę i rozesłał sługi, aby zwołać zaproszonych gości. Ci jednak zaczęli jeden po drugim wymawiać się sprawami doczesnymi. Kluczowy w tym kontekście argument, wymierzony w mentalność ówczesnych elit religijnych, zawiera werset dwudziesty, w którym czytamy:

Łk 14,20. A trzeci rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”

Widzimy zatem, że ziemskie obowiązki małżeńskie ówczesnych liderów religijnych stały na przeszkodzie w podjęciu misji Bożej.
W kontekście Kościoła katolickiego owymi „trzebieńcami” są słudzy Pańscy – kapłani, natomiast zakonnice, żyjące na duchowym dworze Boga, stają się metaforycznie Jego „haremem”. Niestety, w ostatnich latach na jaw wyszło wiele przypadków, w których dochodziło do relacji sprzecznych z duchem Pisma Świętego pomiędzy siostrami zakonnymi a duchownymi.
Warto w tym miejscu przypomnieć historię patriarchy Jakuba, którego pierworodny syn, Ruben, dopuścił się współżycia z Bilhą, jedną z żon swojego ojca. Przewinienie to doprowadziło do tragicznych skutków – u progu śmierci Jakub odebrał Rubenowi należne mu pierworództwo, pozbawił go ojcowskiego błogosławieństwa i stanowczo potępił jego występek.
Wracając do analizy słowa „saris”, warto zwrócić uwagę na uderzające podobieństwo fonetyczne, które występuje zarówno w języku polskim, jak i w oryginalnym, hebrajskim brzmieniu terminów „saris” (tłumaczonego jako trzebieniec) oraz „Sara”. Ta bliskość dźwiękowa tworzy w przestrzeni biblijnej genialną, symboliczną grę słów. „Sara” przez dekady pozostawała wszak symbolem absolutnej bezpłodności, a jej ciało w wieku dziewięćdziesięciu lat stało się ewidentnym obrazem owego Izajaszowego „zeschłego drzewa” (Iz 56,3).

Iz 56,3. A niech nie rzecze cudzoziemiec, który się garnie do Wiekuistego, i powie: Pewnie wyłączy mnie Wiekuisty od narodu Swego; i niech nie powie trzebieniec: Otom ja drzewo uschłe!

Fonetycznie termin „saris” od razu przywodził na myśl bolesną bezdzietność pramatki. Ostatecznie jednak obumarłe łono sędziwej kobiety zostało cudownie ożywione, co wiązało się bezpośrednio z obietnicą Boga – zapewnieniem, że potomstwo Abrahama stanie się tak liczne jak piasek na brzegu morza.
Widzimy zatem, że dla Boga nie ma „zeschłego drzewa”; to biblijne sformułowanie zostało użyte jako metafora odnosząca się ogólnie do osób, które z różnych przyczyn nie mogą przekazać życia. Każdy z nas jest powołany przez Stwórcę na swój własny sposób. Dla Hebrajczyków ktoś dotknięty bezdzietnością przypominał wyschnięty pień, co stanowi bezpośrednie odniesienie do drzewa genealogicznego, które z braku następców obumiera niczym roślina pozbawiona wody. Gdy ginie rodowe drzewo, wraz z nim bezpowrotnie znika również imię człowieka. Właśnie z tego powodu w Piśmie Świętym przykłada się tak ogromną wagę do genealogii, czego najlepszym dowodem są fragmenty Ewangelii w całości poświęcone rodowodowi Chrystusa.
W tym kontekście papież Paweł VI, wybierając bezżenność, symbolicznie traci swoje ziemskie drzewo genealogiczne, ale jednocześnie – zgodnie z Bożą obietnicą – zyskuje wieczne miejsce w Królestwie Niebieskim. Jest to nagroda o wiele donioślejsza od posiadania ziemskich synów czy córek, gdyż wyraża ostateczne zbawienie człowieka. Taki kapłan zostaje duchowo wszczepiony w drzewo Chrystusa, niczym latorośl w prawdziwy krzew winny, czerpiąc z Niego soki, które sprawiają, że nigdy nie uschnie.
Należy tutaj również podkreślić, że każdy ma prawo stać się częścią ludu Bożego, jeśli wiernie trzyma się Jego Przymierza. Nawet człowiek w podeszłym wieku, który pragnie wejść do wspólnoty chrześcijańskiej, a z racji upływu lat jest już bezpłodny i przypomina „zeschłe drzewo”, może realizować swoje powołanie w inny sposób. Przypomnijmy, że istnieją trzy podstawowe drogi: kapłańska, małżeńska oraz powołanie ludzi świeckich, którzy żyjąc według zasad prawa Bożego, stają się żywym świadectwem Jego obecności na świecie.
Widzimy zatem, że Chrystus w Ewangelii według świętego Mateusza nie tylko przywołuje dokładnie te same kwestie, o których pisał prorok Izajasz, ale wręcz rozwija i doprecyzowuje zagadnienia, które przez stulecia pozostawały niezrozumiane.
W omawianych wersetach czytamy o obcokrajowcach, którzy również mogą stać się ludem Bożym, o ile będą przestrzegać Jego słów – a przecież to jest właśnie misją Chrystusa: głoszenie prawdziwego Boga wśród wszystkich narodów. Cały lud Boży, niezależnie od pozycji społecznej poszczególnych ludzi, jest wezwany do wyboru jednej ze ścieżek powołania, o których wspominaliśmy wyżej.
Wszyscy są oczekiwani w domu Bożym, o którym Pan sam zapowiada, że Jego świątynia ma być nazwana Domem Modlitwy dla wszystkich narodów. Widzimy zatem wyraźnie, że to Pani Wszystkich Narodów uosabia ten Boży Przybytek i Mistyczną Świątynię, w której ratunek oraz ostateczne wybawienie mogą znaleźć mieszkańcy całego świata. Gdy spojrzymy na objawienia maryjne, jakie miały miejsce na całej ziemi, słowa te wypełniają się w Niej całkowicie. Co więcej, duchową stolicą tych wszystkich objawień pozostaje właśnie Pani Wszystkich Narodów – analogicznie do Stolicy Piotrowej, której z woli Chrystusa powinny podlegać wszystkie wspólnoty kościelne na globie. Gdy spojrzymy na obraz Pani Wszystkich Narodów, namalowany przez Heinricha Repkego, widzimy, że stoi Ona na globie, który jest podnóżkiem Jej stóp.

Iz 66,1. Tak rzecze Wiekuisty: Niebo stolicą Moją, a ziemia podnóżkiem stóp Moich; gdzież stanie dom, który zbudujecie Mi, i gdzież miejsce odpoczynku dla Mnie?

Na kartach Ewangelii odnajdujemy również motyw drzewa i przyłożonej do jego korzenia siekiery, o której wspomina Jan Chrzciciel. Sam Chrystus, gdy na darmo szukał owoców na figowcu, ostrzegł bezkompromisowo, że bezużyteczna roślina zostanie wycięta. W tym głębokim ujęciu drzewo symbolizuje wszystkie trzy omówione wcześniej powołania. Jeśli nie przynosi ono żadnego plonu – ani na drodze kapłańskiej, której owocem są ludzkie serca zrodzone w Duchu Bożym, ani na ścieżce małżeńskiej, owocującej potomstwem, ani też w powołaniu świeckim, polegającym na dawaniu świadectwa prawego życia – staje się całkowicie bezużyteczne. Taki wyschnięty pień nie daje fizycznych owoców, a więc nie jest w stanie ugasić nawet głodu, co odnosi się bezpośrednio do obowiązku wspomagania cierpiących niedostatek.
 
Wróćmy teraz do obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów, w którym widząca Ida Peerdeman wznosi dwa palce, po czym dostrzega kapłana w pełnym ornacie, kierującego się do grobu papieża Pawła VI. Scena ta oraz gest Idy Peerdeman pozwalają utożsamić owego hierarchę z papieżem Janem Pawłem II, co pozostaje w pełnej zgodzie z przesłaniem poprzedniego przekazu.
Bezpośrednim poprzednikiem Karola Wojtyły był co prawda najkrócej urzędujący w historii nowożytnej Jan Paweł I, który zmarł nagle po trzydziestu trzech dniach pontyfikatu na zawał mięśnia sercowego, ale nie był on kontynuatorem misji Pawła VI. Albino Luciani, jeszcze zanim zasiadł na Stolicy Piotrowej, jawnie opowiadał się za Frakcją Większości dążącą do zniesienia zakazu antykoncepcji. Osobiście namawiał Pawła VI do zniesienia dotychczasowego prawa i dozwolenia stosowania sztucznych metod regulacji poczęć. Zgoła odmienną postawę przyjął Jan Paweł II, który bezkompromisowo opowiedział się za bezwzględnym utrzymaniem dotychczasowego prawa, bezpośrednio przyczyniając się do ugruntowania encykliki Humanae vitae. Mamy zatem do czynienia z trzema pontyfikatami, z których ten środkowy – naznaczony próbą zmiany Bożego ładu – został gwałtownie przerwany śmiercią. Podobnie rzecz się miała w Raju, kiedy to Adam i Ewa, łamiąc Boże prawo, podlegli wyrokowi śmierci. Dlatego to właśnie Karol Wojtyła jawi się jako właściwy następca i drugi papież po Pawle VI.
Jeszcze jako arcybiskup krakowski Karol Wojtyła odegrał fundamentalną rolę w powstaniu i obronie encykliki Humanae vitae (1968 r.), która podtrzymała dotychczasowe nauczanie Kościoła katolickiego w kwestii nierozerwalności aktu małżeńskiego z macierzyństwem. Dokument ten przypominał, że małżeństwo musi być nierozerwalnie łączone z owocem potomstwa i przekazywaniem nowego życia, a nie rezygnacją z niego. Podtrzymywał on zakaz stosowania sztucznej antykoncepcji, co w rzeczywistości nie stanowiło wprowadzenia nowego prawa, lecz było głębokim odnowieniem i potwierdzeniem odwiecznego Przymierza człowieka z Bogiem. Paweł VI stał się z tego powodu obiektem bezwzględnego ataku i potępienia ze strony środowisk ateistycznych, wiernych świeckich, a także opozycji wewnątrz samej struktury kościelnej.
Powołane wówczas gremium, mające rozstrzygnąć o zasadności utrzymania tego zakazu, podzieliło się na dwie ścierające się grupy. Frakcja Większości, stanowiąca około 90% składu komisji, opowiedziała się za dopuszczeniem antykoncepcji. Gdyby nie zdecydowana postawa i wkład doktrynalny przyszłego papieża z Polski, zasada ta najprawdopodobniej zostałaby wówczas odrzucona. Jako następca świętego Piotra Jan Paweł II z determinacją kontynuował to dzieło, traktując postać Pawła VI jako swój najwyższy autorytet.
W tym miejscu dochodzimy do kluczowego momentu analizy. W czasie dorocznych rekolekcji wielkopostnych papież na kilka dni całkowicie odcinał się od świata zewnętrznego. Ta tradycja samotnej modlitwy i zawieszenia spraw urzędowych charakteryzowała się ścisłymi zasadami:

  • Całkowita izolacja od spraw świata: Przez cały tydzień rekolekcji papież nie przyjmował żadnych delegacji, polityków, biskupów ani pielgrzymów; odwoływano zarówno audiencje prywatne, jak i cotygodniową audiencję generalną. Biskup Rzymu wyłączał się wówczas z bieżącego zarządzania Kościołem, poświęcając te dni wyłącznie na milczenie, post i osobiste rozważania.
  • Wyłączność głosu rekolekcjonisty: Jedyną osobą, z którą papież oraz zgromadzeni kardynałowie spotykali się w tym okresie, był wyznaczony rekolekcjonista. Tradycyjnie na ten czas Ojciec Święty zapraszał wybitnego teologa, biskupa lub kardynała z dowolnego zakątka świata, który jako jedyny zabierał głos, wygłaszając dla papieża i jego najbliższych współpracowników nauki w watykańskiej kaplicy.

To właśnie podczas swoich pierwszych rekolekcji wielkopostnych Jan Paweł II, oddając się głębokiej kontemplacji, zszedł do Grot Watykańskich, by modlić się u grobu Pawła VI. Wtedy, analizując na nowo poruszający testament swojego poprzednika, doznał osobistego olśnienia, co zaowocowało rozpoczęciem spisywania własnej woli – aktu, który Ojciec Święty kontynuował i uzupełniał przez kolejne dwadzieścia pięć lat swojego pontyfikatu. Widzimy zatem, że zmarły papież stał się dla polskiego następcy niemal osobistym kaznodzieją, którego ten pragnął w ciszy słuchać, wybierając się na samotną modlitwę do jego grobu.
Testament Pawła VI zawierał osobiste świadectwo tego, do czego nieustannie dążył przez cały swój pontyfikat, sprawiając, że głoszone przez niego słowo o skromności ostatecznie stało się ciałem. Równocześnie dokument ten pozostawał żarliwym wezwaniem do powrotu do ewangelicznego obrazu Kościoła katolickiego – wspólnoty jednoznacznie odcinającej się od doczesnego przepychu, a skupionej wokół owych biblijnych „najmniejszych”, których cechuje pokora i prawdziwa bojaźń Boża.

Wtedy zostaję przeniesiona przed wielką bramę. Ta się otwiera i muszę wejść do wnętrza. Przed bramą stoi ktoś w długiej szacie. Wzdrygam się przed przestąpieniem progu. Nagle widzę, że to jest Pani. Ona mówi:
„Zrób ten krok!”.
Wtedy wchodzimy w dużą przestrzeń, która ma formę koła. W tej przestrzeni jest niekończąca się głębia i ciemność. Pani mówi:
„To jest ciemna plama. Tam musisz wejść, bardzo głęboko. To jest głębia i ciemność czasów”.

Analizowany fragment orędzia z jednej strony obrazuje kondycję moralną współczesnego świata, a z drugiej stanowi niezwykłe proroctwo. Odnosi się ono do odkrycia naukowego, które miało nastąpić wiele lat po zakończeniu objawień Pani Wszystkich Narodów. Mowa tu o czarnej dziurze oraz sile grawitacji, które Pani Wszystkich Narodów uczyniła metaforą stanu duchowego ludzkości. To zaskakujące porównanie nadaje całemu przekazowi niezwykle fascynujący charakter.
Zacznijmy nasze rozważania od przytoczenia słów Idy Peerdeman, które zostały utrwalone na taśmie magnetofonowej, a które w znacznie jaśniejszy sposób precyzują obraz, jaki ukazał się jej oczom:

9:31 (…) I wtedy znów zostałam postawiona przed wielką bramą
9:40 a tam stał ktoś w długiej szacie. Na początku nie widziałam, kto to był, a kiedy już
9:46 zrobiłam ten krok, zobaczyłam stojącą Panią, która powiedziała do mnie: „Zrób ten krok”. I wtedy
9:53 weszłyśmy do środka, i wtedy zobaczyłam wielką przestręń w kształcie koła, taką bardzo ciemną, ciemną plamę, to było bardzo dziwne
10:04 nieskończona ciemność i głębia. I tam Pani powiedziała: „Musisz w to wejść bardzo głęboko, i to
10:11 jest głębia i ciemność czasów”. I ja też to czułam, jako coś bardzo ciężkiego
10:21 i… Tak, to było tak, jakby to na mnie spadało, prawda? Jakbym ten ciężar i tę całą ciemność
10:27 czuła. A potem, później, Ona mówi o słowie „zepsucie” w ludzkości. Tak, pomyślałam, co to jest
10:34 zepsucie, prawda? Tego się wtedy nie wiedziało w ’48 [rok podany potocznie z pamięci przez Idę], czym było słowo „zepsucie”.

Zacznijmy od fenomenu czarnej dziury, by następnie zestawić go z wydarzeniami rozgrywającymi się we współczesnym świecie. Badania nad tymi zagadkowymi obiektami ewoluowały przez stulecia. Początkowo opierały się na czysto teoretycznych rozważaniach z osiemnastego wieku, by poprzez wyliczenia matematyczne z 1916 roku doprowadzić naukowców do fizycznego odkrycia pierwszego takiego punktu w kosmosie w roku 1971.
U podstaw tych poszukiwań leżało proste, zakorzenione w fizyce klasycznej Izaaka Newtona pytanie: czy grawitacja może uwięzić światło? W tamtym okresie powszechnie uważano, że składa się ono z materialnych cząsteczek posiadających masę, a skoro tak – musi na nie oddziaływać przyciąganie grawitacyjne. W 1783 roku angielski duchowny i naukowiec, John Michell, przeprowadził przełomowy eksperyment myślowy. Wiedząc, że każde ciało niebieskie posiada tak zwaną prędkość ucieczki, która dla Ziemi wynosi około 11,2 km/s, i że rośnie ona wraz z gęstością obiektu, Michell dokonał zaskakujących obliczeń. Wykazał, że gdyby gwiazda o gęstości Słońca była od niego pięćset razy większa, prędkość ucieczki z jej powierzchni przekroczyłaby prędkość światła. W efekcie światło nie byłoby w stanie opuścić takiego ciała niebieskiego, przez co dla zewnętrznego obserwatora pozostawałoby ono całkowicie niewidoczne.
W kontekście orędzia Pani Wszystkich Narodów wyraźnie widzimy, że znajdując się przy opisywanej czarnej plamie, Ida Peerdeman fizycznie odczuwała jej gigantyczny ciężar. W świetle współczesnej nauki było to wręcz namacalne doświadczenie potężnej siły grawitacji. Widząca poświęca temu przeżyciu wiele uwagi, opisując je jako stan, w którym masa i wszechogarniająca ciemność wręcz na nią spadały i przytłaczały jej zmysły.
Zanim w 1967 roku John Archibald Wheeler spopularyzował termin „czarna dziura”, w literaturze naukowej obiekty te funkcjonowały pod nazwami: „ciemne gwiazdy”, „zamarznięte gwiazdy”, „zapadnięte gwiazdy” lub „osobliwości Schwarzschilda”. Warto zauważyć, że oficjalna nazwa narodziła się dopiero pod koniec lat 60. XX wieku, podczas gdy orędzie Pani Wszystkich Narodów zostało przekazane już w roku 1949.
W kontekście tym nie sposób pominąć teorii osobliwości (singularity). Oznacza ona punkt wewnątrz czarnej dziury, w którym cała masa zostaje ściśnięta do nieskończenie małych rozmiarów, a gęstość i grawitacja osiągają wartości nieskończone. Przez dekady fizycy odrzucali ten koncept, traktując go wyłącznie jako matematyczny błąd w równaniach Einsteina.
Przełom nastąpił w 1965 roku, kiedy brytyjski matematyk i fizyk, Roger Penrose, sformułował nowatorskie twierdzenie o osobliwościach.
Udowodnił, że jeśli umierająca gwiazda przekroczy horyzont zdarzeń, żadna znana siła we wszechświecie nie powstrzyma jej grawitacyjnego zapadania. Materia nieuchronnie musi zderzyć się w jednym, centralnym punkcie. W ten sposób osobliwość okazała się fizyczną rzeczywistością, a sam Penrose został za to epokowe odkrycie uhonorowany Nagrodą Nobla w 2020 roku.
Przejdźmy teraz do orędzia Pani Wszystkich Narodów. Ida Peerdeman zostaje w nim przeniesiona przed wielką, otwierającą się bramę. Pani Wszystkich Narodów w białej szacie wprowadza ją do wnętrza obiektu w kształcie koła, w którym rozpościera się niekończąca się głębia i mrok. Pani Wszystkich Narodów określa tę przestrzeń mianem „ciemnej plamy”, w którą widząca musi zanurzyć się bardzo głęboko. Ta otchłań zostaje wprost przyrównana do „ciemności czasów”.
Aby w pełni odczytać to przesłanie, musimy zestawić ową mistyczną przestrzeń z fizyczną strukturą czarnej dziury. Ida wchodzi w jej głąb, by u celu podróży dotrzeć do jaskini, w której znajduje się Dzieciątko Jezus (czytaj następny fragment orędzia). W tym punkcie przekaz w niezwykły sposób potwierdza naukową teorię osobliwości. Ta duchowa osobliwość w samym sercu ciemności okazuje się Dzieciątkiem Jezus, które jest źródłem Światła dla świata pogrążonego w mroku. Jest nim również Pani Wszystkich Narodów, o czym świadczy Jej biała szata.
Otrzymujemy zatem obraz czarnej dziury jako kolistej przestrzeni o nieskończonej głębi, w której centrum znajduje się jaśniejąca osobliwość. Gdy za sprawą specjalistycznej aparatury spoglądamy w głąb wszechświata, czarna dziura również jawi się jako okrągła, czarna plama na gwieździstym niebie. Ze względu na gigantyczną grawitację emitowane tam światło nie może wydostać się na zewnątrz, lecz nieustannie wraca do swojego źródła. Jest to bezpośrednie, strukturalne nawiązanie do Księgi Izajasza, która stanowi fundament całego orędzia (Iz 55,10-11):

Iz 55,10-11 
55,10. Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, 55,11. tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa.

Gdy Ida Peerdeman wzdryga się przed wejściem w niekończącą się ciemność, Pani Wszystkich Narodów kieruje do niej kategoryczne wezwanie: „Zrób ten krok”. W tej interpretacji biblijny próg staje się odpowiednikiem horyzontu zdarzeń – nieodwracalnej granicy czarnej dziury. Był to mały krok dla samej widzącej, lecz w istocie krok milowy dla całej ludzkości.
Sformułowanie to w zdumiewający sposób wyprzedza słowa Neila Armstronga z 1969 roku, który stając na Księżycu, wypowiedział słynną deklarację: „To mały krok dla człowieka, ale wielki krok dla ludzkości”. Gdybyśmy jako ludzkość poddali to orędzie głębokiej analizie już w roku jego ogłoszenia (1949), nasza wiedza o kosmosie wyprzedziłaby epokę. Pierwsze empiryczne dowody na istnienie czarnych dziur pojawiły się przecież dopiero pod koniec lat 60. XX wieku.
Słowo Boże ma naturę czysto duchową, zatem nie posiada w sobie materii – w przeciwieństwie do Żywego Słowa, które przyjęło realną, cielesną formę. Choć przez dekady tradycyjni astrofizycy uważali osobliwość za niematerialny, nieskończenie mały punkt o zerowej objętości, najnowsze odkrycia z zakresu kwantowej grawitacji pętlowej całkowicie burzą ten stary schemat. Współczesna nauka udowadnia, że w samym centrum czarnej dziury musi znajdować się materialny, supergęsty obiekt o konkretnej formie fizycznej, zwany gwiazdą Plancka.
Obiekt ten w momencie swojego powstania jest niewyobrażalnie mały, co w fizyce określa się jako długość Plancka. Nie jest on jednak nicością; w tym mikroskopijnym punkcie zostaje upakowana gigantyczna masa zapadniętej gwiazdy, osiągając skrajną gęstość. Co najbardziej fascynujące, pod wpływem gigantycznej grawitacji, która drastycznie zwalnia tam bieg czasu, ta kwantowa struktura wewnątrz czarnej dziury tuż po zapadnięciu zaczyna rosnąć i rozszerza się, by na samym końcu zamanifestować swoją obecność potężną eksplozją.
Ta naukowa rzeczywistość w fenomenalny sposób potwierdza logikę orędzia i zachowuje się dokładnie tak jak człowiek. Ludzkie istnienie zaczyna się przecież od punktu niemal niezauważalnego – od zarodka – by następnie rozwijać się i zyskać w pełni uformowane, realne ciało, które wewnątrz mrocznej otchłani – łona swojej matki – nieustannie wzrasta, a potem przychodzi na świat. W kontekście orędzia kluczowe okazuje się to, że najpierw w owej ciemności znajduje się Pani Wszystkich Narodów, a dopiero później, gdy następuje wkroczenie do groty na sianku położone zostaje Dzieciątko Jezus, co bezpośrednio odzwierciedla moment porodu. Światło znajdowało się zatem w czarnej dziurze, zupełnie tak, jakby chroniło je łono matki w czasie, gdy dziecko jeszcze się nie narodziło. Przypomnijmy, że Pani Wszystkich Narodów ma białą szatę, która nawiązuje do biblijnego Namiotu Poznania Boga, a w Jej łonie znajduje się przecież zarodek Boży.
Proces Wcielenia Słowa Bożego jawi się tak, jakby nieskończone Światło Boga z niewyobrażalnej wielkości zostało skompresowane do mikroskopijnego punktu, co dokładnie odzwierciedla mechanizm powstawania czarnej dziury. Przesłanie płynące z tego obrazu orędzia wprost nawiązuje do pigułki antykoncepcyjnej, o której już mówiliśmy, a która uderza w nienarodzony ludzki zarodek, powodując jego śmierć.
Wracając do czarnej dziury – w jej centrum bezsprzecznie istnieje gęsty, materialny fundament, który generuje potężną energię i emituje światło. W kontekście orędzia Pani Wszystkich Narodów tym światłem, rozwijającym się od najmniejszego punktu materii, czyli od poziomu zarodka, jest rosnący w Jej łonie Jezus. On to po dziewięciu miesiącach rodzi się jako Dzieciątko, by z biegiem lat stać się dorosłym człowiekiem, a na koniec ziemskiego życia eksplodować ogromnym światłem, co wydarzyło się w grocie zmartwychwstania. Prawdę tę materialnie potwierdza Całun Turyński. Współczesna nauka wskazuje bowiem, że owinięte w niego ciało Chrystusa musiało wyemitować potężny impuls energii świetlnej, dzięki czemu na płótnie zapisał się trwały wizerunek – utrwalony w negatywie, dokładnie tak, jak dzieje się to w procesie powstawania klasycznej fotografii. Widzimy zatem, że kosmiczny cykl życia czarnej dziury – od momentu jej zapadnięcia aż po ostateczne wyparowanie w błysku energii – w doskonały sposób odzwierciedla ziemską tajemnicę Wcielenia Słowa Bożego: od mikroskopijnego zarodka, przez wzrost, aż po triumfalną eksplozję zmartwychwstania.
Metafora „ciemności czasów” odsyła nas ponownie do proroctwa Izajasza (Iz 60,1-2):

Iz 60,1-2 
60,1. Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.
60,2. Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą.

Zarówno w Księdze Izajasza, jak i w orędziach Pani Wszystkich Narodów, kosmiczny mrok oznacza kryzys moralny świata. Ida Peerdeman schodzi w sam środek tej duchowej otchłani, aby ponownie zwrócić uwagę świata na Światło, które może tę ciemność rozproszyć.

Wtedy widzę Panią siedzącą w żałobnej szacie, z białym welonem na głowie. Ma bardzo starcze rysy na obliczu i siedzi pochylona do przodu. Ona mówi:
„Jesteśmy tutaj w Ciemności, to jest upadek ludzkości”.
Wtedy widzę przed sobą Krzyż. Wizerunek Chrystusa zsuwa się w dół, tak że Krzyż pozostaje pusty. Pani mówi z wielkim smutkiem:
„Droga męczeńska zaczyna się na nowo”.
Widzę głębokie bruzdy i wielkie łzy na obliczu Pani. Teraz wchodzę z Nią głębiej w ciemność. Podążamy ciągle dalej i nie widzę nic oprócz ciemności. „Stać, cóż to jest?”- pytam. Wchodzimy do groty. Pani pozwala mi odczuwać jakby kamień; to grota z naturalnego kamienia. Wtedy nagle pojawia się w niej trochę słomy, na której zostaje położone dziecko. Zewsząd wchodzi mnóstwo ludzi, całkiem prostych ludzi. Pani mówi:
„Prości ludzie. Moi najmniejsi. Nie ma dla nich miejsca. Całe tłumy”.
Po czym dodaje:
„Moi najmniejsi”.
Teraz nagle ta grota przekształca się przed moimi oczami w kościół. Zaraz po tym widzę niekończące się szeregi kościołów i potem znowu ten jeden kościół. Tak jak w grocie, tak i tam leży słoma, na której zostaje położone dziecko. I znowu nie jest to jakieś zwyczajne dziecko, ale niebiańsko promieniujące i uduchowione Dziecko.
Teraz Pani bierze mnie ze sobą i prowadzi poprzez wszystkie kościoły. Wskazując na zupełnie puste ławki, mówi:
„Widzisz błąd? Pustka”.
I teraz pojawiają się na tych ławkach białe tabliczki, jakby z nazwiskami. Pani mówi znowu:
„Widzisz błąd?”.
Teraz Pani przesuwa ręką po rzędach ławek i wtedy widzę te ławki bez nazwisk, wszystkie tabliczki zniknęły.
„Moi najmniejsi”- mówi ten Głos znowu. I teraz jest tak, jakby Pani chciała te ławki wypełnić ludźmi.
Wtedy widzę biskupa. Pani mówi:
„Powiedz to, powiedz to!”- i wskazuje na te kościoły. Potem mówi:
„świat musi być wolny od wszystkiego, a przede wszystkim Kościół”.

Omawiany fragment orędzia niesie potężny ładunek emocjonalny, głęboko zakorzeniony w tekstach Starego i Nowego Testamentu. Tłem dla całej treści staje się wizerunek Matki Bożej Bolesnej, z którego płynie dla nas jasne przesłanie. Skoro Pani Wszystkich Narodów jest Matką ludu Bożego – co sama zapowiada słowami: „będą Mnie nazywać Panią i Matką” – to siedem boleści, których niegdyś doświadczyła, niepokojąc się o swojego Syna i patrząc na Jego mękę, odnosi się dziś bezpośrednio do każdego członka wspólnoty chrześcijańskiej. I taka właśnie matczyna obawa o swoje dzieci bije ze wszystkich przekazywanych przez Nią orędzi.
Pani Wszystkich Narodów pragnie ogarnąć macierzyństwem każdego człowieka, do czego konieczna jest sprawna i skuteczna ewangelizacja. To właśnie tę powszechną misję zapowiada Bóg w Księdze Izajasza (Iz 56, 7-8), ogłaszając, że przyprowadzi do swojej Świątyni wszystkie narody ziemi. W tym kontekście to Maryja jako Pani Wszystkich Narodów staje się ową żywą, duchową Świątynią Boga. W Jej murach każdy jest uczniem Pańskim, a ci, którzy do Niej należą, mają w przyszłości stać się sprawiedliwymi – o ile będą wypełniać wolę Pana.
Nie chodzi tutaj jednak o relację władcy i niewolnika, lecz o posłuszeństwo zakorzenione w trosce o nasze dobro, gdyż Bóg czyni ziemię dobrą. Jego panowanie nie ma nic wspólnego z władzą rozumianą według ducha tego świata, który bezwzględnie wyzyskuje swoje sługi. Widzimy zatem, że w istocie chodzi o relację Ojca i syna człowieczego.
Poza ludźmi, których Bóg zgromadził już w Świątyni, pragnie On przyprowadzić również innych: tych, którzy jeszcze Go nie poznali.

Iz 56,7-8
56,7. przyprowadzę na moją Świętą Górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Całopalenia ich oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów. 
56,8. Wyrocznia Pana Boga, który gromadzi wygnańców Izraela: Jeszcze mu innych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni.

Historyczny kult Matki Bożej od Siedmiu Boleści narodził się w średniowiecznej Europie Zachodniej i rozwijał dwuetapowo. Pierwsza faza miała miejsce pod koniec XI wieku w klasztorach benedyktyńskich i cysterskich na terenie dzisiejszych Niemiec oraz Francji. Mnisi – w tym św. Bernard z Clairvaux i św. Anzelm – zaczęli skupiać się na ziemskim życiu Jezusa oraz realiach Jego męki, co zrodziło naturalną potrzebę współodczuwania z Maryją stojącą pod Krzyżem. W tamtym okresie kult obejmował jednak tylko Pięć Boleści, stanowiących bezpośredni odpowiednik pięciu ran Chrystusa.
Drugi etap rozpoczął się 15 sierpnia 1233 roku we Florencji. Siedmiu zamożnych kupców florenckich (później kanonizowanych jako Siedmiu Świętych Założycieli) porzuciło dotychczasowe życie oraz doczesne bogactwa. Zawiązali oni pobożną wspólnotę religijną, która z czasem przeniosła się na pobliskie wzgórze Monte Senario, dając początek nowemu zakonowi – Serwitom (Sługom Maryi). Według tradycji, mężczyznom objawiła się Matka Boża w czarnej szacie żałobnej, wręczając im regułę św. Augustyna i nakazując rozszerzenie rozważań o cierpieniu do liczby siedem – biblijnego symbolu pełni. Co istotne, w ten sam mistyczny sposób – również w czarnej szacie żałobnej – Pani Wszystkich Narodów ukazuje się w omawianym orędziu.
To właśnie serwici stali się głównymi propagatorami tego kultu w Europie, tworząc m.in. specjalną Koronkę do Siedmiu Boleści.
Każda z siedmiu boleści Pani Wszystkich Narodów ma swoje odzwierciedlenie w obrazie orędzia. Będziemy je omawiać stopniowo, w miarę rozważania poszczególnych fragmentów tekstu. Na początek przypomnijmy, o jakie boleści chodzi:

  • Pierwsza Boleść – Proroctwo Symeona
  • Druga Boleść – Ucieczka do Egiptu
  • Trzecia Boleść – Zgubienie Jezusa w Jerozolimie
  • Czwarta Boleść – Spotkanie Pana Jezusa na Drodze Krzyżowej
  • Piąta Boleść – Ukrzyżowanie i śmierć Pana Jezusa
  • Szósta Boleść – Zdjęcie Ciała Jezusowego z Krzyża
  • Siódma Boleść – Złożenie Ciała Pana Jezusa do grobu

Spójrzmy na omawiany fragment orędzia przez pryzmat nowej misji Maryi, w której staje się Ona Matką dla wszystkich chrześcijan ze wszystkich narodów świata.
Opisywane w tej części tekstu widzenie nawiązuje bezpośrednio do piątej boleści Maryi, czyli Ukrzyżowania i śmierci Jej Syna. Ida Peerdeman dostrzega Panią Wszystkich Narodów ubraną w czarną szatę żałobną i biały welon. Siedzi Ona pochylona, a zmarszczki na Jej twarzy świadczą o dojrzałym wieku. Scena ta wskazuje na żałobę po śmierci Jej Syna na krzyżu. Natomiast w kontekście Pani Wszystkich Narodów jako naszej Matki, otaczająca Ją ciemność symbolizuje upadły świat pogrążony w grzechu. Z tego obrazu wyłania się przesłanie, że to właśnie grzech sprowadza na ludzi śmierć. Jest to całkowicie zgodne z Księgą Rodzaju, w której Bóg ostrzega Adama i Ewę, że umrą, jeśli złamią Jego przykazanie i spożyją zakazany owoc. Chrystus również umarł cieleśnie, pomimo że nie było w Nim grzechu. Każde ziemskie ciało obróci się w proch, jednak nie każda dusza zmartwychwstanie do życia wiecznego.
W tym momencie dochodzimy do sedna całego wywodu. Szata żałobna ziemskiej Maryi była związana z cielesną śmiercią Chrystusa. Natomiast Pani Wszystkich Narodów w szacie żałobnej jest już postacią duchową, dlatego Jej ubiór odzwierciedla śmierć duchową współczesnych ludzi. Stąd też biorą się Jej łzy – to płacz Matki nad duchową śmiercią Jej dzieci. Każda Jej łza to jakaś potępiona dusza.
Kolejną boleścią Maryi, ujętą w tym objawieniu, jest zdjęcie Jezusa z Krzyża – w orędziu zobrazowane jako moment, w którym Jego bezwładne ciało zsuwa się z ramion Krzyża. W kontekście Pani Wszystkich Narodów jako naszej Matki kluczowe stają się Jej słowa wypowiadane w tym właśnie momencie. Mówi Ona, że droga męczeńska zaczyna się na nowo, a krzyż pozostaje pusty. Skoro ludzkość odwraca się od Chrystusa i Jego nauki, każdy człowiek będzie musiał przejść tę ścieżkę cierpienia na swój sposób. Nie ma już bowiem Tego, który wziąłby na siebie brzemię naszych nieprawości – tych, które stanowią przekleństwo i karę za ludzkie winy. Każdy będzie musiał sam odpokutować za własne grzechy.
Z tego powodu człowieka czeka pasmo udręki, zapowiadane w proroczych obrazach Pani Wszystkich Narodów. Są to kary za złamanie Bożego przymierza, czego lud Boży powinien być w pełni świadomy, gdyż wszystko to zostało zapisane w Piśmie Świętym, a dokładniej w Księdze Prawa Mojżeszowego oraz Ewangelii Chrystusa. Konsekwencje te odnajdujemy w dramatycznych zapowiedziach, zwiastujących upadki, katastrofy i wojny.
To wszystko sprawia, że dusza Pani Wszystkich Narodów ponownie zostaje przeniknięta mieczem boleści, gdy patrzy na cierpienie swoich dzieci. W ten sposób tekst nawiązuje do czterech ostatnich boleści Matki Bożej. Pani Wszystkich Narodów spotyka współczesnego człowieka na jego własnej drodze krzyżowej: widzi cierpienie i śmierć swoich dzieci, aż po dramatyczny obraz człowieka zsuwającego się do grobu.
 
W momencie gdy ciało Chrystusa osuwa się z Krzyża, światłość świata gaśnie, a człowiek powraca do doświadczania skutków grzechu na własnym ciele. Wcześniej wspominaliśmy już o przymierzu, jakie Bóg zawarł ze swoim ludem. Zostało ono spisane w Księdze Prawa Mojżeszowego, a następnie odnowione u stóp gór Garizim i Ebal w Sychem.
Dla współczesnych chrześcijan takim centralnym punktem stał się Watykan wraz z Bazyliką św. Piotra, zlokalizowany pomiędzy dwoma rzymskimi wzniesieniami: Janikulum i Monte Mario. Jeśli jednak spojrzymy na całokształt objawień maryjnych na przestrzeni wieków, zauważymy fascynującą prawidłowość: niemal zawsze dochodzi do nich w otoczeniu dwóch wzniesień, pomiędzy którymi leży miejscowość powołana do odnowienia więzi z Bogiem. Doskonale widać to na przykładzie Medjugoria. Pomiędzy Górą Objawień (odpowiadającą dawnej Garizim) a górą Križevac (będącą odbiciem Ebal) wznosi się kościół parafialny. Cała ta miejscowość stanowi współczesne Sychem, a tamtejsza świątynia staje się przestrzenią odnowienia Przymierza z Bogiem.
Jest to wyraźny dowód, że przymierze z Bogiem rozciąga się na wszystkich chrześcijan – obejmuje wszystkie narody i konkretne miasta, sięgając daleko poza granice Izraela. Przyjmując brzemię naszych win, Jezus wziął na siebie przekleństwo grzechu, które ciążyło nad człowiekiem. Nie zbawił nas jednak w sposób automatyczny i bezwarunkowy samym aktem męczeńskiej śmierci. Podarował nam za to czas oraz szansę na wewnętrzne oczyszczenie, co w ostatecznym rozrachunku dopiero prowadzi do zbawienia. Warunkiem pozostaje wsłuchiwanie się w Jego słowa i wierne podążanie za Nim. W Ewangelii odniesienie do tej zasady odnajdujemy w słowach arcykapłana: „Lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niżby miał zginąć cały naród”. Gdy jednak na Krzyżu brakuje Chrystusa, znika Ten, który osłaniał nas przed sprawiedliwością Bożą oraz surowymi wyrokami zapisanymi w Prawie. Jezus zsuwa się z Krzyża, ponieważ nikt już nie chce Go słuchać, a ludzkość odwróciła się od Jego głosu – o czym dobitnie świadczy ciemność czasów, jaką Pani Wszystkich Narodów ukazuje Idzie Peerdeman.
Wówczas, na skutek ludzkich błędów, droga powrotu do Stwórcy staje się usiana cierniami i chwastami przynoszącymi ból. Przed człowiekiem ponownie otwiera się bolesny szlak męczeństwa, który Bóg wyznaczył Adamowi jeszcze w Edenie. To zapowiedź, że ludzkość będzie uprawiać ziemię rodzącą osty i ciernie aż do momentu śmierci, gdy ziemska powłoka obróci się w proch, a dusza wróci do Boga. Kluczowe jest jednak to, czy owa dusza, mieszkając w ciele, nauczyła się odróżniać dobro od zła i czy w swoim doczesnym życiu kierowała się miłością, sprawiedliwością oraz prawością. Nie zapominajmy bowiem, że po śmierci cały lud Boży czeka ostateczny, sprawiedliwy sąd.
 
Jezus przyszedł na świat w grocie i z groty go opuścił. Symbolika tego miejsca spina klamrą zarówno Jego narodziny, jak i zmartwychwstanie, które również jest narodzeniem w Duchu Bożym. Warto zauważyć, że kwestia miejsca przyjścia Chrystusa na świat do dziś budzi w powszechnej świadomości pewne nieporozumienia. W tradycji wczesnochrześcijańskiej powszechnie przyjmowano, że była to właśnie skalna grota, a nie drewniana stajenka – tego typu wolnostojące budynki nie były bowiem charakterystyczne dla tamtego regionu. Ewangelie również nie precyzują tej kwestii, wspomina się w nich jedynie o żłobie, który późniejsza tradycja zachodnia utożsamiła ze stajnią.
Żłób to z definicji element, z którego zwierzęta spożywają pokarm. Funkcję tę mogła jednak pełnić sama grota lub wyżłobiona w niej wnęka. Potwierdzają to chociażby wydarzenia z Lourdes, gdzie Matka Boża ukazała się Bernadecie Soubirous w grocie, służącej miejscowym pasterzom jako przestrzeń schronienia i karmienia trzody. Dokładnie taki sam obraz widzi Ida Peerdeman: w kamiennej grocie, na rozłożonej bezpośrednio na ziemi słomie, spoczywa Dzieciątko Jezus. W samym Betlejem do dziś zresztą czczona jest Grota Narodzenia, znajdująca się pod Bazyliką Narodzenia Pańskiego, wzniesioną w IV wieku z polecenia cesarza Konstantyna.
Symbolika groty ma nie tylko wymiar historyczny, lecz przede wszystkim głęboko duchowy. Rzuca ona nowe światło na teksty ewangeliczne: ciemna grota to świat, w którym panuje mrok – i właśnie w tej ciemności rozbłyska światłość, czyli rodzący się Zbawiciel. Grota jest także miejscem, które Chrystus opuszcza po zmartwychwstaniu, zostawiając nam swoją Ewangelię jako jasny drogowskaz i światło.
 
W obrazie orędzia dostrzegamy łzy na twarzy Pani Wszystkich Narodów. Są one wyrazem Jej głębokiego, duchowego bólu, wywołanego ranami, jakie zadaje Jej człowiek swoim grzechem. To bezpośrednie cierpienie Maryi z rąk ludzkości zapowiedział już starzec Symeon, kierując do Niej w świątyni pamiętne słowa: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Łzy te niosą jednak w sobie coś więcej. Objawiają one udrękę, jakiej doświadczą Jej dzieci, dla których rozpoczyna się właśnie droga krzyżowa, oraz ból z powodu straty tych synów i córek, którzy trwając w chaosie oraz grzechu, zmierzają ku duchowej śmierci.
Warto w tym miejscu pochylić się nad samym faktem Jej płaczu. Wielu uważa bowiem, że Maryja nie roniła łez w czasie, gdy Jej Syn cierpiał na Krzyżu. Skoro jednak zapłakała jako Pani Wszystkich Narodów – a więc Matka każdego człowieka należącego do wspólnoty chrześcijańskiej – to z pewnością musiała płakać również wtedy, gdy Jezus przeżywał swoją Mękę. Człowiek duchowy stanowi przecież odzwierciedlenie człowieka cielesnego i posiada jego pełną wrażliwość. Gdyby zatem człowiek w swoim ziemskim bycie nigdy nie płakał, nie płakałaby również jego postać duchowa, gdyż dar łez pozostałby jej zupełnie obcy.
Ida Peerdeman zwraca uwagę na kolejny szczegół: twarz Pani Wszystkich Narodów pokrywają głębokie bruzdy. Słowo użyte przez nią do opisu tych bruzd to „groeven”, co oznacza dosłownie wyżłobienia, rany lub nacięcia. Gdyby chodziło o zwykłe zmarszczki związane z wiekiem, autorka użyłaby określenia rimpels – tak jak zrobiła to chwilę wcześniej, opisując ogólny wygląd Pani Wszystkich Narodów. Te głębokie rany odzwierciedlają cierpienie zapowiedziane niegdyś przez proroka Symeona. Przepowiedział on Maryi, że Jej duszę przeniknie miecz, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu. Wydarzenie to stanowi pierwszą z siedmiu boleści Matki Bożej.
Jednym z widzialnych znaków wypełnienia się tego proroctwa jest wizerunek Czarnej Madonny z sanktuarium na Jasnej Górze w Polsce. Na policzku ikony (zdjęcie 1) wyraźnie widać charakterystyczne nacięcia. Nie są one jednak artystyczną wizją malarza – oryginalne dzieło zostało pocięte szablą. Nie należy jednak ograniczać owych ran, jako zadanych Matce Bożej, tylko do tego jednego punktu na mapie – zapowiedź Symeona wypełnia się bowiem każdego dnia we wszystkich narodach, w sposób mniej lub bardziej zauważalny.
Ślady na obliczu Czarnej Madonny stanowią świadectwo brutalnego i świętokradczego napadu z 14 kwietnia 1430 roku, do którego doszło w samą Niedzielę Wielkanocną.
Przez stulecia winą za to wydarzenie obarczano wyłącznie czeskich husytów. Prawda historyczna, opisana między innymi przez kronikarza Jana Długosza, wskazuje jednak, że głównymi inicjatorami ataku byli zbankrutowani polscy szlachcice. Słysząc legendy o rzekomych bogactwach ukrytych w jasnogórskim klasztorze paulinów, skrzyknęli oni najemników, aby splądrować sanktuarium. Napad miał zatem podłoże czysto rabunkowe, a banda składała się z rycerzy-rozbójników różnych narodowości: Polaków, Ślązaków, Czechów i Morawian.
Gdy napastnicy wdarli się do klasztoru, spotkało ich ogromne rozczarowanie – paulini nie posiadali wielkich skarbów. Wściekli rabusie rzucili się na ołtarz, by zedrzeć z ikony drogocenne wota, korony oraz klejnoty. Jeden z bandytów, rozwścieczony brakiem spodziewanego łupu, wyciągnął miecz lub szablę i zaczął ciąć deskę z wizerunkiem Maryi i Dzieciątka Jezus. Zadał dwa głębokie cięcia wzdłuż policzka oraz trzecie, krótsze, przecinające je na linii nosa. Widzenie Idy Peerdeman, w której na twarzy Pani Wszystkich Narodów pojawiają się głębokie bruzdy, uderzająco przypomina oblicze Czarnej Madonny.
Na ikonie, poniżej Jej głowy, znajduje się również kilka kolejnych, mniejszych nacięć – to ślady po ostrzu, którym brutalnie odrywano naszyjnik z Jej piersi. W obliczu zapowiedzi Symeona o mieczu mającym przeszyć duszę Matki Bożej, fakt Jej kilkakrotnego ugodzenia  stanowi poruszające wypełnienie tego proroctwa.
Należy dodać, że dzisiejszy obraz Czarnej Madonny jest w istocie nowym malowidłem na starej, oryginalnej desce. Po napadzie, na zlecenie króla Władysława Jagiełły, podjęto próbę renowacji ikony w Krakowie. Ówcześni konserwatorzy nie dysponowali jednak technikami woskowymi, jakimi posługiwali się dawni twórcy bizantyńscy, przez co nakładane farby spływały z podłoża. Ostatecznie zdecydowano o zeskrobaniu zniszczonej warstwy i odtworzeniu wizerunku od nowa, celowo nacinając na nowym malowidle pamiątkowe ślady dawnych cięć.
Zapowiedź Symeona wskazuje również wyraźny powód, dla którego miecz miał przeszyć duszę Maryi: „aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. W tym kontekście atak na sanktuarium obnażył bolesną prawdę o polskich szlachcicach. Jako chrześcijanie, którzy byli częścią ówczesnej polskiej elity katolickiej, powinni stać na straży wiary, tymczasem w rzeczywistości nie interesowały ich sprawy duchowe, lecz wyłącznie przyziemne korzyści i chęć szybkiego wzbogacenia się. Atak ten stanowi bolesne dopełnienie proroctwa Symeona. Dusza Maryi została przeszyta mieczem właśnie po to, aby zamysły i prawdziwe myśli tych ludzi wyszły na jaw. Ten brutalny czyn stał się zewnętrzną manifestacją ich wewnętrznego zepsucia. To właśnie nad nimi płacze Pani Wszystkich Narodów – nad własnym potomstwem, które żyjąc w mroku, zmierza ku wiecznej zgubie.

Zdjęcie 1. Replika obrazu Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze.

W kontekście wcześniejszego fragmentu orędzia, ukazującego papieża Pawła VI, sprawa nie jest już jednak tak oczywista. Przypomnijmy, że dążył on do zmiany wizerunku Kościoła – pragnął odrzucić luksus na rzecz służby ubogim. Pani Wszystkich Narodów określa ich w swoim orędziu jako „swoich najmniejszych”, a Ida Peerdeman widzi w nich osoby skromne i zwyczajne. Aby jednak móc im służyć, zarówno kapłani, jak i cały Kościół muszą najpierw sami stać się mali. Wspomniani wcześniej szlachcice nie traktowali świątyni jako miejsca modlitwy, lecz dostrzegali w niej jedynie przestrzeń przepychu. Warto zauważyć, że podczas objawień na całym świecie Maryja ukazuje się w skromnych szatach. Objawia to głęboką prawdę: skoro jest Ona Żywą Świątynią, to Dom ten pozostaje z natury prosty i wolny od bogactwa. Obraz ociekającej złotem budowli nie podoba się Bogu i w żaden sposób nie służy człowiekowi. W wielu przypadkach staje się wręcz powodem do potknięć i prowokuje do grzechu. Wyrazem tego Bożego sprzeciwu są ewangeliczne wydarzenia, w których sam Chrystus wywraca stoły bankierów i kupców handlujących w świątyni. Ikona Czarnej Madonny została brutalnie odarta ze złota i ozdób, w które w rzeczywistości ubrali Ją ludzie. Gdyby nie te kosztowności, wizerunek pozostawałby skromny i prawdopodobnie nigdy nie doszłoby do tak dramatycznego aktu wandalizmu. Przepych oraz pogoń za pieniędzmi w strukturach kościelnych przyczyniają się do odchodzenia wiernych, czego widocznym skutkiem są dziś puste ławki w świątyniach. Skoro Pani Wszystkich Narodów zaprasza do siebie najmniejszych – czyli pokornych i skruszonych – Kościół nie może budować wizerunku, który temu zaprzecza. Cała wspólnota powinna skupiać działania wokół wewnętrznego dobra człowieka, a nie wokół materialnego zysku. Podobny problem dotyczył dawnej Świątyni Jerozolimskiej, bliższej wówczas instytucji bankowej i targowisku niż domowi modlitwy. Ówcześni kapłani – w przeciwieństwie do niezłomnych proroków – zachowywali się jak chwiejące się na wietrze trzciny. Zamiast służyć powierzonemu ludowi, bezwzględnie go wykorzystywali. Chwiali się w swoich postawach od prawa do lewa, co obnażało ich głęboką niestabilność. Głosili poglądy zależnie od tego, skąd w danej chwili wiał wiatr, byle tylko utrzymać status i wygodne życie. Zamiast dzielić się z potrzebującymi, sami opływali w luksusy. Bóg nie chce oglądać takich postaw, o czym przez stulecia głośno mówili Jego prorocy.
W orędziu surowa, uboga grota narodzenia Chrystusa zostaje wyraźnie skontrastowana ze współczesnymi budynkami sakralnymi. W tym skromnym miejscu gromadzi się rzesza prostych ludzi – owych „najmniejszych”. Tymczasem kościoły, będące przestrzeniami przepychu, coraz częściej świecą pustkami. Co więcej, w grocie narodzenia Jezusa obecna jest Pani Wszystkich Narodów wraz ze swoimi dziećmi pochodzącymi z całego świata. Z kolei w świątyniach nie dość, że brakuje wiernych, to na próżno szukać tam Jej samej, gdyż Jej objawienia i orędzia instytucja kościelna zwalcza i odrzuca. To głośne wołanie ma na celu przypomnienie założeń Soboru Watykańskiego II: Pani Wszystkich Narodów wzywa do dzielenia się majątkiem z potrzebującymi zamiast trwonienia go na wygodne życie. Jest to także apel o słuchanie Jej słów, jako pochodzących od samego Boga. Współczesne świątynie pustoszeją, ponieważ wierni – zgorszeni bogactwem oraz błędami osób powołanych do służby – odwracają się od Kościoła. Zamiast nieść ludziom ewangeliczne posłannictwo, wielu duchownych idzie dziś po prostu z duchem tego świata.
Gdy Pani Wszystkich Narodów prowadzi Idę Peerdeman przez wyludnione kościoły, przy pustych ławkach pojawiają się białe tabliczki z imionami. To wymowny znak: wspólnota nie tylko nie przyciąga nowych wiernych, ale traci tych, którzy już do niej należeli. Miejsca dawniej przypisane konkretnym osobom dziś świecą pustkami. Imiona tych, którzy zostali wpisani do Księgi Życia, lecz ostatecznie odrzucili Boże wezwanie, są z niej wymazywane. Stanowi to bezpośrednie odniesienie do słów Boga z Księgi Wyjścia: „Tego, kto zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi” (Wj 32, 33). Ta mistyczna kronika zawiera imiona tych, dla których przygotowano miejsce w niebie, a usunięcie z niej wpisu oznacza, że bramy Królestwa Niebieskiego zostają dla takiego człowieka zamknięte. Taka perspektywa pozwala lepiej zrozumieć słowa Chrystusa o grzechu przeciwko Duchowi Świętemu, który nie zostanie odpuszczony (Mt 12, 31).
Czym jest to uchybienie? To świadome odrzucenie Bożego zaproszenia na życiodajną ucztę – będącą w istocie Jego nauką – z powodu nadmiernego przywiązania do spraw tego świata (Łk 14, 15-24). Podczas tej uczty człowiek przyjmuje naukę i Owoc Życia. Kto odtrąca to wezwanie, ten działa nie tylko przeciw Duchowi Świętemu, ale również destrukcyjnie przeciw samemu sobie. Taka osoba rezygnuje z możliwości oczyszczenia z grzechów i ostatecznego zbawienia, co uderza wprost w Boży plan odkupienia.

Łk 14,15-24
14,15. Słysząc to, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: «Szczęśliwy jest ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym». 
14,16. Jezus mu odpowiedział: «Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. 
14,17. Kiedy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe. 
14,18. Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu powiedzieć: „Kupiłem pole, muszę wyjść, aby je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego!” 
14,19. Drugi rzekł: „Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego!” 
14,20. Jeszcze inny rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”. 
14,21. Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał słudze: „Wyjdź co prędzej na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!” 
14,22. Sługa oznajmił: „Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce”. 
14,23. Na to pan rzekł do sługi: „Wyjdź na drogi i między opłotki i zmuszaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony. 
14,24. Albowiem powiadam wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty”».

W przypowieści Jezusa ludzie, którzy zignorowali zaproszenie na ucztę, zostają wymazani z Księgi Życia. Ten sam los spotyka nieobecnych w opustoszałych kościołach, które Pani Wszystkich Narodów pokazuje Idzie Peerdeman – tam również ci, którzy odrzucili wezwanie, tracą swoje miejsce w wieczności. Inaczej wygląda sytuacja w obrazie orędzia przedstawiającym Panią Wszystkich Narodów w otoczeniu tłumu prostych ludzi. Jest ich tak wielu, że nie mieszczą się w grocie. Pani Wszystkich Narodów nazywa ich swoimi „najmniejszymi”, co w kontekście Ewangelii według św. Łukasza odnosi się do ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych, których Bóg nakazuje sprowadzić do swojego Domu na ucztę. Gdy zaś miejsca wciąż pozostaje dużo, Pan nakazuje swoim sługom wyjść na drogi oraz między opłotki i zmuszać do wejścia, aby Jego dom całkowicie zapełnił się ludźmi (Łk 14, 23).
Wokół słowa „zmuszać” narosło w historii wiele mitów i kontrowersji. Dosłowne, wypaczone znaczenie tego nakazu przyniosło tragiczne skutki. Już w V wieku św. Augustyn użył owego wersetu z Ewangelii według św. Łukasza, aby usprawiedliwić użycie siły państwowej przeciwko chrześcijanom mającym odmienne zdanie w kwestiach natury prawno-teologicznej. Choć sam święty kategorycznie sprzeciwiał się torturom i karze śmierci, stworzona przez niego doktryna o „zbawiennym przymusie” otworzyła niebezpieczną furtkę. W późniejszych stuleciach na jego autorytet powoływała się inkwizycja oraz hiszpańscy konkwistadorzy, legitymizując tym samym przymusowe nawrócenia, dokonywane za pomocą miecza i tortur.
Zastanówmy się jednak, co tak naprawdę oznacza ten zwrot w świetle całej Ewangelii. Klucz do zrozumienia owego „zmuszania” leży w czynach samego Chrystusa. Nie ma ono nic wspólnego z siłowym zaganianiem ludzi do Kościoła. Chrystus jest Bożym Chlebem i jednocześnie ucztą, na którą Ojciec zaprasza człowieka. Rytualnie i sakramentalnie uobecnia się On w Eucharystii, jednak w tym kontekście chodzi przede wszystkim o Jego Słowo, które jest nakazem i nauką.
Ewangeliści wskazują, że Chrystus uzdrowił ponad trzydziestu chorych, co za każdym razem dokonywało się mocą Jego nakazu. W ten sam sposób – poprzez pełne autorytetu słowo – wyrzucał On z ludzi duchy nieczyste.
Przyjrzyjmy się konkretnemu przypadkowi uzdrowienia nad sadzawką Betesda (J 5, 1-9). Pewien człowiek cierpiał tam od 38 lat. Nie miał nikogo, kto wprowadziłby go do wody w momencie, gdy poruszał ją zstępujący anioł Pański – co gwarantowało uzdrowienie pierwszemu, który się w niej zanurzy. Gdy Chrystus stanął przed tym bezradnym paralitykiem, nie zastosował przemocy, lecz skierował do niego stanowczy nakaz: „Wstań, weź swoje łoże i chodź!” (J 5, 8). Choć chory wcześniej przez dekady nie był w stanie dotrzeć do miejsca kultu, po tych słowach pojawia się w świątyni jerozolimskiej. W ten sposób Chrystus „zmusił” go do wejścia – nie siłą fizyczną, lecz swoim nakazem. Podobny, pełen autorytetu ton Jezus stosuje wobec innych chorych.
Grecki tekst Ewangelii według św. Łukasza (Łk 14, 23) używa w tym miejscu słowa „ἀνάγκασον” (anánkason), będącego rozkazującą formą czasownika „ἀναγκάζω” (anankázo). Oznacza ono „nakazywać”, „naglić” lub „wzywać z autorytetem”. W języku polskim oddano je jako „zmuszać”, co w kontekście Bożym staje się synonimem nadrzędnego nakazu. Ponieważ Chrystus jest Żywym Słowem, w Jego ziemskim życiu widzimy realizację tej metafory. „Zmuszać do wejścia” tych, którzy tkwią na drogach i między opłotkami, oznacza zatem: obdarować ich łaską i siłą, by odzyskali władzę w nogach i mogli wejść do świątyni o własnych siłach.
Ludzie przebywający poza murami miasta byli symbolem wykluczonych ze społeczności ze względu na swoje ułomności. Często byli to trędowaci, którzy mieli zakaz wchodzenia do miasta. W czasach Chrystusa powszechnie uważano, że choroba jest widocznym znakiem kary za grzechy, co prowadziło do bezwzględnego potępienia tych osób przez ówczesne elity religijne. Pismo Święte uczy jednak czegoś zupełnie innego – to sam grzech jest w oczach nieba chorobą, z której Bóg pragnie nas uleczyć. O prawdzie tej możemy przeczytać w Księdze Izajasza, gdzie Bóg mówi o swoim ludzie: „widziałem jego drogi, jednak go uleczę” (Iz 57, 18). Potwierdza to również Księga Wyjścia, w której Pan zwraca się bezpośrednio do swojego narodu, ogłaszając: „Ja, Pan, chcę być twym lekarzem” (Wj 15, 26).
Boże nakazy i przykazania są więc niczym innym jak zbawiennym lekarstwem, czego doskonałym przykładem jest Dekalog, zawierający dziesięć przykazań. Stosowanie się do nich czyni człowieka zdrowym i oczyszczonym z grzechu. Jezus nakazuje chorym wstać, lecząc ich tym samym z paraliżu i duchowej niemocy. Zatem druga grupa, którą Pan każe sprowadzić na swoją ucztę z dróg i spośród opłotków, to między innymi grzesznicy, którzy muszą się podporządkować przykazaniom Bożym. I tutaj dochodzimy do sedna wyrażenia „zmuszać do wejścia”. Nie chodzi o siłowe wprowadzanie do Domu Bożego i narzucanie wiary poprzez krwawe wyprawy krzyżowe czy konkwistę, ale o zbawienny nakaz oparty na Bożych przykazaniach. Słudzy Boży mają „zmuszać” ludzi do wejścia nie mieczem, lecz poprzez dawanie im Bożych przykazań, które są lekarstwem. To lekarstwo uzdrawia z grzechu i daje człowiekowi moc, aby o własnych siłach mógł wejść na Bożą ucztę, skosztować Owocu Życia i tym samym wejść do Królestwa Niebieskiego.
Warto pamiętać, że po uzdrowieniu paralityka Jezus nakazał mu: „Nie grzesz już więcej” (J 5, 14). Ten, kto słucha nakazów i przykazań Boga, pełni Jego wolę, a dla każdego, kto pełni wolę Ojca, bramy nieba pozostają otwarte. Chory posłuchał nakazu Chrystusa i wstał – widzimy zatem, że wykonał Jego wolę. Bóg przemienia ten świat swoim Słowem, a nie mieczem.
W przypadku groty Boże przykazanie, aby zapełnić Jego Świątynię, zostaje spełnione, podczas gdy kościoły świecą pustkami. Głównymi winowajcami tego stanu są słudzy Boży – kapłani, którzy zamiast przyprowadzać ludzi do świątyni, wolą zajmować się własnymi sprawami.
Ta część orędzia, która mówi o pustych ławkach, uderzająco koresponduje z zapisami z Księgi Izajasza (Iz 59, 15-16). Bóg również nie dostrzega wówczas w Świątyni Jerozolimskiej ludzi ani żadnego orędownika, który zapraszałby ich do wnętrza. Co więcej, nie dostrzega tam Prawa, które przecież jest lekarstwem. Ówcześni przewodnicy duchowi oddawali się wyłącznie uciechom i wygodnemu życiu, całkowicie ignorując Boga oraz powierzone sobie dusze. Z tego powodu Świątynię Jerozolimską, jako niespełniającą swojej misji, spotkała Boża sprawiedliwość. Podobne zjawisko zachodzi obecnie w Kościele katolickim, gdzie z ambon coraz częściej głosi się, że Prawo zostało zniesione. Ponadto odrzuca się orędownictwo Matki Bożej, a ławy kościelne zaczynają świecić pustkami. Duchowni nie uczą się na błędach swoich poprzedników, dlatego jeśli nic się nie zmieni, spotka ich ten sam los.

Iz 59,15-16
59,15. I tak zabrakło wierności, a rzadko kto zła unika. Pan ujrzał i złem się wydało w Jego oczach, że nie było prawa.
59,16. Ujrzał też, że brakowało ludzi, i zdumiał się, że nie było orędownika. Wówczas Jego ramię przyniosło Mu zwycięstwo, a Jego sprawiedliwość była Mu podporą.

W Księdze Izajasza czytamy, że Bóg dostrzega brak ludzi w Świątyni Jerozolimskiej oraz na jej placu i dziwi się, że nie ma tam żadnego orędownika. Brakuje kogoś, kto zapraszałby ludzi do środka, występując w imieniu Stwórcy, a także opowiadał się za samą Świątynią, biorąc ją w ten sposób w obronę. W znaczeniu ogólnym orędownikiem jest rzecznik, promotor, obrońca lub propagator konkretnej wartości – ktoś, kto głośno popiera daną sprawę i zachęca do niej innych. W ujęciu duchowym to osoba, która głosi słowa Boga i zaprasza do wstąpienia w szeregi wspólnoty, podejmując trud ewangelizacji. To także mediator, pośrednik lub wspomożyciel, który wstawia się u Boga w intencji bliźnich, będąc ich głosem przed Stwórcą. Zatem brak orędownika w tym kontekście oznacza całkowity brak kogoś, kto zapraszałby ludzi do domu Bożego – brak sprawiedliwego człowieka, który swoim działaniem powstrzymałby karzące ramię Wszechmocnego. To właśnie ono dotyka Świątynię Jerozolimską i sam Boży lud za to, że w trakcie swojej służby porzucili powołanie dla spraw doczesnych.
Prorok Izajasz, mówiąc o Jerozolimie czy o Domu Bożym, używa do ich opisu rodzaju żeńskiego. W przypadku miast i krain jest to naturalne, gdyż w języku hebrajskim są one z natury rodzaju żeńskiego. Natomiast sam Dom Boży gramatycznie jest rodzaju męskiego, ale w niezwykle przemyślany sposób zostaje przez Izajasza utożsamiony z rodzajem żeńskim. Nie jest to przypadkowy zabieg. Świątynia jest przecież miejscem, w którym człowiek rodzi się z Ducha Bożego do życia wiecznego. Ponieważ w ziemskim świecie to właśnie kobieta wydaje na świat potomstwo, ten żeński pierwiastek zyskuje tutaj kluczowe znaczenie. Skoro Bóg widzi, że Świątynia Jerozolimska nie rodzi już żadnych owoców i brakuje w niej sprawiedliwych, staje się ona bezużyteczna dla ludzi. Służy już tylko rozpasanym wilkom w owczej skórze. Właśnie dlatego Pani Wszystkich Narodów jest nową duchową Świątynią Boga. Dokładnie tak, jak wydała na świat samego Jezusa, tak dzisiaj rodzi każdego z nas do nowego, wiecznego życia.
 
Wróćmy jeszcze raz do obrazu pustych ławek kościelnych z orędzia Pani Wszystkich Narodów. Widnieją na nich imiona osób zaproszonych na ucztę, które jednak ostatecznie wymówiły się z powodu spraw ziemskich. Wówczas, wobec braku orędownika, Pani Wszystkich Narodów wykonuje ruch ramieniem nad owymi tabliczkami, jakby chciała je strącić lub wymazać – wskazując tym samym na to, co może wydarzyć się wkrótce. Przypomnijmy, że w Świątyni Jerozolimskiej również zabrakło orędownika i nie miał kto powstrzymać sprawiedliwego ramienia Bożego, o czym czytamy w Księdze Izajasza. Dziś kościoły pustoszeją coraz bardziej, a Pani Wszystkich Narodów jest przez hierarchię kościelną odrzucana, przez co nie ma tam orędownika. Obraz ten kryje w sobie proroctwo o kryzysie i upadku Kościoła katolickiego, ku któremu zmierzamy w coraz szybszym tempie. Kapłani nawet nie próbują wsłuchać się w słowa Pani Wszystkich Narodów zawarte w jej orędziach. Nie dostrzegając w nich Ducha Bożego, odrzucają Ją jako Współodkupicielkę, Pośredniczkę i Orędowniczkę, przez co stają się całkowicie bezbronni w obliczu nadchodzącej sprawiedliwości Bożej.
To właśnie w modlitwie przekazanej przez Panią Wszystkich Narodów prosimy, aby stała się Ona naszą Orędowniczką – Tą, która może powstrzymać sprawiedliwe ramię Stwórcy, jeśli tylko człowiek zacznie słuchać tego, co Ona do niego mówi.
Przejdźmy teraz do postaci Pani Wszystkich Narodów, która jawi się jako Żywa, Duchowa Świątynia Boga. Prorok Izajasz zapowiada, że na końcu czasów góra świątyni Pańskiej wystrzeli ponad pagórki:

Iz 2,2-3
2,2. Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną,
2,3. mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem».

Maryja, która podczas objawień na całym świecie ukazywała się pod różnymi tytułami – w tym jako Pani Wszystkich Narodów – przychodzi do nas przeważnie właśnie na wzniesieniach, by na koniec każdego spotkania wzbić się wysoko ponad owe szczyty. Doskonałym tego przykładem są wydarzenia w Medjugorje. Matka Boża ukazywała się tam na Podbrdo, zwanym Górą Objawień, po czym na koniec unosiła się do nieba, wznosząc się wysoko w górę. Widzimy tutaj uderzające wypełnienie słów Izajasza w osobie Maryi. Ona sama jest Żywą Świątynią Boga, do której – w Medjugorje i wielu innych miejscach – przychodzą ludzie ze wszystkich narodów świata.
Jak już wykazaliśmy, orędzie Pani Wszystkich Narodów wyrasta bezpośrednio z Księgi Izajasza. Kryzys dawnej Jerozolimy i dotykające ją sprawiedliwe ramię Boże to lustrzane odbicie dzisiejszego chrześcijaństwa, które gwałtownie traci wiernych. Kościół przestaje rodzić owoce miłe Bogu i w ten sposób staje się bezużyteczny. W tym trudnym momencie z pomocą przychodzi jednak Maryja, znana pod wieloma różnymi imionami. Dzięki Jej działaniu świątynie – a zwłaszcza te wzniesione w miejscach objawień – na nowo zapełniają się ludźmi. Trzeba to ująć otwarcie: gdyby nie Ona, los dzisiejszej wspólnoty byłby całkowicie niepewny. Maryja jako nasza Orędowniczka przekazuje ludziom Bożą mądrość w sposób, który przyciąga uwagę i wzbudza autentyczne zainteresowanie. To właśnie dzięki temu na nowo ożywia i odnawia w świecie wiarę w Boga, dając impuls do powrotu do wspólnoty. Tę misję wyraża scena z obrazu orędzia, kiedy Pani Wszystkich Narodów daje odczuć wewnętrznie Idzie Peerdeman, że chce za wszelką cenę na powrót zapełnić wszystkie te kościelne ławki. I to pragnienie urzeczywistnia się dzisiaj na naszych oczach dzięki Jej objawieniom i orędownictwu.
Prorok Izajasz zapowiedział, że Świątynia Jerozolimska zostanie wzgardzona i odrzucona. Jednak Bóg obiecuje, że znowu się zaludni i odzyska dawny blask. Dokona tego sam Bóg. Jego słudzy sprowadzą do Niej ludzi ze wszystkich narodów, ponieważ to miejsce ma być otwarte dla wszystkich bez wyjątku. Te słowa realizują się na naszych oczach w sanktuariach maryjnych. Z powodu nieprzebranych tłumów trudno tam wręcz przecisnąć się przez próg świątyni. Każdy, kto choć raz tam był, na własne oczy widział wielonarodowe rzesze pielgrzymujące do Matki Bożej. Sam wizerunek Pani Wszystkich Narodów, ukazujący otwarte i rozpostarte dłonie, idealnie wyraża Jej misję. To gest zaproszenia mający na celu ponowne zapełnienie wyludnionych kościołów. Pani Wszystkich Narodów zwołuje nas na życiodajną ucztę. Pragnie, aby każdy człowiek mógł przyjąć Owoc Życia i cieszyć się wiecznością. To bezpośrednia realizacja proroctwa Izajasza (Iz 60, 1-22). Bóg dotrzymuje słowa: do Żywej Świątyni – Maryi – czczonej pod wieloma imionami, przybywają dziś niezliczone tłumy z każdego narodu świata.
 
Pod koniec omawianego fragmentu orędzia Ida Peerdeman widzi biskupa-papieża. Pani Wszystkich Narodów wzywa go, by jako zwierzchnik Kościoła katolickiego ogłosił podwładnym we wszystkich świątyniach fundamentalną prawdę: „Świat musi być wolny od wszystkiego, a przede wszystkim Kościół”. To bezpośrednie nawiązanie do przypowieści o wielkiej uczcie, z której zaproszeni goście wymówili się na rzecz spraw ziemskich. Wspólnota wierzących musi odciąć się od wpływów ducha tego świata i zacząć w pełni żyć Bożym Duchem. Dziś wielu kapłanów bardziej interesuje bogactwo niż sprawy Boże. W efekcie owce zostają bez pasterza i idą w swoją stronę – tam, gdzie zawieje wiatr. Stąd właśnie biorą się pustki w kościołach. Problem dotyczy jednak obu stron. Wierni tak samo wymawiają się od obecności w świątyni, dając się ponieść duchowi tego świata. Tymczasem świeccy i kapłani muszą odrzucić ciężary, które ciągną ich w stronę ziemi, nie pozwalając wznieść się ku Bogu. Do Królestwa Bożego wchodzi przecież człowiek duchowy, a nie cielesny. Nie chodzi o całkowite porzucenie codziennych obowiązków, ale o absolutny prymat Ducha Bożego w naszym życiu. Tylko ci, którzy nauczą się odróżniać dobro od zła i zaczną kierować się Bożą mądrością w codziennym życiu, zyskają swoje ciało – a dokładniej jego obraz.
Kościół uwikłany w politykę, władzę, majątek czy ludzkie ambicje bezpowrotnie traci swoją tożsamość. Jego siłą nigdy nie jest ludzka struktura, lecz jedność z Bogiem.
Głosząc Dobrą Nowinę, uczniowie Jezusa mieli nie brać nic na drogę – to jednoznaczne wezwanie do całkowitej wolności od ducha tego świata. Każde przywiązanie do wygód tego świata staje się barierą w naśladowaniu Chrystusa: działa jak niewidzialny łańcuch, który przykuwa człowieka do ziemi. Przesłanie Pani Wszystkich Narodów skierowane jest do każdego. Tylko w pełni wolne serce potrafi autentycznie odpowiedzieć na Boże zaproszenie.
Każdy człowiek musi konsekwentnie zrywać więzy, którymi przykuty jest do ziemi. Grzech, pogoń za pieniędzmi czy ślepy komfort blokują duszę i nie pozwalają jej wzbić się w górę. Pycha, nałogi, żądza władzy – to wszystko nieuchronnie ciągnie nas w dół. W przypowieści o bogatym młodzieńcu (Mt 19, 16-22), Jezus stawia sprawę jasno: człowiek bezgranicznie przywiązany do spraw materialnych całym swoim sercem nie wybierze Boga, gdyż nie ma już w nim po prostu wolnego miejsca. Paradoksalnie to jawny grzesznik, świadomy swojej nędzy, po zrzuceniu kajdan szybciej zwróci się do Stwórcy niż człowiek rzekomo sprawiedliwy. Bogacza trzyma przy ziemi ogromny majątek, a grzesznika jedynie jego grzech. Gdy więc ten drugi zrzuca jarzmo przewinień, odzyskuje pełną wolność. Tymczasem zamożny człowiek wciąż pozostaje spętany najsilniejszym z możliwych łańcuchów – swoimi dobrami materialnymi.
Właśnie dlatego obnażanie grzechu ma tak fundamentalne znaczenie. Bez tego nigdy nie zorientujemy się, jak mocno uwięził nas duch tego świata. Kto nie widzi swoich kajdan, nigdy nie spróbuje ich zerwać. Kto nie dostrzega własnego grzechu, ten nawet nie rozpocznie walki o zbawienie. Dlatego głoszenie, że każdy jest automatycznie zbawiony i nie musi już nic więcej robić, jest niezwykle szkodliwe. Sprawia bowiem, że człowiek przestaje widzieć potrzebę walki z własnym grzechem.

Teraz widzę bazylikę św. Piotra i papieża, który siedzi z opuszczoną głową. Otoczony jest przyboczną strażą. Również i to wszystko jest umieszczone w tej grocie. Pani pisze dużą literę P i poprzez nią znak X. To kładzie u stóp papieża, a przed tym zostaje umieszczony krzyż, dłuższą belką do góry, a więc odwrotnie. Pani mówi:
„Gdzie są twoi żołnierze?”.
Papież siedzi z podniesionymi palcami, a ponad jego głową widnieje napis: „Walka”. Widzę coraz więcej walki. Wtedy nagle widzę żołnierzy w wysokich czapkach, stojących za papieżem. Oni podnoszą dwa palce do góry.

Powyższy fragment, choć krótki, charakteryzuje się niezwykle wysokim stopniem złożoności. Jest pełen symboliki i zawiera w sobie kilka proroczych zapowiedzi, które w pełni się wypełniły. Przejdźmy zatem do analizy tekstu.
Ida Peerdeman dostrzega bazylikę św. Piotra oraz papieża z opuszczoną głową, otoczonego przez straż przyboczną. W piętnastym orędziu widzieliśmy Jana Pawła II stojącego przed grobem Pawła VI. Omawiane obecnie orędzie stanowi kontynuację poprzedniego, dlatego papieżem, którego widzimy w tym obrazie orędzia, jest właśnie Jan Paweł II. Pierwsza scena ukazuje moment tuż po zamachu na Ojca Świętego, do którego doszło w Watykanie na placu św. Piotra 13 maja 1981 roku. Papież, stojąc w papamobile, został dwukrotnie postrzelony, po czym osunął się na siedzenie z pochyloną głową. Wokół Niego natychmiast zebrała się ochrona, co przedstawia zdjęcie 2. Miejsce i dynamika tego tragicznego wydarzenia dokładnie oddają obraz z widzenia Idy Peerdeman.

Zdjęcie 2. Papież Jan Paweł II tuż po postrzeleniu przez zamachowca Alego Agcę.

Bezzwłocznie po strzałach oddanych przez niedoszłego zabójcę do papamobile podbiegła straż papieska. Funkcjonariusze próbowali osłonić papieża przed ewentualnymi kolejnymi kulami, tworząc wokół Niego ścisły kordon.
Przejdźmy teraz do analizy symboliki występującej w tym fragmencie orędzia. Przede wszystkim obraz, który widzi Ida Peerdeman, jest osadzony w grocie narodzenia Pańskiego. Stanowi to wyraźny znak, że to w Kościele katolickim Chrystus sprawuje swoją nadrzędną rolę nad wszystkimi innymi wspólnotami, a papież jest Jego widzialnym zwierzchnikiem na ziemi. Do tego tematu powrócimy przy omawianiu kolejnych części tekstu.
Widząca dostrzega papieża, u którego stóp Pani Wszystkich Narodów kładzie monogram Chrystusa. Ten znak, złożony z greckich liter X i P (Chi i Rho), to jeden z najstarszych symboli chrześcijaństwa. Przed nim umieszczony zostaje odwrócony Krzyż. Monogram spoczywający u stóp następcy św. Piotra to wezwanie, aby Kościół stał się mały, dostosowując się do „najmniejszych”, których Bóg zaprasza na swoją ucztę. W ten sam sposób na tym świecie uniżył się sam Chrystus, by przemawiać ich językiem. Kryje się w tym uniwersalne prawo: aby pozyskać pokornych, trzeba samemu stać się pokornym, aby zyskać cierpiących – trzeba wejść w ich cierpienie. Jedynie wówczas rodzi się między nimi więź pełnego zrozumienia.
Tylko bycie małym pozwala dostrzec, jaki naprawdę jest ten świat i jak bardzo potrzebuje naprawy. Człowiek zepchnięty na margines, bezdomny, który zamiast pomocy doświadcza od społeczeństwa jedynie cierpienia i zniewag, bezbłędnie diagnozuje naturę otaczającej go rzeczywistości. „Wielcy tego świata” nie dostrzegają tego, gdyż bogactwo zapewnia im iluzoryczne szczęście i sprawia, że na wszystko patrzą z góry.
Jezus, wiedząc, jaki jest duch tego świata, uniża się przed swoimi uczniami i obmywa im stopy, aby oni również zaczęli patrzeć na otaczającą ich rzeczywistość z tej właśnie pozycji. Uczeń nie jest bowiem większy od swojego Mistrza. Co prawda uczeń tego świata może dorównać swojemu nauczycielowi lub nawet go przewyższyć. Z perspektywy Chrystusa oznaczałoby to jednak, że musi uniżyć się jeszcze bardziej niż On. W tym wszystkim chodzi o to, by dostrzec, że ziemskie realia są złe i niesprawiedliwe, a świat potrzebuje naprawy. Można to w pełni pojąć jedynie wtedy, gdy patrzy się na nie z pozycji najmniejszego – kogoś, kto często cierpi z powodu ducha tego świata. Jeśli ktoś nie cierpi w tym świecie, nie dostrzega jego mankamentów. Stąd też najmniejsi, o których mówi Pani Wszystkich Narodów, potrafią bezbłędnie zidentyfikować zło – poznali je bowiem poprzez ból i fizyczne skutki, jakich sami doznali.
Bycie „małym” pozwala ujrzeć autentyczne oblicze rzeczywistości, co wyzwala potrzebę jej odnowienia – a to dokonuje się już za sprawą samego Boga. Jednak Bóg nie działa w próżni, ale poprzez ludzi. Po to między innymi zstąpił na ziemię w osobie Jezusa, aby założyć wspólnotę ludzi powołanych do przemiany tego świata i zaprowadzenia na nim Bożego ładu. Tylko w taki sposób Królestwo Boże może przyjść na ziemię.
Cały ten wywód jest zatem nawoływaniem, aby ofiarować się w jakiś sposób dla spraw Bożych oraz czynić ten świat dobrym – dokładnie tak, jak czynił to Chrystus. Z założenia tymi oświeconymi przez Chrystusa, którzy dostrzegają zło tego świata, mieli być Jego uczniowie. Jednak aby widzieć to zło, trzeba być małym, czemu zdecydowanie przeczy ich życie w luksusie, które zamyka oczy.
Przypomnijmy, że krwawa ofiara składana Bogu przez Hebrajczyków wymagała uprzedniego obmycia wnętrzności oraz nóg. Chrystus obmył ducha pierwszych Apostołów Słowem Bożym, a dopełnieniem tego rytuału stało się obmycie ich nóg. W ten sposób Jezus przygotował uczniów do złożenia ofiary dla spraw Bożych. Nie chodzi tu jednak o krwawą ofiarę, lecz o codzienną walkę o dobro na tym upadłym świecie. Tymczasem Kościół, idąc z duchem tego świata i pławiąc się w przepychu oraz wygodzie, przestaje dostrzegać zło, a w konsekwencji – traci potrzebę jakiegokolwiek działania.
 
Wracając do obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów – cierpienie Jana Pawła II związane z zamachem pozwoliło mu zobaczyć, że ten świat jest zły, i wyzwoliło w nim wolę walki dla sprawy Bożej. W obrazie omawianego orędzia nad jego głową ukazuje się właśnie napis „walka”.
Zanim przejdziemy do tematu, w jaki sposób będzie się ta walka realizować za sprawą papieża Jana Pawła II, opiszmy najpierw symbolikę odwróconego Krzyża.
Ma on swoje odniesienie w historii św. Piotra, który został ukrzyżowany – na własną prośbę – głową w dół. Wydarzenie to miało miejsce w 64 roku n.e., kiedy w Rzymie wybuchły krwawe prześladowania chrześcijan, a cesarz Neron urządził w swoich ogrodach igrzyska śmierci. To właśnie w starożytnym Cyrku Nerona, zlokalizowanym w miejscu dzisiejszego Watykanu, na śmierć skazano pierwszego papieża. Warto w tym miejscu zauważyć, że tuż obok, na placu św. Piotra, po stuleciach doszło do zamachu na Jana Pawła II. Św. Piotr poprosił swoich oprawców, by odwrócili Krzyż, nie czując się godnym umierać tak jak Mistrz. Niedaleko dawnego Cyrku Nerona wznosi się wzgórze Janikulum, na szczycie którego wybudowano klasztor z kościołem San Pietro in Montorio. To właśnie na tamtejszym dziedzińcu znajduje się otwór w skale, gdzie według tradycji miał tkwić Krzyż z ukrzyżowanym Apostołem. Widzimy zatem w tych wydarzeniach uderzające podobieństwo do męki Chrystusa, który został ukrzyżowany na Golgocie, znajdującej się nieopodal świątyni jerozolimskiej. Starożytni kronikarze i historycy opisywali śmierć św. Piotra w sposób zwięzły, skupiając się na faktach: dacie, miejscu egzekucji oraz motywie bezgranicznej pokory Apostoła:

  • Orygenes (ok. 185–254 n.e.) napisał o Piotrze krótkie, ale uderzające zdanie: „Piotr, po tym jak głosił Ewangelię w Poncie, Galacji, Bitynii, Kapadocji i we Frygii Żydom tam mieszkającym, na koniec przybył do Rzymu i został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ sam prosił, aby cierpiał w taki właśnie sposób”.
  • Kolejnym kronikarzem w którego pismach znalazła się informacja o św. Piotrze był Euzebiusz z Cezarei (ok. 260–339 n.e.). Opisując szaleństwo cesarza Nerona i prześladowania z 64 roku n.e., zanotował: „W ten sposób Neron, ogłoszony publicznie głównym wrogiem Boga, został pchnięty do mordowania apostołów. (…) Paweł został ścięty w samym Rzymie, a Piotr ukrzyżowany za jego panowania. Historię tę potwierdza fakt, że do dzisiaj imiona Piotra i Pawła są wypisane na tamtejszych cmentarzach. (…) Piotr został przybity do krzyża głową w dół, tak jak sam tego zażądał”.
  • Św. Hieronim (ok. 347–420 n.e.). W swoim słynnym dziele historycznym „O znakomitych mężach” podsumował całe życie pierwszego papieża i doprecyzował powód jego niezwykłej egzekucji: „Piotr otrzymał wyrok śmierci od Nerona i został ukrzyżowany, zdobywając koronę męczeństwa z głową skierowaną ku ziemi i nogami uniesionymi w górę. Nalegał na taki rodzaj śmierci, twierdząc, że jest całkowicie niegodny zostać ukrzyżowanym w ten sam sposób co jego Pan”.

Nie wiadomo, z jakich materiałów korzystali owi kronikarze, pisząc o Piotrze – być może opierali się na tradycji ustnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Istnieje jednak apokryf „Dzieje Piotra”, który powstał w II wieku n.e. i opisuje historię Apostoła oraz motyw odwróconego Krzyża. Wczesnochrześcijański Kościół odrzucił ten tekst jako księgę natchnioną i nie włączył jej do kanonu Biblii, ponieważ według nich zawierał on błędne poglądy, twierdzące, że świat materialny i małżeństwo są z natury czymś złym.
Mimo to, Apostoł poucza nas w tym utworze, że ludzie ogarnięci duchem tego świata widzą rzeczywistość fałszywie. Dopiero całkowite uniżenie i wolność od doczesnych przywiązań pozwalają dostrzec sprawy Boże we właściwym świetle – i to właśnie był nadrzędny powód, dla którego św. Piotr pragnął zawisnąć na Krzyżu głową w dół. W apokryfie znajduje się nawet mowa św. Piotra do płaczącego tłumu, którą wygłosił, wisząc na krzyżu:
 
„To bowiem, co uważa się za prawe, zostało wywrócone na opak. Pierwszy bowiem człowiek (…) upadając głową w dół, ukazał rodzaj narodzenia, którego dawniej nie było. (…) Ten bowiem porządek, który on zapoczątkował, sprowadzając człowieka w dół, sprawił, że cały ten świat uważa się za niezmienny, podczas gdy w rzeczywistości jest on wywrócony do góry nogami. W nim to, co dobre, bierze się za złe, a to, co złe, za dobre. (…) Dlatego wy, którzy mnie słuchacie, musicie odrzucić to, co dotychczas widzieliście, i zacząć patrzeć na rzeczywistość tak, jak ja teraz – z krzyża odwróconego ku niebu”.
 
Wróćmy teraz do analizy orędzia Pani Wszystkich Narodów. W omawianym fragmencie kieruje Ona do papieża zaskakujące pytanie o to, gdzie podziało się jego wojsko. Zastanówmy się, co te słowa mogą oznaczać. W Księdze Izajasza czytamy, że stróżami świątyni Bożej są jej kapłani, którzy mają stać na straży przestrzegania Prawa. Bóg poprzez proroka (Iz 56, 10-12) określa ówczesnych przywódców duchowych jako nieme psy, które całymi dniami wylegują się, nie widząc potrzeby robienia czegokolwiek.

Iz 56,10-12
56,10. Stróże jego – są wszyscy ślepi, niczego nie widzą. Oni wszyscy to
nieme psy, niezdolne do szczekania; marzą sennie, wylegują się, lubią drzemać.
56,11. Lecz te psy są żarłoczne, nienasycone. Są to pasterze niezdolni do zrozumienia. Wszyscy oni zwrócili się na własne drogi, każdy bez wyjątku szuka swego zysku.
56,12. «Chodźcie! Ja wezmę wina; upijmy się sycerą! Jutro będzie podobne do dziś, ponad wszelką miarę».

Przywołane słowa Izajasza nawiązują do wcześniejszej części orędzia Pani Wszystkich Narodów, w której pada stwierdzenie, że „świat musi być wolny od wszystkiego, a przede wszystkim Kościół”. Kościół jako instytucja musi odciąć się od przywiązania do majątku, natomiast kapłani muszą uwolnić się od ducha tego świata. W przeciwnym razie nie będą oni właściwie realizować swojej posługi i staną się całkowicie bezużyteczni.
Główne przesłanie płynące do pasterzy z tego obrazu wskazuje, że muszą oni stać się mali – dokładnie tak jak „najmniejsi” Pani Wszystkich Narodów. To Bóg sprowadza wszelkie dobra do Kościoła. Nie czyni tego jednak po to, by duchowieństwo przywłaszczało sobie ten majątek, ale by dzieliło się nim z najbardziej potrzebującymi. Tylko wtedy, gdy dobra te będą wykorzystywane zgodnie z wolą Boga, a rażący kontrast materialny pomiędzy hierarchią a wiernymi zniknie, instytucja ta odzyska autentyczny autorytet. Skoro bowiem duchowni tak wiele mówią o pomocy ubogim, a sami opływają w luksusy, stają się w oczach świata niewiarygodni, ich słowa zaś brzmią jak czysta hipokryzja. W ostatnim czasie słyszy się o pobieraniu przez pasterzy horrendalnych opłat za święte posługi, takie jak śluby czy pogrzeby. Dotyka to często tych najmniejszych, a wielu z nich, widząc ten proceder, czuje zgorszenie i ostatecznie odwraca się od Kościoła. Tacy kapłani mówią jedno, a robią coś zupełnie innego.
To samo zepsucie zarzucał Chrystus ówczesnej elicie religijnej na kartach Ewangelii (Mt 7, 1-6). Obłudni pasterze chętnie wyciągają drzazgę z cudzego oka, ignorując belkę we własnym, choć zapominają, że zostaną osądzeni tą samą miarą, którą sami mierzą. Zwykły człowiek odpowie za swoją małą drzazgę, pasterz jednak dozna surowszej kary z powodu wielkiej belki, którą w sobie nosi. Jezus wzywa do demaskowania fałszu i rozpoznawania ludzi po ich owocach. Skoro złe drzewo nie zrodzi dobrego owocu, tak samo człowiek skażony wewnętrznie nie jest zdolny do prawdziwego dobra. Może on stwarzać pozory pobożności, lecz w ukryciu zawsze odsłoni się jego prawdziwe oblicze. W tym świetle staje się jasne, dlaczego Chrystus wprost nazywa takich faryzejskich przewodników psami i świniami.
W starożytnym Izraelu psy nie były przyjaznymi, domowymi pupilami. Żyły zazwyczaj w dzikich watahach na obrzeżach miast i wylegiwały się na śmietniskach. Były typowymi padlinożercami – żywiły się odpadkami, zepsutym mięsem, a w drastycznych wojennych realiach rozszarpywały ludzkie zwłoki. W tej metaforze pies to grzesznik, a dokładniej – niewierny kapłan. Ten mocny język Jezusa staje się całkowicie zrozumiały, gdy spojrzymy na wspomniane już wersety z Księgi Izajasza (Iz 56, 10-12) i porównamy je z mową Chrystusa z Ewangelii Mateusza (Mt 7, 6).

Mt 7,6. Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały.

W dawnych czasach Hebrajczycy przynosili do świątyni ofiary ze zwierząt, aby podziękować Bogu lub oczyścić się z grzechu. Zadaniem kapłanów było złożenie ich na ołtarzu według rytuału spisanego w Piśmie Świętym. Tymczasem chciwi przewodnicy duchowi wykorzystywali swoją pozycję, zamieniając te obrzędy w bezwzględny, dochodowy biznes. Klan arcykapłański stworzył w świątyni bezwzględny monopol: podlegli mu inspektorzy celowo odrzucali zdrowe zwierzęta przynoszone przez ubogich ludzi z zewnątrz, zmuszając ich do kupowania „certyfikowanych” ofiar na placu świątynnym po horrendalnie zawyżonych cenach. Co więcej, potężne nadwyżki mięsa oraz drogocennych skór z tysięcy zarzynanych zwierząt, zamiast służyć potrzebującym, były potajemnie upłynniane na rynkach miejskich i sprzedawane rzeźnikom, przynosząc elicie kapłańskiej gigantyczne zyski. Bezczelnie przywłaszczając sobie dary, które Bóg sprowadził do świątyni dla dobra ubogich i głodnych – a tych w tamtym czasie w Jerozolimie przecież nie brakowało – sprawcy ci zachowywali się jak żarłoczne psy żywiące się padliną. Właśnie dlatego w Ewangelii według św. Mateusza (Mt 7, 6) Jezus wypowiada tak bezkompromisowe słowa. Nakaz, by nie dawać psom tego, co święte, uderza bezpośrednio w ten haniebny i świętokradczy proceder. W kontekście Kościoła katolickiego niestety mają miejsce podobne sceny. Bóg sprowadza do wspólnoty dary przyniesione przez wiernych, a duchowni przywłaszczają je sobie dla własnych potrzeb, zamiast dzielić się nimi z potrzebującymi. Proceder ten jest dowodem, że choć patrzą, nie dostrzegają, jak bardzo ten świat potrzebuje naprawy – gdyż patrzą na niego wyłącznie z góry.
 
W tradycji żydowskiej ofiary zwierzęce – takie jak ofiary biesiadne czy dziękczynne – stawały się święte w chwili, w której człowiek decydował o ich złożeniu. Działo się to, zanim jeszcze dar dotknął ołtarza. Ten moment uświęcenia przez słowo i intencję (hebr. hakdasza) sprawiał, że gdy rolnik wskazał w zagrodzie na dane zwierzę i ogłosił: „To jest moja ofiara”, zyskiwało ono status nienaruszalnej świętości. Właśnie w tym punkcie odsłania się głęboki sens słów Chrystusa, by nie dawać psom tego, co święte (Mt 7, 6). W tej profetycznej metaforze psami są niewierni duchowni, a tym, co święte – powierzona im ofiara ludu.
Według Prawa Mojżeszowego te dary o niższej randze duchowny mógł zabrać do własnego domu, by spożyć je z najbliższymi. W Księdze Liczb czytamy:

Lb 18,11. Tobie przypadną dary ofiarne wszystkich składanych gestem kołysania ofiar Izraelitów. Daję je tobie, synom twoim i córkom jako należność wiekuistą; ktokolwiek jest czysty z rodziny twojej, może je spożywać.  

Pismo Święte przypomina, że Hebrajczycy wywodzą się od jednego ojca – Abrahama, będącego praojcem wszystkich Izraelitów. Z kolei od imienia jego wnuka, Jakuba (Izraela), wzięła się nazwa synów Izraela. To właśnie Abrahamowi Bóg zapowiedział, że wywiedzie z niego lud tak liczny, jak piasek na brzegu morza lub gwiazdy na niebie. Wszyscy Żydzi byli zatem braćmi i siostrami – stanowili po prostu jedną wielką rodzinę. Ta perspektywa mocno nawiązuje do historii Noego, który na rozkaz Boga wprowadził do arki swoich bliskich. Abraham staje się w tym układzie sprawiedliwym, którego potomstwo i wszystkie przyszłe pokolenia mogą wejść razem z nim do arki ocalenia – o ile zostało przez niego odpowiednio wychowane. Ta ziemską arką była późniejsza Świątynia Jerozolimska. Prorok Izajasz wyjaśnia jednak, że uległa ona zepsuciu, przez co ludzie się od niej odwrócili. Gdy na Jerozolimę spadło karzące ramię Boga, a w mieście zabrakło orędownika, który zdołałby je powstrzymać, miejsce dawnego schronienia zajął Kościół chrześcijański. Ta nowa, otwarta na cały świat wspólnota powstała na fundamencie Chrystusa. To właśnie Kościół jest Nową Arką – utożsamianą z samą Panią Wszystkich Narodów. W Jej matczynym wnętrzu ratunek mogą znaleźć dziś absolutnie wszystkie narody świata, nie wyłączając Izraela, co ma swoje głębokie korzenie w Piśmie Świętym. Bóg bowiem przez proroków zapowiada, że nowa Świątynia będzie otwarta dla wszystkich ludów ziemi, a naród, który nie chciałby jej służyć, zginie. Należy przy tym zauważyć, że dawna wspólnota żydowska z czasem stała się niezwykle hermetyczna, co stało w jaskrawej sprzeczności z wolą Boga.
Kapłani żydowscy zupełnie nie rozumieli tego głębokiego ducha wspólnoty. Dlatego ofiary składane przez Izraelitów zabierali do swoich domów i zjadali wyłącznie w najbliższym gronie rodzinnym. Bogu nie chodziło jednak o prywatną konsumpcję, lecz o to, by tymi dobrami dzielić się ze wszystkimi głodnymi i potrzebującymi członkami owej wspólnoty. To samo przesłanie dotyczy współczesnych chrześcijan, do których skierowany będzie jeden z kolejnych fragmentów orędzia Pani Wszystkich Narodów. Skoro mięso z ofiar, a także dary pokarmowe stawały się własnością kapłana, miał on pełną wolność, by w imię wyższego dobra rozdać je ubogim braciom oraz siostrom. Bóg chciał pokazać tę prawdę na przykładzie Dawida. Gdy ten, uciekając przed niebezpieczeństwem, znalazł się w nagłej potrzebie, kapłan Achimelek wydał mu nienaruszalne chleby pokładne, by nakarmić jego wycieńczonych towarzyszy (1 Sm 21, 2-7).
Właśnie dlatego Chrystus wzywa nas, abyśmy uważnie patrzyli na czyny pasterzy i w razie potrzeby wykluczali ich ze wspólnoty. Jeśli dany przewodnik okazuje się jawnie niegodny, nie powinien uczestniczyć w życiu wiernych. Taki żarłoczny pies nie tylko zawłaszczy to, co święte, ale ostatecznie pożre samych darczyńców. Chodzi o mechanizm, w którym nieuczciwy kapłan bezwzględnie wykorzystuje ludzi do realizacji własnych celów, co we współczesnym świecie coraz częściej wychodzi na jaw. Znamy dziś wiele bolesnych przypadków, gdy ludzie bezgranicznie zaufali swojemu duszpasterzowi, dzieląc się z nim owocami ciężkiej pracy, a on na koniec cynicznie to wykorzystał i skrzywdził człowieka. Zbawiciel wyraźnie ostrzega nas przed nadejściem takich wilków w owczej skórze. Nie oznacza to jednak, że mamy odwracać się od samego Kościoła – intencją Chrystusa jest to, abyśmy niegodnych kapłanów nauczyli się poprawnie rozpoznawać na podstawie ich czynów i konsekwentnie usuwali ich z szeregów wiernych.
 
Zanim przejdziemy do drugiego zagadnienia, odnoszącego się do świń i pereł, warto wspomnieć jeszcze o jednej z ewangelicznych historii, która również dotyczy psów (Mt 15, 21-28), ukazuje je jednak w zupełnie innym świetle. Chodzi o opowieść o kobiecie kananejskiej, której dziecko było ciężko chore. Matka zwróciła się do Chrystusa z gorącą prośbą o uzdrowienie córki, a On odpowiedział jej, że nie zabiera się chleba dzieciom, by rzucić go psom. Jak już wcześniej wspomnieliśmy, Hebrajczycy uważali psa za stworzenie nieczyste, ponieważ dotykało ono nieczystości. Z tego samego powodu Żydzi postrzegali pogan jako nieczystych, zarzucając im chociażby spożywanie pokarmów zakazanych przez Prawo.
Gdy Kananejka odpowiada Chrystusowi, przyrównując się do szczeniąt, którym ze stołu pana spadają ułomki, dokonuje jednocześnie głębokiego wyznania własnej grzeszności. Skoro pies symbolizuje w tej tradycji grzesznika, ona – godząc się na to porównanie – uznaje swój grzech przed Bogiem w Chrystusie. To z kolei pokazuje, że nauczyła się odróżniać dobro od zła. Autentyczne stanięcie w prawdzie świadczy o tym, że rozumiemy, czym jest grzech. Chrystus, słysząc te pełne pokory słowa, dostrzega w niej wielką wiarę i ostatecznie uzdrawia jej córkę.
 
Przejdźmy teraz do tematu pereł rzucanych świniom. Jest to zwierzę, które w tradycji żydowskiej również uważano za nieczyste, ponieważ żywi się wszelkimi odpadkami. W sensie symbolicznym odnosi się ono zatem do grzesznika. Chrystus przestrzega, aby nie rzucać przed świnie pereł, gdyż je podepczą, a odwróciwszy się, rozszarpią darczyńcę (Mt 7, 6). Obraz ten ma swoje głębokie korzenie w Starym Testamencie, w Księdze Estery, i wiąże się z postacią króla Kserksesa – tyrana bezwzględnie traktującego podbite ludy. W swojej komnacie posiadał on perłową podłogę, wykonaną niewątpliwie z dóbr przyniesionych przez poddanych (Est 1, 6).
Władca ten słynął z niebywałego okrucieństwa. Grecki historyk Herodot opisał autentyczne wydarzenia z jego życia, które doskonale obrazują potworne czyny, jakich się dopuszczał. Gdy bogaty poddany imieniem Pycjusz ugościł armię królewską i podarował władcy ogromny majątek, poprosił w zamian o jedną rzecz: zwolnienie najstarszego syna z wyprawy wojennej, by ten mógł zaopiekować się nim na starość. Kserkses uznał to za zniewagę. Kazał rozciąć młodzieńca na pół, a dwie części jego ciała ustawić po obu stronach drogi, by maszerujące wojsko przechodziło pomiędzy nimi.
Widzimy zatem wyraźnie, że nie należy wręczać rzeczy cennych oraz darów tyranom, gdyż ostatecznie podepczą oni wszelką świętość, a samych ofiarodawców rozerwą na strzępy – dokładnie tak, jak stało się z synem Pycjusza. Należy zatem, zgodnie z nauką Chrystusa, zawsze uważnie patrzeć na owoce, jakie rodzi dany przywódca czy pasterz. W ujęciu duchowym oznacza to, aby pod żadnym pozorem nie oddawać własnej duszy pod panowanie sił ciemności, gdyż one obrócą się prędzej czy później przeciwko nam, a nasza dusza zostanie przez nie dosłownie poszatkowana. Tacy tyrani zyskują na świecie posłuch wyłącznie dzięki ludziom, którzy ślepo i bez zastanowienia ich wywyższają. Dobitnym tego przykładem z historii najnowszej są Adolf Hitler czy Józef Stalin – obaj zdobyli absolutną władzę tylko dlatego, że poparły ich rzesze ludzi. Bez ich ślepego oddania nigdy nie mogliby zaistnieć w dziejach.
 
Skoro już wiemy, że stróżami Kościoła są kapłani, powołani do stania na straży Prawa, sprawiedliwości i miłości we wspólnocie, zastanówmy się, w jaki sposób mają oni działać. Nad głową papieża widnieje przecież napis „walka”, a u jego stóp leży odwrócony Krzyż, przypominający swoim kształtem miecz. Duchowni powinni walczyć o dobro, gdyż taka jest wola Stwórcy. Gdy na początku Bóg stwarzał ziemię, ogłosił, że jest ona dobra. Był to jednak cel do osiągnięcia, który realizuje się poprzez Jego ramię na świecie – a może nim być każdy człowiek, a przede wszystkim kapłan. Pamiętajmy, że Bóg kreuje rzeczywistość swoim Słowem. Dlatego jedyną „bronią” kapłana powinno być Słowo Boże, którego żywym obrazem jest Jezus Chrystus. Jeśli zabraknie na ziemi ludzi, przez których Bóg mógłby działać, nastąpi koniec – podobnie jak miało to miejsce za czasów Noego.
 
Spójrzmy jeszcze na wydarzenie, w którym Chrystus, stojąc przed Piłatem, prowadzi z nim dramatyczny dialog (J 18, 33-37):

J 18,33-32
18,33. Wtedy powtórnie wszedł Piłat do pretorium, a przywoławszy Jezusa rzekł do Niego: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» 
18,34. Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?» 
18,35. Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» 
18,36. Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». 
18,37. Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». 

Chrystus wyraźnie zaznacza, że Jego Królestwo nie jest z tego świata, a gdyby z niego było, Jego straż podjęłaby walkę o to, aby nie został wydany arcykapłanom. W Królestwie Niebieskim nie ma miejsca na konwencjonalne wojny i nikt nie ucieka się tam do przemocy, ponieważ fundamentem tej rzeczywistości jest Boże Prawo, sprawiedliwość oraz miłość bliźniego. To urzeczywistnienie profetycznej wizji Izajasza, w której wszyscy żyją obok siebie: wilk pasie się z owcą, a lew z łanią (Iz 65, 25). W świetle ludzkich, skażonych grzechem nawyków, ten Boży porządek jawi się jako całkowicie odwrócony.
Słowa Chrystusa, że Jego Królestwo „teraz nie jest stąd”, definiują zarazem cel Jego zbawczej misji. Pragnie On zaszczepić ten niebiański ład w doczesności, by ludzkość żyła w pokoju. Chrystus przyszedł na świat, aby pokazać nam, jak jest w Królestwie Niebieskim – objawił nam, jakie zasady panują w domu Ojca. Każdy, kto podąża za Jego głosem, może budować to Królestwo już tutaj, w ziemskich realiach. Te wartości nie są dla nas abstrakcją. Każdy z nas doskonale rozumie, czym jest pokój, sprawiedliwość, prawość oraz miłość. Kluczem pozostaje ich autentyczna realizacja w codziennych wyborach.
 
Wróćmy teraz do postaci papieża Jana Pawła II. Ustaliliśmy już, że otworzyły mu się oczy na zło tego świata, gdy doświadczył jego działania na własnej skórze podczas zamachu w Watykanie. Podobnie Adamowi i Ewie otworzyły się oczy, kiedy doświadczyli cielesnego cierpienia – wstydu oraz chłodu, będących konsekwencją nagości. Prarodzice podjęli z tym stanem walkę, okrywając swoje ciała, co przyniosło im dobro w postaci ciepła i uwolnienia od palącego wstydu. Adam i Ewa nie dostrzegali wcześniej, że ukazywanie swojej nagości wobec innych – poza relacją małżeńską – jest złe, dopóki nie odczuli zimna, a potem wstydu związanego z nadejściem Boga. Podobnie Ojciec Święty doświadczył, czym jest bezbożna ideologia, odczuwając jej skutki na własnym ciele, kiedy został dwukrotnie postrzelony na zlecenie reżimu komunistycznego. Dotknięty tym dramatycznym wydarzeniem, otworzyły mu się oczy na zło panujące na świecie i podjął z nim walkę – tym razem jednak w ujęciu globalnym. Obraz ten dokładnie odzwierciedla omawiane orędzie Pani Wszystkich Narodów.
Każdy następca św. Piotra jest zobligowany do ewangelizacji świata. Jednak Jan Paweł II, który osobiście doświadczył, czym jest brak Boga, czego konsekwencją jest przemoc, z wyjątkową gorliwością walczył przez cały swój pontyfikat, by ewangelizować narody, pozwalając im poznać Boga. Jak dobrze wiemy, był to pasterz, który odwiedził niemal każdy zakątek globu, aby głosić Słowo Boże i jednać ze sobą zwaśnione ludy. Każdy, kto zna Boga, żyje w pokoju.
 
W tym miejscu wróćmy do obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów. Za papieżem pojawia się dwóch żołnierzy w wysokich czapkach, którzy podnoszą dwa palce u ręki. Tego typu wysokie nakrycia głowy nosi brytyjska Gwardia Królewska (zdjęcie 3), wyżsi rangą oficerowie w armii radzieckiej (a współcześnie rosyjskiej), a także żołnierze kozaccy, którzy służyli najpierw w ZSRR, a obecnie służą w Federacji Rosyjskiej (zdjęcie 4).

Zdjęcie 3. Wysokie czapki z niedźwiedziego futra (tzw. niedźwiedzice) brytyjskiej Gwardii Królewskiej.
Zdjęcie 4. Tradycyjne wysokie czapki futrzane (tzw. papachy) żołnierzy kozackich.

Dwa palce podniesione u rąk wspomnianych żołnierzy – wskazujący i środkowy, złożone w geście przypominającym składanie wojskowej przysięgi – zdają się odnosić bezpośrednio do karabinów, które mają oni przewieszone przez ramiona. Natomiast, jak się wkrótce przekonamy, dwóch żołnierzy w wysokich czapkach oznacza dwie wojny.
Jan Paweł II był pierwszym pasterzem w historii, który postawił stopę w Wielkiej Brytanii od czasu schizmy wywołanej przez króla Henryka VIII 3 listopada 1534 roku, na mocy której monarcha pełni funkcję głowy Kościoła anglikańskiego. Papież udał się z pielgrzymką do Zjednoczonego Królestwa 28 maja 1982 roku, czyli zaledwie rok po nieudanym zamachu na swoje życie. Widać zatem w jego działaniu naglącą potrzebę. Na brytyjskim tronie zasiadała wówczas Elżbieta II, z którą Ojciec Święty osobiście się spotkał.
W tym okresie monarchia prowadziła jednak dwie wojny. Pierwszą z nich był krwawy konflikt w katolickiej Irlandii Północnej. Dawny podział wyspy sprawił, że w prowincji wchodzącej w skład Zjednoczonego Królestwa katolicy stanowili dyskryminowaną przez protestanckie władze mniejszość, mierząc się z brakiem pracy, gorszymi warunkami mieszkaniowymi oraz pozbawieniem wielu z nich praw wyborczych w samorządach. W 1968 roku Irlandczycy wyszli na ulice, co zapoczątkowało trzydziestoletni konflikt zwany „Kłopotami” (The Troubles). Do walki przystąpiła wówczas Irlandzka Armia Republikańska (IRA), złożona z katolickich bojówek dążących do zjednoczenia z suwerenną Irlandią Południową. Najbardziej dramatycznym momentem tych zmagań stało się krwawe stłumienie przez wojska brytyjskie pokojowego marszu katolików w Derry 30 stycznia 1972 roku – wydarzenie to, nazwane później Krwawą Niedzielą, wywołało masowy napływ nowych rekrutów w szeregi IRA. Formacja ta przeniosła działania na teren wroga, dokonując potężnych zamachów bombowych, między innymi na puby w Birmingham i Guildford (1974 r.) czy finansowe dzielnice Londynu (Bishopsgate, 1993 r.). Przeprowadziła także głośny zamach na hotel w Brighton w 1984 roku, w którym premier Margaret Thatcher cudem uniknęła śmierci.
Gdy Jan Paweł II przybył na Wyspy Brytyjskie pod koniec maja 1982 roku, niespełna dwa miesiące wcześniej – 2 kwietnia – wybuchła kolejna wojna, tym razem o Falklandy, w którą zaangażowana była katolicka Argentyna. Widzimy, że te dwa konflikty zostały precyzyjnie zapowiedziane w proroctwie zapisanym w orędziu Pani Wszystkich Narodów.
W obliczu tak głębokiego chaosu przetaczającego się przez królestwo, Jan Paweł II był mocno powstrzymywany przed wyjazdem, a sama pielgrzymka do ostatniej chwili wisiała na włosku. Najsilniejszy opór stawiała kuria rzymska z Sekretarzem Stanu kard. Agostino Casarolim na czele. Gdy wybuchły walki o Falklandy, watykańscy dyplomaci wprost błagali papieża, aby zrezygnował z lotu do Londynu. Przekonywali go, że jeśli odwiedzi Wielką Brytanię w momencie, gdy jej wojska zabijają żołnierzy katolickiej Argentyny, zniszczy to neutralność Stolicy Apostolskiej. Ostrzegali, że Ameryka Łacińska uzna taki krok za zdradę, co doprowadzi do gigantycznego kryzysu w Kościele.
Co ciekawe, silna opozycja istniała również wewnątrz brytyjskiego gabinetu. Część doradców rządu odradzała przyjmowanie papieża w tamtym momencie, obawiając się, że Jan Paweł II wykorzysta masowe liturgie (np. na stadionie Wembley) do głośnego potępienia brytyjskich działań wojennych i wezwania do natychmiastowego rozejmu, co uderzyłoby w wojenną propagandę Margaret Thatcher.
Papież odrzucił jednak wszystkie żądania odwołania podróży, argumentując krótko: „Nie mogę ukarać brytyjskich katolików za czyny ich rządu”. Aby uciszyć protesty swoich dyplomatów i zadośćuczynić Argentyńczykom, podjął bezprecedensową decyzję: poleci do Anglii, ale natychmiast po powrocie wsiądzie w samolot i uda się do Argentyny, by w ten sposób zachować absolutną sprawiedliwość i równowagę. Dzięki tej niezłomnej postawie historyczna wizyta doszła do skutku.
Decyzja ta była bezpośrednim owocem otwarcia oczu papieża na zło, które ujawnia się podczas działań zbrojnych – zło, którego sam niedawno doznał na własnej skórze. Głównym celem jego misji stało się zatem doprowadzenie do natychmiastowego wstrzymania rozlewu krwi. Przebywając w Zjednoczonym Królestwie, Jan Paweł II podjął niezwykle intensywne, publiczne i dyplomatyczne wysiłki, aby zatrzymać trwającą wojnę o Falklandy. Choć rządy w Londynie i Buenos Aires traktowały to starcie prestiżowo i nie zamierzały ustąpić, papież wykorzystał każdy dzień swojej pielgrzymki, by skłonić obie strony do złożenia broni.
Już w pierwszym przemówieniu po wylądowaniu otwarcie wyznał, że cień konfliktu na Południowym Atlantyku napełnia jego serce głębokim smutkiem, i wezwał naród brytyjski do modlitwy o pokój. Prowadził również zakulisową dyplomację – tuż przed przylotem do Londynu wystosował specjalne, osobiste listy do premier Margaret Thatcher oraz prezydenta Argentyny Leopoldo Galtieriego, domagając się natychmiastowego zawieszenia broni i oddania sporu pod arbitraż międzynarodowy.
W kolejnych fragmentach orędzia Pani Wszystkich Narodów mowa będzie o kościołach: anglikańskim, prawosławnym (rosyjskim) oraz ormiańskim. Stanowi to bezpośrednią kontynuację omawianego wątku. Skoro przeanalizowaliśmy już sytuację w Anglii, przejdźmy teraz do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jak wcześniej wspomniano, w Rosji wyżsi rangą oficerowie noszą wysokie, charakterystyczne czapki futrzane zwane papachami. Stanowią one przede wszystkim element tradycyjnego umundurowania Kozaków służących w tamtejszych strukturach militarnych.
Żaden papież w historii – w tym Jan Paweł II, Benedykt XVI czy Franciszek – nigdy nie odbył pielgrzymki do tego kraju. Taka wizyta nie doszła do skutku, mimo że kolejni prezydenci Rosji (Borys Jelcyn, Władimir Putin, Dmitrij Miedwiediew) kilkakrotnie odwiedzali Watykan i oficjalnie zapraszali głowę Kościoła katolickiego do Moskwy. Główną i nieprzejednaną barierą pozostaje od stuleci ostry sprzeciw Patriarchatu Moskiewskiego. Rosyjscy hierarchowie traktują swoje państwo jako wyłączne „terytorium kanoniczne” i odmawiają zgody na oficjalną wizytę biskupa Rzymu, oskarżając Watykan o próby odbierania im wiernych (tzw. prozelityzm). Bez zaproszenia ze strony prawosławnego patriarchy żadna pielgrzymka papieża ze względów dyplomatycznych nie jest możliwa.
Jan Paweł II pod koniec życia mocno marzył o tej podróży, jednak Cerkiew oraz organizacje nacjonalistyczne skutecznie ją zablokowały. Kluczową rolę odegrali tu Kozacy, którzy uważają się za żarliwych obrońców prawosławia, a w katolikach upatrują jego wrogów. W wizji orędzia Ida Peerdeman najpierw dostrzega dwóch żołnierzy, którzy dopiero po chwili podnoszą dwa palce. Widzimy zatem, że ci sami strażnicy z opuszczonymi dłońmi (karabinami) oznaczają brytyjską Gwardię Królewską, która wpuszcza papieża do „świątyni”. Natomiast gdy unoszą oni dłonie, co oznacza podniesienie broni przez Kozaków, symbolicznie blokują wejście do Kościoła prawosławnego.
 
Jeśli zaś chodzi o relacje pomiędzy Apostolskim Kościołem Ormiańskim a Watykanem, to są one obecnie znakomite, wręcz wzorowe, i uchodzą za jedne z najbliższych w całym świecie chrześcijańskim. Oba Kościoły oficjalnie uznają nawzajem swój chrzest, bierzmowanie czy sakrament małżeństwa. Dawne, średniowieczne spory teologiczne zostały odłożone na bok, a hierarchowie deklarują pełną bliskość duchową. Jan Paweł II odbył pielgrzymkę na ormiańską ziemię we wrześniu 2001 roku i była to pierwsza w dziejach wizyta biskupa Rzymu. Papież przełamał wtedy wszelkie protokoły i zamieszkał bezpośrednio w pałacu ormiańskiego patriarchy (Katolikosa) Karekina II w Eczmiadzynie, co stanowiło potężny znak braterstwa. Widzimy zatem, że Jan Paweł II był pasterzem, który po raz pierwszy w historii odwiedził wspólnoty anglikańską oraz ormiańską. Stało się to wyrazem jego walki o dobro na świecie i pojednanie chrześcijan, których punktem wspólnym powinien być Chrystus oraz Maryja. W Ewangelii Chrystus powiedział jasno: „Kto przyjmuje tego, kogo Ja posyłam, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał” (J 13, 20). W tym świetle staje się jasne, że Rosyjski Kościół Prawosławny, nie przyjmując papieża, odwrócił się całkowicie od Boga, a wszystko, co robi, czyni jedynie na pokaz. O tym właśnie mówi kolejny fragment orędzia.

Pani mówi:
„Nastąpi wielki podział na świecie”.
Widzę dwa mocarstwa stojące naprzeciwko siebie.
Naraz widzę falujący łan zboża, bardzo powoli poruszający się w jedną i drugą stronę.
Wtedy słyszę Panią, jak dwukrotnie mówi:
„Upadek!”.
Potem mówi:
„Rosja będzie czyniła wszystko dla pozoru. Nastąpi całkowity przewrót”.
Teraz widzę Ziemię i to jest tak, jakby to uderzenie przeszło wokół niej. Wtedy Pani mówi:
„Również przyroda się zmieni”.
Słyszę:
„Chrystusa już nie ma”.
Idę, szukając wokół i słyszę:
„Realizm, duch realizmu”.
Istotnie, widzę także tego ducha.

Zanim przejdziemy do analizy tekstu, przytoczmy najpierw relację Idy Peerdeman, jakiej udzieliła komisji badającej objawienia, gdyż w oficjalnym przekazie znajdują się pewne niejasności. Poniższy fragment jest transkrypcją oryginalnych słów widzącej, spisanych z taśmy magnetofonowej, na której na bieżąco rejestrowano wszystkie opisy doświadczanych przez nią obrazów i orędzi:

15:09 Wtedy nadchodzi wielkie rozdarcie w świecie, Pani mi to pokazuje. I widzę
15:14 dwie potęgi przeciwko sobie, a potem następuje krótka pauza. I nagle widzę całe pole
15:23 z falującym zbożem, bardzo powoli kołysze się ono w tę i z powrotem. Potem ten obraz znowu znika. To są wszystko oddzielne obrazy,
15:30 nie należy myśleć, że to wszystko dzieje się w jednym ciągu, bo mam też jakby
15:34 pauzę, prawda? Gdy jeden obraz znika, nagle pojawia się znowu nowy obraz. I wtedy słyszę
15:40 Panią mówiącą… wtedy widziałam też jakby rodzaj zepsucia, mówi Ona. Mówi to dwa razy
15:46 i dlatego powiedziałam „dwukrotnie”. Ona mówi dwa razy pod rząd: „zepsucie, zepsucie”. I ten
15:53 obraz też widziałam, prawda? Po tym falującym zbożu, które wyglądało tak radośnie i tak ładnie
16:00 widzę ten… tak, osobliwy obraz. „Zepsucie” – mówi wtedy dwukrotnie. I potem pokazuje Rosję
16:09 i mówi: „Rosja będzie robić wszystko na pokaz” i wtedy nadchodzi całkowity przewrót. Ale to wyglądało
16:16 mi bardziej na przewrót na całej ziemi, na całym świecie, prawda? Bo potem widzę Ziemię
16:23 i widziałam po prostu, jak bardzo szybko wykonuje jeden obrót. To było tak, jakby Ziemia nagle
16:29 stanęła, że tak powiem. I wtedy Pani mówi: „Natura również się zmienia”. Tak, co to ma znaczyć – też nie wiem
16:39 to jest… potem znowu przychodzi przerwa na odpoczynek i nagle słyszę: „Chrystusa już nie
16:46 ma”. I wtedy czuję też straszną pustkę na tym świecie, i jakbym musiała szukać
16:54 szukać… i wtedy słyszę słowo „realizm”. Tak, nie wiem… i słyszę potem „duch realizmu”
16:59 Tak, ale czym dokładnie jest realizm – tego właściwie zupełnie nie wiem. Nie potrafiłabym podać definicji
17:07 realizmu, co to jest. I widzę tego ducha niejako namacalnie, tak wtedy mówię, prawda? I
17:13 tak też było. Widziałam ducha realizmu i mimo to nie potrafię tego wytłumaczyć.

Powyższy obraz z orędzia Pani Wszystkich Narodów zapowiada wydarzenia, jakie rozegrały się w czasie zimnej wojny, gdy dwa mocarstwa rywalizowały ze sobą o globalny prymat. Mowa tutaj o Stanach Zjednoczonych oraz ZSRR. Po raz kolejny przesłanie to okazuje się proroctwem, które w pełni się wypełniło, stanowiąc dla nas głęboką lekcję. Obraz ten posiada również bogatą symbolikę biblijną, którą będziemy na bieżąco wyjaśniać.
Głównym polem rywalizacji pomiędzy supermocarstwami stał się wyścig zbrojeń jądrowych. Zarówno Związek Radziecki, jak i Amerykanie robili wszystko, aby ich arsenał przewyższał zasoby wroga. W kulminacyjnym momencie ZSRR posiadało około 40 tysięcy głowic nuklearnych, a Stany Zjednoczone ponad 22 tysiące, które jednak były nowocześniejsze od sowieckich. Aby unowocześniać ten niszczycielski oręż, przeprowadzano kontrolowane próby jądrowe. Jeden z takich wybuchów dokumentuje archiwalne nagranie („Nuclear Weapon Effects on Trees”), obrazujące na przykładzie lasu moment przejścia fali dodatniej w falę ujemną. W tekście orędzia widzimy identyczny efekt, ukazany w zwolnionym tempie na polu zboża. Łan ten ma zresztą głębokie znaczenie biblijne, do którego jeszcze powrócimy.
W momencie uderzenia pierwszej, naddźwiękowej fali ciśnienia, gigantyczny podmuch powietrza pędzący od epicentrum gwałtownie przechyla całe pole w jednym kierunku – kłosy zginają się gwałtownie, po czym ułamek sekundy później, gdy fala traci swoją dynamikę, powstaje próżnia. Ciśnienie drastycznie spada, a masy powietrza zaczynają z potworną siłą wracać do centrum wybuchu. W tym ułamku sekundy następuje natychmiastowy zwrot: całe pole zboża zostaje gwałtownie szarpnięte i wygięte w dokładnie przeciwną stronę, w kierunku atomowego grzyba.
Wspólnym mianownikiem łączącym te próby atomowe z kolejną częścią obrazu orędzia jest destrukcyjna siła atomu. Omawiany fragment odsłania bowiem drugie proroctwo, odnoszące się bezpośrednio do katastrofy, która rozegrała się w Czarnobylu na terenie dzisiejszej Ukrainy. Tam zniszczeniu uległ czwarty blok elektrowni, wywołując gigantyczne skażenie promieniotwórcze, które okrążyło całą planetę – dokładnie tak, jak widziała to Ida Peerdeman. Skażenie to doprowadziło do poważnych zmian w naturze ziemi, co precyzyjnie zapowiadają słowa Pani Wszystkich Narodów.
Z ust Pani Wszystkich Narodów pada wówczas dwukrotnie słowo „zepsucie”. Jak się później przekonamy, to podwójne powtórzenie dotyczy właśnie dwóch rywalizujących ze sobą potęg. W tej części objawienia skupimy się na ZSRR, natomiast na samym końcu – w ostatnim, zamykającym fragmencie orędzia – mowa będzie o Stanach Zjednoczonych.
Podwójne użycie słowa „zepsucie” dotyczy również dwóch wybuchów, które miały miejsce w bloku czwartym elektrowni w Czarnobylu – najpierw parowej, a następnie wodorowo-termicznej. W wyniku błędów operatorów moc reaktora gwałtownie skoczyła, ponad stukrotnie przewyższając normę. Woda chłodząca rdzeń natychmiast zamieniła się w gigantyczną ilość rozgrzanej pary pod potwornym ciśnieniem. Rozsadziła ona konstrukcję od środka, wysadzając w powietrze górną, betonową płytę osłonową ważącą dwa tysiące ton. Gdy reaktor został rozszarpany przez ten pierwszy wybuch, rozgrzany do tysięcy stopni cyrkon i grafit weszły w gwałtowną reakcję chemiczną z parą wodną oraz powietrzem. Doprowadziło to do natychmiastowego wydzielenia się wodoru, który po zmieszaniu z tlenem potężnie eksplodował, niszcząc dach hali elektrowni i wyrzucając radioaktywne odłamki płonącego grafitu na zewnątrz.
Rok 1986 – w którym doszło do katastrofy w Czarnobylu – stanowił absolutny szczyt i punkt krytyczny w historii atomowej rywalizacji między USA a ZSRR. Zarówno pod względem liczby produkowanych głowic, jak i przeprowadzanych testów broni jądrowej, rywalizacja osiągnęła wtedy monstrualne, niewyobrażalne rozmiary. Tragedia z 26 kwietnia była bezpośrednim produktem bezwzględnego starcia technologicznego, militarnego i prestiżowego między dwoma mocarstwami czasu zimnej wojny. Presja polityczna z Moskwy na bicie kolejnych rekordów wydajności sprawiła, że radzieccy decydenci świadomie ignorowali procedury bezpieczeństwa, a samą elektrownię oddano do użytku z poważnymi wadami konstrukcyjnymi. Wpływ owej rywalizacji przejawiał się w dążeniu za wszelką cenę do bicia rekordów produkcji energii i budowania mocarstwowego prestiżu. Czarnobylska elektrownia miała stać się największą atomową potęgą świata, dlatego ZSRR spieszył się z budową kolejnych bloków, by ogłosić sukces przed zjazdem partii komunistycznej. Z powodu tego pośpiechu blok nr 4 został oficjalnie uznany za ukończony i uruchomiony pod koniec grudnia 1983 roku, choć nie przeszedł pomyślnie kluczowego testu bezpieczeństwa, a jego wykonanie odłożono na przyszłość. Paradoksalnie to właśnie próba przeprowadzenia tego zaległego testu – podjęta ponad dwa lata później, w kwietniu 1986 roku – obnażyła wady konstrukcyjne reaktora i w wyniku błędów operatorów doprowadziła do katastrofalnego wybuchu.
Ponadto sama konstrukcja reaktora RBMK-1000 była ściśle powiązana z zapotrzebowaniem armii. Reaktory te zaprojektowano tak, aby nie tylko produkowały tani prąd dla cywilów, ale jednocześnie wytwarzały pluton-239 – kluczowy składnik do budowy radzieckich głowic nuklearnych.
 
W omawianym obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów zapowiada, że Rosja będzie czyniła wszystko dla pozoru i nastąpi całkowite odwrócenie. Następnie Ida Peerdeman widzi Ziemię i ma wrażenie, jakby owo uderzenie przeszło wokół niej. Co więcej, dodaje, że natura również ulegnie zmianie. Tym wstrząsem, po którym doszło do gwałtownego zwrotu w polityce ZSRR i wycofania się z wyścigu zbrojeń, był właśnie wybuch elektrowni w Czarnobylu. Ówczesny przywódca radziecki Michaił Gorbaczow przyznał po latach, że katastrofa ta stanowiła rzeczywisty punkt zwrotny, który ostatecznie doprowadził do rozpadu imperium, stwierdzając wprost:
„Osobiście czułem moralną odpowiedzialność, aby zakończyć wyścig zbrojeń. Ale Czarnobyl otworzył mi oczy jak nic innego: pokazał straszne konsekwencje energii jądrowej, nawet gdy jest wykorzystywana do celów niemilitarnych. Teraz można sobie znacznie wyraźniej wyobrazić, co mogłoby się stać, gdyby wybuchła bomba atomowa”.
Widzimy zatem, że władzom na Kremlu otworzyły się oczy dopiero wtedy, gdy Związek Radziecki na własnej skórze doświadczył konsekwencji nuklearnego kataklizmu, do którego w gruncie rzeczy sam doprowadził. To stwierdzenie wpisuje się w kontekst całego orędzia, gdzie spojrzenie z perspektywy cierpienia – zmuszające człowieka do upadku z wysokości i czyniące go małym – pozwala dostrzec, jak bardzo zepsuty jest ten świat. Zaledwie pół roku po Czarnobylskiej katastrofie, w październiku 1986 roku, doszło do spotkania Michaiła Gorbaczowa z prezydentem USA Ronaldem Reaganem w Reykjavíku na Islandii. To właśnie tam, mając w pamięci świeżą lekcję z wybuchu reaktora, przywódca ZSRR niespodziewanie zaproponował Amerykanom radykalne ustępstwa. Choć szczyt ten zakończył się fiaskiem z powodu nieuzgodnienia pewnych kwestii spornych, otworzył drogę do późniejszego podpisania przełomowego traktatu INF. Fizyczne, masowe niszczenie broni atomowej na mocy tego porozumienia rozpoczęło się oficjalnie latem 1988 roku.
W pierwszych chwilach po awarii w Czarnobylu Kreml bezwzględnie ukrywał przed światem prawdę. Dopiero gdy stacje pomiarowe w Szwecji wykryły przekroczenie promieniowania o około pół miliona razy, Europa i kraje bloku wschodniego zaczęły podejmować działania ochronne. Należy zaznaczyć, że choć formalnie istniał Blok Wschodni, to bezpośrednią odpowiedzialność za rażące zaniedbania ponosiły władze w Moskwie. Sowiecki aparat państwowy posłużył się cenzurą, blokadą informacji, fałszowaniem dokumentacji oraz celowym stwarzaniem złudzeń normalności – wszystko czyniono wyłącznie dla pozoru. Przez pierwsze dni udawano, że nic się nie stało, drastycznie narażając życie milionów ludzi. Mieszkańcy pobliskiej Prypeci nie mieli pojęcia o śmiertelnym promieniowaniu: przez całą sobotę dzieci bawiły się na placach zabaw, a dorośli spacerowali, wdychając skażony pył. Władze natychmiast odcięły linie telefoniczne w całym regionie, a milicja zablokowała drogi, aby nikt nie zdołał przekazać informacji do Kijowa czy za granicę.
Najbardziej cynicznym aktem dezinformacji stało się zorganizowanie 1 maja 1986 roku – zaledwie pięć dni po wybuchu – masowych pochodów z okazji Święta Pracy w Kijowie i Mińsku. Choć wiatr gnał radioaktywną chmurę prosto na Kijów, a liczniki Geigera w gabinetach komunistycznych dygnitarzy szalały, Kreml zakazał odwoływania parad. Setki tysięcy dorosłych i dzieci maszerowały godzinami w pełnym słońcu. Zrobiono to wyłącznie „na pokaz”, aby udowodnić zagranicznym korespondentom, że sytuacja jest pod pełną kontrolą. Gdy tysiące likwidatorów (strażaków, żołnierzy, robotników) zaczęło chorować, państwo podjęło systemowe kroki, by zatuszować medyczne skutki skażenia. Ministerstwo Zdrowia ZSRR wydało tajną dyrektywę nakazującą lekarzom fałszowanie kart pacjentów: zabroniono wpisywania „choroby popromiennej” jako przyczyny hospitalizacji lub zgonu. Nakazano zastępować ją ogólnymi schorzeniami, takimi jak „wegetatywna dystonia naczyniowa”, choroby serca czy zwykłe przeziębienia. Dzięki temu oficjalna radziecka statystyka mogła przez lata bezczelnie twierdzić, że w wyniku katastrofy zginęło bezpośrednio tylko 31 osób. Jednocześnie agenci KGB rekwirowali wszelkie prywatne zdjęcia i nagrania, a fotografie zniszczonego bloku nr 4 robione z helikopterów były drastycznie selekcjonowane i retuszowane. Gdy Radio Wolna Europa czy BBC próbowały informować obywateli o niebezpieczeństwie i skażeniu żywności, radzieckie stacje zagłuszające pracowały z maksymalną mocą.
Zgodnie z proroctwem z orędzia Pani Wszystkich Narodów, po wybuchu natura zmieniła się diametralnie, szczególnie w promieniu 30 kilometrów od elektrowni. W pierwszych miesiącach wysokie dawki promieniowania jonizującego wywołały u roślin i zwierząt procesy głębokiej degradacji. Sosnowy las o powierzchni około 10 kilometrów kwadratowych, rosnący najbliżej reaktora, przyjął tak gigantyczną dawkę radiacji, że wszystkie drzewa obumarły w ciągu kilku dni. Ich igły zmieniły kolor na rdzawoczerwony, przez co zyskał on miano Rudego Lasu. Skażone pnie musiały zostać zrównane z ziemią przez spychacze i zakopane w rowach. Z kolei u zwierząt hodowlanych i dzikich, które przyszły na świat w strefie wykluczenia, odnotowywano drastyczne wady genetyczne – karłowatość, gigantyzm, ślepotę, dodatkowe kończyny oraz zniekształcenia czaszek. Wśród flory dochodziło do stałych anomalii wzrostu, w wyniku których pnie i gałęzie nowych drzew rosły nienaturalnie skręcone i zdeformowane.
Warto również podkreślić, że w całym tym tragicznym wydarzeniu kluczowe znaczenie miał wiatr, który decydował o kierunku rozprzestrzeniania się radioaktywnych chmur. W obrazie orędzia widzimy zboże falujące na wietrze w lewo i w prawo. Podobnie rzecz miała się z wiatrem, który w dramatyczny sposób zmienił trajektorię opadu nuklearnego. Zaraz po awarii w elektrowni wiatr wiał w kierunku wschodnim, spychając skażenie prosto na Kijów. Wtedy jednak nastąpił gwałtowny zwrot – prądy powietrzne skierowały chmurę promieniotwórczą na północny zachód, by ostatecznie pchnąć ją w głąb Europy. Pył radioaktywny przesunął się właściwie nad całą Półkulą Północną, co niezwykle koresponduje z obrazem z orędzia Pani Wszystkich Narodów, w którym Ida Peerdeman widzi, jak glob wykonuje jeden szybki obrót. Jak się przekonamy w dalszych częściach orędzia, widząca wraz z Panią Wszystkich Narodów będą stały właśnie nad tym obszarem, w okolicy bieguna magnetycznego oraz geograficznego Ziemi – na szczycie półkuli, która została w szczególny sposób dotknięta nuklearnym skażeniem.
 
Chmura za sprawą wiatru przemieściła się nad niemal całą Europą oraz Azją, obejmując zarówno blok wschodni, jak i zachodni czasów zimnowojennych. Zatem ucierpieli z powodu tej katastrofy wszyscy, tak wschód, jak i zachód.
W Polsce, która znalazła się wśród krajów najbardziej dotkniętych opadem radioaktywnym, wdrożono masowe podawanie płynu Lugola. Przyczyniło się to znacząco do złagodzenia skutków skażenia i ograniczyło późniejszy rozwój chorób tarczycy. Należy tutaj wspomnieć, że Polska będąca w bloku wschodnim – abstrahując od faktu, że znalazła się w nim przymusowo – otrzymała od władz ZSRR kategoryczny zakaz powszechnego stosowania płynu Lugola. Celem Moskwy było ukrycie prawdy i pokazanie przed światem, że katastrofa czarnobylska nie jest poważna. Jednak władze PRL złamały ten zakaz, podając ten preparat około 17 milionom obywateli, w tym 95 procentom dzieci.
W tym miejscu niezwykle aktualna staje się jedna z nauk Chrystusa, aby nie rzucać świniom swoich pereł, bo je podepczą, a darczyńcę rozerwą (Mt 7, 6). Nie można oddawać suwerenności tyranom, gdyż ta tyrania obróci się prędzej czy później przeciwko nam samym.
Katastrofa w Czarnobylu miała również poważne konsekwencje dla żywności. Promieniotwórcze skażenie zmieniło podstawowe produkty spożywcze w śmiertelne zagrożenie. Obraz falującego w widzeniu zboża zyskuje teraz porażający, realny wymiar. Przypomnijmy, że gdy Ida Peerdeman widzi falujące zboże, Pani Wszystkich Narodów wypowiada dwukrotnie słowo „zepsucie”.
Po ewakuacji ludności z okolic Czarnobyla w maju i czerwcu 1986 roku uprawy zostały porzucone. Gleba, woda i rośliny w tym rejonie były tak silnie napromieniowane, że wjazd na pola groził śmiercią. Żniwa w strefie zamkniętej zostały całkowicie odwołane, a setki tysięcy hektarów ziarna po prostu obumarły i zgniły na polach.
Bezwzględną trucizną w pierwszych tygodniach stały się warzywa o szerokich liściach, takie jak sałata, szpinak, kapusta, szczypiorek, natka pietruszki oraz jarmuż. W krajach Europy Zachodniej rządy wprowadziły bezwzględny zakaz sprzedaży i jedzenia tych warzyw. Całe plony były traktowane jak odpad promieniotwórczy i masowo niszczone na polach. Skażeniu uległo również mleko. Krowy pasące się na skażonych trawach błyskawicznie chłonęły toksyczne izotopy, które natychmiast przenikały do nabiału
 
Przejdźmy teraz do kolejnego fragmentu omawianego orędzia. Pani Wszystkich Narodów, zwracając się do Idy Peerdeman, stwierdza, że Chrystusa już nie ma, na co widząca reaguje lękiem i gorączkowym poszukiwaniem Go. Scena ta bezpośrednio koresponduje z trzecią boleścią Maryi, odnoszącą się do wydarzenia z życia Świętej Rodziny, gdy dwunastoletni Jezus zgubił się w tłumie. W czasie nieobecności swojego Syna Maryja cierpi, jednak ta boleść zanika, kiedy odnajduje Go po trzech dniach w świątyni. Podczas tej rozłąki doświadcza Ona bolesnego okresu duchowej ciemności. Skoro na ziemi brakuje wówczas Bożego Światła, w Jej sercu zaczyna panować duchowy mrok.
Gdy zestawimy to ewangeliczne wydarzenie z omawianym orędziem, widzimy uderzające podobieństwo. Podczas katastrofy w Czarnobylu to ludzie, podobnie jak Ida Peerdeman i Maryja, odczuwali lęk i trwogę. Okazuje się, że te trzy dni ciemności korespondują z faktami meteorologicznymi z 1986 roku.
Choć skażenie w skali kontynentu przemieszczało się przez blisko dwa tygodnie, to z perspektywy pojedynczego państwa chmura radioaktywna przysłaniała niebo przez około trzy dni. Dla większości krajów europejskich przejście najgęstszego, najbardziej skoncentrowanego rdzenia tego nuklearnego opadu trwało zazwyczaj właśnie tyle czasu. Gdy wiatr pchał skażone powietrze dalej, atmosfera nad danym krajem stawała się wolna od głównej fali, a opad przemieszczał się nad inny obszar. Należy jednak zaznaczyć, że sama liczba trzech dni nie jest tak istotna, jak samo doświadczenie duchowego okresu ciemności.
Zatem dla każdego z tych narodów nastał duchowy, trzydniowy okres ciemności, podczas którego wśród ludzi panował paraliżujący strach i panika. Ludzie z obawy przed napromieniowaniem nie wiedzieli, co mają robić ani co mają jeść. Każdy rozpaczliwie starał się zdobyć jakąkolwiek bezpieczną żywność. Nikt nie był w stanie przewidzieć, jakie skutki dla nich i ich rodzin będzie mieć ta katastrofa.
Podczas owego mrocznego czasu wielu zaczęło szukać Chrystusa idąc do kościoła, który jest domem modlitwy. Przesłaniem płynącym z tych trudnych przeżyć, których z pewnością każdy z nas zaznał w życiu, jest wezwanie, by podążać za Chrystusem i kierować kroki ku Kościołowi. To właśnie tam, zbliżając się do Boga, można odnaleźć duchowe Światło, które rozproszy wszelki mrok.
Przesłanie to znalazło swoje bezpośrednie odzwierciedlenie w ówczesnej rzeczywistości. Podczas katastrofy w Kijowie, Mińsku oraz w mniejszych miastach wokół strefy wykluczenia cerkwie z dnia na dzień zapełniły się wiernymi. Osoby, które przez lata ukrywały swoją wiarę przed ateistycznym reżimem, zaczęły masowo chrzcić dzieci, spowiadać się i zamawiać nabożeństwa o zdrowie. Wśród ewakuowanych mieszkańców zrodził się głęboki kult religijny. Po latach w cerkwi w Czarnobylu namalowano nawet słynną ikonę „Czarnobylski Zbawiciel”, na której obok Jezusa, Maryi i Jana Chrzciciela przedstawiono dusze zmarłych likwidatorów oraz spalone wybuchem sosny – jako namacalny dowód, że w tym potwornym mroku ludzkość odnalazła Boga.
Podobnie działo się w Polsce. Gdy radio i telewizja podały lakoniczne komunikaty o awarii, a rodzice w panice biegli do przychodni po płyn Lugola, wieczorami kościoły w całym kraju przeżywały prawdziwe oblężenie. Tłumy masowo uczestniczyły w nabożeństwach majowych, szukając Boga.
Należy tutaj zwrócić uwagę, że gdyby człowiek szukał Światła Bożego na co dzień i przestrzegał Jego woli, do takiej katastrofy jak w Czarnobylu nigdy by nie doszło. Niestety, zazwyczaj jest tak, że dopiero w chwilach ciemności i strachu zaczynamy Go szukać i idziemy do świątyni – jednak wtedy jest już po fakcie. Pewnych rzeczy nie da się już cofnąć.
 
Jeśli spojrzymy na trzecią boleść Maryi w kontekście Pani Wszystkich Narodów – która jest naszą Matką – dostrzeżemy, że to nasza nieobecność w świątyni staje się źródłem Jej cierpienia, gdyż nie może nas znaleźć tam, gdzie odnalazła swojego Syna. We wcześniejszym fragmencie orędzia widzieliśmy Panią Wszystkich Narodów przebywającą w mroku, który oznaczał upadek duchowy człowieka. Taki stan jest całkowitym zagubieniem ludzkości, z powodu którego Pani Wszystkich Narodów cierpi i płacze, co widzimy w obrazie orędzia.
Pani nie widzi nikogo w kościele. Wszystkie ławki są puste, co jawnie pokazuje, że nikt nie szuka Światła Bożego, dopóki w jego życiu wszystko układa się pomyślnie. Wspomniana w Ewangelii przypowieść Jezusa o uczcie również dowodzi, że zaproszeni goście zlekceważyli gospodarza i nie przyszli na biesiadę, ponieważ było im dobrze w ich codziennych sprawach.
Człowiek zatracił się w duchu tego świata i nie można go znaleźć w świątyni, co stanowi fundamentalny dramat. Skoro ludzkość nie szuka duchowego Światła i ostentacyjnie odwraca się od Niego, dla ludzi nie ma już Chrystusa na świecie. Zatem nie ma Tego, który wziąłby na siebie nasze przekleństwa będące konsekwencją złamania przez nas przymierza ze Stwórcą. Dlatego owe konsekwencje spadają bezpośrednio na nas – czego tragicznym dowodem stała się katastrofa w Czarnobylu. Wszystko, co działo się wokół elektrowni przed katastrofą i po niej, było bezpośrednim wynikiem chaosu oraz nieprzestrzegania prawa, a więc przejawem braku Światła.
 
 
Przyjrzyjmy się teraz z perspektywy biblijnej łanowi zboża, który w obrazie orędzia faluje na wietrze. Obraz nawiązuje do Ewangelią według św. Mateusza (Mt, 11,7-15).

Mt 11,7-15
11,7. Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? 
11,8. Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. 
11,9. Po coście więc wyszli? Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. 
11,10. On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. 
11,11. Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on. 
11,12. A od czasu Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie doznaje gwałtu i ludzie gwałtowni zdobywają je. 
11,13. Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana. 
11,14. A jeśli chcecie przyjąć, to on jest Eliaszem, który ma przyjść. 
11,15. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Jezus, przemawiając do ludu, mówi o Janie Chrzcicielu, który bezkompromisowo wytykał ludziom grzech, pełniąc przy tym rolę proroka Bożego. Stoi on w jawnym kontraście do kapłanów świątyni jerozolimskiej, przyrównanych przez Jezusa do kołyszącej się na wietrze trzcinie. W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów mowa jest jednak o kołyszącym się na wietrze łanie zboża, który oznacza tym razem kapłanów Kościoła chrześcijańskiego. Podobnie bowiem jak kłosy rodzą ziarno na chleb dla głodnych, tak duchowni wydają wiernym pokarm, będący chlebem duchowym. Jest on bezpośrednim symbolem Słowa Bożego, które stanowi dla nas naukę oraz Światło. Sam Chrystus przypomina przecież, że nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym Słowem, które pochodzi z ust Bożych (Mt 4, 4).
Ów łan zboża, który dostrzegamy w obrazie orędzia, odnosi się jednak przede wszystkim do hierarchów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, odrzucających zwierzchnictwo papieża. Tak jak po awarii w Czarnobylu łany zbóż pozostały niezebrane i po prostu zgniły na pniu, tak zepsuciu uległo słowo duchownych prawosławnych. Zamiast głosić czyste Słowo Boże – wzorem Jana Chrzciciela – przekazywali oni jedynie to, co w danej chwili przynosiło im osobiste korzyści. Dokładnie tak, jak dawni kapłani jerozolimscy, którzy dzięki układom z władzą rzymską zachowywali swoje przywileje, tak cerkiewna hierarchia poprzez kompromis z radzieckim reżimem utrzymywała swoje przywileje i wygodne życie.
W poprzednim fragmencie wskazaliśmy, że Jan Paweł II pragnął udać się do ZSRR z misją pokojową, na co tamtejsza hierarchia kategorycznie nie wyraziła zgody. Przypomnijmy w tym miejscu słowa Chrystusa: „Kto przyjmuje tego, kogo Ja posyłam, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał” (J 13, 20). Rosyjska Cerkiew Prawosławna, nie przyjmując papieża, stała się w ten sposób jedynie instytucją pozbawioną Ducha Bożego.
Pani Wszystkich Narodów zapowiedziała, że Rosja będzie robić wszystko na pokaz, co ma swoje odzwierciedlenie również w działalności tamtejszego duchowieństwa prawosławnego. Tamtejsi kapłani – wzorem dawnej hierarchii z Jerozolimy – stwarzali jedynie pozory pobożności dla własnych, cynicznych celów, instrumentalnie wykorzystując wiernych.
W czasie zimnej wojny oficjalny Rosyjski Kościół Prawosławny (Patriarchat Moskiewski) zachowywał się jak lojalne i w pełni kontrolowane narzędzie radzieckiej polityki zagranicznej oraz propagandy państwowej.
Po okresie krwawych prześladowań z lat 20. i 30. XX wieku, w 1943 roku Józef Stalin zawarł z Cerkwią pragmatyczny sojusz – odzyskała ona legalność w zamian za absolutną uległość wobec ateistycznego reżimu. Ta specyficzna symbioza trwała przez całą zimną wojnę. Na arenie międzynarodowej Patriarchat Moskiewski służył jako narzędzie radzieckiej dyplomacji i wywiadu, realizując cele geopolityczne Kremla. Hierarchowie byli niezwykle aktywni w sterowanych przez Moskwę ruchach pacyfistycznych; uczestniczyli w międzynarodowych konferencjach, gdzie promowali radzieckie inicjatywy rozbrojeniowe, głośno potępiając „amerykański imperializm” czy doktrynę nuklearną NATO, milcząc jednocześnie na temat sowieckich inwazji.
W 1961 roku, za zgodą i przy wsparciu Kremla, Patriarchat Moskiewski wstąpił do Światowej Rady Kościołów (ŚRK). Głównym celem delegatów w szatach duchownych było blokowanie wszelkich rezolucji potępiających łamanie praw człowieka i wolności religijnej w bloku wschodnim. Każdy biskup czy wyższy hierarcha musiał przejść weryfikację państwową, a wielu z nich stało się bezpośrednimi współpracownikami KGB. W archiwach zachowały się raporty dowodzące, że kuria metropolitalna zmuszała księży do łamania tajemnicy spowiedzi i donoszenia na wiernych o postawach antyradzieckich.
Jednak ta oficjalna, lojalna wobec Kremla hierarchia nie reprezentowała całego chrześcijaństwa na Wschodzie. W czasie zimnej wojny w ZSRR istniał potężny, podziemny ruch tzw. Cerkwi Katakumbowej. Byli to prawosławni chrześcijanie, którzy nie uznali kompromisu z komunistami, uważając oficjalny patriarchat za instytucję zdradziecką. Odprawiali oni tajne nabożeństwa w prywatnych domach, lasach i piwnicach, za co groziły im wieloletnie wyroki w łagrach.
 
Prorok Izajasz mówi o wielkiej próbie (Iz 17, 5-6), jakiej zostanie poddany Lud Boży. Słowa te niezwykle korespondują z losem tych kapłanów prawosławnych, którzy nawet w obliczu najcięższego cierpienia nie zeszli z Drogi Bożej. Prorok zapowiada, że takich niezłomnych pozostanie niewielu, przyrównując ich do pojedynczych kłosów pozostawionych na polu po żniwach lub do nielicznych oliwek po zbiorach, które zachowały się na samym czubku drzewa.

Iz 17,5-6
17,5. I stanie się tak, jak kiedy żniwiarz chwyta w garść zboże na pniu, a ramię jego ścina kłosy; i jak gdy zbierają kłosy w dolinie Refaim,
17,6. tak że zostaje na niej pokłosie; albo jak przy otrząsaniu oliwki: zostają dwie lub trzy jagody na samym wierzchołku, cztery lub pięć na gałęziach owocowego drzewa – wyrocznia Pana, Boga Izraela.

W kontekście kapłanów rosyjskiej Cerkwi prawosławnej owymi ściętymi kłosami będą kapłani, którzy wszystko czynią na pokaz. Z kolei ci, którzy nie zdradzili Boga, odnoszą się do tak zwanej Cerkwi Katakumbowej.
Kapłani dawnej świątyni jerozolimskiej są wiernym obrazem dzisiejszych hierarchów moskiewskich, ale nie tylko. Podobnych pasterzy jest wielu także w Kościele katolickim, co stanowczo próbowali zmienić papież Paweł VI oraz późniejszy Jan Paweł II. Elita kapłańska w Jerozolimie w czasach Chrystusa postępowała dokładnie w ten sam sposób: dopasowywała się do pogańskiego systemu i kolaborowała z nim w stopniu absolutnym. W I wieku n.e. urząd arcykapłana przestał być świętą, dożywotnią funkcją religijną, a stał się najbardziej dochodowym i skorumpowanym stanowiskiem politycznym w Judei. Według Prawa Mojżeszowego funkcję tę sprawowało się dożywotnio z racji pochodzenia z rodu Aarona. Rzymianie oraz ich król-wasal Herod Wielki całkowicie to zmienili. Rzymscy namiestnicy – tacy jak Poncjusz Piłat – mianowali i odwoływali arcykapłanów według własnego uznania, aby nikt nie zyskał zbyt dużej władzy nad ludem. Stanowisko to trafiało do tego, kto zaoferował największą łapówkę, przez co wielu zwierzchników utrzymywało się na urzędzie zaledwie rok.
Zarówno w czasach ziemskiej misji Chrystusa (układ Sanhedrynu z Rzymem), w okresie zimnej wojny (symbioza Cerkwi z KGB), jak i we współczesnej Rosji, mechanizm zachowania elity religijnej jest zawsze taki sam: fasadowa religijność nakierowana na zysk i ochronę własnej pozycji poprzez absolutną lojalność wobec silniejszej władzy politycznej. W czasach sowieckich władze dbały o to, by lojalni wobec KGB biskupi żyli na najwyższym poziomie. Przydzielano im państwowe limuzyny, pałacowe rezydencje, prawo do zakupów w zamkniętych sklepach dla komunistycznych dygnitarzy oraz ekskluzywne wyjazdy do zagranicznych kurortów.
Dziś ów przepych eksplodował ze zdwojoną siłą. Obecny patriarcha Cyryl, będący w czasach radzieckich tajnym współpracownikiem KGB o pseudonimie „Michajłow”, stał się symbolem niewyobrażalnego wręcz bogactwa. Głośne były afery z wymazywaniem z jego oficjalnych zdjęć luksusowego zegarka wartego 30 tysięcy dolarów, a sam patriarchat dysponuje luksusowymi jachtami, prywatnymi odrzutowcami i ociekającymi złotem rezydencjami.
Widzimy zatem, że rosyjska Cerkiew prawosławna w swoim oficjalnym wydaniu nie jest Domem Bożym, ale jedynie pozorną świątynią. Z danych statystycznych dowiadujemy się, że coraz mniej Rosjan uczęszcza na nabożeństwa, a ławki w tamtejszych cerkwiach świecą pustkami. Ludzie żyjący w skrajnej biedzie nie chcą oglądać takiego przepychu i słuchać propagandy sączącej się z ust tych kapłanów. Miejsce Ducha Bożego zastąpił w Rosji duch realizmu, który zresztą coraz mocniej infekuje także Zachód. Ludzie zaczynają wierzyć jedynie w to, co widzą swoimi cielesnymi oczami. Nie jest to wyłącznie ich wina, ale przede wszystkim pasterzy, którzy porzucili swoją ewangeliczną misję, a Kościół potraktowali jako przestrzeń wygodnego i dostatniego życia.
Na świecie istnieje wiele duchów – każda myśl, każde słowo jest duchem. Wielka walka toczy się o to, którego z nich wybierzemy: tego, który daje życie wieczne, czy tego, który prowadzi do przemijania, rozkładu i śmierci – ducha uczynionego ludzką ręką.
 
Chrystus powiedział o Janie Chrzcicielu, że jest prorokiem, a nawet kimś więcej – to zapowiadany Eliasz, który bezpośrednio zwiastuje przyjście Mesjasza. Choć teksty biblijne nie przynoszą obfitych szczegółów na jego temat, wyłania się z nich obraz postaci o niezwykle ostrym, palącym niczym ogień języku. Jan bezkompromisowo obnażał grzechy ludu Bożego, nie oszczędzając przy tym ówczesnych elit religijnych. W gwałtownych słowach przyrównał saduceuszy i faryzeuszy do „plemienia żmijowego” (Mt 3,7-10). To właśnie ta bezkompromisowość i twarde słowo zjednały mu ogromne poważanie wśród ludu.
W swojej misji Jan Chrzciciel pozostawał całkowicie niezależny od jakiegokolwiek człowieka. Zarówno jego ubiór, jak i codzienne pożywienie zapewniała mu natura – świat stworzony bezpośrednio przez Boga. Istnieje tu zachwycająca analogia do Księgi Rodzaju, w której Bóg przyprowadził do Adama wszystkie zwierzęta. W podobny sposób Stwórca przyprowadzał stworzenia do Jana na pustyni, dzięki czemu prorok zyskał odzienie z sierści wielbłądziej oraz pokarm w postaci dzikiego miodu i szarańczy. Żyjąc poza ludzką cywilizacją, karmiony i odziewany bezpośrednio przez Boga, Jan stał się Jego autentycznym prorokiem i surowym głosem.
Chrzcząc ludzi w wodach Jordanu, Jan pragnął wzbudzić w nich głęboką bojaźń Bożą. Akt ten stanowił czytelne nawiązanie do potopu z czasów Noego, który niegdyś zmył z powierzchni ziemi wszelką nieprawość. W tym ujęciu chrzest zyskiwał charakter ostrzeżenia przed katastrofą i gniewem Bożym, jaki może spaść na niepokornych grzeszników. Jednocześnie – analogicznie do wód potopu – rzeka miała moc obmywania z nieprawości, stając się narzędziem oczyszczenia z grzechów.
Warto w tym miejscu zauważyć, że współczesny chrzest znacznie różni się od tego z czasów biblijnych. Pierwotnie polegał on na całkowitym zanurzeniu człowieka w wodzie. Towarzyszące temu fizyczne wrażenie tonięcia i otarcia się o śmierć miało wstrząsnąć chrzczonym, wzbudzić w nim zbawienną bojaźń Bożą i ostatecznie skłonić go do radykalnej zmiany dotychczasowego postępowania.
Jan Chrzciciel niestrudzenie głosił bliskość nadchodzącego Królestwa Bożego i wzywał lud do opamiętania. Poprzez swoją misję chciał uświadomić ludziom, że Bóg może nadejść w każdej chwili. Gdyby zaś w momencie Jego przyjścia na świecie panował moralny upadek, ludzkość czekałby tragiczny los, podobny do tego, jaki spotkał pokolenie potopu za czasów Noego.

Mt 3,7-10
3,7. A gdy widział, że przychodzi do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? 
3,8. Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, 
3,9. a nie myślcie, że możecie sobie mówić: „Abrahama mamy za ojca”, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. 
3,10. Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone.

Przyjrzyjmy się słowom Chrystusa, które podczas przemowy do ludu wypowiedział w odniesieniu do Jana Chrzciciela:

Mt 11,11. Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on. 

Są to słowa, które do dziś pozostają niezwykle kontrowersyjne i wokół których narosło wiele mitów. Przekonamy się jednak, że wpisują się one doskonale w misję oraz całokształt nauczania Jezusa.
Tłumaczenia powyższego wersetu z greckiego oryginału w powszechnych przekładach Pisma Świętego jest podobne. Zawiera ono jednak pewne zniekształcenia, które na pierwszy rzut oka są subtelne, ale – jak zobaczymy – diametralnie wpływają na rozumienie tekstu.
Przyjrzyjmy się najpierw oryginalnemu czasownikowi „ἐγήγερται” (egēgertai), tradycyjnie tłumaczonemu jako „powstał”. Słowo to jest formą czasownika „egeirō”, który oznacza: „został wzbudzony”, „został wskrzeszony” lub „podniesiony”. W Starym Testamencie zawsze Bóg wzbudza proroków. Skoro sam Chrystus mówi o Janie Chrzcicielu jako o proroku, logiczne jest, że musiał on zostać wzbudzony przez Ojca. Pierwsza część omawianego wersetu powinna zatem brzmieć:
 
„Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie został wzbudzony przez Boga większy od Jana Chrzciciela (..).”.
 
Zanim przejdziemy do analizy drugiej części tej wypowiedzi, należy podkreślić kluczowy fakt historyczny: w starożytnym języku greckim teksty Ewangelii spisywano bez znaków interpunkcyjnych oraz bez rozróżnienia na wielkie i małe litery. Najstarsze i najważniejsze kodeksy biblijne (z IV i V wieku, np. Kodeks Synajski czy Kodeks Watykański) zostały napisane w całości majuskułą (uncjałą) – czyli ciągłym tekstem złożonym wyłącznie z wielkich liter, pozbawionym przerw między wyrazami. Małe litery (minuskułę) wprowadzono do greki dopiero w IX wieku n.e., czyli kilkaset lat po spisaniu Nowego Testamentu.
Z punktu widzenia współczesnej ortografii, która poprzez wielką literę wyraża szacunek do Boga (tzw. maiestaticum), takie rozróżnienie jest dla nas naturalne. Jeśli jednak bezkrytycznie przyjmujemy późniejsze decyzje edytorów, mogą wkraść się błędy zaciemniające prawdziwe przesłanie Chrystusa. Podczas tłumaczenia należy więc zawsze zwracać szczególną uwagę na kontekst całej Ewangelii. Zapiszmy teraz ten werset w sposób, który oddaje jego rzeczywisty sens, a następnie odsłonimy płynące z niego przesłanie:
 
„Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie został wzbudzony przez Boga większy od Jana Chrzciciela. Lecz Ten najmniejszy, w Królestwie Niebieskim większy jest niż on”
 
W większości oficjalnych przekładów całkowicie pomija się obecny w tekście greckim rodzajnik, który powyżej przetłumaczyliśmy z wielkiej litery jako „Ten”. W oryginale zdanie to zaczyna się od słów: „ὁ δὲ μικρότερος…” (ho de mikroteros…).
Słowo „ὁ” (ho) to w gramatyce greckiej rodzajnik. Jednak w wielu miejscach Ewangelii – a szczególnie w specyficznym stylu ewangelisty Mateusza – gdy po rodzajniku stoi spójnik „δὲ” (de – zaś/natomiast), cała ta zbitka nie oznacza po prostu „a ten”, lecz działa jako zaimek wskazujący o silnym zabarwieniu osobowym. Właściwy przekład brzmi: „Ten zaś…”, „Właśnie Ten…” lub „On natomiast…”. Jezus używa tu konstrukcji, która wskazuje na konkretną, bliską osobę – na samego Siebie.
W Ewangelii Chrystus bardzo często mówi o sobie w trzeciej osobie. Najpowszechniejszym tego przykładem jest tytuł „Syn Człowieczy”, który pojawia się w tekście natchnionym ponad 80 razy. W niemal każdym przypadku Jezus posługuje się nim, by z dystansu opisać swoje przyszłe cierpienie, ziemską misję lub niebiańską chwałę. Dla przykładu, w ten sam sposób tłumaczy istotę swojej misji polegającej na byciu małym na ziemi:
 
„…tak jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20,28).
 
W zrekonstruowanym wersecie (Mt 11,11) po słowie „najmniejszy” celowo wstawiliśmy przecinek. Choć nie jest on konieczny, to w języku polskim nadaje słowom Chrystusa właściwą wyrazistość, izolując i chroniąc właściwy sens wypowiedzi.
Mając tak przygotowany przekład Jego słów, możemy w pełni zgłębić ich znaczenie. Chrystus wskazuje, że wśród proroków nie został wzbudzony przez Boga większy niż Jan Chrzciciel, dodatkowo nazywając go Eliaszem, który zwiastuje nadejście Zbawiciela. Jan Chrzciciel otrzymał zatem misję potężniejszą niż prorocy Starego Przymierza – poza tym, że był prorokiem, stał się bezpośrednim zwiastunem Chrystusa, wskazując, że to On jest Zbawicielem.
Niektórzy mogliby się oburzyć: czyż sam Chrystus nie jest większy od Jana? Oczywiście, że tak, ale Jezus jest wcieleniem Boga. Jako Ten, który sam wzbudza innych do życia, nie może mówić o sobie, że został „wzbudzony przez Boga” w taki sam sposób, jak zostali przez Niego wzbudzeni prorocy.
Ponadto odwiecznym zamysłem Ojca było, aby Chrystus stał się na tym świecie najmniejszym – co stanowi fundament Jego późniejszej misji. Jezus wielokrotnie powtarza, że ci, którzy staną się mali na ziemi, będą wielcy w Królestwie Niebieskim. Wzywa nas do naśladowania Go w tym.
W głównej mierze chodzi tutaj o pokorę. To ona sprawia, że człowiek staje się zdolny do słuchania i przyjmowania Bożej nauki. Przeciwieństwem tej postawy jest pyszny „duch realizmu”. Człowiek opanowany przez tego ducha staje się bogiem dla samego siebie. Uważa, że wszystko zależy wyłącznie od niego, przez co zamyka się na głos Prawdy, przekonany o własnej nieomylności.
Obraz ten odnajdujemy w orędziach Pani Wszystkich Narodów, przekazanych widzącej Idzie Peerdeman. W grocie widzi ona rzesze ludzi, których Pani Wszystkich Narodów nazywa swoimi „najmniejszymi”. To autentyczni naśladowcy Chrystusa. Cechuje ich pokora, która pozwala im uznać własny grzech, pragnąć poprawy i z poddaniem przyjmować Boże pouczenia. Natomiast poza grotą Ida Peerdeman spotyka ducha realizmu, który jest namacalny i dostrzegalny.
Widzimy zatem uderzającą spójność: słowa z Mt 11,11 idealnie współbrzmią z całym ewangelicznym przesłaniem i orędziem Pani Wszystkich Narodów. Jezus – będąc największym w Niebie – dla człowieka i jego zbawienia musiał stać się najmniejszym na ziemi. Tylko tacy ludzie, jak pokazuje to treść orędzia, zdolni są słuchać i właściwie widzieć tak Jezusa, jak i Panią Wszystkich Narodów. Osoby pyszne zawsze wiedzą lepiej, dlatego nie tylko Ich odrzucają, ale wręcz z Nimi walczą.
 
W świetle tych rozważań Pani Wszystkich Narodów jawi się jako postać, której misja jest analogiczna do powołania Jana Chrzciciela. W swoich orędziach bezkompromisowo wytyka Ona światu błędy i wzywa ludzkość do opamiętania. Wypełnia tym samym rolę proroka, a zawarte w Jej przekazach zapowiedzi systematycznie się realizują. Towarzyszący objawieniom obraz przedstawia Panią Wszystkich Narodów w ciemnym kręgu, który obrazuje stan duchowy ludzkości. Wskazuje to wyraźnie, że obecne czasy przypominają epokę Jana Chrzciciela. Aby uniknąć totalnej katastrofy, konieczna jest zatem interwencja Boga – nadejście Oswobodziciela z grzechu, który ma być Światłem świata.
Aby jednak Jezus mógł zrealizować dzieło zbawienia człowieka, najpierw sam musiał podjąć drogę pokonania zła – tę samą, którą musi przejść każdy z nas. Potwierdza to moment Jego chrztu w Jordanie, gdy zstępuje na Niego Duch Święty. Dopiero od tej chwili, gdy przeszedł próbę kuszenia na pustyni, Chrystus mógł zacząć realizować swoją misję na świecie. Nic więc dziwnego, że gdy zbliża się do Jana, aby przyjąć chrzest, prorok początkowo się wzbrania, uznając raczej własną potrzebę oczyszczenia. Jezus wyjaśnia jednak, że przejście tej ścieżki jest konieczne, by dopełnić wszystkiego, co należy do sprawiedliwości – tak, aby pozostawić nam doskonały wzór do naśladowania. Dzięki temu każdy z nas może stać się do Niego podobny.
Chrystus głosi również, że od czasów Jana Chrzciciela Królestwo Niebieskie zdobywane jest przez ludzi gwałtownych – czyli walecznych, którzy podjęli zdecydowaną walkę z własnymi słabościami. Tylko tacy gwałtownicy, systematycznie zwalczający zło we własnym sercu, mogą do niego wejść. Po to właśnie został założony Kościół, abyśmy mogli stale oczyszczać swoje wnętrze. Na tym polega zasadnicza rola tej wspólnoty: w trakcie całego procesu czas zostaje dla nas jakby zatrzymany, gdyż każde przewinienie niosłoby za sobą natychmiastowe cierpienie i śmierć. W tym okresie, o ile aktywnie pracujemy nad swoimi grzechami, sprawiedliwość Boża na nas nie spada – otrzymujemy czas na poprawę, a Chrystus wyjątkowo bierze na siebie nasze przekleństwa. Prawda ta ma swoje korzenie w Starym Testamencie, w wydarzeniu, gdy Bóg zatrzymał bieg słońca i księżyca, aby Jozue wraz z synami Izraela mogli usunąć grzech z Ziemi Świętej (Joz 10,12-14).
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na kolejny ważny fakt. W proroctwie Chrystusa o końca świata i Jego ponownym przyjściu, zwiastunem poprzedzającym te wydarzenia ma być ogień spadający z nieba. Element ten bezpośrednio odsyła nas do postaci Eliasza, który jako prorok miał władzę nad tym żywiołem. Eliasz potrafił sprowadzić płomienie mocą swojego słowa, czego dowodem jest relacja z 2 Księgi Królewskiej, gdy na jego rozkaz ogień strawił wysłane przeciw niemu oddziały żołnierzy (2 Król 1,9-12). Stary Testament wprost definiuje go jako tego, który dysponował tą potęgą – Księga Syracha podsumowuje jego misję słowami: „Powstał Eliasz, prorok jak ogień, a słowo jego płonęło jak pochodnia (…)”.
Ogień ten symbolizuje Bożą sprawiedliwość i Jego karzące ramię, które dzięki orędownictwu Pani Wszystkich Narodów zostaje powstrzymane. W ten sposób Jej misja daje człowiekowi czas na nawrócenie. Gdyby nie Jej wstawiennictwo, sprawiedliwy gniew Boga już dawno dotknąłby ludzkość. To Ona, wypraszając u Stwórcy łaskę czasu, kiedy człowiek odwrócił się od Chrystusa, jawi się jako „Pani czasu”. Podobnie w Kanie Galilejskiej – to Maryja wskazała moment, w którym miała się rozpocząć publiczna działalność Chrystusa, przypieczętowana pierwszym cudem. W ujęciu symbolicznym niesmaczne wino, a następnie jego całkowity brak, obrazują ciemność czasów pozbawionych Słowa Bożego. W tej duchowej nocy to właśnie Maryja wyznacza czas na objawienie się misji Chrystusa, którego Słowo staje się dla ludzkości winem najlepszego gatunku.
Gdy mówimy o Pani Wszystkich Narodów jako o zwiastunie zapowiadającym nadejście Jezusa, mamy na myśli Jego powtórne przyjście – jednak nie w ciele materialnym, lecz w wymiarze duchowym. W kontekście symboliki ognia warto zwrócić uwagę na Jej szaty: złotą przepaskę, złotą chustę na głowie oraz promieniujące za Jej postacią światło, przypominające kulę ognia. Prorok Eliasz w tradycji biblijnej był stale utożsamiany z tym żywiołem, a u kresu ziemskiej drogi został zabrany do nieba w ognistym rydwanie (2 Król 2,11).
Ponowne przyjście Chrystusa nieodwołalnie wiąże się z sądem, a co za tym idzie – z kresem ziemskiego czasu. W tym ujęciu nie chodzi jednak wyłącznie o spektakularną, materialną zagładę ziemi, lecz przede wszystkim o moment śmierci konkretnego człowieka, będący początkiem jego egzystencji w rzeczywistości duchowej. To właśnie wtedy, po opuszczeniu ciała, nad duszą dokonuje się sąd szczegółowy, na którym zapada ostateczna decyzja o jej losie. Perspektywa ta w niczym nie zaprzecza jednak prawdzie o ostatecznym końcu świata, kiedy to jednocześnie cała ludzkość po śmierci cielesnej ujrzy Go przychodzącego w obłokach w otoczeniu aniołów, a dopełnieniem dziejów stanie się sąd powszechny.

Wtedy widzę bardzo ładny obraz. Wchodzimy znowu do tej groty i widzę, jakby wszystkie owoce i bogactwa ziemi zostały w niej złożone. Teraz Pani ma bardzo radosny wyraz twarzy i mówi do mnie:
„Będziemy dzielić”.
Ale wtedy naraz Pani staje się bardzo poważna i mówi:
„Taki był Duch, którego nie zrozumieli”.
A tymczasem wydaje się, jakby Ona rozdzielała.
Teraz Pani pozwala mi widzieć pusty krzyż i kładzie go płasko na podłodze groty.

Przesłanie płynące z orędzia Pani Wszystkich Narodów bezpośrednio nawiązuje do biblijnej historii Góry Błogosławieństw. To z jej szczytu spływały na wspólnotę synów Izraela strumienie Bożego błogosławieństwa – pod warunkiem, że lud dochowywał wierności Przymierzu. Ta starotestamentalna zasada pozostaje niezmienna: Boża pomyślność zawsze towarzyszy Bożemu ludowi, który w codziennym życiu wybiera dobro. Jednak jeśli znaczna część wspólnoty wiernych lub społeczeństwa łamie Boże prawo, konsekwencje tego grzechu dotykają wszystkich. Przykłady te ukazują, jak kluczowa jest duchowa czujność oraz niszczenie zła w zarodku, zanim rozprzestrzeni się ono na całe otoczenie. Będąc ludem Bożym, każdy z nas uczestniczy w planie zbawczym Boga i każdy staje się Jego prorokiem, dlatego ma obowiązek strzec swoich braci. W Księdze Ezechiela czytamy, że milczenie wobec cudzego grzechu czyni nas za niego współodpowiedzialnymi. Z kolei w Ewangelii według św. Mateusza Chrystus jasno wskazuje procedurę: członkowie Kościoła powinni upominać się nawzajem, a jeśli błądzący uparcie odrzuca głos wspólnoty, należy go z niej wykluczyć. Analogiczną zasadą radykalnej walki ze złem powinien kierować się współczesny Kościół katolicki. W chwili gdy zamiast usuwać ze swoich szeregów grzech, zaczyna się go ukrywać, zło infekuje cały organizm, a sprawiedliwość Boża dotyka ostatecznie całej wspólnoty.
Należy pamiętać, że doczesne błogosławieństwa nie biorą się znikąd. Prorok Izajasz zapowiadał, że do odnowionej Świątyni w Jerozolimie za sprawą Boga zaczną napływać bogactwa i dary innych ludów (Iz 60, 1-22). Obraz ten dopełnia Nowy Testament. W Ewangelii według św. Mateusza czytamy o Mędrcach, którzy prowadzeni blaskiem Gwiazdy Betlejemskiej, przybyli do miejsca narodzenia Pańskiego. Tam, w obecności Maryi, która jako Matka czuwała nad Dziecięciem, złożyli u stóp Chrystusa kosztowne dary. To sam Bóg przyprowadził tych przybyszów z obcych ludów, aby ich dary stały się wsparciem dla odnowionej wspólnoty, na której czele stoi Święta Rodzina.
Bóg za sprawą różnych narodów wylewa na wspólnotę wiernych błogosławieństwa albo – w chwilach kryzysu i odwrócenia się od Stwórcy – zasłużoną sprawiedliwość. Współcześnie żywą przestrzenią spotkania narodów stały się liczne sanktuaria maryjne na całym świecie. Objawienia Matki Bożej nie stanowiły jednak próby stworzenia nowej, konkurencyjnej instytucji, lecz były potężnym narzędziem odnowy i wzmocnienia Kościoła katolickiego. To dzięki tym duchowym interwencjom Maryi wspólnota wiernych wielokrotnie budziła się ze snu. Objawienia te przypominają nam, że odnowioną Świątynią Bożą jest Maryja, której stolicą jest Pani Wszystkich Narodów. Natomiast jedynym Arcykapłanem całej ludzkości pozostaje Jej Syn, Jezus Chrystus.
Do tej Świątyni należy lud Boży, który zaczął formować się od chwili, kiedy Jezus rozpoczął swoją publiczną misję. On sam, jako Pierworodny Nowej Świątyni, stał się pierwszym i zarazem Głową tej nowej wspólnoty, której członkami jesteśmy my wszyscy jako Jego bracia. Jest to bezpośrednie wypełnienie Prawa Bożego, które nakazuje, aby każdy pierworodny syn został poświęcony Bogu.
Kluczem do pełnego zrozumienia zasady Bożego błogosławieństwa jest Księga proroka Izajasza. Prorok zapowiada w niej dzień, w którym Bóg całkowicie odnowi swoją Świątynię i nada jej zupełnie nowe, święte Imię (Iz 62, 1-4). Zostanie ona dostrzeżona przez inne ludy z powodu sławy i szczęścia, jakimi obdarzy ją sam Stwórca.

Iz 62,1-4
62,1. Dla Cyonu nie zamilknę, dla Jerozolimy nie spocznę, aż wzejdzie jako zorza szczęście jej, a ocalenie jej jako pochodnia gorejąca.
62,2. I obaczą ludy szczęście twoje, a wszyscy królowie sławę twoję, i nazwą cię imieniem nowem, które usta Wiekuistego wyznaczą.
62,3. I staniesz się koroną świetną przez moc Wiekuistego i zawojem królewskim przez dłoń Boga twojego.
62,4. Nie będą cię nadal nazywać opuszczoną, a ziemi twojej nie będą nadal nazywać spustoszoną; ale nazywać cię będą upodobaną Moją, a ziemię twą zaślubioną, bo upodobał Sobie Wiekuisty ciebie, a ziemia twoja zaślubioną będzie.

Należy pamiętać, że sprawiedliwa kara za złamanie Przymierza zawsze ma swój kres. Prorok Izajasz szczegółowo opisuje moment, w którym czas pokuty dobiega końca, a Bóg okazuje swojemu ludowi litość. To wtedy wszystkie narody zaczynają służyć odrodzonemu miejscu i odbudowywać jego mury (por. Iz 60, 10).
Proroctwo to ukazuje, że na ruinach starej Świątyni Bożej wyrasta nowa, wzniesiona na świętej górze Syjon. W świetle maryjnych objawień to mistyczne wzgórze zyskuje dziś wiele różnych oblicz na całym świecie. Przykładowo w Medjugorie Matka Boża objawiła się na wzniesieniu, gdzie obecnie stoi Jej pomnik. Podobne znaki Jej obecności odnajdziemy na całym globie – każda taka figura odzwierciedla Nową Świątynię Ciała Maryi.
W przestrzeni wspólnoty Bożej, opartej bardziej na starotestamentalnej tradycji, bardzo wielu jej członków zarzuca, że w Starym Testamencie na Tablicach z Przykazaniami Bożymi zostało wyryte przykazanie o zakazie czczenia figur i obrazów:
 
„Nie będziesz czynił sobie żadnego obrazu rzeźbionego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią. Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym…” (Wj 20, 4-5)
 
Poza tym, że ów zakaz dotyczy wyłącznie obcych bóstw, w Księdze Kapłańskiej odnajdujemy także wyraźny nakaz czczenia Świątyni Bożej. Skoro zatem Ciało Chrystusa oraz Maryja są żywymi Przybytkami Boga, oddawanie im czci i chwały stanowi bezpośrednie wypełnienie tego starotestamentalnego prawa:
 
„Szabatów moich przestrzegajcie, a Świątynię Moją czcijcie: Jam Wiekuisty!” (Kpł 19, 30 oraz Kpł 26, 2).
 
Do tak odnowionej Świątyni Bożej Bóg kieruje wszystkie narody, co wyraźnie widzimy na przykładzie miejsc objawień Matki Bożej. Wraz z nimi napływają doczesne łaski – nie po to jednak, by czerpała z nich jedynie garstka, ale żeby Boże błogosławieństwo spoczęło na całym ludzie pełniącym Jego wolę.
W wymiarze duchowym tym nowym Przybytkiem jest Maryja – Ta, która zrodziła Chrystusa. W ten sposób Pani Wszystkich Narodów, której nowe imię wyznaczył sam Bóg, rodzi nas na nowo dla Królestwa Niebieskiego. Dzieje się to jednak tylko wtedy, gdy dajemy się prowadzić Chrystusowi i oczyszczamy się z grzechów. Każdy człowiek musi przecież narodzić się do życia wiecznego z Ducha i z wody (J 3, 5). Proroctwo to dopełniają słowa Izajasza o matczynej opiece i pocieszeniu, jakie Bóg rezerwuje dla odrodzonej wspólnoty:

Iz 60,10. Cudzoziemcy odbudują twe mury, a ich królowie będą ci służyli. Bo uderzyłem cię w moim gniewie, lecz w mojej łasce okazałem ci litość.
 
Iz 66, 10-13
66,10. Cieszcie się wraz z Jeruszalaim, a radujcie się niem wszyscy, którzy ją miłujecie, weselcie się z nią weselem jej wszyscy, którzyście płakali nadniem.
66,11. Chciejcie się karmić i nasycać z piersi jej pociech, ssać i rozkoszować się z pełni jej chwały.
66,12. Bo tak rzecze Wiekuisty: Oto zwrócę na nię jako strumień pomyślność, i jako potok wezbrany bogactwo ludów, abyście się nasycić mogli; jakby na ręku tam noszeni, a jakby na kolanach tam piastowani będziecie.
66,13. Jako tego, którego matka jego cieszy. Ja cieszyć was będę; tak, w samem Jeruszalaim pocieszeni będziecie.

Całe to święte wzniesienie, wraz z wieńczącą je Świątynią, jawi się jako Boża Góra Błogosławieństw – nowy Syjon. Prorok Izajasz w niezwykle  literacki sposób przyrównuje tę przestrzeń do piersi. Jeśli wyobrazimy sobie kształt góry z sanktuarium na jej szczycie, obraz ten w naturalny sposób przywodzi na myśl matczyną pierś, z której jej dzieci czerpią pokarm. W Księdze Izajasza czytamy o ludzie Bożym, który w odnowionej Świątyni ma się sycić i karmić z obfitości tego miejsca. Bóg wprost wzywa swój lud, aby ssał i rozkoszował się pełnią Jej chwały (Iz 66,11). Chodzi tutaj o duchowe i materialne bogactwa, jakie Stwórca sprowadzi do Świątyni za sprawą wszystkich narodów ziemi.

Iz 66,11. Chciejcie się karmić i nasycać z piersi jej pociech, ssać i rozkoszować się z pełni jej chwały.

W tekście wyraźnie jest zaznaczone, że owymi darami ma cieszyć się cały lud Boży, a nie wyłącznie świątynni dostojnicy czy kapłani. Na tym właśnie polega głęboki sens Góry Błogosławieństw: dobra przynoszone przez wiernych mają służyć całemu zgromadzeniu, a w szczególności tym, którzy najbardziej potrzebują pomocy. Gdy spojrzymy na współczesny świat, odnajdziemy tę ideę w działalności takich organizacji jak Czerwony Krzyż czy liczne dzieła charytatywne prowadzone przez duchownych i siostry zakonne. Instytucje te, zgodnie ze swoimi założeniami, powinny sprawiedliwie dzielić i rozdysponowywać dobra napływające od ludzi, niosąc ratunek najuboższym wśród wspólnoty chrześcijańskiej. Zatem majątek Kościoła, zgromadzony dzięki ofiarności wiernych, nigdy nie może służyć zamkniętej grupie osób wykorzystującej go do prywatnych celów. Każde takie nadużycie jest bowiem jawnym złamaniem Bożego prawa.
 
Kolejną głęboką metaforą, której prorok Izajasz używa do opisu nowego Przybytku, jest przyrównanie góry świątynnej do sukni (Iz 49,18). W tym obrazie samo sanktuarium, wznoszące się na wierzchołku, staje się jej głową. Należy w tym miejscu podkreślić, że w tekstach biblijnych Świątynia Boża na najgłębszym poziomie znaczeniowym wiąże się z rodzajem żeńskim. Wydaje ona bowiem dusze ludzkie do Królestwa Niebieskiego – podobnie jak na tym świecie kobieta rodzi dzieci. Z tego względu Jej suknią, czyli świętą szatą, stają się wszyscy wierni wspinający się na wzgórze, zmierzający do Świątyni Bożej. Nieskazitelność tego odzienia wiąże się bezpośrednio z zasadą Góry Błogosławieństw, gdzie za osobistą świętość Bóg zsyła na człowieka swoje łaski. Zatem na tę górę powinni wspinać się wyłącznie ci, którzy oczyścili się z grzechów – w przeciwnym razie suknia ta zostanie poplamiona.

Iz 49,18. Podnieś dokoła twoje oczy i zobacz, wszyscy się gromadzą oraz do ciebie przybywają. Jak jestem żywy – mówi Wiekuisty, że ich wszystkich ubierzesz jak strój i uwieńczysz się nimi jak oblubienica.

Podobne znaczenie ma metafora trawy, do której przyrównany jest lud Boży. Jest ona zroszona przez Boga, dzięki czemu utrzymuje żywy, zielony kolor. Tą ożywczą wodą jest Duch Święty, wylewany na wszystkich, którzy wiernie spełniają wolę Stwórcy i przez to stają się Jego ludem. Słowo Pańskie sprawia, że ta trawa staje się bujna, jak gdyby rosła przy samym brzegu rzeki (Iz 44, 3-4). Gdy spojrzymy na Ewangelię, odnajdziemy tam ten sam głęboki obraz: Chrystus, nauczając tłumy, a następnie rozmnażając chleb i ryby, nakazuje wszystkim usiąść wśród trawy. W ten sposób karmi ich, sprawiając, że ich dusza staje się dorodna niczym soczysta zieleń i piękna jak kwiat polny.
Warto przypomnieć, że to właśnie Góra Garizim w tradycji biblijnej symbolizowała taki zielony urodzaj. W przeciwieństwie do góry Ebal, która pozostawała wyjałowiona i sucha, Garizim tętniła bujną roślinnością. Obraz ten wprost odnosi się do Bożego błogosławieństwa oraz obfitości, jakie spływają na lud, który z posłuszeństwem słucha i przyjmuje słowa Ojca Niebieskiego.

Iz 44,3-4
44,3. Bo rozleję wody po spragnionej glebie i zdroje po wyschniętej ziemi.
Przeleję Ducha mego na twoje plemię i błogosławieństwo moje na twych potomków.
44,4. Wyrastać będą jak trawa wśród wody, jak topole nad bieżącymi wodami.

Przejdźmy teraz do samego orędzia Pani Wszystkich Narodów. Widzimy w nim grotę symbolizującą Świątynię Bożą na Górze Błogosławieństw, wypełnioną obfitością owoców oraz wszelkich bogactw ziemi. W pewnym momencie Pani Wszystkich Narodów rozpromienia się i – pragnąc pocieszyć lud Boży – zapowiada, że będziemy te dobra dzielić. Następnie wykonuje gest, jakby w tym momencie dokonywała owego podziału. To słowo „jakby” ma tutaj fundamentalne znaczenie. Zwraca ono uwagę na dojmującą pustkę w sanktuarium, ukazującą świat pogrążony w ciemności. Z jakichś powodów przy grocie nie ma nikogo, kto odpowiedziałby na to zaproszenie. Co równie ważne – brakuje ludzi wiernie dochowujących Bożego Przymierza, gdyż w Kościele brakuje Prawa. Jedną z przyczyn, dla których wierni odwracają się od Kościoła, jest jego przepych i bogactwo, które powinno być rozdysponowane między ubogich chrześcijan – taki jest bowiem Duch Góry Błogosławieństw.
Scena ta stanowi jednocześnie dramatyczne wezwanie skierowane do duchowieństwa, aby naśladowało postawę Pani Wszystkich Narodów, pragnącej dzielić się z ludem Bożym. Obecne postępowanie kapłanów wygląda wręcz odwrotnie – zamiast dzielić się dobrami z wiernymi, zatrzymują je dla siebie. Taka postawa głęboko razi nie tylko ubogich, ale i samych darczyńców. A przecież nie tak powinno wyglądać zarządzanie Bożym majątkiem. Pani Wszystkich Narodów, stając się bardzo poważną, wskazuje, że nie zrozumiano tego Ducha, co dotyczy zarówno duchowieństwa, jak i całej wspólnoty. Przyprowadzone przez Boga do Świątyni dobra nie miały służyć wyłącznie hierarchom, lecz powinny być sprawiedliwie rozdzielane wśród wiernych jako błogosławieństwo dla zachowujących Przymierze. W ten właśnie sposób miała objawić się chwała Boża, a lud miał doznać prawdziwego pocieszenia.
Co więcej, w grocie brakuje wiernych, którym Pani Wszystkich Narodów mogłaby wręczyć te łaski. Z przykrością trzeba stwierdzić, że winę za taki stan rzeczy ponoszą również duchowni. Widzimy, jak wiele sceptycyzmu narasta wokół objawień maryjnych, które negują przede wszystkim kapłani. Niejednokrotnie nie zadają sobie najmniejszego trudu, aby przeanalizować słowa Pani Wszystkich Narodów pod kątem Pisma Świętego, które jest przecież natchnione Duchem Bożym. W podobny sposób – tak jak niegdyś kapłani Świątyni Jerozolimskiej nie poznali Boga w Chrystusie i Jego słowach – tak teraz kapłani Kościoła chrześcijańskiego nie poznają Boga w słowach i gestach Pani Wszystkich Narodów.
Przez brak głębokiego zrozumienia i znajomości Słowa Bożego pasterze ci nie mają w sobie poznania Boga oraz Jego Ducha. Bo skoro wolą Boga jest, aby majątek, który On sam sprowadził do Kościoła, trafiał do rąk najbardziej potrzebujących z ludu Bożego, a oni tego nie czynią – to czy rzeczywiście mieszka w nich Boży Duch? Konsekwencją tego zaślepienia staje się jawna walka duchowieństwa z Maryją i odrzucanie Jej objawień. Zamyka to przed wiernymi drogę do napełnienia się Bożym Duchem, którego obraz w dzisiejszym świecie uległ zniekształceniu – podobnie jak w Kanie Galilejskiej, gdy w pewnym momencie biesiadnikom zabrakło wina, a to, które podawano im wcześniej, było znacznie gorsze smakowo. Jednym z najbardziej nieodpowiedzialnych działań hierarchów jest odkładanie objawień maryjnych do szuflady na całe dekady. Według nich, jeśli są one prawdziwe, pamięć o nich nie przeminie nawet za sto lat.
W ten sposób lekką ręką skazuje się na duchową stratę całe pokolenia ludzi, którzy właśnie dzięki tym objawieniom Matki Bożej mogliby odnaleźć drogę do Boga. W tym świetle z całą mocą ożywają słowa Chrystusa, który ganił uczonych w Piśmie za to, że sami nie wchodzą do Królestwa, a innym wejść nie pozwalają (Mt 23, 13).

Mt 23,13. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą.

W łonie dzisiejszego Kościoła od lat toczą się zażarte spory o to, czy Maryja ma prawo rozdzielać łaski pomiędzy wiernych, skoro jedynym ich Dawcą pozostaje sam Bóg. Ta teoretyczna dyskusja zyskała niedawno dramatyczny wymiar instytucjonalny, gdy watykańska Dykasteria Nauki Wiary wydała notę doktrynalną „Mater Populi Fidelis”. W dokumencie tym oficjalnie zakazano używania wobec Maryi tytułu „Pośredniczka Wszystkich Łask”, argumentując, że biblijne stwierdzenie o wyłącznym pośrednictwie Chrystusa jest ostateczne, a nadmierne eksponowanie roli Maryi grozi zaciemnieniem kultu samego Boga.
Decyzja ta wywołała jednak natychmiastowy, głośny sprzeciw wielu biskupów oraz Międzynarodowej Komisji Teologicznej Stowarzyszenia Maryjnego. Wybitni mariolodzy zarzucili rzymskim urzędnikom błąd i uleganie protestanckim trendom, przypominając, że aż dwunastu poprzednich papieży – w tym Jan Paweł II i Pius XI – uczyło czegoś zupełnie odwrotnego: że z woli Boga Maryja jest szafarką Bożych łask. Prawda ta, zakorzeniona głęboko w tradycji Kościoła chociażby w Polsce czy Hiszpanii, głosi, że dary z nieba spływają na ludzi właśnie przez Jej matczyne ręce.
Obraz orędzia Pani Wszystkich Narodów, uwiarygodniony wypełniającymi się proroctwami, kładzie kres watykańskim wątpliwościom i ukazuje rzeczywistość w sposób jednoznaczny. Skoro Pani Wszystkich Narodów jest żywą Świątynią Bożą – nową Górą Błogosławieństw – to właśnie przez ten święty Przybytek owoce oraz łaski mogą wylać się na wiernych. To w Niej kryją się wszystkie sakramenty oraz bogactwa, które wierni przynoszą Panu w darze i ofierze.
 
Na koniec omawianego fragmentu orędzia Ida Peerdeman dostrzega pusty Krzyż, który Pani Wszystkich Narodów kładzie płasko na ziemi. Pusty Krzyż, będący symbolem cierpienia, zapowiada wypełnienie się Księgi Prawa Mojżeszowego. To w niej zostały spisane zarówno kary spadające na człowieka za złamanie Przymierza z Bogiem, jak i błogosławieństwa za Jego dochowywanie. Duch tego Prawa, zawarty w Piśmie Świętym, obowiązuje każdego chrześcijanina, dlatego zapisy owych ksiąg powinny być znane całemu ludowi Bożemu. Skoro na Krzyżu nie ma Chrystusa, który dobrowolnie wziąłby te przekleństwa na siebie, wyroki sprawiedliwości realizują się bezpośrednio na ludzkości. Nieobecność Zbawiciela oznacza bowiem powrót do surowego prawa Mojżeszowego. Tylko wtedy, gdy człowiek jest świadomy swojego grzechu i pragnie się z niego oczyścić, konsekwencje owego Prawa zostają od niego odsunięte.
Pani Wszystkich Narodów poprzez swoje orędzia ukazuje, że człowiek odwrócił się od Chrystusa, a na świecie panuje moralne zepsucie – i właśnie dlatego Krzyż pozostaje pusty. Gest położenia go płasko na ziemi jednoznacznie zapowiada, że cierpienie spłynie na zepsuty świat ze strony natury i jej potężnych sił, o których traktuje kolejny fragment przesłania.
Należy zwrócić uwagę na istotną regułę: w przypadku gdy w danej wspólnocie istnieją jedynie indywidualne przypadki naruszeń prawa Bożego, cała społeczność nie odczuwa skutków sprawiedliwości w szerszym ujęciu, a konsekwencje dotykają głównie poszczególnych ludzi. Jednak kiedy znaczna część wspólnoty chrześcijańskiej ulega deprawacji, Boży wyrok zaczynają odczuwać wszyscy – tak dobrzy, jak i źli. Dlatego tak ważne jest, aby wśród wiernych panowała duchowa czujność, a wszyscy należący do Kościoła traktowali się jak jedna rodzina. W doczesnym życiu nie mamy problemu z ratowaniem najbliższych, jednak osoby spoza tego kręgu traktujemy jak obcych. Konsekwencją takiego podejścia jest to, że na końcu wszyscy odczuwamy skutki grzechu całej wspólnoty. Ci dobrzy zawinili bowiem tym, że pozostawali bierni w obliczu grzechu, natomiast ci źli ponoszą winę za swoje własne postępowanie.
 
Nawiązując do naszych wcześniejszych rozważań nad orędziem Pani Wszystkich Narodów, warto pamiętać, że pontyfikat papieża Pawła VI upływał pod znakiem wdrażania reform Soboru Watykańskiego II. To właśnie ten sobór skierował do kapłanów naglące wezwanie, by wyzbyli się bogactw na rzecz najmniejszych. Warto w tym miejscu przypomnieć soborowe nauczanie o przeznaczeniu dóbr, które napływają do Kościoła dzięki ofiarności wiernych. Głos Ojców Soborowych był w tej kwestii wyjątkowo stanowczy i bezkompromisowy: Kościół został wezwany do radykalnego ubóstwa, odrzucenia luksusów oraz całkowitego uwolnienia się od ducha tego świata. Sobór uderzył wprost w gorszący sojusz ołtarza z pieniędzmi i politycznymi wpływami, formułując odważne ostrzeżenie – Kościół musi natychmiast zrezygnować z wszelkich przywilejów materialnych, jeśli tylko podkopują one wiarygodność jego świadectwa:
 
„Kościół (…) nie pokłada nadziei w przywilejach ofiarowanych mu przez władzę państwową; co więcej, zrzeknie się korzystania z pewnych praw legalnie nabytych, skoro się okaże, że korzystanie z nich podkopuje szczerość jego świadectwa, albo że nowe warunki życia wymagają innego układu stosunków”.
 
Ojcowie soborowi przypomnieli, że instytucja ta została założona przez Chrystusa, który wybrał skrajne ubóstwo. Dlatego pasterze nie mają prawa opływać w dostatki:
 
„Jak Chrystus dokonał dzieła odkupienia w ubóstwie i wśród prześladowań, tak i Kościół powołany jest do wejścia na tę samą drogę, aby udzielać ludziom owoców zbawienia. (…) Kościół otacza miłością wszystkich dotkniętych ludzką słabością, co więcej, w ubogich i cierpiących rozpoznaje obraz swego Założyciela, ubogiego i cierpiącego, stara się ulżyć ich nędzy i w nich chce służyć Chrystusowi”
 
W Dekrecie o posłudze i życiu kapłanów Sobór odniósł się bezpośrednio do zarobków i majątku zbieranego przez pasterzy:
 
„Dobra materialne (…) kapłani powinni tak obracać, by były zgodne z normą Ewangelii. (…) Kościelnymi dobrami w ściślejszym znaczeniu powinni zarządzać kapłani według praw kościelnych (…) a to, co uciułają przy okazji wykonywania jakiejś kościelnej posługi, niech obracają na utrzymanie ubogich lub na korzyść Kościoła”.
 
Uniżenie się św. Piotra do pozycji „najmniejszego” – wyrażone w prośbie o ukrzyżowanie głową w dół – pozostaje w głębokiej spójności z orędziem Pani Wszystkich Narodów. Nawołuje Ona kapłanów, aby stali się mali jak „Jej najmniejsi”, gdyż tylko taka postawa pozwala dostrzec prawdziwy stan współczesnego świata. Patrząc bowiem z perspektywy cierpienia, jakiego człowiek doświadcza ze strony doczesnej rzeczywistości, zaczyna dostrzegać jej grzech i zyskuje wiedzę, jak działać, by czynić ten świat lepszym. Ktoś, kto żyje w pełnym komforcie i luksusie, często nie zauważa otaczającego go zła, gdyż patrzy na świat z góry. Jednym z przejawów tak rozumianego dobra jest właśnie dzielenie się majątkiem Kościoła z wiernymi potrzebującymi pomocy.
Wniosek ten pozostaje w całkowitej zbieżności z postanowieniami Soboru Watykańskiego II. Czy ma on jednak realne przełożenie na rzeczywistość? A może są to jedynie puste deklaracje? W jednym z wcześniejszych orędzi Pani Wszystkich Narodów wprost wzywa duchownych do przestrzegania tego, co sami wcześniej napisali i ustanowili. Na tym polu widać dziś bolesną rozbieżność: kapłani mówią jedno, a czynią coś zupełnie innego. To uderzające podobieństwo do postawy, którą Chrystus tak surowo piętnował wśród uczonych w Piśmie oraz hierarchów Świątyni Jerozolimskiej.

Nagle jestem postawiona ponad Ziemią. Kula ziemska znajduje się pod nami. Widzę teraz coś bardzo dziwnego, coś, czego nie znamy. W środku jest jakaś powierzchnia, cała niebieska i o nieskończonej głębi. Wokół pojawiają się pierścienie, kręgi o pięknych kolorach, które się wzajemnie przenikają. To są kolory, których my nie znamy.
Kiedy tak unoszę się w przestrzeni, pociągnięta zostaję nagle do dołu, jakby przez jakiś magnes. Pani mówi:
„To są siły przyrody. Jeszcze o nich usłyszysz”.
Wydaje mi się, że to zdarzy się później. Wtedy idziemy dalej i wchodzimy powyżej tych pierścieni czy też kręgów, w niekończące się światło, bardzo dziwne i charakterystyczne światło. Potem docieramy ponad inny krąg, który wydaje mi się być bardzo ciężki. Moje ręce i moje całe ciało stają się bez czucia. To jest tak, jakbym się unosiła lub opadała. Wtedy mam bóle, okropne bóle. Nie wiem, jaki ma to związek ze sobą.
Ten obraz znika i widzę teraz, jak Pani na coś wskazuje. Ona mówi:
„To jest Jasny Krąg”.

Bóg ukształtował otaczającą nas rzeczywistość w taki sposób, aby człowiek, kontemplując jej głęboki porządek, mógł Go odnaleźć. Doskonałym tego przykładem są prawa kosmologiczne, które regulują ziemskie pory roku oraz rytm dnia i nocy. Gdyby ten kosmiczny ład w najbliższym sąsiedztwie Ziemi został zachwiany, nasza planeta oraz ludzkie życie natychmiast przestałyby istnieć. Dokładnie ta sama zależność dotyczy praw Bożych skierowanych do człowieka – ich łamanie prędzej czy później doprowadzi do śmierci.
Znakomitym przykładem szukania Boga w otaczającym nas świecie są słowa Pani Wszystkich Narodów, która kondycję moralną współczesnego świata przyrównała do fenomenu czarnej dziury. Ta głęboka metafora w niezwykle precyzyjny sposób oddaje grzech, w jakim pogrążyła się ludzkość. Odwracając się od Boga, człowiek odcina się od źródła światła i nieuchronnie osuwa się w coraz większą ciemność. Co ciekawe, z tego porównania możemy odczytać pewne prawa, jakimi rządzi się czarna dziura, o której w czasie przekazania tego orędzia człowiek nie miał jeszcze pojęcia.
Do 1949 roku, w którym za pośrednictwem Idy Peerdeman otrzymaliśmy orędzie Pani Wszystkich Narodów, wiedza o czarnych dziurach stanowiła zaledwie czysto matematyczną abstrakcję. Co więcej, sam Albert Einstein uważał te obiekty za skrajny błąd w równaniach, odrzucając możliwość ich realnego istnienia we wszechświecie. W tamtej epoce nauka nie dysponowała ani technologią pozwalającą na ich wykrycie, ani nawet nie istniała sama nazwa „czarna dziura”, którą ukuto dopiero osiemnaście lat później. Widzimy zatem, że treść objawienia o dekady wyprzedziła powszechną świadomość ludzkości o tej grawitacyjnej otchłani.
Nie inaczej jest z obecnie analizowanym fragmentem orędzia. Obraz wszechświata, jaki ujrzała Ida Peerdeman, nie tylko odsłoni przed nami fakty naukowe nieznane w tamtym czasie, ale przede wszystkim ukaże nam głębokie tajemnice nieba. Przyjrzyjmy się zatem bliżej jej relacji z momentu, gdy została uniesiona przez Panią Wszystkich Narodów w przestrzeń kosmiczną.
Jako że Idzie Peerdeman ciężko było opisać własnymi słowami obraz kosmosu, który zobaczyła, oficjalne książki z treściami orędzi nie są takie proste do odtworzenia. Przede wszystkim brakuje w nich szczegółów, które – jak się później przekonamy – są bardzo istotne. Dysponujemy jednak nagraniami fonicznymi, w których Ida Peerdeman opisuje bardziej szczegółowo widzenia, jakich doświadczyła. Przytoczmy zatem transkrypcję nagrania Idy Peerdeman odnoszącego się konkretnie do omawianego fragmentu orędzia:

18:11 Następnie widzę coś, czego nie znamy, tak mówię, bo to było coś bardzo osobliwego.
18:17 Nagle staję na szczycie Ziemi, że tak powiem, prawda? Na globie ziemskim lub na ziemi,
18:26 i widzę centralną przestrzeń, bardzo niebieską, o nieskończonej głębi. Ale to nie jest taki błękit, jaki my znamy.
18:32 Wie pan, najpiękniejszy i najgłębszy błękit. Tego nie da się porównać. To jest zupełnie inny odcień niebieskiego,
18:40 bardzo głęboki, nieskończenie głęboki. I wokół tego najpierw pojawiły się kręgi o pięknych kolorach, ale były tam też kolory, których
18:51 my nie znamy – kolory zlewające się ze sobą, z których nie potrafiłabym podać wyjaśnienia, to
18:58 jest ten kolor. I tych pierścieni też nie należy sobie wyobrażać jako jakiejś stałej… jak to nazwać
19:04 substancji, prawda? Tak, co to było… to były bardzo osobliwe kręgi. Tak jak trzeba to wytłumaczyć…
19:15 tęcza, ale ona jest pionowo, a to… jak to nazwać, to była płaszczyzna, prawda? Te pierścienie
19:21 układały się płasko. I wtedy zostałam przyciągnięta. Kiedy stałam na tych pierścieniach – stałam lub unosiłam się, można właściwie
19:30 powiedzieć, bo nie stałyśmy, lecz unosiłyśmy się po prostu w powietrzu (w przestrzeni). I wtedy było dokładnie tak, jakby
19:37 jakbym była ciągnięta jak magnes, prawda? Że miało się taki rodzaj magnetycznego odczucia z powrotem w kierunku tej Ziemi, prawda?
19:44 I wtedy Pani powiedziała: „To są siły natury”. Ale dla mnie to wszystko było tak dziwne, że tak
19:52 stałam tam patrząc z dużym zdziwieniem. I wtedy powiedziała również: „O tym jeszcze usłyszycie”. I wydawało mi się
19:58 również, że to było na później, prawda? Że to nie było na teraz, na rok ’48, prawda?
20:05 I wtedy szłyśmy dalej i nagle znowu wchodzimy w światło. Ponad tymi kręgami wchodziło się
20:14 nagle w nieskończone światło, i to takie charakterystyczne, dziwne światło, prawda? A potem trafiałyśmy do
20:21 innego kręgu. Nazywam to po prostu innymi kręgami, nie wiem, jak inaczej mam to wytłumaczyć. To
20:26 były też rzeczywiście znowu kręgi z kolorami. I trafiłam do kręgu, który był bardzo ciężki, i wtedy
20:34 dostałam odrętwienia (braku czucia) w moich rękach, ale również w moim całym ciele. To było dokładnie tak, jakby się unosiło lub
20:41 cokolwiek to było – po prostu bez czucia, jakby się szło w górę i w dół, prawda? I wtedy dostałam jakby
20:48 ból, straszny ból. Co to miało znaczyć, z czym to miało związek – tego nie wiem.
20:54 I to jest ten jasny kręg. I wtedy widzę nagle… bo to się już skończyło… nie stałam
21:03 już na tej ziemi i wtedy zobaczyłam nagle, że Pani na coś wskazuje. I wtedy powiedziała
21:08 Ona: „To jest ten jasny kręg”. (…)

Patrząc na Ziemię z góry, Ida opisuje ją jako posiadającą błękitną płaszczyznę o niewiarygodnej głębi. Wokół globu dostrzega przepiękne, wielobarwne pierścienie w tonacjach których nigdy wcześniej nie widziała. Całe to zjawisko jednoznacznie określa jako strukturę całkowicie obcą ludzkiemu doświadczeniu. Ponieważ eksploracja przestrzeni okołoziemskiej rozpoczęła się dopiero w późniejszych latach, ówczesny człowiek nie miał pojęcia, jak naprawdę wygląda nasz glob widziany z kosmosu.
Aby w pełni to zrozumieć, spójrzmy, jak rodziła się historia kosmicznej fotografii i jak stopniowo odkrywaliśmy rzeczywisty wygląd naszej planety. Omawiane orędzie Pani Wszystkich Narodów zostało przekazane 7 maja 1949 roku. Tymczasem na pierwsze kolorowe zdjęcie Ziemi ludzkość musiała poczekać do 5 października 1954 roku. To wtedy amerykańska rakieta badawcza Aerobee-Hi osiągnęła pułap suborbitalny, a zamontowana na niej kamera zarejestrowała pierwszy barwny kadr. Fotografia ta – z racji zbyt małej odległości od powierzchni – ukazywała jednak zaledwie wycinek ziemskiego globu. Choć w kolejnych latach technika satelitarna dostarczała coraz dokładniejszych danych, pełny i najbardziej ikoniczny portret błękitnej planety zobaczyliśmy dopiero w grudniu 1972 roku dzięki załodze misji Apollo 17, która wykonała słynne zdjęcie The Blue Marble (zdjęcie. 5). Orędzie Pani Wszystkich Narodów wyprzedziło ten historyczny kadr o ponad 23 lata.

Zdjęcie 5. Błękitna planeta- The Blue Marble

W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że pierwsze w historii zdjęcie Ziemi z kosmosu, wykonane 24 października 1946 roku z pokładu amerykańskiej rakiety V-2, zarejestrowano na czarno-białej taśmie filmowej. Obrazy te charakteryzowały się wysokim kontrastem – idealnie pokazywały białe pasma chmur na tle smolistej czerni kosmosu, jednak nie dawały żadnego pojęcia o faktycznych barwach planety.
Natomiast na moment, w którym ludzkie oczy na żywo ujrzały ziemski glob z orbity, świat musiał czekać do 12 kwietnia 1961 roku. To wtedy radziecki kosmonauta Jurij Gagarin wystartował z kosmodromu Bajkonur na pokładzie statku Wostok 1, stając się pierwszym człowiekiem w przestrzeni kosmicznej. Oto jak bezpośrednio relacjonował ten zapierający dech w piersiach widok:
 
„Widzę Ziemię! Widzę chmury, są wspaniałe! Jaki to piękny widok… Obraz jest niesamowicie czysty. (…) Przejście od jasnej powierzchni do zupełnie czarnego nieba jest niesamowicie piękne. Ziemia jest po prostu błękitna!”
 
W obrazie orędzia Ida Peerdeman opisuje dokładnie ten sam błękit. Warto uświadomić sobie, że w 1949 roku ludzkość nie miała jeszcze pewności co do koloru własnego globu. Choć niektórzy naukowcy podejrzewali, że nasza planeta może mieć błękitny odcień, była to wyłącznie teoretyczna hipoteza, którą dopiero lata później potwierdziły kolorowe fotografie wykonane z przestrzeni kosmicznej.
Ida Peerdeman opisuje ten błękit jako barwę o niezwykłej głębi. Gdy spojrzymy na współczesne fotografie z orbity okołoziemskiej, zachwyt widzącej nad tą barwą staje się w pełni zrozumiały (Zdjęcie 6).
Zastanówmy się teraz nad naturą barwnych pierścieni, które Ida Peerdeman opisywała jako niezwykle osobliwe. Zgodnie z jej relacją nie miały one formy ciała stałego, lecz sprawiały wrażenie zawieszonych w przestrzeni, a ich kolory płynnie się przenikały, pozbawione wyraźnych i trwałych konturów. Dysponując współczesną wiedzą, wiemy, że tego typu zjawiska w przestrzeni okołoziemskiej lub w samej atmosferze mogą być wywołane rozszczepieniem światła bądź efektem wiatru słonecznego, którego naładowane cząstki – poruszając się wzdłuż linii pola magnetycznego Ziemi – zderzają się z gazami w naszej gazowej powłoce, wywołując ich blask. Być może widząca widziała spektrum takich naturalnych fenomenów. Przyjrzyjmy się zatem zjawiskom, które mogły stać się jej udziałem.

Zdjęcie 6. Atmosfera ziemska widziana z orbity okołoziemskiej.

Pierścienie, które widziała Ida Peerdeman, mogły być w istocie gazowymi kręgami. Ziemia jest nieustannie otoczona takimi kolorowymi strukturami widocznymi z kosmosu, choć w dniu przekazania orędzia człowiek nie miał jeszcze pojęcia o ich rzeczywistym, geometrycznym kształcie ani kosmicznym wyglądzie. Obecnie astronauci przebywający na orbicie regularnie obserwują i fotografują te spektakularne zjawiska optyczne, układające się w idealne, barwne okręgi, które okalają naszą planetę lub świecą w jej najwyższych warstwach. Doskonałym tego przykładem są warstwy poświaty atmosferycznej (ang. airglow), tworzące wokół globu stałe, świetliste pierścienie (zdjęcie 7, zdjęcie 8).

Zdjęcie 7. Widok z orbity przedstawiający poświatę eirglow otaczającą kulę ziemską.
Zdjęcie 8. Poświata otaczająca glob ziemski – zdjęcie wykonane z pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).

Z perspektywy współczesnej fizyki wiemy, że te świetliste obręcze widoczne w wyższych partiach atmosfery są kształtowane przez potężne siły natury. Barwna poświata airglow powstaje w wyniku fascynującego współdziałania Słońca oraz ziemskiej atmosfery. Podczas gdy za dnia promieniowanie słoneczne rozbija cząsteczki gazów w mezosferze i jonosferze, nocą zachodzi proces ich ponownego łączenia się (tzw. rekombinacji). To właśnie podczas tych naturalnych reakcji chemicznych uwalniane są błyski kolorowego światła. W zależności od wysokości oraz rodzaju pierwiastków, te kosmiczne kręgi rozbłyskują unikalnymi barwami. Reakcje zachodzące w cząsteczkach tlenu generują intensywnie zieloną oraz głęboką, czerwoną łunę, natomiast obecność atomów sodu odpowiada za blask o barwie żółci i pomarańczu. Pod wpływem tych nieustannych procesów wokół całego globu formują się regularne, barwne pierścienie.
Z kosmosu można również dostrzec tak zwany efekt glorii, który ukazuje się na chmurach bądź mgle. Są to wielobarwne, podobne do tęczy pierścienie, powstające na skutek ugięcia światła w kropelkach wody (zdjęcie 9,zdjęcie 10, zdjęcie 11). Efekt ten staje się widoczny w momencie, gdy Słońce świeci bezpośrednio zza pleców obserwatora, a przed nim znajduje się chmura lub mgła złożona z drobnych, symetrycznych kropel. Promienie słoneczne uderzają w te okrągłe cząsteczki, które zaginają światło pod kątem 180 stopni i kierują je prosto w stronę patrzącego. W rezultacie powracające fale nakładają się na siebie i ulegają rozszczepieniu, tworząc w oku obserwatora tęczowe formacje wokół jego własnego cienia.

Zdjęcie 9. Zjawisko glorii uchwycone na mgle w warunkach wysokogórskich, składające się na tak zwane zjawisko Brockenu lub mamidło górskie.
Zdjęcie 10. Astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej Alexander Gerst uchwycił ze stacji kosmicznej zjawisko atmosferyczne zwane glorią 14 września 2018 r. (Źródło zdjęcia: ESA/NASA)
Zdjęcie 11. Efekt glorii uformowanej wokół cienia samolotu.

Kolejnym niezwykłym fenomenem jest zorza polarna, widoczna zarówno z orbity, jak i z określonych rejonów naszej planety (Zdjęcie 12). To fascynujące zjawisko świetlne powstaje na samej granicy kosmosu, gdy naładowane cząstki wiatru słonecznego zderzają się z gazami w ziemskiej atmosferze. Z perspektywy powierzchni Ziemi kojarzy się ono głównie z falującymi „kurtynami” na nocnym niebie obszarów podbiegunowych. Dopiero wyjście na orbitę pozwala dostrzec jej rzeczywistą, globalną strukturę – z kosmosu widać, że zorze układają się w gigantyczne, magnetyczne owale otaczające obszary podbiegunowe naszej planety.

Zdjęcie 12. Zorza polarna widziana z kosmosu

Przyjrzyjmy się kolejnym sekwencjom orędzia. Pani Wszystkich Narodów prowadzi Idę Peerdeman dalej ku jakiemuś światłu, pozostawiając barwne obręcze w tyle. Ida opisuje to światło jako charakterystyczne i dziwne. W końcu docierają do kolejnego okręgu, który widząca określa jako „ciężki”. Pani Wszystkich Narodów nazywa ten obiekt „Jasnym kręgiem”, a Ida dostrzega, że wokół niego również znajdują się inne kolorowe kręgi.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na językowy i przestrzenny aspekt tej wizji. W oryginalnych, niderlandzkich zapisach pojawia się słowo „kring” (okrąg/krąg). Choć sugeruje ono płaski kształt geometryczny, to z perspektywy astrofizyki opisywana struktura jest w rzeczywistości trójwymiarową bryłą – kulą. Gdy patrzymy z Ziemi na Słońce lub Księżyc, nam także wydają się one płaskimi dyskami.
Gdy Ida zbliża się do „Jasnego kręgu”, zaczyna odczuwać przejmujące odrętwienie. Ten stan odbiera jej czucie najpierw w dłoniach, a następnie w całym ciele, podczas gdy ona sama bezwładnie przemieszcza się w górę i w dół. W ten sposób widząca opisuje stan lewitacji. Spoglądając na ten opis z perspektywy naszego Układu Słonecznego, owym charakterystycznym światłem okazuje się Słońce. Gdy Ida lewituje w kierunku tej gwiazdy, doświadcza dotkliwego bólu, który z materialnego punktu widzenia można utożsamiać z potężną emisją termiczną bądź gwałtownym rozbłyskiem słonecznym.
Co więcej, współczesne badania potwierdzają, że wokół naszej gwiazdy rozciągają się potężne pierścienie złożone z kosmicznego pyłu oraz zjonizowanych atomów. Nauka bada dziś dwa takie obszary: tzw. koronę pyłową (koronę F) oraz koronę elektronową (koronę K). Korona F składa się z materii pyłowej (okruchów skalnych pochodzących z komet i asteroid) krążącej wokół Słońca. Kiedy światło słoneczne uderza w te drobinki, ulega rozproszeniu, tworząc w przestrzeni kosmicznej rozświetlony, gigantyczny okrąg. Z kolei wewnętrzna korona K to niezwykle gorący pierścień otaczający Słońce, złożony z najlżejszego gazu we wszechświecie – wodoru, który pod wpływem temperatury sięgającej milionów stopni Celsjusza uległ całkowitemu rozbiciu (zjonizowaniu).
Pani Wszystkich Narodów opisuje ten obiekt mianem „Jasnego kręgu”. W kosmosie Słońce ma kolor czystej, krystalicznej bieli (Zdjęcie 13). Na Ziemi wydaje się ono żółte lub pomarańczowe, ponieważ promienie przechodzące przez atmosferę ulegają przefiltrowaniu, co nieuchronnie zmienia ich pierwotny odcień. O tym zjawisku mówi właśnie Ida Peerdeman, stwierdzając, że są to barwy, jakich na co dzień nie znamy.

Zdjęcie 13. Widok Słońca jako „Jasnego kręgu” z orbity okołoziemskiej.

Widzimy zatem, że widzenie Idy Peerdeman znajduje precyzyjne odzwierciedlenie w naszej materialnej rzeczywistości, opisując fakty naukowe, o których w tamtej chwili ludzkość nie miała najmniejszego pojęcia. Przekazany w orędziu obraz kryje w sobie również głębokie przesłanie duchowe, które ściśle współgra z Pismem Świętym i zakorzenione jest w świecie materialnym. Stwórca zawsze bowiem ukazuje nam sprawy nadprzyrodzone za pomocą widzialnych, namacalnych rzeczy. Ten kosmiczny obraz niesie ze sobą również proroctwo, które wypełniło się kilkanaście lat po jego ogłoszeniu. I to właśnie od tej niezwykłej przepowiedni zaczniemy nasze dalsze rozważania.
13 marca 1989 roku miała miejsce jedna z największych burz słonecznych w nowoczesnej historii, która doprowadziła do całkowitego paraliżu sieci energetycznej w Kanadzie, znanego jako blackout w Quebecu. W zaledwie 90 sekund sześć milionów ludzi zostało pozbawionych prądu, ogrzewania i bieżącej wody na ponad dziewięć godzin, co sparaliżowało pracę szkół, lotnisk oraz metra. Awaria rozpoczęła się dokładnie o godzinie 2:44 nad ranem czasu lokalnego.
Sam rozbłysk słoneczny klasy X15 wydarzył się kilka dni wcześniej – 10 marca. Towarzyszący mu silny impuls promieniowania dotarł do Ziemi z prędkością światła w zaledwie osiem minut, wywołując natychmiastowe, lecz niewidoczne gołym okiem zakłócenia radiowe. Kluczowa okazała się jednak gigantyczna chmura naładowanych cząstek (koronalny wyrzut masy), która mknęła przez kosmos przez około 54 godziny. Ta magnetyczna fala uderzyła w naszą planetę w nocy z 12 na 13 marca.
Podczas gdy mieszkańcy Quebecu spali, potężne prądy indukowane przez burzę zaczęły płynąć głęboko pod ziemią. Ponieważ tamtejsze skały słabo przewodzą elektryczność, niszczycielska energia skumulowała się w liniach wysokiego napięcia, doprowadzając do natychmiastowego przeciążenia i rozpadu całej sieci elektroenergetycznej.
Tej samej nocy na świecie rozbłysła jedna z najbardziej spektakularnych i gigantycznych zorzy polarnych we współczesnych dziejach. Zjawisko to było tak potężne, że przekroczyło swoje naturalne, podbiegunowe granice, rozświetlając niebo daleko na południu – widzieli je mieszkańcy Kuby, Jamajki, Bahamów, Meksyku oraz Florydy. Intensywna, krwistoczerwona łuna była doskonale widoczna również w całej Europie. Ponieważ zorza przybrała rzadką, głęboką barwę szkarłatu, miliony ludzi ogarnęła panika. Przekonani, że wybuchła wojna nuklearna lub katastrofalny pożar, przerażeni mieszkańcy wielu miast w Stanach Zjednoczonych i Europie masowo alarmowali policję oraz straż pożarną.
Spójrzmy teraz na samą strukturę orędzia, która w uderzający sposób zapowiada nadejście owej katastrofy. Pani Wszystkich Narodów wielokrotnie ukazuje się na globie obracającym się pod Jej stopami. Wskazuje to, że stoi Ona w osi obrotu Ziemi – na biegunie północnym. Gdy spojrzymy na wizerunek namalowany według precyzyjnych wskazówek Idy Peerdeman, fakt ten w pełni się potwierdza.
W Piśmie Świętym nie jest to przypadkowa lokalizacja, gdyż to właśnie od północy przychodzi Boża chwała i potęga, a Pani Wszystkich Narodów jawi się tu jako Świątynia, w której objawia się i przez którą działa Duch Boży. Gdy Ida Peerdeman unosi się nad krańcem ziemskiej atmosfery, spogląda na obszar środkowy płaszczyzny Ziemi. Widząca nie znajduje się zatem bezpośrednio na biegunie geograficznym, lecz w jego pobliżu. W tym miejscu zaczyna odczuwać siłę ciągnącą ją ku powierzchni globu, co opisuje tak, jakby przyciągał ją potężny magnes. Fizyczne odczucia Idy Peerdeman zawsze odgrywają kluczową rolę przy analizie orędzi, ponieważ mają nas naprowadzić na ich głębszy sens. W tym przypadku doznania te wskazują, że widząca znajduje się bezpośrednio nad północnym biegunem magnetycznym. Warto bowiem podkreślić, że w przeciwieństwie do bieguna geograficznego, bieguny magnetyczne naszej planety nieustannie przemieszczają się każdego roku. Gdy przeanalizujemy mapę tej wędrówki (zdjęcie 14), odkryjemy kluczowy fakt: w latach 1948 i 1949, kiedy przekazywano to orędzie, biegun magnetyczny Ziemi znajdował się dokładnie na terytorium Kanady. Ta niezwykła korelacja staje się precyzyjnym drogowskazem wskazującym na Kanadę, w której po latach doszło do pamiętnej, wywołanej przez Słońce katastrofy energetycznej.
Gdybyśmy mogli spojrzeć na Ziemię z kosmosu w nocy 13 marca 1989 roku, zobaczylibyśmy spektakl, jakiego ludzkość nigdy wcześniej nie uwieczniła na zdjęciach satelitarnych. Ziemska atmosfera wyglądała wówczas jak płonąca struktura. Co istotne, na orbicie okołoziemskiej leciał wtedy amerykański prom kosmiczny Discovery (misja STS-29). Choć astronauci z racji niskiej orbity obserwowali tę grę kolorów z bliska jako potężne, szkarłatne ściany światła, to pełną architekturę tego zjawiska rejestrowały urządzenia pomiarowe. Satelity wojskowe i meteorologiczne wykazały, że zamiast standardowego, zielonego i wąskiego pierścienia wokół samego bieguna, owal zorzowy uległ monstrualnemu rozszerzeniu i zniekształceniu. Z góry widoczny był gigantyczny, płonący krąg o głębokiej, szkarłatnej barwie, który przesunął się nienaturalnie daleko na południe, obejmując całą Kanadę, USA i schodząc aż nad Karaiby. Ta dominacja czerwieni, wywołana pobudzeniem atomów tlenu na wysokościach powyżej 200 kilometrów, sprawiała, że z perspektywy kosmicznej planeta wyglądała, jakby była otulona krwawą aureolą. Dodatkowo, napływ gigantycznej energii ze Słońca sprawił, że zazwyczaj subtelne pierścienie poświaty atmosferycznej (airglow) zyskały ekstremalną jasność i stały się niezwykle wyraziste.

Zdjęcie 14. Trasa wędrówki północnego bieguna magnetycznego Ziemi.

Widzimy zatem, jak w uderzający sposób to historyczne wydarzenie pokrywa się z widzeniem Idy Peerdeman, która opisywała barwne kręgi dokładnie w taki sam, niezwykle wyrazisty sposób.
Gdy widząca spokojnie lewituje w pobliżu Słońca, w pewnym momencie odczuwa straszny ból. To doznanie ma bezpośredni związek z rozbłyskiem słonecznym oraz potężnym wyrzutem cząstek i plazmy, które zapoczątkowały opisaną wyżej katastrofę. Skutki tego kosmicznego uderzenia odnajdujemy już na samym początku orędzia. Kiedy Pani Wszystkich Narodów wraz z Idą Peerdeman znajdują się w kompletnej ciemności, scena ta w uderzający sposób wskazuje na wielki blackout w Quebecu. Wyłączenie prądu trwało wtedy ponad dziewięć godzin. Chociaż zasilanie zaczęło wówczas stopniowo wracać, to usuwanie zniszczeń i naprawa infrastruktury trwały jeszcze przez wiele tygodni.
 
Skierujmy teraz naszą uwagę na kwestie czysto duchowe. Podobnie jak każde orędzie Pani Wszystkich Narodów, również to omawiane wyraźnie nawiązuje do Pisma Świętego – a konkretnie do Księgi Ezechiela (Ez 1,1-28). Prorok, przebywając na wygnaniu w Babilonii, nad rzeką Kebar, opisuje Boży rydwan, który zwiastuje nadejście Boga i powierzenie mu prorockiej misji. Analogicznie do Idy Peerdeman, próbuje On własnymi słowami oddać to, co widzi, spisując te obrazy na kartach swojej Księgi. Ponieważ są to obrazy całkowicie nowe, dla ludzkiego rozumu nie zawsze pozostają wyraźne i jednoznaczne. We współczesnych komentarzach znajdziemy wiele domysłów na temat tego, jak naprawdę wyglądał ów niebiański orszak i co dokładnie oznaczał. Najważniejsza nie jest jednak jego zewnętrzna forma, lecz głęboki sens ukryty w poszczególnych elementach. Poprzez swoje orędzie Pani Wszystkich Narodów pragnie przybliżyć nam nie tylko sam przebieg wizji Ezechiela, ale przede wszystkim jej głęboką symbolikę i duchowe przesłanie. Przyjrzyjmy się zatem bliżej opisowi znajdującemu się w Księdze Ezechiela zaczynając od samego początku (Ez 1,4):

Ez 1,4. Patrzyłem, a oto wiatr gwałtowny nadszedł od północy, wielki obłok i ogień płonący <oraz blask dokoła niego>, a z jego środka [promieniowało coś] jakby połysk stopu złota ze srebrem, <ze środka ognia>. 

Wielu badaczy oraz naukowców od lat analizuje symbolikę Bożego orszaku oraz towarzyszących mu zjawisk podniebnych. Amerykański geofizyk prof. George Siscoe wraz z zespołem przeprowadził badania mające udowodnić, że opis z wersetu Ez 1,4 z fotograficzną precyzją pasuje do niskoszerokościowej zorzy polarnej, wywołanej przez potężną superburzę geomagnetyczną. Największym wyzwaniem dla badaczy było wyjaśnienie, jak zjawisko to mogło być widoczne w Babilonii (dzisiejszym Iraku). Analizując próbki starożytnych skał oraz wypalanej gliny z Bliskiego Wschodu, naukowcy zbadali cząsteczki żelaza „zamrożone” w kierunku ówczesnego pola magnetycznego. Odkryli, że wokół 593 roku p.n.e. oś magnetyczna Ziemi była mocno przesunięta w stronę południka babilońskiego. Oznacza to, że magnetyczny biegun północny znajdował się znacznie bliżej Babilonu niż geograficzny, co stwarzało doskonałe warunki do powstawania zorzy.
Dodatkowo naukowcy przeanalizowali słoje starożytnych drzew oraz rdzenie lodowe z Grenlandii pod kątem stężenia izotopów węgla-14 i berylu-10. Wskaźniki te potwierdziły, że przełom VI i VII wieku p.n.e. był okresem tzw. „maksimum babilońskiego” – epoki ekstremalnej aktywności Słońca. Dla badaczy wniosek stał się jasny: Ezechiel nie zmyślał ani nie ulegał halucynacjom. Do analogicznych wniosków prowadzi analiza współczesnych objawień. Orędzie Pani Wszystkich Narodów rzuca nowe światło na dawną wizję proroka i nadejście Bożego rydwanu. Wiemy, że podczas ekstremalnych burz magnetycznych na niebie tworzy się tzw. zorza koronalna, której światło układa się w promieniste struktury. Podobne zjawisko miało miejsce w 1989 roku, gdy Kanadę nawiedziła potężna burza magnetyczna. Towarzyszyła jej szkarłatna łuna, którą Pani Wszystkich Narodów ukazała Idzie Peerdeman już czterdzieści lat wcześniej. Warto przypomnieć, że na kilka miesięcy przed wybuchem II wojny światowej na niebie również rozbłysła krwistoczerwona zorza, będąca zwiastunem nadchodzącego cierpienia. Przybycie Bożego rydwanu miało więc głęboki cel – było wezwaniem do opamiętania się ludu Bożego, którego pośrednikiem został prorok Ezechiel. Wyraźnie widać zatem, że szkarłatna zorza symbolizuje nadejście Bożej kary, podczas gdy pojawienie się tęczy zwiastuje Jego błogosławieństwo. O symbolice tęczy szerzej opowiemy w dalszej części tekstu.
Prorok Ezechiel opisuje Boga jako obecnego w świetlistej kuli, przypominającej stop srebra i złota, z którego nieustannie buchał ogień. Słońce – jak już wspomnieliśmy – stanowi symbol Stwórcy. Nie jest On jednak światłem widzialnym dla oczu, lecz światłem duchowym, które ma wskazywać drogę dla ludzkiej duszy. Ziemskie słońce oświetla drogę jedynie ciału człowieka, tymczasem to nie ciało, lecz właśnie dusza powinna nim kierować. Ten mistyczny obraz idealnie odzwierciedla to, co wydarzyło się na Słońcu w 1989 roku. W wyniku gigantycznego rozbłysku kanadyjska prowincja Quebec doświadczyła wtedy potężnej awarii systemów energetycznych, która odcięła mieszkańców od prądu i pogrążyła region w ciemnościach. Ze Słońca wyrzucone zostały wówczas ogromne ilości plazmy i naładowanych cząstek (zdjęcie15), przypominające żywy ogień – dokładnie taki, jaki w swojej wizji oglądał prorok Ezechiel.

Zdjęcie 15. Potężny rozbłysk na słońcu.

Rozbłysk na Słońcu ukazuje zatem nie tyle gniew Boży, ile sprawiedliwość Bożą, która została spisana na kartach Prawa Mojżeszowego. Przypomnijmy, że lud Boży dobrowolnie zgodził się na jego warunki. Oznaczało to przyjęcie zarówno obiecanych błogosławieństw za dotrzymywanie Przymierza, jak i przekleństw będących konsekwencją ludzkiego grzechu, za złamania Bożego przymierza.
Istnieje również spór co do koloru, jakim prorok Ezechiel opisał ognisty krąg otaczający postać Boga. Różnica w tłumaczeniach tego fragmentu wynika z próby przełożenia jednego, unikalnego pojęcia z języka hebrajskiego – chaszmal (חַשְׁמַל). Jego dokładne znaczenie zatarło się już w starożytności. W tradycji żydowskiej uznawano, że określenie to opisywało nienaturalnie lśniący, wręcz płonący metal o złotej barwie – stąd w klasycznych przekładach rabinicznych pojawia się potężne, jasne „widmo błyszczącego złota”. Tłumacze chrześcijańscy poszli z kolei śladem starożytnego przekładu greckiego, czyli Septuaginty. Tamtejsi mędrcy przełożyli hebrajski chaszmal na termin elektron (ἤλεκτρον). W starożytności oznaczało ono naturalnie występujący, jaskrawy stop złota i srebra lub bursztyn. Współczesne przekłady, jak Biblia Tysiąclecia, chcąc zachować wierność tej grecko-łacińskiej tradycji, zamiast archaicznego pojęcia „elektrum” wprowadzają po prostu jego definicję: „połysk stopu złota ze srebrem”.
W XIX wieku, wraz z odkryciem elektryczności, żydowski poeta Jehuda Lejb Gordon poszukiwał nowej nazwy dla tej niesamowitej energii. Zauważył, że grecki elektron dał początek angielskiemu słowu electricity. Dokonał więc językowej translacji zwrotnej i uznał, że biblijny chaszmal idealnie pasuje do opisania nowo odkrytej, potężnej siły natury. Dzięki temu we współczesnym języku hebrajskim słowo chaszmal (חשמל) oznacza po prostu elektryczność.
 
Jakie zatem barwy ujrzał w rzeczywistości prorok Ezechiel? W istocie był to jeden wielki spektakl kolorów. Prorok opisuje, że pod ogniem lśniącym niczym stop złota i srebra rozciągała się kryształowa płaszczyzna, stanowiąca potężne sklepienie. Wokół tego płomiennego blasku widoczna była zachwycająca poświata przypominająca tęczę (Ez 1,28).

Ez 1,28. Jak pojawienie się tęczy na obłokach w dzień deszczowy, tak przedstawiał się ów blask dokoła. Taki był widok tego, co było podobne do chwały Pańskiej. Oglądałem ją. Następnie upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego.

Warto pamiętać, że kryształ jest całkowicie przezroczysty – w języku hebrajskim użyte tu słowo to kerach (קֶרַח), które oznacza dosłownie lód, sugerując strukturę czystego kryształu górskiego. Gdy białe światło emitowane przez ogień Boży (nazwane w orędziu Pani Wszystkich Narodów „Jasnym kręgiem”) uderza w tę kryształową płaszczyznę, ulega rozszczepieniu. W ten sposób powstają wszystkie barwy tęczy, którymi emanuje cały ów Boży orszak. Dopełnieniem tej wizji jest stojący na krysztale tron o wyglądzie kamienia szafirowego (hebr. sappir). W starożytności pojęciem tym określano lapis-lazuli – intensywnie błękitny minerał nakrapiany lśniącymi złotem drobinami pirytu, który tworzy naturalny obraz nocnego, gwieździstego nieba, jak gdyby odzwierciedlał cały wszechświat (zdjęcie 16).
W ów spektakl barw idealnie wpisują się również koła orszaku, których wygląd Ezechiel przyrównuje do połysku chryzolitu (hebr. tarszisz). W starożytności tym mianem określano drogocenne, złocisto-zielone minerały o intensywnym, niemal ognistym blasku. Kolor zielony, z racji tego, że kojarzy się z urodzajem, symbolizuje tutaj świętość.
Jeśli wrócimy do orędzia Pani Wszystkich Narodów, zauważymy, że Ida Peerdeman opisuje kuliste kształty jako okręgi – tak, jakby straciła możliwość widzenia w trójwymiarze. Podobnie prorok Ezechiel przedstawia koła jako dwuwymiarowe okręgi, choć w rzeczywistej strukturze są to kule, tyle że świetlne. Boży orszak ma bowiem naturę duchową, a jego krawędzie zdradza jedynie światło. Można to przyrównać do sytuacji, w której przezroczysty, niewidoczny dla ludzkiego oka obiekt posypiemy piaskiem lub otaczamy dymem – jego kontury staną się wówczas widoczne, ale środek pozostanie transparentny.

Zdjęcie 16. Kamień szafirowy (sappir) – współcześnie identyfikowany jako błękitna skała lapis-lazuli z wrostkami pirytu.

O tym, że owe koła musiały być w istocie kulą ziemską, świadczy głęboka symbolika całej konstrukcji. Cherubini personifikują siły natury, o których Pani Wszystkich Narodów wspomina w omawianym orędziu, wskazując bezpośrednio na ziemski magnetyzm. Z kolei cztery kule pod ich stopami to w rzeczywistości jeden glob ziemski – i to w dodatku zielony, co ma oddawać jego żyzność i urodzaj. Gdyby na tych przenikających się strukturach, tworzących wspólną bryłę, widoczne były kontynenty, każda z tych czterech kul okazałaby się przesunięta względem siebie o dokładnie 90 stopni. Gdybyśmy chcieli te cztery kierunki świata przedstawić na jednym, tradycyjnym globie, tylko jeden z Cherubów znajdowałby się w pionie, co nie wyglądałoby zbyt efektownie. Dlatego właśnie tożsama sfera została przedstawiona w czterech rzutach – tak, aby każda ze stojących na niej istot zachowywała pion.
Pani Wszystkich Narodów pragnie nam to ukazać, stojąc dokładnie na biegunie północnym, mając pod swoimi stopami glob ziemski. Nie jest Ona Cherubem, lecz pragnie przybliżyć nam głęboki sens ukryty w tych elementach. Przypomnijmy, że jedno z czterech oblicz Cheruba miało przecież ludzkie oblicze. Widzimy zatem wyraźnie, że to, co Ida Peerdeman dostrzegła w przestrzeni kosmicznej na przeciw Ziemi, było tym samym Bożym orszakiem, który przed wiekami kontemplował prorok Ezechiel, z tym, że w naszym przypadku widoczny był jedynie jeden glob ziemski, na którym stała Pani Wszystkich Narodów.

Zdjęcie 17. Tęcza wielokrotna.

Skoro mówimy o tęczy (Zdjęcie 17), warto przyjrzeć się nieco dokładniej jej symbolicznemu znaczeniu. Ida Peerdeman dostrzega z kosmosu widoczne na globie kolorowe kręgi, które z naukowej perspektywy mogą być zjawiskiem glorii lub pierścieniami utworzonymi wokół Ziemi na skutek gazowych reakcji chemicznych. Gloria bywa obserwowana w przestrzeni kosmicznej, jeśli między Słońcem a chmurami znajduje się obserwator – którym w tym przypadku jest właśnie Ida Peerdeman. Każdy z nas zna klasyczne zjawisko tęczy, powstające w wyniku rozszczepienia światła w kroplach deszczu. Gdy zatem mówimy o obserwacji zjawisk manifestujących się w barwach tęczy, niezależnie od sposobu ich powstawania – czy to za sprawą efektu halo, glorii, czy rozszczepiania się światła na cząsteczkach wody bądź kryształkach lodu unoszących się w powietrzu – mamy do czynienia z naturalnymi procesami zachodzącymi na naszej planecie. Tęcza, zgodnie z prawami natury, zawsze pojawi się na niebie w określonych warunkach atmosferycznych. Gdyby te naturalne zjawiska nagle ustały, oznaczałoby to, że fundamentalne prawa fizyki rządzące wszechświatem zostały zachwiane.
W ujęciu duchowym chodzi tu o Prawo Boże. Łamanie przymierza ze Stwórcą skutkuje tym, że fundamentalne zasady duchowe świata zostają zachwiane. Konieczne jest wówczas przywrócenie owego ładu, gdyż jego brak nieuchronnie prowadzi do katastrofy. Gdyby prawa naturalne przestały działać, finał byłby dokładnie taki sam.
Wcześniej mówiliśmy o zaburzeniach prawa naturalnego, jakim jest ziemski magnetyzm. Zanik tego pola lub odwrócenie biegunów wiązałoby się z potężnymi anomaliami, które mogłyby doprowadzić ludzkość do zagłady. W historii naszej planety biegun magnetyczny zmieniał swój kierunek wielokrotnie. Niebezpieczna nie jest jednak sama zmiana zwrotu pola, lecz procesy, które temu towarzyszą. Przebiegunowanie Ziemi trwa latami – nie jest to zjawisko natychmiastowe – a w jego trakcie dochodzi do osłabienia pola magnetycznego nawet o 95 procent. Wtedy nasza planeta staje się zupełnie bezbronna wobec zabójczego promieniowania słonecznego oraz kosmicznego. Podczas takiego zaniku naturalnej tarczy dochodzi do niszczenia atmosfery i gigantycznego wzrostu promieniowania UV. Powoduje ono stopniowe wymieranie flory, czego w czasach prehistorycznych doświadczyły pierwotne ludy Australii oraz europejscy neandertalczycy.
Obecnie uważa się, że ówcześni ludzie musieli chronić się w jaskiniach przed niszczycielskim promieniowaniem słonecznym, które drastycznie nagrzewało powierzchnię globu. W tym miejscu musimy wrócić do orędzia Pani Wszystkich Narodów. Na samym początku tego obrazu orędzia Ida Peerdeman znalazła się wraz z Panią Wszystkich Narodów w przestrzeni obrazującej dramatyczny stan moralny współczesnego świata. Przestrzeń ta była całkowicie pozbawiona światła. Następnie skierowały się do jaskini, w której na sianku zostało złożone Dzieciątko Jezus – obraz ten przekształcił się później w Kościół. W owej jaskini, będącej symbolem Kościoła, zebrało się wielu prostych ludzi, którzy znaleźli tam bezpieczne schronienie. Ten obraz niesie w sobie niezwykle głębokie przesłanie. Tak jak niegdyś prahistoryczni ludzie znaleźli w jaskiniach ocalenie przed katastrofalnymi skutkami zaniku naturalnej bariery ochronnej Ziemi, tak w wymiarze duchowym to Kościół staje się takim miejscem – prawdziwą Arką ocalenia dla duszy człowieka. Wskazuje to bezpośrednio na samą Panią Wszystkich Narodów. To właśnie Maryja jest tą mistyczną przestrzenią, z której wyszedł pierwszy Syn człowieczy, który nigdy nie podążał za wolą węża, lecz w pełni i bezwarunkowo wypełniał wolę Boga. Wszyscy, którzy narodzą się w tej duchowej Świątyni, w ten sam sposób zostaną zrodzeni do życia wiecznego.
Gdyby hipotetycznie do takiego kataklizmu magnetycznego doszło współcześnie nad mroźną Antarktydą – na której w 1949 roku znajdował się jeszcze południowy biegun magnetyczny Ziemi, a dziś rozciąga się tam gigantyczna dziura ozonowa, potęgowana brakiem ziemskiego pola magnetycznego – konsekwencje owego stanu byłyby apokaliptyczne. Niewyobrażalna fala kosmicznego promieniowania całkowicie rozbiłaby barierę wiatrów polarnych, otwierając drogę dla masowego napływu mas gorącego powietrza. Pozbawiona ochrony lodowa powłoka Antarktydy (Biegun Południowy), która w przeciwieństwie do pływających lodów Arktyki (Biegun Północny) spoczywa na stałym lądzie i więzi w sobie blisko dziewięćdziesiąt procent zasobów lodu naszej planety, zaczęłaby gwałtownie topnieć. Uwolniony w ten sposób gigantyczny żywioł wody runąłby w ocean, podnosząc poziom mórz o kilkadziesiąt metrów i wywołując globalny potop. Szacuje się, że wody oceaniczne podniosłyby się wówczas aż o 58 metrów. Natomiast gdyby doszło do roztopienia całego lodu w Arktyce, wraz z zalegającym na lądzie lodowcem Grenlandii, poziom wód podniósłby się o dodatkowe 7 metrów. W ten sposób natura sama wymierzyłaby zepsutemu światu sprawiedliwość.
Ten temat zostanie poruszony szerzej przy opisie ostatniego fragmentu orędzia.
 
W ujęciu duchowym ów wielobarwny łuk staje się również zwiastunem Boga, bezpośrednio poprzedzającym Jego nadejście. Gdy Bóg spojrzał na Noego i jego rodzinę, widział w nich miłość, prawość oraz sprawiedliwość – i to są Jego główne założenia odnoszące się do ludzkiej duchowości. Stwórca pragnie, aby wśród ludzi panował pokój, który stanowi naturalne następstwo tych wartości w relacjach pomiędzy bliźnimi. Gdyby te zasady zostały zachwiane, podobnie jak prawa natury, oznaczałoby to chaos i kres człowieka.
W każdym bądź razie znak tęczy zawsze pojawia się jako zapowiedź przyjścia Boga, a Prorok Izajasz opisał to przyjście w bardzo interesujący sposób (Iz 52,7-10).

Iz 52,7-10
52,7. O jak urocze są po górach kroki zwiastuna, który obwieszcza pokój, który zwiastuje szczęście, obwieszcza pomoc, zapowiada Cyonowi: króluje Bóg twój!
52,8. Głos stróżów twoich – jakże podnieśli głos, jakże wykrzykują społem; bo oko w oko widzą jak wraca Wiekuisty do Cyonu.
52,9. Wybuchnijcie, zaśpiewajcie wraz ruiny Jeruszalaimu, bo pociesza Wiekuisty naród Swój, wyswobadza Jeruszalaim.
52,10. Odsłania Wiekuisty ramię Swe święte przed oczyma wszystkich ludów, a widzą wszystkie krańce ziemi pomoc Boga naszego.

Powyższe wersety z Księgi Izajasza podane zostały w przekładzie Izaaka Cylkowa, który do opisu posłańca użył sformułowania: „urocze kroki zwiastuna”. Z kolei popularne polskie przekłady stosują w tym miejscu określenie „piękne nogi”. Spójrzmy zatem na etymologię hebrajskiego słowa regel (רֶגֶל). Wywodzi się ono ze starożytnego rdzenia semickiego, którego pierwotnym znaczeniem było „stąpać”, „chodzić” lub „udeptywać ziemię”. W sensie dosłownym i anatomicznym oznacza zarówno nogę, jak i stopę, ponieważ starożytni Hebrajczycy traktowali całą kończynę dolną jako jeden, spójny organ ruchu. Widzimy zatem, że w gruncie rzeczy wszystkie te tłumaczenia pozostają poprawne.
Wróćmy teraz do omawianych wersetów z Księgi Izajasza. Zwiastun, który kroczy przez szczyty gór lub stoi na ich wierzchołkach, jest określony przez strażników Świątyni Jerozolimskiej jako posiadający piękne stopy, nogi, a także stawiający pełne wdzięku kroki. Pojawienie się tego posłańca zapowiada nadejście Boga, który przynosi pokój oraz pomoc. Wracając do tęczy – jak już wcześniej wspominaliśmy – to właśnie ona zwiastuje przyjście Stwórcy. W ujęciu tym owe piękne nogi, stopy czy kroki są w rzeczywistości niczym innym, jak majestatycznym ukazaniem się tęczy na niebie.
Wróćmy teraz do orędzia Pani Wszystkich Narodów. To Ona jest Zwiastunem przybycia Boga, gdyż to Ona zrodziła Boga w Chrystusie. Gdy spojrzymy na obraz Pani Wszystkich Narodów, widzimy, że stoi na globie z wyraźnie widocznymi obiema stopami, które są niczym tęcza zapowiadająca nadejście Pana. Jeśli cofniemy się do objawień maryjnych, które miały miejsce na całym świecie, zauważymy, że objawiała się najczęściej stojąc na chmurze lub – jak miało to miejsce w Lourdes – z różami na stopach, co bezpośrednio nawiązuje do pięknych stóp biblijnego zwiastuna. W ten sposób obwieszcza nadejście Boga niosącego pokój i pomoc swojemu ludowi. Maryja często ukazywała się również wśród wielobarwnych kwiatów, które także nawiązują do pięknych kolorów tęczy.
Tęcza stanowi przede wszystkim znak pokoju pomiędzy Bogiem a człowiekiem. Zapowiada zatem koniec czasu działania sprawiedliwości Bożej, na której warunki lud Boży sam przecież dobrowolnie się zgodził. Taka tęcza widziana była właśnie przez Noego po potopie, który był sprawiedliwością Bożą. Lud Boży wiedział, że za łamanie Przymierza ma spaść na niego przekleństwo i kara, a za jego dochowywanie – błogosławieństwo. Sprawiedliwość Boża nie jest zatem przejawem Bożego gniewu, lecz po prostu wypełnieniem się Pisma Świętego. Obecność Boga potwierdza, że wśród ludzi na nowo zaczynają dominować prawość, sprawiedliwość oraz miłość.
 
Omawiany fragment orędzia ma wielopoziomową strukturę. Nawiązuje on również do poematu „Boska komedia” Dantego Alighieri, co czyni przesłanie Pani Wszystkich Narodów absolutnie unikalnym.
Jak widać, Bóg przemawia do nas na każdy możliwy sposób – zarówno poprzez architekturę Układu Słonecznego, jak i dzieła wielkich mistrzów literatury, nie wspominając o samym Kościele. „Boska komedia” to monumentalny poemat epicki, w całości napisany wierszem, który silnie opiera się na Piśmie Świętym.
Utwór ten zbudowany jest na skomplikowanym, wymyślonym przez samego autora schemacie rymowym, co czyni go tekstem wymagającym i momentami trudnym w odbiorze. Pod tym względem napisany został w sposób niezwykle zbliżony do Księgi Izajasza, w której prorok również posługiwał się wysokim, kunsztownym i pełnym głębokich metafor językiem poetyckim – tak, jak gdyby Dante był wcieleniem Izajasza.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie ze średniowiecznymi regułami dzieło to zaklasyfikowano jako komedię, przez co zawarty w nim plastyczny obraz zaświatów bywa momentami mocno przerysowany. Streśćmy teraz w kilku zdaniach fabułę tego poematu, a następnie przejdźmy do fragmentu, który bezpośrednio nawiązuje do kosmicznego widzenia Idy Peerdeman.
Poemat opisuje niezwykłą wędrówkę Dantego przez trzy duchowe krainy, w którą wyrusza on w Wielki Piątek 1300 roku. Bóg w drodze nadzwyczajnego cudu pozwala Dantemu zejść do Piekła i przemierzyć zaświaty w fizycznym ciele, aby po powrocie uwiecznił wszystko na piśmie ku przestrodze dla innych ludzi.
Zagubionego w ciemnym lesie, pozbawionego Bożego światła bohatera ratuje duch Wergiliusza. Był to sławny rzymski poeta, który żył przed narodzeniem Chrystusa. Ponieważ umarł jako poganin i nie mógł przyjąć chrztu, jego dusza nie miała wstępu do chrześcijańskiego Nieba. Dante umieścił go w Pierwszym Kręgu Piekła, zwanym Limbo – wyjątkowym miejscu, gdzie dusze sprawiedliwych ludzi nie cierpią mąk fizycznych, lecz przeżywają wieczny smutek z powodu oddalenia od Stwórcy.
 
Co niezwykłe, ten fragment poematu znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w orędziu Pani Wszystkich Narodów. W widzeniu Idy Peerdeman odpowiednikiem ciemnego lasu staje się wnętrze czarnej dziury. To właśnie przez tę kosmiczną pustkę i mrok, symbolizujące zepsucie współczesnego świata, Pani Wszystkich Narodów prowadzi widzącą ku jaskini, w której bije światło samego Dzieciątka Jezus. W tym kontekście Ida odgrywa rolę współczesnego Dantego, prowadzonego przez zaświaty ku Chrystusowi, będącemu żywym drogowskazem Bożym. W rolę Wergiliusza wciela się Pani Wszystkich Narodów.
W dalszej części poematu Dante ze swoim przewodnikiem schodzą w głąb lejkowatego Piekła, podzielonego na dziewięć koncentrycznych kręgów, gdzie oglądają potworne kary potępionych grzeszników. Stamtąd wędrowcy trafiają na oceaniczne wzgórze Czyśćca. Wspinają się  po siedmiu kolejnych tarasach, na których skruszone dusze dobrowolnie pokutują, by zmyć z siebie piętno grzechów głównych. Na samym szczycie góry, w Raju Ziemskim, przewodnictwo nad poetą przejmuje Beatrycze – jego idealizowana miłość z lat młodości. Tym razem Pani Wszystkich Narodów wciela się w rolę Beatrycze. Pod jej wodzą Dante opuszcza sferę ziemską i rozpoczyna wspinaczkę ku Stwórcy przez pełen światłości Raj, podzielony na dziewięć ruchomych sfer niebieskich.
Aby dotrzeć przed oblicze Boga, dusza Dantego musi pokonać łącznie dwadzieścia siedem stopni duchowej struktury, rozpiętej pomiędzy najgłębszą otchłanią a najwyższym niebem. Cała podróż kończy się w Empyreum, gdzie oczyszczony wędrowiec doświadcza bezpośredniego spotkania z Bożą chwałą w trzech Osobach, objawiającą się pod postacią trzech geometrycznych, świetlistych kręgów.
Przejdźmy teraz do tej części poematu Dantego, która wykazuje bezpośredni związek z analizowanym fragmentem obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów. Chodzi konkretnie o moment, w którym Dante wspina się nad ostatni krąg Czyśćca, by stanąć na szczycie góry – w Raju Ziemskim, będącym przedsionkiem do sfer niebiańskich.
Od tej chwili doświadczenia Dantego oraz Idy Peerdeman mają niemal identyczny przebieg. Gdy Dante spogląda z wierzchołka Raju Ziemskiego, dostrzega z oddali nadjeżdżający orszak Boży. Wizja ta jest uderzająco zbieżna z obrazami, których Ida Peerdeman doświadczyła, znajdując się na szczycie Ziemi. Niebiański pochód otaczają cztery skrzydlate istoty, a zbliżający się orszak poprzedza potężny, siedmioramienny świecznik, którego płomienie pozostawiają za sobą wielobarwne lśniące pasma niczym tęcza. W orszaku obecna jest Beatrycze, mająca prowadzić Dantego przez sfery niebieskie, a całości towarzyszy niewyobrażalny blask Bożej chwały.
Gdy Dante wraz z Beatrycze lewitują w przestrzeni kosmicznej, Dante zastanawia się, jak to możliwe, skoro wciąż posiada materialne ciało. W tym momencie Beatrycze surowo gani go za czysto ziemskie myślenie. Wyjaśnia, że we wszechświecie działa duchowe prawo ciążenia: tak jak na Ziemi grawitacja ściąga ciężkie przedmioty w dół, tak czysta, obmyta z grzechów dusza w sposób całkowicie naturalny unosi się ku Bogu – niczym strzelający w niebo płomień ognia. Bliźniacze stany fizyczne towarzyszyły również Idzie Peerdeman. Zbliżając się do owego sferycznego światła, lewitowała tuż przy nim, tracąc całkowicie czucie w ciele. Idzie Peerdeman wydawało się wówczas, że porusza się w górę lub w dół zupełnie bezwładnie, zawieszona w kosmicznej przestrzeni i odarta z wszelkiej cielesności. Natomiast ból, który zaraz potem jej towarzyszy, dotyczy rozbłysku słonecznego, o którym wcześniej mówiliśmy.
Pani Wszystkich Narodów ukazuje nam Piekło, Ziemię oraz Raj w nieco inny sposób. Piekło przyrównane jest do czarnej dziury, z której nie sposób się wydostać, gdy raz się do niej wkroczyło. Obiekt ten w taki sposób zagina czasoprzestrzeń, że nawet światło nie jest w stanie opuścić jego wnętrza. Ma to głęboki sens, jeśli pamiętamy, że poemat Dantego porównuje duszę człowieka właśnie do płomienia, który jest światłem. Co prawda w przypadku Dantego Bóg wyraził wyjątkową zgodę, aby wszedł na chwilę do Piekła i z niego powrócił, jednak w samej strukturze poematu Dantego również obowiązuje zasada całkowitej nieodwracalności potępienia i braku możliwości wyjścia. W przypadku Idy Peerdeman, również ona może wejść do Piekła i z niego wyjść, gdyż obecny jest z nią Bóg w Osobie Pani Wszystkich Narodów, która jest Jego Świątynią.
Natomiast Ziemia odpowiada Czyśćcowi z poematu Dantego. W utworze tym jest on usytuowany na samotnej wyspie, otoczonej bezkresem oceanów. Podobny obraz wyłania się z orędzia Pani Wszystkich Narodów, która unosi się nad biegunem północnym – miejscem pokrytym lodem pomiędzy oceanami, do złudzenia przypominającym lodową wyspę. Czyściec w tym przypadku reprezentuje ten surowy, polarny krajobraz. Przypomnijmy, że gdy Adam i Ewa złamali przykazanie Boże, zrobiło się im zimno. Zatem Czyśćcem jest tak naprawdę ziemskie życie człowieka, widziane przez Dantego z perspektywy duszy, podczas którego musi ona pokonać zło i wyzbyć się przywiązania do materii.
Aby dojść na szczyt góry i zyskać dostęp do niebiańskich sfer poprzez Świątynie Pani Wszystkich Narodów – należy nieustannie wspinać się do góry ku Bogu. Bez wysiłku nie ma możliwości przejścia na wyższy stopień. Wspinanie się ku Bogu nie jest w kontekście biblijnym pojęciem abstrakcyjnym. W Starym Testamencie pojawia się przecież drabina Jakuba, po której aniołowie wstępują do Nieba i schodzą na ziemię, łącząc świat materialny z duchowym. Poza tym, Bóg zawsze zasiada na Górze, a wejście przed Jego oblicze wymaga trudu. Nie chodzi tu jednak o klasyczną wspinaczkę górską, lecz o doskonalenie siły ducha poprzez wypełnianie woli Stwórcy, czyli pielęgnowanie pokoju, prawa, sprawiedliwości oraz miłości w dobrym tego słowa znaczeniu.
Dante pisząc swój poemat, patrzy na człowieka z perspektywy duszy, jednak ta dusza nie zmaga się w próżni, ale w ciele. Dlatego Czyściec to życie na ziemi, w trakcie którego człowiek musi wyzbyć się grzechu i przywiązania do materii. Ziemia jest tu polem walki, na którym dusza, znajdując się w ciele, przechodzi egzamin. Dopiero jego pozytywne zaliczenie otwiera bramy do sfer Niebieskich.
Pomostem prowadzącym do Bożego Raju jest Pani Wszystkich Narodów i tylko przez Nią człowiek może przejść do Królestwa Niebieskiego, niejako rodząc się do Niego. To Ona, podobnie jak w relacji Dantego i Beatrycze, przeprowadza ludzkość z ostatniego etapu ziemskiego do sfery niebieskiej – Jasnego Kręgu. Jest Ona Matką tych, którzy rzeczywiście wykształcą w sobie szczerą i synowską miłość do Niej.
Z kolei Chrystus jest Światłem, które prowadzi ludzi do najwyższego poziomu znajdującego się na szczycie ziemskiego Czyśćca, aby tam – poprzez Jego Matkę – mogli zostać wprowadzeni do sfer niebieskich. Chrystus jawi się jako Pasterz prowadzący owce do Pani Wszystkich Narodów. Ona zaś kieruje tych, którzy przyszli do Niej, lecz nie są jeszcze w pełni oczyszczeni z grzechu, z powrotem do Syna, by Ten poddał ich ostatecznemu oczyszczeniu. Jedynie bowiem czyste dusze – to znaczy takie, które pokonały zło – mogą zostać przeprowadzone przez Panią Wszystkich Narodów przed oblicze Bożej chwały. Widzimy zatem, jak ścisła i nierozerwalna jest tutaj zależność ról Chrystusa oraz Pani Wszystkich Narodów. Oboje są Odkupicielami ludzi, którzy zarówno muszą nabrać Ducha Bożego za sprawą Chrystusa, jak i narodzić się w Duchu przez Panią Wszystkich Narodów.
W obrazie orędzia widzimy, że Ida Peerdeman lewituje w pobliżu „Jasnego Kręgu”, lecz do niego nie wchodzi, ponieważ posiada jeszcze ciało. W pobliżu tak potężnych struktur działa naturalna siła przyciągania, która powinna sprawić, że Ida Peerdeman zostanie wciągnięta do Raju Niebiańskiego. Ona jednak unosi się bezwładnie, poruszając się raz w górę, raz w dół. Grawitacja ziemska ciągnie ją w kierunku Ziemi, podczas gdy grawitacja duchowa przyciąga ku Światłu. Z tego obrazu wyłania się jasne przesłanie: jedynie to, co uduchowione, ma wstęp do Nieba. Co więcej, siłą przyciągania duszy do Boga – w odróżnieniu od przyciągania ziemskiego – jest miłość. To za sprawą miłości jesteśmy w stanie szukać Stwórcy i to ona ciągnie nas ku Niemu.

Teraz widzę nagle znowu bazylikę św. Piotra i obok niej Kościoły: anglikański, armeński i prawosławny. Rozumiem to wewnętrznie. Wokół tego wszystkiego pojawia się lina. Wtedy widzę papieża, siedzącego na przodzie. Trzyma mocno dwa końce tej liny. Z tyłu, za papieżem i tymi Kościołami, słyszę bardzo niewyraźnie słowo
„Ateiści”.
Oni robią wokół tego wszystkiego półkole. Wtedy pojawia się wokół nowy łuk. Kościół zostaje jakby zamykany. Słyszę, jak Pani mówi, bardzo smutno i z naciskiem:
„W ten sposób tego nie uratujemy”.
Potem widzę osła, z uciekającymi ludźmi. Na ośle siedzi kobieta, z małym dzieckiem. Oboje są świetlistymi Postaciami. To jest wschodnia scena.

Zanim przejdziemy do analizy tego orędzia, posłuchajmy samej Idy Peerdeman. Poniższy tekst to spisana linijka po linijce wypowiedź, jaką widząca złożyła przed komisją badającą objawienia Pani Wszystkich Narodów. Widząca najpierw odczytała oficjalny dokument, a następnie próbowała własnymi słowami doprecyzować to, czego nie udało się w nim w pełni wyrazić. Choć zatwierdzone przesłania są na ogół spójne z jej osobistymi doświadczeniami, to jednak zdarzają się w nich drobne luki – i z taką sytuacją mamy do czynienia tym razem:

20:54 I to jest ten jasny kręg. I wtedy widzę nagle… bo to się już skończyło… nie stałam
21:03 już na tej ziemi i wtedy zobaczyłam nagle, że Pani na coś wskazuje. I wtedy powiedziała
21:08 Ona: „To jest ten jasny krąg”. I zobaczyłam nagle Bazylikę św. Piotra, a obok niej kościół angielski, i
21:18 kościół armeński, i kościół rosyjski. I tak, mówię znowu „armeński” i „rosyjski”, bo to zostało mi
21:25 znowu natchnione (podane w myśli), prawda? I wokół tego wszystkiego pojawia się linia – inaczej nie potrafię tego wyjaśnić – rodzaj linii
21:32 I widziałam papieża siedzącego na czele, i on trzyma te dwa końce tej linii
21:32 trzyma je mocno, a tam z tyłu słyszę słowo… to szło tam bardzo z tyłu, bardzo niejasno, niejako słyszałam
21:49 „Ateiści”. I oni tworzyli półokrąg wokół tej całej sytuacji, którą tam widziałam z papieżem
21:49 I wtedy pojawiał się wokół nowy łuk, prawda? I Kościół był… dla mnie.. to wyglądało tak, jakby ten
21:59 Kościół był zamykany (osaczany). I wtedy słyszę, jak Pani mówi – a zrobiła to bardzo smutno i bardzo dobitnie
22:05 i wtedy powiedziała: „Tak tego nie uratujemy”, prawda? I to było osobliwe, wtedy ten obraz znikał i zobaczyłam
22:15 nagle osła z uciekającymi ludźmi. I na tym ośle siedziała kobieta z dzieckiem, ale to była
22:22 świetlista postać i świetliste dziecko, które na nim siedziało, prawda? I rodzaj wschodniej sceny – dopisałam to sobie, żeby
22:29 to wyjaśnić (rozjaśnić). No cóż, potem znowu widziałam te ludy Wschodu w stronę Ameryki Północnej, to też było bardzo charakterystyczne.

Między oficjalnym tekstem orędzia a nagraną na taśmie magnetofonowej relacją Idy Peerdeman istnieje rozbieżność dotycząca „Jasnego kręgu”, którym Pani Wszystkich Narodów określa Kościół katolicki. Doprecyzowanie tego aspektu przez widzącą pozwala wyraźniej ujrzeć obraz, jaki ukazał się jej oczom.
Ponieważ ta część orędzia nawiązuje do poprzedniego fragmentu, papież stojący na czele trzech Kościołów chrześcijańskich przedstawia tutaj orszak ziemski. Stolica Piotrowa jawi się jako światło dla pozostałych wspólnot, co podkreśla jej przewodnictwo. Obraz ten ukazano w bardzo dosadny sposób: papież zasiada na Tronie Piotrowym i trzyma dwa końce liny zaprzęgu, do którego podpięto inne Kościoły. Dla porównania, w biblijnym rydwanie Ezechiela to Duch Boży zasiadający na tronie prowadzi pojazd, a koła znajdujące się pod istotami, które ciągną Boży orszak, poruszają się zgodnie z Jego wolą, ponieważ pochodzą od Boga i z Niego czerpią. Do tego zagadnienia odnosi się bezpośrednio fragment Księgi Ezechiela:

Ez 1,12. Każda posuwała się prosto przed siebie; szły tam, dokąd duch je prowadził; idąc nie odwracały się.
 
Ez 1,20-21
1,20. Dokądkolwiek poruszał je duch, tam szły także koła; równocześnie podnosiły się z nimi, ponieważ duch życia znajdował się w kołach. 
1,21. Gdy się poruszały, ruszały się i koła, a gdy przestawały, również i koła się zatrzymywały: gdy one podnosiły się z ziemi, koła podnosiły się również, ponieważ duch życia znajdował się w kołach.

Przejdźmy teraz do przesłania, jakie płynie z tego starotestamentalnego obrazu. W widzeniu Ezechiela wyraźnie widać, że Orszak Boży przemieszcza się dokładnie tak, jak kieruje nim Światło Boże.
Zgłębiając ten temat w kontekście Kościoła chrześcijańskiego, kluczowym wezwaniem staje się jedność. Wyobraźmy sobie sytuację, w której każdy koń w zaprzęgu ciągnie w inną stronę, całkowicie ignorując woźnicę. Taki pojazd prędzej czy później nie tylko straci siłę pociągową, ale najpewniej ulegnie rozbiciu. Podobny kryzys dotyka dziś chrześcijaństwo, choć przecież Chrystus wyraźnie ustanowił św. Piotra ziemskim sternikiem.
Ten sugestywny i głęboko symboliczny obraz ma uświadomić nam wolę Boga: On pragnie jednego Kościoła – zjednoczonego w wierze i zakorzenionego w Prawdzie. Obecne chrześcijaństwo cechuje jednak ogromne rozdrobnienie, przejawiające się w wielości wyznań, wspólnot, doktryn oraz ścieżek duchowych. Niestety, liderzy tych grup, kierując się często własnymi ambicjami, odrzucają wolę zwierzchnika i wybierają własne drogi. Tworzy to podziały stojące w sprzeczności z samą istotą Ewangelii, ponieważ Chrystus nie dzieli, lecz wprowadza pokój i jednoczy w dobru. Duch Boży nie pochodzi z tego świata, co wyraźnie ukazał poprzedni fragment orędzia. Z tego powodu wszyscy duchowni, którzy w swoich działaniach ulegają duchowi tego świata i wchodzą z nim w jakiekolwiek układy, prowadzą powierzone sobie wspólnoty donikąd.
 
W obrazie orędzia widzimy, jak papież spina wszystkie Kościoły jedną liną w taki sposób, że przed nim — w kształcie łuku — gromadzą się przedstawiciele różnych wspólnot. Scena ta przypomina zgromadzenie lub radę, podczas której zapadają istotne decyzje duchowe i duszpasterskie. Takie zgromadzenie w kościele chrześcijańskim nazywa się ekumenizmem. Ekumenizm to nurt i działanie wewnątrz chrześcijaństwa, które dąży do porozumienia, współpracy oraz przywrócenia widzialnej jedności pomiędzy różnymi wyznaniami chrześcijańskimi, i z takim właśnie zgromadzeniem mamy do czynienia w tej części omawianego orędzia. Ekumenizm zakłada budowanie porozumienia w Kościele chrześcijańskim przy jednoczesnym poszanowaniu odrębności tradycji poszczególnych wspólnot.
Widzimy jednak na własne oczy, że te rozmowy nie prowadzą do jedności, ale raczej do jeszcze większego podziału. Dobrym przykładem jest tutaj Rosyjski Kościół Prawosławny, który kategorycznie odrzuca zwierzchnictwo papieża. Ta głęboka niechęć stała się w pełni widoczna, gdy hierarchowie tej Cerkwi zablokowali papieską pielgrzymkę Jana Pawła II. Ich postawa pokazała, że tamtejsza wspólnota nie kieruje się duchem Bożym, lecz ulega wpływom i interesom władzy państwowej.
Czy w starotestamentowym orszaku Bożym „koń” mówi woźnicy, dokąd ma jechać? Jest wręcz odwrotnie. Można dyskutować z „koniem” o sprawach drugorzędnych, takich jak wygląd ornatu, ale dyskusja co do samego kierunku jazdy nie może być podważana.
Najgorszym przypadkiem jest oczywiście ten, kiedy woźnica buntuje się przeciwko swojemu Panu i prowadzi Boży orszak zgodnie z duchem tego świata. I właśnie o tym przypadku traktuje druga część tego fragmentu orędzia.
Ida Peerdeman słyszy, że zza pleców papieża i zgromadzonych Kościołów dobiega głos wypowiadający słowo „ateiści”.
W tym samym momencie wokół dotychczasowego obrazu formuje się kolejne półkole ludzi, którzy zaczynają pełnić funkcję nowej rady doradczej dla Biskupa Rzymu. Jest to gremium złożone z ateistów. Na pierwszy rzut oka cały ten obraz wygląda niedorzecznie. Naturalną misją Kościoła jest przecież ewangelizacja i napełnianie ludzkich serc Duchem Bożym, tymczasem w tej symbolicznej scenie dochodzi do dramatycznego odwrócenia ról, gdzie to laicki świat zaczyna sączyć swojego ducha w serce papiestwa i całej wspólnoty wiernych. Jednak ten  obraz orędzia z 1949 roku znajduje swoje bezpośrednie odzwierciedlenie we współczesnych realiach instytucjonalnych. Okazuje się, że w strukturach Kościoła katolickiego usankcjonowano  2011 roku inicjatywę o nazwie „Dziedziniec Pogan”, wypływającą z idei Benedykta XVI, a szeroko praktykowaną i wdrożoną przez papieża Franciszka.
Nazwa ta bezpośrednio nawiązuje do topografii starożytnej Świątyni Jerozolimskiej. Istniał w niej specjalny, zewnętrzny dziedziniec, na który wolny wstęp mieli poganie, czyli osoby niebędące Żydami. Mogli oni tam przebywać, rozmawiać i przyglądać się wierze Izraela, ale nie mieli wstępu do miejsc świętych. W tym ujęciu wyraźnie widzimy, że ich duch nie miał wstępu do Domu Bożego. Widzimy zatem, jak orędzie wygłoszone w 1949 roku wypełnia się na naszych oczach, dotykając bezpośrednio obecnych czasów.
Papież trzyma linę, która wyznacza jakby granicę Świątyni chrześcijańskiej, a poza tym obszarem znajdują się ateiści.
We współczesnym Kościele „Dziedziniec Pogan” to oficjalna platforma dialogu i stała struktura spotkań między wierzącymi a niewierzącymi, agnostykami oraz ateistami. Z założenia ma to być przestrzeń neutralna (często debaty odbywają się na uniwersytetach lub w centrach kultury), gdzie Kościół nie tyle prowadzi tradycyjną ewangelizację, ile dyskutuje z ateistami o wielkich pytaniach egzystencjalnych, etyce, sztuce czy nauce.
Za pontyfikatu Franciszka, pod nadzorem watykańskiej Papieskiej Rady ds. Kultury (kierowanej przez kard. Gianfranco Ravasiego), „Dziedziniec Pogan” przestał być tylko teorią. Zorganizowano dziesiątki oficjalnych, wielkich debat w stolicach całego świata, m.in. w Paryżu (w siedzibie UNESCO), Sztokholmie, Berlinie czy Buenos Aires. Do dyskusji z hierarchami watykańskimi zapraszani są czołowi laiccy intelektualiści, ateistyczni filozofowie, naukowcy i artyści. Podczas gdy Benedykt XVI kładł nacisk na wspólne poszukiwanie Prawdy i Boga przez wierzących i niewierzących, Franciszek przesunął punkt ciężkości na kwestie czysto praktyczne i egzystencjalne. Na współczesnych Dziedzińcach Pogan papież zachęcał do debaty o ekologii, kryzysie klimatycznym, sprawiedliwości społecznej, sztucznej inteligencji, uchodźcach czy braterstwie między ludźmi.
Pani Wszystkich Narodów mówi ze smutkiem, że w ten sposób Kościół nie zostanie uratowany. Dialog z ateistami jest ewangeliczny tylko wtedy, gdy prowadzi do ich nawrócenia. Jednak w sytuacji, kiedy to ateiści mają coraz większy wpływ na Kościół, zaczyna on odwracać się od Boga i podążać zgodnie z duchem tego świata.
O takim kryzysie pisał już prorok Izajasz, odnosząc się do Jerozolimy, która w analogiczny sposób odwróciła się od Boga i zwróciła ku obcym bóstwom. Zamiast szukać ratunku u Stwórcy, tamtejsza społeczność upatrywała go u możnych tego świata oraz ich bożków (Iz 1,21-23).

Iz 1,21-23
1,21. Jakżeż to miasto wierne stało się nierządnicą? Syjon był pełen rozsądku, sprawiedliwość w nim mieszkała, a teraz zabójcy!
1,22. Twe srebro żużlem się stało, wino twoje z wodą zmieszane.
1,23. Twoi książęta zbuntowani, wspólnicy złodziei; wszyscy lubią podarki, gonią za wynagrodzeniem. Nie oddają sprawiedliwości sierocie,
sprawa wdowy nie dociera do nich.

Współcześnie wielu wiernych dostrzega, że w Kościele zachodzą głębokie i niepokojące przemiany. Przykłady takie jak kontrowersje wokół błogosławienia par jednopłciowych, specyficznie pojmowany dialog międzyreligijny czy przyswajanie wzorców z laickich ideologii budzą uzasadniony opór. Kościół, który ulega duchowi tego świata, traci Ducha Bożego. Przestaje być przewodnikiem duchowym, a zaczyna przypominać strukturę zredukowaną do ziemskich celów, skoncentrowaną na przetrwaniu i wygodnym życiu, w których sprawy duchowe bywają sprowadzane do formy czystej transakcji.
 
Następnie w orędziu wyłania się scena wschodnia, nawiązująca do ewangelicznej historii o ucieczce Świętej Rodziny na osiołku do Egiptu. Uciekają oni przed dekretem Heroda, który – obawiając się utraty władzy – nakazał uśmiercić wszystkich chłopców do drugiego roku życia w Betlejem i całej okolicy. Informację o samych narodzinach Jezusa król usłyszał od Mędrców ze Wschodu, którzy przybyli do Jerozolimy i pytali publicznie, gdzie znajduje się nowo narodzony Król żydowski.
Z kolei w obrazie orędzia odnajdujemy analogiczną scenę: Panią Wszystkich Narodów z Dzieciątkiem Jezus, uciekających na osiołku wraz z innymi ludźmi. Oboje są świetlistymi postaciami, co oznacza, że stanowią oboje Światło dla ludzkości. I to właśnie ci ludzie, którzy dostrzegają owe Boże Światło w Świętej Rodzinie, podążają bezpośrednio za Nimi. Pozostają oni wierni Bogu do samego końca, nawet w obliczu tak zajadłych ataków ze strony ateistów oraz wielu współczesnych duchownych.
Wcześniej, nawiązując do poematu „Boska komedia” Dantego, wskazaliśmy na nierozerwalną rolę Jezusa i Pani Wszystkich Narodów w dziele odkupienia. Chrystus pomaga ludziom zwyciężyć zło w ich życiu, kierując ich następnie do Pani Wszystkich Narodów – do Świątyni Boga, która przeprowadza ich z ziemi do sfer niebieskich, niejako zradzając ich ponownie w Duchu. W tym ujęciu Chrystus wraz ze swoją Matką stanowią nierozerwalną Jedność. Zwieńczeniem tego mistycznego zrodzenia jest to, że stajemy się duchowym rodzeństwem Jezusa, posiadającym jedną wspólną Matkę – Panią Wszystkich Narodów. Natomiast Bóg w ciele Chrystusa jest jednocześnie naszym Ojcem. W tym świetle werset z Księgi Rodzaju, w którym mowa o zjednoczeniu mężczyzny i kobiety w jedno ciało, rzuca zupełnie nowe światło na tajemnicę działania Bożej Rodziny we współczesnym świecie – owocem tego zjednoczenia staje się bowiem człowiek duchowy (por. Rdz 2, 24). Każdy w tej Jedności ma swoją wyznaczoną rolę. Duchowy Chrystus czyni nas dziećmi Bożymi, natomiast Niebieska Matka zradza nas w Duchu Świętym do Królestwa Bożego. Ich rola jest nierozerwalna. Ich rola jest nierozerwalna. Aby zrodzić się do Królestwa Niebieskiego, potrzeba kobiety i mężczyzny – dokładnie tak samo, jak ma to miejsce w doczesności. Jednak w duchowym zrodzeniu nie współżyje się według rozumienia ziemskiego, lecz ściśle ze sobą współpracuje. Dlatego Oboje są Współodkupicielami człowieka, gdyż cały świat został stworzony na obraz i podobieństwo Boże.
 
W obrazie omawianego fragmentu pojawia się również orszak Boży, choć na pierwszy rzut oka wygląda niezwykle niepozornie. Jego siłą pociągową staje się osiołek. Osioł to zwierzę wyjątkowo ostrożne, ma wyostrzone zmysły wzroku oraz słuchu i postępuje niezwykle inteligentnie w chwili zagrożenia. Nie pójdzie ślepo tam, gdzie wyczuwa niebezpieczeństwo, dzięki czemu często ratuje nie tylko siebie, ale i swoich pasażerów.
Te cechy idealnie wpisują się w starotestamentową historię z Księgi Liczb (Lb 22). Poznajemy tam historię Balaama – pogańskiego wieszczka, którego Bóg wykorzystał w tamtym momencie jako swojego proroka. Gdy Balaam, zaślepiony własnym uporem i duchową ślepotą, nie dostrzegł stojącego na drodze Anioła Pańskiego z wyciągniętym mieczem, jego oślica trzykrotnie ocala mu życie. Mimo że wpadł on w gniew i bił zwierzę, próbując zmusić je do marszu wprost na zagrożenie, ono konsekwentnie ustępowało z drogi. Ostatecznie Bóg otworzył usta oślicy, aby uświadomić prorokowi, że to właśnie niezłomna mądrość i opór stworzenia uratowały go przed niechybną śmiercią.
Osioł jest zatem zwierzęciem, które ochrania swojego pasażera niczym cherub w orszaku Bożym. Ponadto – jako że nie jest to drapieżnik – uosabia on i przynosi ze sobą prawdziwy pokój.
Dlatego to właśnie osioł okazuje się na tyle odpowiedzialnym stworzeniem, iż chroni powierzonego mu człowieka tak, jak siebie samego. Kontrastuje to wyraźnie z naturą konia, który jest zwierzęciem uciekającym. Kiedy koń nagle się przestraszy – na przykład węża, huku czy cienia – wpada w ślepą panikę, gwałtownie odskakuje, ponosi lub wierzga, przez co bardzo często zrzuca pasażera, próbując ratować się ucieczką. Osioł natomiast ewoluował w trudnych, górzystych terenach pustynnych, gdzie ślepy bieg oznaczałby upadek w przepaść. Dlatego w chwili zagrożenia natychmiast zastyga w miejscu, zapiera się nogami i analizuje sytuację. Nie ucieka bezmyślnie, nie wierzga w panice i nie wykonuje gwałtownych ruchów, które mogłyby doprowadzić do upadku niesionej osoby. Chroniąc siebie, automatycznie tworzy bezpieczną tarczę dla człowieka.
Zastanówmy się teraz, dlaczego tak naprawdę widzimy ten pochód wychodzący z Kościoła. Pomijając to, o czym powiedzieliśmy już wcześniej – czyli łamanie woli Bożej, grzechy instytucji i odwrócenie się od Boga – bezpośrednią przesłanką staje się niedawno wydany przez hierarchów dokument pozbawiający Matkę Bożą Jej kluczowych tytułów: „Współodkupicielki” oraz „Pośredniczki wszystkich łask”. Mowa o oficjalnej nocie doktrynalnej watykańskiej Dykasterii ds. Doktryny Wiary zatytułowanej „Mater Populi fidelis”, która została opublikowana 4 listopada 2025 roku. Pismo to, przygotowane przez prefekta kardynała Víctora Manuela Fernándeza oraz sekretarza ks. Armando Matteo, a następnie zaaprobowane przez papieża Leona XIV, było motywowane w dużej mierze dążeniem do kompromisu ekumenicznego za wszelką cenę. Dokument ten kategorycznie zabronił używania wspomnianych tradycyjnych określeń, uznając je za teologicznie niewłaściwe.
Zrozumienie konsekwencji tego kroku pozwala w pełni pojąć, dlaczego w orędziu z 1949 roku oglądamy tę dramatyczną ucieczkę. Współcześni hierarchowie postąpili bowiem dokładnie na przekór prośbom samej Pani Wszystkich Narodów, która w swoich objawieniach wzywała właśnie do ogłoszenia dogmatu o Jej współodkupieńczej roli. W samym orędziu widzimy Ją przecież w grocie, w której rozdziela – a raczej chciałaby rozdzielać – wszelkie dobra, gdyby tylko wierni byli tam obecni. To Ona jest pośredniczką tych łask, które do groty przyprowadził Bóg za sprawą swoich sług. Nie chodzi tu jednak o dobra materialne, ale za ich sprawą Bóg ukazuje nam Jej prawdziwą rolę Pośredniczki łask duchowych.
Podobnie rzecz ma się z odrzuconym przez Watykan Jej tytułem Współodkupicielki, o czym również już wspominaliśmy, gdy porównywaliśmy poemat Dantego „Boska komedia” do Jej funkcji w Bożym planie zbawienia. To właśnie Jej rolą jest przeprowadzenie nas, oczyszczonych już przez Chrystusa, do sfer życia duchowego. Aby to jednak nastąpiło, musimy zostać przez Nią ponownie zrodzeni w Duchu.
Jaki zatem związek ma ta ucieczka z Herodem, który – obawiając się utraty władzy – postanowił zabić wszystkich chłopców do drugiego roku życia w Betlejem i okolicach? Współczesnym Herodem okazuje się być właśnie prefekt kardynał Víctor Manuel Fernández, który stoi na czele grupy duchownych, którzy przygotowali ów dokument z lęku przed utratą wpływów na rzecz Matki Bożej. Postanowili oni zabić swoim pismem wiarę wielu ludzi w Maryję, zanim zrodzi się z niej poważna konkurencja dla watykańskiej władzy. Jednak Pani Wszystkich Narodów nie patrzy na ludzi w ten sposób. Jej zależy wyłącznie na tym, aby niosąc pomoc, zbawiło się jak najwięcej ludzi. Jest Ona przysłana nam przez Boga jako ratunek dla coraz bardziej pogrążającej się w mroku ludzkości. Widzimy zatem dokładnie, o co tak naprawdę chodzi współczesnym hierarchom Kościoła katolickiego – o utrzymanie władzy. Gdyby zależało im na zbawieniu ludzi, z całą pewnością cieszyliby się z Jej pomocy.
 
Kręgi z widzenia Idy Peerdeman, które wzajemnie się przenikają, symbolizują Kościoły chrześcijańskie różnych wyznań, z których każdy powinien nosić w sobie obecność Ducha Bożego. W obrazie orędzia dostrzegamy, że w rzeczywistości duchowej Kościoły te nie funkcjonują w izolacji, lecz przenikają się i łączą, tworząc jedność zgodną z Bożym zamysłem. Jest to szczególnie wymowne w kontekście wcześniejszych orędzi, w których ukazane były obrazy Kościołów omijających się nawzajem – co stanowiło widok wyraźnie sprzeczny z wolą Boga. Kościoły te wspólnie tworzą łuk Boży – tęczę, która oznacza miłość, sprawiedliwość oraz prawość wśród ludu Bożego.
Bóg pragnie oczyścić świat za sprawą swojego ziemskiego Kościoła. Jednak kiedy ta wspólnota nie wypełnia Jego woli ani nie wydaje miłych Mu owoców, zrywa zarazem przymierza, które Stwórca zawarł z ludźmi zarówno w czasach Noego, jak i u stóp gór Garizim i Ebal – gdzie za grzech spływa na lud Boży przekleństwo ziemi. Widzimy, że człowiek nie jest wówczas bezpośrednio przeklinany, lecz przeklęta zostaje Ziemia. Znajduje to swoje bezpośrednie potwierdzenie już w Księdze Rodzaju, w której to nie Adam i Ewa zostają przeklęci, ale właśnie ziemia. Podobnie rzecz ma się z czasami Noego, gdzie to wody ziemskie stały się przekleństwem dla niegodziwych ludzi. Dostrzegamy zatem, że niszczycielskie siły natury, o których mówi Pani Wszystkich Narodów, są owym przekleństwem, o którym ludzkość ma dopiero usłyszeć. Wyraźnie widzimy w otaczającym nas świecie, że słowa te wypełniają się w pełni, co wskazuje jednocześnie na głębokie zepsucie współczesnego człowieka.
Gdy Kościoły – zarówno ich pasterze, jak i wierni świeccy – odrzucają naukę Chrystusa, przymierze z Bogiem zostaje naruszone. Skutkiem tego na świecie mają miejsce katastrofy wywołane siłami przyrody. Odrzucenie Chrystusa sprawia, że Kościół przestaje być miejscem obecności Boga, a staje się jedynie ludzką instytucją religijną, pozbawioną duchowej mocy i Bożego prowadzenia. Bóg, patrząc na ziemię, nie widzi wówczas swojej tęczy, gdyż w świątyniach brakuje Pokoju, Miłości, Sprawiedliwości i Prawdy. A skoro Stwórca nie dostrzega owego znaku przymierza, ludzkość czeka potop, który w symboliczny sposób zostaje ukazany w następnym fragmencie orędzia.

Potem widzę leżącą przede mną Europę i obok niej Amerykę. To jest tak, jakbym coś chwytała ze środka Ameryki Północnej i rozsypywała to po Europie. Nie wiem, co to jest.
Wtedy widzę w oddali nic innego, jak tylko ludy Wschodu.
„Te będą przez Niego zbudzone”
– mówi Pani. Widzę to w bardzo dużym oddaleniu.
Wtedy pojawia się trupia czaszka i słyszę, jak Pani mówi:
„Nadejdzie wielka katastrofa. Tam, z tego powodu nastawią uszu. Morza wschodnie są pełne. Tego nie widzisz”.
Teraz muszę pociągnąć linię z północy na zachód, ukośnie w dół. Nie wiem, co to oznacza. Wtedy Pani mówi:
„Oni szukają pokoju, ale on nie jest do znalezienia”.
I teraz Pani odchodzi.

W poprzednim orędziu szczegółowo omówiliśmy kwestię antykoncepcji w świetle encykliki Humanae vitae, ogłoszonej przez papieża Pawła VI. Dokument ten podtrzymał tradycyjne nauczanie Kościoła, zakazujące stosowania sztucznych środków antykoncepcyjnych. Decyzja ta wywołała jednak potężną falę sprzeciwu – i to nie tylko w środowiskach laickich, ale również wśród wiernych świeckich oraz szerokiego grona duchowieństwa.
Warto przypomnieć, że przed ogłoszeniem encykliki papież powołał specjalną komisję, której zadaniem było przeanalizowanie tego problemu w kontekście współczesnej nauki. Gremium to uległo głębokiemu podziałowi. Większość członków, ulegając silnym naciskom zewnętrznym, opowiedziała się za zniesieniem dotychczasowego zakazu, podczas gdy mniejszość stanowczo domagała się jego bezwzględnego utrzymania. Paweł VI znalazł się wówczas w ogniu krytyki, będąc atakowanym zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz wspólnoty kościelnej. Ostatecznie, działając wbrew opinii większości, papież podtrzymał zakaz antykoncepcji, co wywołało jawny bunt w wielu środowiskach katolickich na całym świecie.
Dlaczego dzisiaj wracamy do tamtych wydarzeń? Ponieważ to właśnie w Ameryce Północnej, a precyzyjniej w Stanach Zjednoczonych, opracowano i po raz pierwszy wprowadzono na rynek pigułkę antykoncepcyjną. Stamtąd trafiła ona do Europy, a w konsekwencji na cały świat, wywołując rewolucję obyczajową.
Fakty te nabierają szczególnego znaczenia, gdy zestawimy je z widzeniem Idy Peerdeman. W objawieniach Pani Wszystkich Narodów pojawia się znamienna scena: widząca bierze garść bliżej nieokreślonej substancji z obszaru USA i rozrzuca ją nad Starym Kontynentem. W kontekście całego orędzia ten gest symbolizuje właśnie rozprzestrzenienie tabletek antykoncepcyjnych, które z Ameryki Północnej zalały Europę.
Pierwsza tabletka antykoncepcyjna o nazwie Enovid została dopuszczona do obrotu 9 maja 1960 roku w Stanach Zjednoczonych przez Amerykańską Agencję Żywności i Leków (FDA). Proces ten zapoczątkowały dwie amerykańskie działaczki na rzecz kontroli urodzeń – Margaret Sanger oraz dysponująca dużym majątkiem Katharine McCormick. Postanowiły one sfinansować stworzenie doustnego środka antykoncepcyjnego i w tym celu wynajęły amerykańskiego biologa Gregory’ego Pincusa. To właśnie on, analizując najnowsze doniesienia ze świata nauki, natrafił na substancję hormonalną zsyntetyzowaną w Meksyku. Pincus sprowadził ją do Stanów Zjednoczonych i wspólnie z ginekologiem Johnem Rockiem opracował finalną recepturę tabletki, której masowej produkcji podjął się amerykański koncern farmaceutyczny G.D. Searle.
Ponieważ ówczesne prawo w wielu stanach USA bezwzględnie zakazywało dystrybucji i testowania środków antykoncepcyjnych, autorzy projektu musieli szukać alternatywnych rozwiązań prawnych i logistycznych. Badania kliniczne przenieśli na terytorium zależne od Stanów Zjednoczonych – do Portoryko, gdzie w ubogich dzielnicach przetestowano preparat na grupie kobiet. Pierwsze partie leku zawierały dawki hormonów wielokrotnie wyższe niż te stosowane współcześnie, co wywoływało u pacjentek liczne skutki uboczne, a kilka z nich zmarło. Następnie, wprowadzając produkt na rynek amerykański w 1957 roku, zarejestrowano go najpierw wyłącznie jako lek na poważne zaburzenia miesiączkowania. Agencja zatwierdziła ten preparat, a na opakowaniu Enovidu producent musiał umieścić oficjalne ostrzeżenie: „Uwaga: produkt ten ubocznie blokuje owulację i uniemożliwia zajście w ciążę”.
To „ostrzeżenie” stało się najlepszą reklamą w historii medycyny. Ponad pół miliona Amerykanek nagle „zaczęło cierpieć na nieregularne miesiączki”, byle tylko lekarz przepisał im te tabletki. Widząc ten gigantyczny popyt, w 1960 roku FDA oficjalnie ugięła się i zatwierdziła Enovid jako pierwszą oficjalną pigułkę antykoncepcyjną na świecie.
Ekspansja tego produktu na Stary Kontynent była szeroko zakrojoną operacją handlową, sterowaną bezpośrednio przez amerykańskie koncerny farmaceutyczne, które potraktowały Europę jako priorytetowy rynek zbytu. Już w 1961 roku amerykański producent G.D. Searle wprowadził oryginalny Enovid do Wielkiej Brytanii. Zastosowano tam sprawdzony w USA wybieg marketingowy i prawny – środek dystrybuowano oficjalnie jako lek na zaburzenia cyklu, maskując jego działanie antykoncepcyjne przed opinią publiczną. Jednocześnie Amerykanie, chcąc ominąć europejskie cła i restrykcje, masowo sprzedawali licencje na swoje patenty hormonalne największym graczom farmaceutycznym w innych krajach, między innymi w Holandii oraz Francji. Choć to belgijscy i niemieccy badacze zmodyfikowali później dawkę hormonów, cała machina dystrybucyjna była od początku zorganizowanym i napędzanym ze Stanów Zjednoczonych procesem zalewania rynku europejskiego.
Stamtąd pigułka rozprzestrzeniła się na cały świat – dokładnie w taki sposób, jak ukazuje to widzenie Idy Peerdeman.
Trzeba również podkreślić, że za naciskami na papieża, których celem było zniesienie zakazu antykoncepcji, stały w dużej mierze wpływowe instytucje zza oceanu, na czele z Fundacją Rockefellera. Organizacje te były ściśle powiązane z amerykańskimi koncernami farmaceutycznymi, finansując ich badania laboratoryjne i przekazując im patenty medyczne. Dla samej fundacji nadrzędnym celem było ideologiczne ograniczenie globalnej populacji, natomiast dla korporacji – otwarcie gigantycznego i zyskownego rynku zbytu. Wspólnie lobbowały one za zniesieniem wszelkich obostrzeń, upatrując w twardym stanowisku Kościoła główną barierę dla swoich dalekosiężnych planów.
Kraje europejskie nie podjęły realnej walki z wprowadzeniem pigułki antykoncepcyjnej na swój rynek. Ta sytuacja przypomina biblijną historię Adama i Ewy, w której Ewa, skuszona przez węża, spożywa owoc śmierci. Podobnie Europa skuszona przez Stany Zjednoczone spożywa owoc śmierci w postaci tabletki antykoncepcyjnej. Zwróćmy uwagę, jak podstępnie tabletki antykoncepcyjne zostały wprowadzone na rynek, co ukazuje przebiegłość węża, który swoimi zawoalowanymi słowami sprawił, że każde cielesne ciało podlega śmierci.
Pismo Święte – Słowo Boże – jasno precyzuje, że mąż i żona stają się jednym ciałem. Tym jednym ciałem jest dziecko rodzące się z ich miłości – nowy człowiek, który wprost dziedziczy i łączy w sobie ciało obojga rodziców. Zatem miłość cielesnych rodziców ma prowadzić do życia, a nie do śmierci.
Nie da się ukryć, że współcześnie tabletka służy przede wszystkim ludziom dopuszczającym się cudzołóstwa – grzechu potępionego w Dekalogu. Natomiast stosowanie antykoncepcji przez małżonków obnaża brak prawdziwej miłości. To, co robią, nie jest miłością w szerszym tego słowa znaczeniu, lecz egoistycznym szukaniem własnej przyjemności.
Brak na świecie miłości, prawości i sprawiedliwości sprawia, że znika znak Bożego przymierza – Tęcza. Bez tego znaku ludzkość czeka potop. W obrazie orędzia, jaki ukazał się oczom Idy Peerdeman, nie chodzi jednak o potop wywołany masami wody, lecz o potop ludzi z krajów Trzeciego Świata, którzy mają zalać Europę.
W tym miejscu warto wspomnieć o współczesnych ideologiach stworzonych przez człowieka – ruchach LGBT czy związkach jednopłciowych. Symbolem tych środowisk stała się sześciokolorowa tęcza, będąca jednak znakiem głęboko wypaczonym względem biblijnego pierwowzoru. Relacja osób tej samej płci z natury nie jest w stanie zrodzić potomstwa, a ich współżycie opiera się na zaspokajaniu własnych, egoistycznych potrzeb. Środowiska te nie mają nic wspólnego z Bogiem ani z czystą miłością, której owocem jest nowe życie.
Skoro Europejczycy odrzucają dar potomstwa, zostaną zastąpieni prędzej czy później przez narody pozbawione wiary, wychowane w duchu tego świata i nastawione wyłącznie na przetrwanie za wszelką cenę.
Wśród tych społeczności nigdy nie było obecności prawdziwego Boga, dlatego brakuje w nich Ducha Bożego oraz Jego nauki.
W orędziu Pani Wszystkich Narodów widzimy trupią czaszkę – symbol Golgoty. Ten znak wskazuje, że Europejczyków czeka cierpienie, którego doświadczą właśnie z rąk ludów napływowych. Jest to kara, którą mieszkańcy Starego Kontynentu tak naprawdę ściągnęli sami na siebie. W obrazie orędzia Ida Peerdeman wskazuje najpierw na napływ ludów Wschodu, wśród których dominują przede wszystkim Syryjczycy oraz Afgańczycy. Docierają oni do Europy tak zwanym szlakiem bałkańskim (zdjęcie 18).

Zdjęcie 18. Szlak bałkański – kierunki napływu migrantów ze Wschodu do Europy.

Zaraz potem widząca kreśli linię z północy na zachód, po ukosie w dół. Gdy spojrzymy na obraz Pani Wszystkich Narodów i poprowadzimy tę linię przez Europę, dotrzemy prosto do Afryki. Jak wskazuje samo orędzie, to właśnie tam „wody się już przepełniają”. Znajdują się tam społeczności, w których panuje skrajna bieda i jednocześnie ogromny przyrost naturalny. Do tej grupy należą między innymi mieszkańcy takich państw jak Maroko, Algieria, Tunezja, Nigeria, Senegal, Erytrea, Somalia czy Sudan. Linia ta jest proroctwem o powstaniu nowego szlaku migracji z kontynentu afrykańskiego do Europy (zdjęcie 19).

Zdjęcie 19. Szlaki migracji z Afryki do Europy – szlak zachodniośródziemnomorski oraz szlak zachodnioafrykański.

W orędziu mowa jest o szlakach morskich, dlatego skupmy się wyłącznie na nich. W oficjalnej klasyfikacji Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) oraz struktur Unii Europejskiej z Afryki do Europy prowadzą cztery główne korytarze migracyjne, z których trzy wiodą drogą morską:

  • szlak zachodniośródziemnomorski (Maroko ──> Hiszpania): Powstał w 1991 roku jako pierwszy, zaraz po wprowadzeniu wiz przez Hiszpanię. To wtedy na wodach Cieśniny Gibraltarskiej pojawiły się pierwsze małe, drewniane łódeczki zwane pateras. W pierwszej połowie lat 90. tą trasą przedostawało się zaledwie od kilkuset do trzech tysięcy osób rocznie. Dopiero pod koniec dekady, na przełomie 1999 i 2000 roku, liczby te skoczyły do kilkunastu tysięcy rocznie.
  • szlak zachodnioafrykański (atlantycki na Wyspy Kanaryjskie): Ta trasa oceaniczna prowadzi z wybrzeży Senegalu, Mauretanii oraz Maroka bezpośrednio na hiszpańskie Wyspy Kanaryjskie. Gdy Hiszpania uszczelniła Gibraltar, migranci przenieśli się na ocean. Pierwsza łódź dopłynęła na Kanary dokładnie w sierpniu 1994 roku. Przez całe lata 90. ruch tutaj dopiero raczkował – tą niebezpieczną drogą przeprawiało się zaledwie od kilkunastu do kilkuset osób rocznie, co dało łącznie około 2-3 tysięcy migrantów w skali całej dekady. Wszystko zmieniło się dramatycznie w 2006 roku, kiedy szlak dosłownie eksplodował. Wybuchły wówczas konflikty w kilku państwach afrykańskich, a tradycyjne łowiska w Senegalu uległy załamaniu przez masowe, przemysłowe połowy zagranicznych flot. Ponad 31 tysięcy ludzi wsiadło wtedy na wielkie łodzie rybackie, zwane cayucos, i dopłynęło na Wyspy Kanaryjskie. Wydarzenie to przeszło do historii jako „kryzys cayucos”. Po tym załamaniu Hiszpania podpisała umowy z Mauretanią i Senegalem, wysyłając tam patrole policji i statki Frontexu, co niemal całkowicie wygasiło ten szlak na kolejną dekadę – w latach 2010–2017 dopływało tam poniżej tysiąca osób rocznie. Szlak powrócił jednak ze zdwojoną siłą w 2020 roku. Powodem była pandemia COVID-19, kryzys ekonomiczny, potężna susza w Maroku oraz ponowne zablokowanie przez Unię Europejską szlaków na Morzu Śródziemnym. Migranci i przemytnicy znów przenieśli się na Atlantyk. Kulminacja tego odrodzenia nastąpiła w 2024 roku, kiedy to padł absolutny rekord wszechczasów – na Wyspy Kanaryjskie dotarło niemal 47 tysięcy osób.
  • szlak środkowośródziemnomorski (Tunezja/Libia ──> Włochy): Powstał w latach 90. Początkowo migranci ruszali głównie z Tunezji na włoską wyspę Pantelleria, a z czasem głównym punktem startowym stała się ogarnięta chaosem Libia. W latach 90. szlakiem tym płynęło średnio od 2 do 5 tysięcy osób rocznie. Z perspektywy dzisiejszych kryzysów, gdy potrafi tamtędy przypłynąć ponad 100–150 tysięcy ludzi w ciągu jednego roku, był to zaledwie skromny początek nadchodzącej, wielkiej fali.

Widzimy zatem, że proroctwa zawarte w tym orędziu zaczynają bezpośrednio nawiązywać do teraźniejszości. Podobnie było zresztą z poprzednim fragmentem tekstu, w którym opisano powołanie przez papieża Franciszka „Dziedzińca Pogan” w Kościele katolickim.
 
W obrazie orędzia Pani Wszystkich Narodów pokazuje Idzie Peerdeman wodę, jednak widząca nie wie, czym jest ona wypełniona. Przytoczmy jej słowa, którymi starała się dopowiedzieć to, co na pierwszy rzut oka wydawało się nieistotne, a co ostatecznie nie znalazło się w oficjalnych publikacjach:

22:29  No cóż, potem znowu widziałam te ludy Wschodu w stronę Ameryki Północnej, to też było bardzo charakterystyczne
22:37 I widziałam leżącą Amerykę Północną i tam musiałam – zupełnie jakbym miała zaczerpnąć garść prosto stamtąd, ze środka
22:44 Ameryki, Ameryki Północnej, i tę garść musiałam rozsypać nad Europą. Co to było – tego naprawdę nie wiem, doprawdy
22:53 I widziałam ludy Wschodu i wtedy pojawia się nagle trupia czaszka. Tak, to jest naprawdę… po prostu
23:03 tak jak widzi się trupią czaszkę. I słyszałam, jak Pani mówi: „Nadchodzi wielka katastrofa. Jeszcze o tym
23:09 usłyszą. Morza są pełne”. Wtedy pokazała mi morze. Tak, ale czym pełne – tego nie mogłam
23:15 dostrzec. I wtedy powiedziała również: „Tego nie widzisz”, prawda?
23:23 I ostatnią rzeczą było to, że musiałam nakreślić linię od Północy do Zachodu i tak skośnie w dół. Tak, to było
23:32 w przybliżeniu ostatnie. „Wtedy szukają pokoju, ale nie można go znaleźć” – mówi wtedy Pani. Wtedy
23:41 Pani znowu odeszła, prawda?

Widzimy zatem, że Pani Wszystkich Narodów pokazała Idzie, iż coś znajduje się w wodzie. Jak sami możemy się obecnie przekonać, były to łodzie z imigrantami, przeprawiającymi się przez Atlantyk oraz Morze Śródziemne szlakami morskimi wprost do Europy.
Ten obraz, jak również całe orędzie Pani Wszystkich Narodów, bezpośrednio nawiązuje do Księgi Izajasza (Iz 1,4-9). Prorok ukazuje tam bolesną prawdę o Jerozolimie, która z powodu swoich grzechów i odwrócenia się od Boga zostanie wydana w ręce obcych ludów, niosących ze sobą sprawiedliwą odpłatę. Zatem Boża sprawiedliwość jest ściśle związana z Księgą Prawa Mojżeszowego, która ma dwa oblicza: sprawiedliwość to błogosławieństwo za bycie dobrym, ale i przekleństwo za bycie złym.

Iz 1,4-9
1,4. Biada ci, narodzie grzeszny, ludu obciążony nieprawością, plemię zbójeckie, dzieci wyrodne! Opuścili Pana, wzgardzili Świętym Izraela, odwrócili się wstecz.
1,5. Gdzie was jeszcze uderzyć, skoro mnożycie przestępstwa? Cała głowa chora, całe serce osłabłe;
1,6. od stopy nogi do szczytu głowy nie ma w nim części nietkniętej: rany i sińce i opuchnięte pręgi, nie opatrzone ani przewiązane, ni złagodzone oliwą.
1,7. Kraj wasz spustoszony, wasze miasta ogniem spalone, cudzoziemcy tratują wam niwy na waszych oczach: spustoszenie jak po zagładzie Sodomy.
1,8. Córa Syjonu ostała się jak chatka w winnicy, jak szałas w ogrodzie warzywnym, jak miasto oblężone.
1,9. Gdyby nam Pan Zastępów nie zostawił Reszty, stalibyśmy się jak Sodoma, podobni bylibyśmy Gomorze.

W Księdze Izajasza czytamy również, że „nie ma pokoju dla bezbożnych” (Iz 57,20-21), co  doskonałe nawiązuje do słów Pani Wszystkich Narodów, kiedy słyszymy dramatyczną zapowiedź: „Oni szukają pokoju, ale on nie jest do znalezienia”.

Iz 57,20-21
57,20. Bezbożni zaś są jak morze wzburzone, które się nie może uciszyć i którego fale wyrzucają muł i błoto.
57,21. Nie ma pokoju – mówi Bóg mój – dla bezbożnych.

Wszyscy widzimy, że obecna polityka Unii Europejskiej skoncentrowana jest na integracji imigrantów z krajów Trzeciego Świata. Organizuje się dla nich kursy językowe, szerokim strumieniem płyną środki socjalne, lecz rzeczywistość brutalnie weryfikuje te działania. Nie da się bowiem tak łatwo zmienić mentalności dorosłych ludzi, którzy wychowali się bez Boga, w zupełnie obcej kulturze, opartej na duchu tego świata. Człowiek w pierwszych latach swojego życia jest niezwykle plastyczny, dlatego tak ważne jest, aby rodzice przyprowadzali swoje dzieci do Świętej Rodziny, zanim ta otwartość i chłonność bezpowrotnie zanikną.
Nauka Boża nie pochodzi z tego pełnego chaosu świata. Jej celem jest zaprowadzenie ładu, gdyż tylko on prowadzi do prawdziwego pokoju.
Europa próbuje za wszelką cenę porozumieć się z przybyszami, jednak ten pokój okazuje się niemożliwy do zdobycia. W Europie, od momentu otwarcia szlaków migracyjnych, drastycznie rośnie przestępczość wywołana przez ludy napływowe – mnożą się gwałty i zabójstwa. Dzieje się to pomimo przeznaczania ogromnych funduszy na asymilację. Na naszych oczach rozpoczyna się Golgota dla Europejczyków.