Orędzie 14 z dnia 26 grudnia 1947 roku

Nagle widzę jasne światło, jakby wiązkę promieni i odczuwam w ręce nadchodzący ból. Widzę Panią, która mówi:
„Nadejdą katastrofy z północy na południe, z południa na zachód i z zachodu na wschód”.
Widzę teraz okrągłą kopułę. Rozumiem wewnętrznie: “To jest kopuła w Jeruzalem.” Teraz słyszę:
„Wokół i w pobliżu Jeruzalem wybuchną ciężkie walki”.
Naraz widzę wyraźnie Kair i ogarnia mnie jakieś dziwne uczucie. Wtedy widzę różne narody Wschodu: Persów, Arabów itd. Pani mówi:
„świat zostanie jakby rozszarpany na dwie części”.
Teraz widzę świat leżący przede mną i widzę, jak tworzy się tam wielkie pęknięcie, rysa, która ciągnie się zygzakowato poprzez cały świat. Ponad tym widzę wiszące ciężkie chmury. Słyszę, jak Pani mówi:
„Nadejdzie wielkie cierpienie i nędza”.
Wtedy widzę miasta Wschodu z białymi dachami.

W treści Orędzia otrzymujemy kilka istotnych wskazówek geograficznych dotyczących lokalizacji zapowiadanych walk. Ida Peerdeman dostrzega charakterystyczną kopułę, którą wewnętrznie identyfikuje ze świątynią w Jerozolimie. W tekście mowa jest również o domach z białymi dachami, tak typowych dla krajobrazu Bliskiego Wschodu i powszechnie spotykanych zarówno w krajach arabskich, jak i w samym Izraelu. Architektura ta pełni tam przede wszystkim funkcję praktyczną: jasne powierzchnie odbijają intensywne promienie słoneczne, skutecznie ograniczając nagrzewanie się budynków.
Słowa przekazane Idzie Peerdeman pod koniec 1947 roku zmaterializowały się w późniejszych wydarzeniach historycznych, stając się precyzyjnym proroctwem zapowiadającym wybuch I wojny izraelsko-arabskiej (1948–1949), podczas której Jerozolima stała się areną najbardziej zaciekłych i krwawych starć w całym regionie.
Aby w pełni zrozumieć genezę tego konfliktu, konieczne jest krótkie wprowadzenie w historię.
Po I wojnie światowej rozpadło się Imperium Osmańskie, które przez stulecia sprawowało władzę nad Palestyną. W 1922 roku Liga Narodów oficjalnie powierzyła Wielkiej Brytanii administrację nad tym terytorium do czasu wypracowania trwałego rozwiązania politycznego. W ten sposób utworzono tak zwany Brytyjski Mandat Palestyny. Na jego obszarze żyły obok siebie społeczności arabskie i żydowskie. Sytuacja uległa zasadniczej zmianie, gdy Wielka Brytania postanowiła zrzec się kontroli nad tym obszarem i przekazać rozwiązanie kwestii palestyńskiej Organizacji Narodów Zjednoczonych. Brytyjskie zwierzchnictwo oficjalnie wygasło 14 maja 1948 roku. Jeszcze tego samego dnia przywódcy społeczności żydowskiej ogłosili powstanie niepodległego państwa Izrael. Krok ten spotkał się ze zdecydowanym, zbrojnym sprzeciwem sąsiadów i stał się bezpośrednim zapalnikiem do wybuchu I wojny izraelsko-arabskiej. Sprzeciw ten wynikał przede wszystkim z kwestii terytorialnych. Liderzy arabscy kategorycznie nie zgadzali się na utworzenie państwa żydowskiego na terytorium, które w tamtym okresie było w większości zamieszkane przez ludność arabską i które uznawali za swoją rdzenną ojczyznę. Z tego powodu odrzucili również wcześniejszy plan podziału Palestyny zaproponowany przez ONZ, traktując go jako niesprawiedliwy i godzący w prawa tamtejszych mieszkańców.
W odpowiedzi, 15 maja 1948 roku, wojska kilku państw arabskich — Egiptu, Jordanii, Syrii, Iraku i Libanu — wkroczyły na terytorium dawnego Brytyjskiego Mandatu Palestyny. W treści Orędzia Pani Wszystkich Narodów pojawia się również Kair. Stolica ta odegrała kluczową rolę w konflikcie, jako że Egipt dysponował wówczas jedną z najpotężniejszych armii w całej koalicji arabskiej. Wojska egipskie zajęły Strefę Gazy, a następnie prowadziły ofensywę wzdłuż wybrzeża w kierunku Tel Awiwu. Równocześnie pozostałe państwa arabskie realizowały własne cele militarne. Transjordania koncentrowała się przede wszystkim na zajęciu Jerozolimy oraz Zachodniego Brzegu Jordanu.
Następnie w treści Orędzia słyszymy, że „katastrofy przyjdą z północy na południe, z południa na zachód i z zachodu na wschód”. Warto zauważyć, że ta sekwencja geograficzna idealnie odpowiada trajektorii dłoni podczas czynienia znaku krzyża, co w wymowny sposób podkreśla zarówno duchowy, jak i cielesny wymiar zapowiadanych cierpień.
Geometria znaku krzyża wskazuje również na to, że nowo powstały Izrael zostanie zaatakowany ze wszystkich czterech stron świata. Zapowiedź ta zmaterializowała się w historii: od północy uderzyły siły libańskie i syryjskie, od wschodu wkroczyły wojska transjordańskie oraz irackie, a od południa napierała armia egipska, która posuwając się wzdłuż wybrzeża w kierunku Tel Awiwu, ostatecznie weszła w głąb kraju od zachodu.
Orędzie Pani Wszystkich Narodów zapowiada również, że świat zostanie rozdarty na dwie części – podobnie, jak stało się to z Jerozolimą, o którą zacięty bój toczyli Arabowie z Żydami. Ponieważ żadna ze stron nie zdołała osiągnąć pełnego zwycięstwa militarnego, jednym z najważniejszych następstw tego konfliktu stał się fizyczny podział Świętego Miasta. Jego wschodnia część znalazła się pod kontrolą Transjordanii, natomiast zachodnia przeszła pod jurysdykcję Izraela. W mieście tym toczono szczególnie krwawe boje, jako że stanowiła ona jeden z najważniejszych punktów strategicznych na mapie całej kampanii. W tej bezwzględnej batalii każde wzgórze, każda brama oraz każdy odcinek drogi mogły zadecydować o ostatecznym powodzeniu operacji wojskowych.
Warto zauważyć, że podział Jerozolimy bardzo przypomina to, co działo się wtedy na całym świecie. W latach 1947–1949 świat podzielił się na dwa wrogie obozy: blok wschodni i blok zachodni. Winston Churchill nazwał ten podział „żelazną kurtyną”. Początki tej zmiany były widoczne już w 1947 roku, gdy Ameryka ogłosiła doktrynę Trumana i rozpoczęła Plan Marshalla, czyli pomoc w odbudowie Europy. W 1949 roku ten podział stał się jeszcze mocniejszy, ponieważ powstał sojusz NATO, a Związek Radziecki całkowicie podporządkował sobie kraje Europy Środkowo-Wschodniej.
W treści Orędzia pojawia się także ciekawy obraz „zygzaka”. Pokazuje on pęknięcie ziemi i symbolizuje nowe granice, które podzieliły świat oraz konkretne narody na dwie części. W dalszym tekście są wymienione trzy kraje, w których powstały takie linie, dlatego skupimy się tylko na tych przykładach.
Ten charakterystyczny zygzak idealnie oddaje to, jak w rzeczywistości wyglądał przebieg owych granic. Widzimy go w powojennej Jerozolimie, gdzie powstała nieregularna linia demarkacyjna (zdjęcie 1). Obrazuje on także sytuację w Europie w czasach zimnej wojny, gdy tak zwana żelazna kurtyna oddzieliła blok zachodni od bloku wschodniego (zdjęcie 2). Trzecim przykładem jest Cypr, który po ataku Turcji został podzielony na pół (zdjęcie 3).
We wszystkich tych przypadkach wojny i konflikty rozerwały świat na dwie części, a skutki tych wydarzeń ludzie odczuwali przez wiele kolejnych dziesięcioleci.
W treści Orędzia pojawia się zapowiedź katastrof, które mają spaść na świat. Warto zatem doprecyzować, jak należy rozumieć użyte w tym kontekście pojęcie „katastrofy”. Jak już wcześniej wspomniano, Ida Peerdeman ogląda w swojej wizji zygzakowatą linię przecinającą cały glob. Podobne pęknięcia stanowią naturalne następstwo silnych trzęsień ziemi, gdy grunt rozstępuje się fizycznie, przybierając kształt zygzaka lub – bardziej obrazowo – otwartej paszczy z kłami.
To porównanie niesie ze sobą głęboki sens. Powstałe w wyniku konfliktów granice były w rzeczywistości niezwykle strzeżone przez obie strony barykady. Doskonałym tego przykładem stał się Mur Berliński, w rejonie, którego życie straciło wielu ludzi desperacko próbujących przedostać się na drugą stronę – w przeważającej większości z bloku wschodniego na zachód. Katastrofa w interpretacji tego proroctwa oznacza zatem podział konkretnego narodu, co w wymiarze społecznym bezpośrednio odpowiada niszczycielskim skutkom, jakie niesie ze sobą realne trzęsienie ziemi.

Zdjęcie 1. Podział Jerozolimy na część wschodnią i zachodnią po I wojnie arabsko-izraelskiej.
Zdjęcie 2. Mur Berliński, dzielący blok wschodni od zachodniego — symbol „żelaznej kurtyny”.
Zdjęcie 3. Mapa przedstawiająca podział Cypru na Republikę Cypryjską (południe) oraz Turecką Republikę Cypru Północnego (północ).

Orędzie Pani Wszystkich Narodów ukazuje narody powstające jeden przeciw drugiemu. Na Bliskim Wschodzie państwa arabskie podjęły walkę przeciwko proklamowanemu w 1948 roku państwu Izrael. W Europie z kolei, na przełomie lat 1947–1949, dokonywał się polityczny podział kontynentu na blok wschodni i zachodni, co ostatecznie doprowadziło do wzniesienia tak zwanej żelaznej kurtyny. Natomiast inwazja Turcji na Cypr w 1974 roku przypieczętowała rozłam wyspy na dwie części: Republikę Cypryjską oraz Turecką Republikę Cypru Północnego.
Podobne konflikty i podziały pojawiały się także w innych regionach świata.
Doskonałym tego przykładem była wojna indyjsko-pakistańska o Kaszmir, która wybuchła bezpośrednio po podziale Indii Brytyjskich w 1947 roku. Spór dotyczył włączenia dawnego księstwa Dżammu i Kaszmir do jednego z nowo powstałych państw. Krwawe walki trwały tam do końca 1948 roku. Ostatecznie, na początku 1949 roku, Organizacja Narodów Zjednoczonych ustanowiła oficjalną linię rozejmu, która niczym głęboka rana rozcięła ten sporny teren, dzieląc go na dwie osobne części pomiędzy Indie i Pakistan.
W tym samym czasie na dalekim wschodzie swoją kulminację osiągnęła chińska wojna domowa. Bezwzględny konflikt między komunistami pod wodzą Mao Zedonga a nacjonalistami z Kuomintangu trwał co prawda od lat 30., lecz jego ostatnia, decydująca faza rozegrała się właśnie w latach 1947–1949. Gdy w 1949 roku komuniści ogłosili powstanie Chińskiej Republiki Ludowej, pokonani nacjonaliści zostali zmuszeni do ucieczki na Tajwan. Wydarzenia te doprowadziły do trwałego pęknięcia jedności narodowej i powstania dwóch wrogich sobie organizmów państwowych, których konflikt trwa do dziś.
Niemal identyczny scenariusz pęknięcia dotknął Półwysep Koreański, gdzie dramatyczne napięcia narastały już w latach 1948–1949. To właśnie wtedy, w 1948 roku, na mapie oficjalnie pojawiły się dwa odrębne państwa: Korea Południowa i Korea Północna. W kolejnych miesiącach wzdłuż linii granicznej dochodziło do regularnych i krwawych starć oraz działań partyzanckich, które stanowiły bezpośredni przedsmak pełnoskalowej wojny. W ten sposób kolejny azjatycki naród został rozdarty na pół, stając się jednym z najbardziej tragicznych symboli trwającej zimnej wojny.
 
Jak zdążyliśmy już zauważyć przy analizie wcześniejszych objawień, pewne wydarzenia rozgrywające się na świecie znajdują swoje odzwierciedlenie w Piśmie Świętym. Nie inaczej jest w przypadku omawianego Orędzia. Boża zasada pozostaje niezmienna – modyfikacji ulegają jedynie czasy oraz sceneria, w których dochodzi do analogicznych sytuacji. Historia zdaje się zataczać koło, przypominając każdemu kolejnemu pokoleniu, jak niszczące i pełne bólu są skutki powtarzania tych samych błędów, wynikających z odrzucenia pokoju, o który tak usilnie zabiega Chrystus.
Gdy sięgniemy do Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 1-44), odnajdziemy tam proroczy obraz narodów powstających przeciwko narodom, a także zapowiedź głębokich niepokojów, wojen i ludzkiego cierpienia. To porażający opis chaosu, zniszczenia oraz duchowej nędzy, będących bezpośrednią konsekwencją odejścia ludzkości od Bożego ładu. Właśnie na tym fundamencie Ewangelii według św. Mateusza opiera się całe przesłanie Pani Wszystkich Narodów. Bez uwzględnienia tej perspektywy biblijnej właściwe odczytanie i zrozumienie jego głębi staje się wręcz niemożliwe.

Mt 24,1-44
24,6. Będziecie słyszeć o wojnach i o pogłoskach wojennych; uważajcie, nie trwóżcie się tym. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec! 
24,7. Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będzie głód i zaraza, a miejscami trzęsienia ziemi. 
24,8. Lecz to wszystko jest dopiero początkiem boleści.

Po 1947 roku w rejonie Izraela i całego Bliskiego Wschodu rzeczywiście występowały realne trzęsienia ziemi, które pozostawiały po sobie zygzakowate pęknięcia oraz głębokie uskoki w gruncie. Niemniej jednak Orędzie Pani Wszystkich Narodów odnosi się w tym miejscu przede wszystkim do sztucznych granic, jakie wyrosły między skonfliktowanymi narodami – to właśnie te podziały przypominają niszczycielskie rany w strukturze społecznej świata. Naturalną konsekwencją owego braku pokoju stają się klęski głodu oraz ogromne ludzkie cierpienie, co bezlitośnie potwierdzają liczne wojny na kartach historii. Od tej zasady nie ma żadnych wyjątków – każda wojna zawsze niesie ze sobą wyłącznie zniszczenie.
 
Przejdźmy teraz do wydarzeń, jakie rozegrały się podczas I wojny izraelsko-arabskiej w rejonie Jerozolimy. Znajdują one swoje bezpośrednie odniesienie w kolejnych słowach Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 16–21).
Chrystus zapowiada w niej ogromne ludzkie cierpienia, które mają poprzedzać koniec czasów. Podobnie w Orędziu Pani Wszystkich Narodów czytamy o nadchodzącej nędzy, po czym ukazane zostają bliskowschodnie miasta z charakterystycznymi białymi dachami.
Gdy prześledzimy losy walk toczących się wokół Jerozolimy i zestawimy je z przywołanym tekstem biblijnym oraz Orędziem Pani Wszystkich Narodów dostrzeżemy uderzające podobieństwa. Aby jednak w pełni zrozumieć te analogie, konieczne jest krótkie wprowadzenie w historię.
Choć podczas I wojny izraelsko-arabskiej to państwa arabskie rozpoczęły ofensywę, ostatecznie poniosły porażkę. Jednym z głównych powodów takiego obrotu spraw była skuteczna mobilizacja po stronie izraelskiej, dzięki której młode państwo zdołało w krótkim czasie stworzyć liczną i dobrze zorganizowaną armię. Istotne znaczenie miały również dostawy uzbrojenia z Czechosłowacji, realizowane za zgodą Związku Radzieckiego. Broń ta w znacznym stopniu wzmocniła potencjał militarny Izraela i przyczyniła się do odwrócenia niekorzystnej sytuacji z pierwszych miesięcy wojny.
Nie bez znaczenia pozostawały także wewnętrzne podziały w koalicji arabskiej. Poszczególne państwa kierowały się własnymi, sprzecznymi interesami politycznymi i terytorialnymi. Brak wspólnej wizji prowadził do paraliżu koordynacji działań wojskowych oraz wyraźnego osłabienia całego wysiłku militarnego.
Wyrazistym przykładem tego była Transjordania, której władca, król Abdullah I, dążył przede wszystkim do przejęcia kontroli nad centralną częścią Palestyny – zwłaszcza nad obszarem znanym później jako Zachodni Brzeg Jordanu. Równocześnie rządy Egiptu i Syrii, obawiając się wzrostu potęgi sąsiada, starały się za wszelką cenę blokować jego wpływy, realizując przy tym swoje osobiste zamierzenia polityczne. W rezultacie koalicja arabska nie występowała jako jednolity blok, lecz była rozbita przez wewnętrzną rywalizację. Partykularne interesy poszczególnych stolic koncentrowały się na zdobyczach terytorialnych, co w praktyce zepchnęło na dalszy plan kwestię przyszłości samej ludności palestyńskiej.
Gdy wojska izraelskie przeszły do kontrofensywy, skutecznie wykorzystały lepszą organizację, rosnącą przewagę liczebną oraz sprawniejsze dowodzenie. Z kolei głęboki paraliż decyzyjny i brak jedności po stronie arabskiej sprawiły, że koalicja ta nie potrafiła utrzymać swoich początkowych sukcesów taktycznych. W rezultacie wojna zakończyła się zwycięstwem Izraela, co zmieniło układ sił na całym Bliskim Wschodzie.
Przejdźmy teraz do analizy przywołanego fragmentu Ewangelii według św. Mateusza. Mowa w nim o boleściach, które mają dotknąć ludność cywilną w czasach wielkich niepokojów. W kontekście Orędzia Pani Wszystkich Narodów jako obszar mający doświadczyć szczególnie dotkliwych cierpień wskazane są kraje Wschodu, z ich charakterystyczną architekturą domów o białych dachach. W tym ujęciu można dostrzec bezpośrednie odniesienie do tragedii, jaka stała się udziałem ludności palestyńskiej podczas I wojny izraelsko-arabskiej. To właśnie wtedy region ten zmienił się w arenę intensywnych działań wojennych, przymusowych wysiedleń, ogromnych strat wśród mieszkańców oraz masowej emigracji do krajów ościennych.

Mt 24,16-22
24,16. wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry! 
24,17. Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy z domu. 
24,18. A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz. 
24,19. Biada zaś brzemiennym i karmiącym w owe dni! 
24,20. A módlcie się, żeby ucieczka wasza nie wypadła w zimie albo w szabat. 
24,21. Będzie bowiem wówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie. 
24,22. Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wybranych ów czas zostanie skrócony.

Czasy I wojny izraelsko-arabskiej były dla ludności cywilnej jednym z najbardziej traumatycznych okresów w historii regionu. Szczególnie dotkliwie doświadczyli ich Arabowie palestyńscy zamieszkujący tereny, które po zakończeniu walk znalazły się w granicach Izraela. Dla tej społeczności wydarzenia te zapisały się w pamięci jako Nakba, czyli „katastrofa”. Szacuje się, że swoje domy musiało wówczas opuścić od 700 do 750 tysięcy osób.
Exodus ludności arabskiej miał niezwykle chaotyczny charakter i przebiegał w różnych kierunkach, zależnie od położenia danej miejscowości oraz dynamicznej sytuacji na froncie. Znaczna część uchodźców z rejonu Jerozolimy oraz centralnej Palestyny – czyli z terytoriów leżących w granicach starożytnej Judei – uciekała przez góry w stronę Zachodniego Brzegu Jordanu oraz Transjordanii. Ten historyczny i geograficzny fakt nadaje uderzający realizm słowom zapisanym w Ewangelii według św. Mateusza: „wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry” (Mt 24, 16).
Wielu uchodźców było głęboko przekonanych, że zaraz po zakończeniu walk powróci do swoich domów. Z tego powodu w pośpiechu pozostawiano znaczną część majątku, nie zabierając ze sobą niemal żadnych osobistych rzeczy. Ludzie często uciekali tak, jak stali – zostawiając na stołach niedokończone posiłki i zamykając drzwi w wierze, że to tylko chwilowe rozstanie. W tym kontekście szczególnie wymowne wydają się słowa Ewangelii: „Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, aby zabrać rzeczy z domu swego. A kto będzie na polu, niech nie wraca, by wziąć swój płaszcz” (Mt 24, 17–18).
Część tego wielkiego exodusu przypadła również na surowy okres zimowy. Warunki życia uchodźców stały się dramatyczne – setki tysięcy ludzi gwałtownie straciły dach nad głową i znalazły się w prowizorycznych, płóciennych namiotach, a często bezpośrednio pod gołym niebem. Brak żywności, ciepłego schronienia oraz podstawowej opieki medycznej najsilniej uderzył w najbardziej bezbronne osoby. Ten straszliwy los szczególnie dotykał kobiety w ciąży, matki z małymi dziećmi oraz niemowlęta. Kobiety w zaawansowanej ciąży musiały uciekać pieszo przez trudny, górski teren, rodząc dzieci w skrajnie prymitywnych warunkach, bez dostępu do czystej wody i leków. Z powodu niedożywienia matki traciły pokarm, a mróz i brak ubrań doprowadziły do wysokiej śmiertelności wśród noworodków. Taki tragiczny stan rzeczy w swoich powojennych raportach jednoznacznie potwierdzają różne organizacje międzynarodowe i humanitarne, w tym Czerwony Krzyż oraz Organizacja Narodów Zjednoczonych. Te dramatyczne fakty w uderzający sposób wyjaśniają realizm przestrogi zapisanej w Ewangelii według św. Mateusza: „Biada brzemiennym i karmiącym w owe dni. Módlcie się tylko, żeby ucieczka wasza nie wypadła w zimie ani w szabat” (Mt 24, 19–20).
Trudno oprzeć się wrażeniu, że zapisana na kartach Ewangelii przepowiednia Chrystusa stała się dosłowną, bolesną rzeczywistością dla setek tysięcy Arabów uciekających przed koszmarem wojny w Palestynie w latach 1947–1949.
Ewangelia ta ukazuje czasy ucisku, „jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie” (Mt 24, 21), co uderzająco koresponduje z cierpieniem ludności arabskiej podczas I wojny izraelsko-arabskiej. Jak wspominaliśmy już wcześniej, pokolenie Palestyńczyków, które przeżyło tamten konflikt, nadało tym czasom określenie Nakba. Podkreślili w ten sposób, że była to dla nich największa katastrofa, jaka kiedykolwiek ich dotknęła. Można również powiedzieć, że tamta generacja nie doświadczyła już nigdy później cierpienia na tak ogromną skalę. Widzimy zatem, że ten konkretny werset z Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 21) odnosi się bezpośrednio do jednego, konkretnego pokolenia Arabów palestyńskich. W historii świata widzimy, że tak dramatyczne wydarzenia miały miejsce w wielu różnych zakątkach ziemi. Dlatego Ewangelii tej nie należy odnosić wyłącznie do jednego narodu, ale do wszystkich na całym świecie.
Co jednak wywołało tak wielki strach wśród Arabów palestyńskich, że doszło do masowego exodusu ludności? Główną przyczyną była sama wojna. Gdy front zbliżał się do kolejnych miejscowości, wiele rodzin opuszczało swoje domy w obawie przed bombardowaniami, ostrzałem oraz walkami ulicznymi. Dodatkowo wraz z wycofywaniem się Brytyjczyków w latach 1947–1948 stopniowo zanikała administracja, policja i struktury bezpieczeństwa. W wielu miejscach panował chaos, a mieszkańcy często byli pozbawieni rzetelnych informacji o rozwoju sytuacji.
Znaczący wpływ na nastroje społeczne miały również wiadomości o walkach i ofiarach w innych miejscowościach. Szczególne poruszenie wywołały wydarzenia znane jako „Masakra w Deir Jasin”. Stała się ona symbolem zagrożenia dla ludności palestyńskiej. Wieści o tragedii szybko rozprzestrzeniły się po Palestynie i nierzadko skłaniały mieszkańców do opuszczania swoich domów jeszcze przed nadejściem wojsk.
W niektórych rejonach dochodziło do bezpośrednich wysiedleń ludności arabskiej przez siły żydowskie, a później izraelskie. Wielu Palestyńczyków nie przypuszczało jednak, że opuszczają swoje domy na stałe. Powszechnie oczekiwano szybkiego zwycięstwa armii arabskich, zakończenia działań wojennych oraz możliwości powrotu po kilku tygodniach lub miesiącach. To przekonanie było jednym z głównych powodów pozostawiania majątku przez uciekających Palestyńczyków.
Po zakończeniu wojny sytuację uchodźców dodatkowo skomplikowały regulacje prawne wprowadzone przez państwo Izrael. W szczególności ustawy dotyczące tzw. „mienia nieobecnych” (ang. Absentees’ Property Law) doprowadziły do przejęcia przez państwo znacznej części nieruchomości i majątków pozostawionych przez uciekających Palestyńczyków, którzy opuścili swoje miejsca zamieszkania w czasie działań wojennych.
W praktyce oznaczało to, że wielu uchodźcom uniemożliwiono powrót do swoich domów i odzyskanie utraconego mienia.
Dodatkowym czynnikiem wzmagającym strach wśród Palestyńczyków była wojna psychologiczna prowadzona przez siły żydowskie. Dobrym przykładem jest już wspomniany wcześniej „Mord w Deir Jasin.  9 kwietnia 1948 roku podczas ataku żydowskich organizacji zbrojnych Irgun i Lehi na tą wieś zginęło wielu jej mieszkańców. Wydarzenie to wywarło ogromny wpływ na ludność arabską i przyczyniło się do wzrostu poczucia zagrożenia.
Siły izraelskie dopuszczały się również stosowania broni biologicznej. W wielu opuszczonych wioskach systematycznie zatruwano ujęcia wody, co doprowadzało do wybuchu groźnych chorób zakaźnych, w tym duru brzusznego. Studnie były skażane celowo, aby uniemożliwić powrót palestyńskiej ludności cywilnej do jej domów oraz maksymalnie utrudnić działania operacyjne nacierającym armiom arabskim. Do skażenia ujęć pitnych używano przede wszystkim bakterii tyfusu oraz, w mniejszym stopniu, czerwonki. Patogeny te były hodowane i przygotowywane przez ściśle tajną sekcję naukową w strukturach Hagany, w skład której wchodzili wybitni tamtejsi uczeni. Zwróćmy uwagę, że w ostatnim fragmencie Orędzia Pani Wszystkich Narodów Ida Peerdeman dostrzega w swojej wizji mikroskopijne bakterie, po których ludzkość doświadcza straszliwej, wywołanej nimi epidemii.
W części palestyńskich miejscowości mieszkańcom nakazywano opuszczenie zajętych terenów. Najbardziej znane przypadki dotyczyły miast Lod i Ramla, gdzie latem 1948 roku znaczna część ludności została zmuszona do opuszczenia swoich domów. Wszystkie te czynniki — wojna, chaos, strach, wysiedlenia oraz poczucie niepewności jutra — złożyły się na jeden z największych kryzysów uchodźczych XX wieku na Bliskim Wschodzie.
Zapowiadane w Ewangelii według św. Mateusza cierpienia mają charakter uniwersalny. Mogą one mieć miejsce w każdym zakątku ziemi, dopóki człowiek nie zrozumie, że wojna jest złem, a pokój dobrem – dopóki ludzkość nie nauczy się właściwie rozróżniać dobra od zła.
Trzeba pamiętać, że ból wywołany wojnami odbija się zazwyczaj na obu stronach konfliktu. Również ludność żydowska doświadczała ogromnych niedostatków w tamtym okresie. Niemniej jednak było to cierpienie nieproporcjonalne w stosunku do dramatycznych doświadczeń Arabów palestyńskich. Wynikało to przede wszystkim z faktu, że Izrael ostatecznie wygrał tę wojnę. W przypadku ludności żydowskiej doszło głównie do przesiedleń wewnętrznych z terenów, które zajęły nacierające wojska arabskie – przede wszystkim ze strefy Zachodniego Brzegu oraz z ewakuowanej wschodniej Jerozolimy.
Podczas oblężenia Jerozolimy wojska arabskie odcięły wszystkie drogi zaopatrzenia, co wywołało poważny kryzys humanitarny i skrajny głód. W mieście pozostawało wówczas około 100 tysięcy Żydów, którzy cierpieli z powodu drastycznego braku żywności oraz podstawowych środków do życia. Przez blisko dwa miesiące racjonowano wodę, a ludność zmuszona była do spożywania między innymi dziko rosnących chwastów. W mieście powszechnie szerzyły się choroby i skrajne niedożywienie. Sytuacja oblężonych zmieniła się diametralnie dopiero po otwarciu przez Izraelczyków alternatywnej drogi zaopatrzenia od strony Tel Awiwu.
W Ewangelii według św. Mateusza czytamy, aby modlić się, by dni ucisku nie przypadły na zimę ani na szabat. Przypomnijmy, że ofensywa wojsk arabskich rozpoczęła się 14 maja 1948 roku, w piątek. Szabat obchodzony jest od piątku do soboty. Zatem ludność żydowska, która w pierwszych dniach wojny również nierzadko musiała opuszczać swoje domy, czyniła to w czasie szabatu.
 
Szczególną uwagę zwracają ostatnie wersety omawianego fragmentu Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24,22), dotyczące przerwania czasu cierpienia „z powodu wybranych”.

Mt 24,22. „Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wybranych ów czas zostanie skrócony”.

Przypomnijmy zatem, w jaki sposób zakończyła się I wojna izraelsko-arabska. Przerwanie działań wojennych nastąpiło w wyniku podpisania serii dwustronnych układów rozejmowych na greckiej wyspie Rodos, które zawierano etapami od lutego do lipca 1949 roku. Przejście od krwawych walk do stołu negocjacyjnego było przede wszystkim wynikiem presji Zachodu i ONZ. Istotną rolę odegrały również kalkulacje samego Izraela – jego przywódcy uznali, że kontynuowanie ofensywy może przynieść więcej szkód geopolitycznych niż korzyści, dlatego zdecydowali się na zawarcie kompromisu.
Należy podkreślić, że gdyby Izrael nie został wówczas zmuszony do podpisania porozumień rozejmowych, prawdopodobnie kontynuowałby operacje wojskowe aż do ostatecznego i całkowitego rozstrzygnięcia kwestii palestyńskiej. Widzimy zatem, że czas cierpienia tamtejszej ludności został skrócony i przerwany – dokładnie tak, jak Pismo Święte określa działanie podjęte „z powodu wybranych” (Mt 24, 22). W tym ujęciu „wybrani” to ludzie, którzy poprzez swoje konkretne czyny dążą do zaprowadzenia pokoju.
Warto również zauważyć, że do zakończenia tej wojny w kluczowym stopniu przyczyniły się państwa zachodnie. Presja dyplomatyczna tych krajów, wyrastających w większości z kultury chrześcijańskiej, doprowadziła do wymuszenia rozejmu pomiędzy zwaśnionymi stronami. Chrześcijanie są zatem – jak to ujmuje Ewangelia według św. Mateusza – owymi „wybranymi”, którzy na wzór Chrystusa powinni odznaczać się dążeniem do pokoju na świecie i są do niego osobiście zobligowani.
Wydarzenia, jakie rozegrały się w tamtym okresie na Bliskim Wschodzie, wyraźnie pokazują, że nie wolno pozostawać biernym wobec zła, gdy dzieje się ono na świecie. Taka bierność wcześniej czy później zawsze odbija się na całej ludzkości, ponieważ cały świat stanowi w rzeczywistości jeden połączony organizm.
Obecnie spirala przemocy na Bliskim Wschodzie ponownie zatoczyła koło i nowe pokolenie Palestyńczyków doświadcza dokładnie takich samych cierpień jak ich przodkowie. Skoro ta tragiczna historia w tak uderzający sposób powtarza się na naszych oczach, oznacza to, że ludzkość nie wyciągnęła żadnych wniosków z minionych wydarzeń.

Czuję coś ciężkiego w mojej ręce. Gdy na nią patrzę, wkładany jest w nią krzyż. Muszę postawić go na ziemi. Krzyż jest ciężki i chwieje się na wszystkie strony. Wciąż tam i z powrotem, z lewej strony na prawą i do przodu, i do tyłu. W pewnej chwili wydaje się, jakby miał się przewrócić do przodu, ale wtedy wznosi się do góry i zdaje się, jakby stał się teraz lżejszy i mocno stał w ziemi.
Muszę teraz patrzeć na ziemię i widzę kości, i hełmy, które leżą pod tym krzyżem. Wtedy dostaję wielki klucz do ręki. Muszę go natychmiast upuścić. On pada pomiędzy te kości i hełmy. Wtedy widzę rzędy młodych mężczyzn, przechodzących przede mną. To żołnierze. Słyszę Głos, który mówi:
„Przyjdźcie z duchową pomocą naszym chłopcom”.
Wtedy widzę pojawiające się białe groby, wszystkie z białymi małymi krzyżami.
Wtedy odczuwam ból w ręce i widzę Amerykę i Europę, leżące obok siebie. Potem widzę napis: „Wojna Ekonomiczna, Bojkot, Kryzysy Walutowe, Katastrofy”.

Ida Peerdeman trzyma w rękach ciężki krzyż, który ma postawić na ziemi. Krzyż jest targany na wszystkie strony — z prawej do lewej oraz z tyłu do przodu. W pewnym momencie, gdy wydaje się, że ma się przewrócić, unosi się jednak ku górze, stając się lżejszym i stabilnie osadzonym w ziemi.
Krzyż miotany w różne strony symbolizuje zawieruchę wywołaną wojnami, upadkiem moralnym oraz katastrofami. Jednak po tak trudnych doświadczeniach, gdy człowiek zaczyna rozumieć, jak wielkim cierpieniem jest brak pokoju, zaczyna go szukać. Obraz krzyża, który najpierw chwieje się i traci stabilność, a następnie staje mocno i pewnie w ziemi, doskonale oddaje ten proces dojrzewania do pokoju.
Bóg dał ludziom Pismo Święte jako drogowskaz. Wskazuje ono między innymi skutki zerwania przymierza zawartego w Księdze Prawa Mojżeszowego oraz konsekwencje błędów, za które ludzkość ponosi odpowiedzialność.
Gdyby Pismo Święte, zawierające tak wiele wskazówek, było przez nas dogłębnie analizowane, a człowiek wierzyłby w jego przesłanie i stosował się do niego, świat wyglądałby dziś zupełnie inaczej. W miejsce chaosu nastałby Boży porządek.
Jeśli natomiast odniesiemy powyższy fragment orędzia do wspomnianej wcześniej Ewangelii według św. Mateusza, zauważymy, że krzyż — najpierw miotany przez niepokój panujący na świecie, a następnie wznoszący się ku górze jakby mocą Bożą — może być odczytany jako znak Chrystusa, który ma pojawić się na niebie na końcu świata.

Mt 24,30. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą.

Całe Pismo Święte odnoszące się do Mesjasza wypełniło się w osobie Chrystusa. Wziął On na siebie konsekwencje ludzkiego grzechu określane jako „przekleństwa” zapisane w Księdze Prawa Mojżeszowego. Jako wcielone Słowo Boże przyjął na siebie skutki odwrócenia się człowieka od Stwórcy, dlatego musiały one objawić się w Jego męce. Pasja Chrystusa nabiera tu kluczowego znaczenia: jako Mesjasz miał On w sobie zawrzeć i dopełnić całe Boże objawienie.
Jednak, gdy człowiek odwraca się od Chrystusa, owe biblijne przekleństwa ponownie ujawniają się w grzesznych zakątkach świata. Tam, gdzie Chrystus nie jest w centrum ludzkiego życia, brakuje Tego, który wziąłby na siebie brzemię naszej winy oraz jej dramatycznych skutków. W tej perspektywie konsekwencje grzechu mogą wyrażać się w cierpieniu, katastrofach i wojnach, o których wspomina pierwsza część orędzia.
W tym kontekście misja Idy Peerdeman jawi się jako wezwanie do ponownego postawienia krzyża w centrum świata, by pokój zapanował w ludzkich sercach, w relacjach międzyludzkich oraz między człowiekiem a Bogiem.
Szczere pragnienie przemiany życia prowadzi do Chrystusa, a praca nad sobą według Jego wskazań owocuje pokojem, miłością, sprawiedliwością i prawdą. Pójście za Nim pozwala stopniowo oczyścić się z grzechu głęboko zakorzenionego w ludzkim sercu, co na końcu tej drogi przynosi błogosławieństwo i ostateczne zbawienie. Chrystus zstąpił bowiem z nieba, aby uleczyć grzeszników. Jest On Tym, który prowadzi ludzi do zbawienia, jednak nie jest ono rzeczywistością automatyczną ani czymś niezależnym od człowieka. Wymaga ono nawrócenia, wiary oraz życia zgodnego z prawdą panującą w Królestwie Niebieskim.
 
Krzyż, który w poprzednim fragmencie orędzia chwiał się na wszystkie strony, odzwierciedlał cierpienie oraz zawieruchy spowodowane brakiem pokoju między ludźmi, czego tragiczną konsekwencją były wojny. W obrazie orędzia Ida Peerdeman dostrzega teraz pod tym krzyżem hełmy i ludzkie kości należące do poległych żołnierzy.
Chwilę później w ręce Idy pojawia się klucz. Otrzymuje ona polecenie, aby natychmiast rzucić go na ziemię, pomiędzy kości i hełmy. Gdy to czyni, jej oczom ukazują się dusze zmarłych żołnierzy proszących o duchowe wsparcie.
Można zatem dostrzec w tym kluczu nawiązanie do „kluczy śmierci i Otchłani”, o których czytamy w Apokalipsie św. Jana (Ap 1,18). Klucz ten otwiera rzeczywistość dotąd zakrytą przed ludzkim wzrokiem, dzięki czemu Ida może wysłuchać i ujrzeć los dusz znajdujących się poza granicą ziemskiego życia.

Ap 1,17-18
1,17. Kiedym Go ujrzał, do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: «Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni 
1,18. i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

Powyższy fragment Apokalipsy według św. Jana ukazuje, że Jezus ma moc wybawić człowieka od śmierci – posiada bowiem klucze śmierci i Otchłani. Zapewnia również, że ci, którzy idą za Nim, nie mają powodu do lęku. Wystarczy Mu zaufać i pozwolić się prowadzić drogą, na której końcu człowiek nie żyje już duchem tego świata, lecz zostaje odmieniony przez Ducha pochodzącego od Boga. Jednocześnie tekst ten potwierdza istnienie rzeczywistości śmierci i Otchłani.
Przebywanie w tym miejscu nie musi jednak oznaczać ostatecznego końca. W obrazie Orędzia widzimy dusze zmarłych, które proszą o duchowe wsparcie, jakim jest modlitwa. W poprzednich orędziach pojawiło się nawiązanie do proroka Ezechiela, którego Bóg wyprowadził do doliny wyschłych kości. Jego prorokowanie oraz wstawiennictwo sprawiły, że kości powstały i ożyły. W podobny sposób można interpretować prośbę dusz żołnierzy znajdujących się w Otchłani, które błagają o modlitwę.
W Księdze Proroka Ezechiela czytamy, że wyschłe kości odzyskają życie dopiero wtedy, gdy zostanie dany im nowy Duch pochodzący od Boga. O tego właśnie Ducha wierni modlą się w modlitwie Pani Wszystkich Narodów. Jako Orędowniczka ludzkości może Ona wypraszać u Chrystusa dar Ducha Bożego dla tych, którzy najbardziej potrzebują Jego łaski.
W judaizmie istnieje pojęcie cadyków – sprawiedliwych Bożych, którzy dzięki swojej wierności stają się szczególnymi pośrednikami modlitwy między ludem a Najwyższym. Jeśli ich modlitwy są szczere, sprawiedliwość i bliskość z Bogiem sprawiają, że znajdują przed Nim życzliwe wysłuchanie.
W tym ujęciu podobną rolę pełni Pani Wszystkich Narodów. Jako Orędowniczka ludzi wstawia się za nimi u Chrystusa, wypraszając potrzebne łaski oraz dar nowego Ducha pochodzącego od Boga. To właśnie ten Duch przynosi stopniową odnowę człowieka, jeśli ten pozostaje otwarty na Jego działanie i aktywnie uczestniczy w przemianie swojego serca. Na końcu tej drogi następuje przemienienie człowieka, gdy jego serce staje się jednym z sercem Ducha Świętego, to znaczy na jego podobieństwo. Nie jest tak, że Duch Święty przemienia serce człowieka bez jego wiedzy, to człowiek musi je zmienić z pomocą Ducha Świętego.
 
To, co szczególnie istotne, to fakt, że po raz kolejny obraz Orędzia Pani Wszystkich Narodów koresponduje z przekazem Ewangelii według św. Mateusza.

Mt 24,30 „Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą.”

Dusze poległych żołnierzy różnych narodów, nad którymi widnieje znak krzyża, proszą o pomoc duchową, którą jest modlitwa skierowana do Boga w Chrystusie. Zarówno z obrazu zawartego w Orędziu, jak i z tekstu Ewangelii według św. Mateusza wynika, że znak krzyża ukazuje się duszy człowieka, który za życia łamał Boże przykazania, pozostając w ten sposób daleko od Niego. Znak krzyża może się ukazać zarówno po śmierci na sądzie ostatecznym, jak i jeszcze za życia. W tym drugim przypadku jest to ostatnie ostrzeżenie, określane mianem „oświetlenia sumienia”.
Piąte przykazanie Dekalogu brzmi: „Nie zabijaj”. Z tego względu nie ma usprawiedliwienia dla odbierania życia drugiemu człowiekowi, nawet jeśli odbywa się ono na rozkaz ludzi sprawujących władzę. Szatan kusi, a człowiek ulega jego pokusom, podobnie jak miało to miejsce na początku dziejów, w Raju, w historii Adama i Ewy. Każdy człowiek ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje czyny przed Bogiem.
Dusze poległych żołnierzy trafiły do Otchłani, z której same nie są w stanie się wydostać. Za życia pozostawały daleko od Boga, nie poznając Go w pełni. Dlatego potrzebują wsparcia modlitwą żyjących, aby mogły dostąpić Bożego miłosierdzia i otrzymać drugą szansę. Podobnie było z Jonaszem, który po nieposłuszeństwie wobec Boga i doświadczeniu „Otchłani” wołał do Niego o pomoc, a jego modlitwa została wysłuchana. Jonasz został ocalony i otrzymał możliwość ponownego wypełnienia powierzonej mu misji.
Różnica pomiędzy Jonaszem a poległymi żołnierzami polega na tym, że Jonasz znał Boga i dlatego mógł osobiście wołać do Niego o ratunek. Natomiast żołnierze — zwłaszcza ci, którzy nie poznali Boga objawionego w Chrystusie, Arabowie i Żydzi — nie mieli takiego poznania. Mogą oni otrzymać pomoc dzięki modlitwie innych, „wybranych”, którzy wstawiają się za nimi przed Bogiem, aby mogli dostąpić Jego miłosierdzia i otrzymać drugą szansę.
Taką Orędowniczką człowieka, u której można wyprosić łaskę i drugą szansę, jest Pani Wszystkich Narodów. Pragnie Ona być Panią i Matką wszystkich narodów, aby każdy człowiek za Jej wstawiennictwem mógł dostąpić zbawienia. Jeżeli zatem uznajemy Ją za swoją Panią i Matkę, powinniśmy słuchać Jej głosu, podobnie jak dzieci słuchają swojej matki, a poddani swojego władcy. Posłuszeństwo Jej wezwaniom nie wynika jednak z przymusu, lecz z miłości, zaufania i pragnienia podążania drogą prowadzącą do Boga.
Zaraz po tym, jak dusze poległych żołnierzy proszą o duchowe wsparcie, z ziemi wyrastają groby zwieńczone małymi, białymi krzyżami. Jest to ponowne nawiązanie do wizji proroka Ezechiela. Białe krzyże symbolizują kości poległych, które — podobnie jak te z biblijnej doliny opisanej przez Ezechiela — mogą powstać z ziemi i odzyskać życie, jeśli zostaną ożywione przez Ducha Bożego, wypraszanego w modlitwie.
Zwróćmy uwagę, że w Księdze Proroka Ezechiela powstające z ziemi kości nazwane zostają „wojskiem bardzo wielkim”, co koresponduje z obrazem Orędzia Pani Wszystkich Narodów, na którym widzimy dusze żołnierzy. Z tekstu tego wynika, że Bóg zostawił jednak ratunek — modlitwę wstawienniczą — dla dusz poległych na polu bitwy, którzy dopuszczali się zabijania nie z własnej woli, lecz na rozkaz dowództwa.
Na potwierdzenie tej tezy warto wspomnieć o pewnym wydarzeniu mistycznym, jakiego doświadczyła siostra Wanda Boniszewska przed Cudownym Obrazem Matki Bożej na Jasnej Górze. W lipcu 1947 roku ta znana stygmatyczka, zanosiła żarliwe wstawiennictwo za wszystkie ofiary II wojny światowej oraz ofiarowywała w tej intencji swoje cierpienia. Podczas modlitwy ujrzała rozwierające się nad sanktuarium niebo oraz rzesze dusz poległych na frontach żołnierzy. Pod wpływem zanoszonych błagań, te udręczone i obciążone wojennym dramatem dusze dostąpiły Bożego miłosierdzia i na oczach mistyczki odeszły do nieba. To wydarzenie jasno dowodzi, że modlitwa wstawiennicza ma moc wybawienia od śmierci i przyniesienia ocalenia tym, którzy na ziemi stali się trybami wojennej machiny.
 
Kolejny fragment Orędzia ukazuje Amerykę Północną i Europę leżące obok siebie. Ból odczuwany przez Idę Peerdeman w dłoni zapowiada cierpienie, którego mają doświadczyć oba kontynenty. Krótko po tym Ida dostrzega napis: „Wojny ekonomiczne, bojkot, kryzysy walutowe i katastrofy”.
Warto zwrócić uwagę, że napis ten nie wspomina o wojnach konwencjonalnych. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku świat zachodni był wyczerpany demograficznie, gospodarczo i psychologicznie, a społeczeństwa przede wszystkim pragnęły pokoju oraz odbudowy. Tragiczne doświadczenia wojenne stały się dla ludzkości bolesną lekcją, ukazującą skutki zła, które człowiek sprowadza na siebie i innych.
Nie oznaczało to jednak końca rywalizacji między narodami. Przeniosła się ona na inne płaszczyzny. W okresie zimnej wojny, a także współcześnie, coraz większą rolę zaczęły odgrywać konflikty gospodarcze, sankcje ekonomiczne, bojkoty, presja finansowa oraz rywalizacja o wpływy polityczne i ideologiczne. Nie brakowało również katastrof, które w różnym stopniu były związane z działalnością człowieka oraz napięciami między państwami.
Z perspektywy Europy i Ameryki Północnej można zauważyć, że po 1945 roku nie doszło do kolejnego konfliktu zbrojnego o skali porównywalnej z wcześniejszymi wojnami światowymi. Rywalizacja między blokiem wschodnim i zachodnim prowadzona była przede wszystkim za pomocą środków wymienionych w Orędziu, co ponownie nadaje mu wymiar proroczy. Człowiek często uczy się dopiero wtedy, gdy sam doświadczy skutków zła. Gdy odczuwa cierpienie na własnej skórze, zaczyna rozumieć jego ciężar i konsekwencje. Takie doświadczenie pozwala mu głębiej rozeznawać rzeczywistość oraz łatwiej odróżniać dobro od zła. Wydaje się jednak, że człowiek musi również doświadczyć skutków innych form destrukcyjnej rywalizacji — takich jak wspomniane w Orędziu wojny ekonomiczne, bojkoty, kryzysy walutowe czy katastrofy ekologiczne wywołane działalnością człowieka — aby w pełni pojąć ich niszczący charakter.
Pozostaje więc postawić pytanie: jak wiele cierpienia musi jeszcze dotknąć człowieka, aby zrozumiał, że pokój, do którego wzywa Chrystus, jest jedyną dobrą drogą dla ludzkości? Jak długo będziemy przenosić niezdrową rywalizację na coraz to nowe płaszczyzny, nie dostrzegając, że nie prowadzą one do dobra, lecz rodzą kolejne konflikty, podziały i dramaty?

Teraz widzę różne obrazy, wirujące bardzo szybko i w nieładzie. Pierwsze, co mogę rozpoznać, to pochodnie, rzucające światło na trzy strony: na zachód, na północ i na wschód. Wtedy widzę poruszające się bezładnie niebieskie i białe pasy, a potem gwiazdy. Wyglądają jak flagi. Potem widzę sierp i młot, ale młot oddziela się od sierpa i to wszystko wiruje teraz bezładnie. Wtedy widzę połowę księżyca i słońce; również te flagi wirują wraz z tymi poprzednimi. W końcu pojawia się jakby jakiś rodzaj kozła z dużymi rogami wygiętymi do tyłu. Wygląda to na jakąś afrykańską antylopę. Ponad tym wszystkim kozioł robi olbrzymie skoki. Podczas gdy to wszystko kręci się w bezładzie, po lewej stronie pojawia się okrąg, a w nim obracający się globus.
Potem widzę nagle wielki zegar słoneczny. Słyszę, jak Pani mówi:
„Zegar słoneczny jest przesunięty”.

Powyższy obraz przedstawia pochodnie spadające na trzy strony świata: zachód, północ i wschód. Następnie ukazane zostają trzy różne flagi, które zaczynają wirować w nieładzie, by ostatecznie rozpaść się na kawałki. Z przekazu zawartego w Orędziu można wnioskować, że przyczyną ich zniszczenia są właśnie spadające pochodnie.
Przyjrzyjmy się bliżej poszczególnym symbolom. Jako pierwsza pojawia się flaga Izraela, składająca się z niebieskich i białych pasów oraz Gwiazdy Dawida umieszczonej w centrum. Następnie ukazana zostaje flaga z sierpem i młotem — symbolem komunizmu, Związku Radzieckiego oraz państw pozostających pod jego wpływem. Także ten znak ulega rozbiciu i zniszczeniu.
Trzecia flaga nawiązuje do Turcji. Współczesna flaga tego państwa przedstawia półksiężyc i pięcioramienną gwiazdę na czerwonym tle. W wizji Idy Peerdeman obok półksiężyca widoczne jest jednak słońce. Niektórzy współcześni badacze zwracają uwagę, że taki motyw może nawiązywać do dawnej symboliki Bizancjum. Wskazują oni na starożytne monety pochodzące z tego miasta (późniejszego Konstantynopola, a następnie Stambułu), na których przedstawiano półksiężyc wraz z ośmiopromiennym słońcem. Według naukowców symbol ten z biegiem czasu przekształcił się w znaną dziś gwiazdę pięcioramienną. Turcja, a wcześniej Imperium Osmańskie, miały przejąć tę symbolikę z tradycji bizantyjskiej. Warto wspomnieć, że Turcja jako państwo powstałe na gruzach Imperium Osmańskiego, sprawowała do 1918 roku władzę nad terenami obejmującymi dzisiejszy Izrael.
W kontekście Orędzia Pani Wszystkich Narodów flaga Turcji ma swoje głębsze znaczenie. Reprezentuje świat islamu w jego wymiarze religijnym i kulturowym. W rezultacie trzy przedstawione flagi można odczytać jako odniesienie do trzech odmiennych nurtów religijnych i ideologicznych: judaizmu, islamu oraz ideologii ateistycznych, reprezentowanych przez komunizm.
 
Fakt, że wszystkie te symboliczne flagi ulegają na końcu rozpadowi, należy odczytywać jako znak ich przemijalności wobec Słowa Chrystusa. To właśnie On jest doskonałym obrazem Ojca i pełnym objawieniem Boga, natomiast wszelkie wyobrażenia odbiegające od tego Obrazu są skutkiem ludzkich ograniczeń oraz błędnych interpretacji Bożej rzeczywistości.
W Ewangelii według św. Mateusza Chrystus zapowiada swoim uczniom, że z pięknych budowli wzniesionych ludzką ręką nie pozostanie „kamień na kamieniu”(Mt 24,2), podczas gdy Jego słowa nigdy nie przeminą (Mt 24, 35). Wszystko, co ziemskie, podlega prawu przemijania, natomiast Słowo Boże trwa na wieki. Człowiek, który upodobni swoje serce do Serca Chrystusa i stanie się żywym Słowem Boga, nie zginie wraz z tym światem, lecz będzie uczestniczył w życiu wiecznym.
Ewangelia zapowiada również, że u kresu czasów wielu wiernych będzie cierpieć z powodu imienia Chrystusa. Pojawią się fałszywi prorocy, usiłujący zwieść nawet wybranych. W tym kontekście widzimy, że wszystkie trzy omawiane nurty – judaizm, islam i komunizm – walczą z Chrystusem i Jego Kościołem. Zwraca również uwagę znaczenie imienia „Izrael”, nadanego patriarsze Jakubowi, od którego wywodzi się nazwa współczesnego państwa. W tradycji biblijnej imię to tłumaczone jest jako „ten, który zmaga się z Bogiem” lub „ten, który walczył z Bogiem”.

Mt 24,9-14
24,9. Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów, z powodu mego imienia. 
24,10. Wówczas wielu zachwieje się w wierze; będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić. 
24,11. Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą; 
24,12. a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu.
24,13. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. 
24,14. A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.

Zastanówmy się teraz nad znaczeniem symbolu kozła, który Ida Peerdeman ujrzała w swoim widzeniu. Pojawia się on ponad wirującymi w nieładzie flagami, jakby je deptał, natomiast wcześniej mowa była o trzech pochodniach spadających na ziemię. Idąc tym tokiem myślenia, można dostrzec, że obraz ten odnosi się do deszczu meteorytów uderzających w obszary symbolizowane przez rozpadające się flagi — a więc w reprezentowane przez nie nurty myślenia — sprawiając, że „nie pozostanie tam kamień na kamieniu”. W takim ujęciu symbol kozła stanowi nawiązanie do gwiazdozbioru Koziorożca, z którego kierunku nadciągnie wspomniany deszcz meteorytów. Kozioł nie oznacza tutaj jedynie zwierzęcia, lecz wskazuje na znak widoczny na niebie, stanowiący element szerszego obrazu ukazanego w Orędziu. Widzimy w nim również wirujący glob otoczony kręgiem, co przedstawia Ziemię wraz z jej atmosferą — przestrzeń, w której wszystko, co przez nią przenika, zaczyna płonąć niczym pochodnia. W ten sposób obraz ukazuje zarówno dramatyzm tego zjawiska, jak i jego wymiar symboliczny oraz profetyczny (Zdjęcie 4).

Zdjęcie 4. Wizualizacja deszczu meteorytów nadciągająca z kierunku gwiazdozbioru koziorożca.

Przenieśmy się teraz ponownie do Ewangelii według św. Mateusza, w której czytamy o znakach towarzyszących końcowi czasów:

Mt 24,29-31
24,29. Zaraz też po ucisku owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku; gwiazdy zaczną padać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte. 
24,30. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą. 
24,31. Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.

W obrazie Orędzia Ida Peerdeman dostrzega wielki zegar słoneczny, a z ust Pani Wszystkich Narodów padają słowa: „Zegar słoneczny jest przesunięty”. Ta symbolika niesie ze sobą dwa znaczenia i oba nawiązują do Pisma Świętego. Po pierwsze, w wizji pojawia się kozioł skaczący ponad flagami oraz wirujący glob. Przypomnijmy, że Ewangelia według św. Mateusza mówi o czasach ostatecznych. Dynamiczny ruch kozła sprawia, że ziemia zaczyna kręcić się szybciej, co ma bezpośredni wpływ na długość dnia i nocy. Jest to symboliczny obraz, poprzez który Pani Wszystkich Narodów chce nam przekazać, że czas przyspieszył. Współczesne wydarzenia sugerują, że nieuchronnie zbliżamy się do końca czasów. Ów pośpiech objawia się w ogromnej liczbie tragicznych wydarzeń, które wprost realizują przepowiednie Chrystusa. Na świecie panuje chaos i zawierucha, grożąca ludzkości końcem podobnym do tego z epoki Noego, sprawiedliwego wybrańca Bożego. W naszym przypadku jednak kres historii ma zostać przypieczętowany nie globalnym potopem, lecz deszczem meteorytów.
 
Drugie symboliczne znaczenie przesuniętego zegara słonecznego odnosi się bezpośrednio do deszczu meteorytów, który przypieczętuje koniec czasów. Gdy porównamy ten obraz z tekstem Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 29): „słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku; gwiazdy zaczną spadać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte”, dostrzeżemy uderzające podobieństwo z Orędziem Pani Wszystkich Narodów.
W tej perspektywie zegar słoneczny może zostać „przesunięty” w wyniku katastrofy kosmicznej. Uderzenie meteorytów mogłoby wpłynąć na ruch naszej planety, sprawiając, że będzie ona szybciej wirować — podobnie jak w poprzednim opisie — co zakłóci rytm dnia i nocy lub nawet zmieni trajektorię Ziemi względem Słońca. W wymiarze symbolicznym przejawiałoby się to jako zaćmienie, a także brak blasku Księżyca, który jedynie odbija światło słoneczne. Alternatywnie, wspomniane uderzenia mogłyby doprowadzić do powstania gęstej warstwy pyłu w atmosferze, która zasłoniłaby widoczność ciał niebieskich, uniemożliwiając ich obserwację z powierzchni globu.
Co ciekawe, Orędzie Pani Wszystkich Narodów o przesunięciu zegara słonecznego znajduje dziś zaskakujące potwierdzenie w oficjalnych komunikatach agencji naukowych. Pomiary prowadzone przez Międzynarodową Służbę Obrotu Ziemi i Układów Odniesienia (IERS) jednoznacznie wskazują, że w ostatnich latach nasza planeta zaczęła wirować wokół własnej osi najszybciej od czasu wynalezienia zegarów atomowych. Choć w skali milionów lat Ziemia powoli zwalniała, to w obecnej dekadzie zaczęła regularnie bić rekordy najkrótszej doby w historii pomiarów, skracając czas pełnego obrotu o ponad 1,5 milisekundy. Zjawisko to zmusiło światowych metrologów do rozważenia bezprecedensowego kroku — odjęcia tzw. ujemnej sekundy przestępnej, by zsynchronizować nasze zegary z dziwnym tempem planety. Te twarde, geofizyczne dane rzucają zupełnie nowe światło na zapowiedź Pani Wszystkich Narodów: to, co w języku mistyki objawia się jako „przesunięcie zegara”, w świecie nauki rejestrowane jest już przez najczulsze instrumenty pomiarowe.
 
W obrazie Orędzia również flagi niosą w sobie ukryte znaczenia o charakterze proroczym. Na fladze ZSRR elementy sierpa i młota oddzielają się od siebie, co stanowi zapowiedź rozpadu Związku Radzieckiego — wydarzenia, które dokonało się w 1991 roku.
Ponadto flaga Izraela zawiera w centrum Gwiazdę Dawida. Gwiazda Dawida (hebr. Magen Dawid, czyli „Tarcza Dawida”) to symbol złożony z dwóch nałożonych na siebie trójkątów równobocznych. Słowo „magen” w języku hebrajskim oznacza dosłownie „tarczę ochronną”. W ujęciu symbolicznym odnosi się ono do Bożej ochrony nad ludem Izraela, do opieki Boga nad królestwem Dawida, a szerzej – do idei, że Bóg „osłania” swój lud przed zagrożeniem.
W obrazie Orędzia można natomiast dostrzec, że gwiazda oddziela się od flagi. Można to interpretować jako utratę Bożej opieki nad państwem Izrael, co wynika z jego niewierności wobec przymierza oraz z zaprzestania składania ofiary pokojowej. Patrząc historycznie, na Bliskim Wschodzie nieustannie dochodzi do napięć i konfliktów zbrojnych, a sytuacja Izraela pozostaje niestabilna. Wynika to z faktu, że spory pomiędzy Izraelczykami a Arabami nie są rozwiązywane na drodze pokojowej, lecz poprzez przemoc, która rodzi kolejną przemoc.
Kolejna flaga – Turcji – zawiera półksiężyc i gwiazdę, którą Ida Peerdeman interpretuje jako słońce. W przeciwieństwie do flagi ZSRR, gdzie sierp i młot ulegają rozdzieleniu, symbole te pozostają niezmienne. W tym ujęciu równoczesną obecność księżyca i słońca można odczytywać jako obraz, w którym dzień ma bezpośredni wpływ na noc. Takie przedstawienie idealnie odzwierciedla zmiany zachodzące obecnie w zakresie temperatur nocnych w tym regionie. Sięgając do sprawozdań klimatologicznych, łatwo zauważyć, że w Turcji rosną temperatury minimalne (nocne) w całym kraju, często nawet szybciej niż temperatury dzienne. Znacząco wzrosła liczba tzw. „nocy tropikalnych” (gdy temperatura przekracza 20–25°C), a trend ocieplenia nocnego jest w wielu województwach bardziej wyrazisty niż zmiany temperatur w ciągu dnia. Jednocześnie letnie upały osiągają wartości ekstremalne, sięgające około 50°C. Z tego punktu widzenia noce, które dawniej stanowiły okres względnego ochłodzenia i regeneracji, stają się coraz częściej udręką, a możliwości odpoczynku ludzkiego organizmu ulegają drastycznemu ograniczeniu.
 
Przejdźmy teraz do Starego Testamentu, który ukazuje kozła widzianego w obrazie Orędzia przez Idę Peerdeman w szerszym kontekście symboliki biblijnej. Odwołuje się to do prawdy, że dobry nauczyciel wydobywa ze swego skarbca rzeczy nowe i stare. Myśl ta została wyrażona w Ewangelii według św. Mateusza, w której Chrystus stwierdza: „Każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do gospodarza, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare” (Mt 13, 52). Jak się przekonamy, Stary Testament stanowi klucz do pełniejszego zrozumienia Orędzia Pani Wszystkich Narodów. Aby wyjaśnić ten związek, niezbędne jest krótkie wprowadzenie.
 
Przejdźmy zatem do przymierza, które Bóg zawarł z synami Izraela u stóp gór Garizim i Ebal. Po przejściu Jordanu, gdy Jozue wraz z całym ludem wkroczył do Ziemi Obiecanej, odnowiono przymierze z Bogiem, do czego Izraelici zostali wcześniej zobowiązani przez Mojżesza.
W mieście Sychem, położonym pomiędzy wspomnianymi wzniesieniami, zebrała się cała społeczność wraz z towarzyszącymi jej cudzoziemcami. W obecności Arki Przymierza odczytano Księgę Prawa Mojżeszowego, zawierającą błogosławieństwa i przekleństwa, które spływają na lud w zależności od tego, czy Boże nakazy są dochowywane, czy też łamane.
Na górach Ebal oraz Garizim zgromadziło się po sześć pokoleń Izraela. Ich zadaniem było uczestnictwo w tym świętym akcie oraz późniejsze pilnowanie jego przestrzegania. Na górze Ebal stanęli przedstawiciele pokoleń Rubena, Gada, Asera, Zebulona, Dana i Naftali. Natomiast na górze Garizim: Symeona, Lewiego, Judy, Issachara, Józefa (czyli Efraima i Manassesa) oraz Beniamina.
Cofnijmy się teraz do Księgi Rodzaju, w której czytamy o patriarsze Jakubie, nazwanym przez Boga Izraelem. Przed śmiercią błogosławił on swoim dwunastu synom, przyrównując ich do różnych zwierząt i obrazów symbolicznych. Przepowiednie te były głęboko wpisane w kontekst biblijny i nawiązywały również do terenów, jakie poszczególne pokolenia miały otrzymać w Ziemi Obiecanej. W tym ujęciu interesuje nas szczególnie Naftali, który w słowach ojca został przyrównany do zwierzęcia występującego w Orędziu Pani Wszystkich Narodów — kozła o wygiętych rogach.
W tym miejscu istnieje pewna rozbieżność interpretacyjna, którą należy na wstępie wyjaśnić. W większości przekładów biblijnych, w tym w tradycji hebrajskiej, błogosławieństwo odnoszące się do Naftalego brzmi: „Naftali – łania chyża, przemawia on pięknymi słowami” (Rdz 49, 21). Jednak, jak się sami przekonamy i na co wskazuje wielu badaczy Pisma Świętego, tekst interpretowany w ten sposób wydaje się oderwany od szerszego kontekstu biblijnego.
Co więcej, w języku hebrajskim błogosławieństwo Izraela można przetłumaczyć na różne sposoby, a związane jest to z faktem, że starożytne pismo nie posiadało samogłosek. Dlatego przy tłumaczeniu trudnych fragmentów należy zawsze wspomagać się kontekstem biblijnym. Jeśli przeanalizujemy tekst słowo po słowie, odrzucając późniejszą wokalizację masorecką, werset ten można odczytać jako: „Naftali – jeleń lub kozioł o okazałym porożu”.
Hebrajski rdzeń AJL (איל) tradycyjnie interpretuje się jako ajala (łania), jednak w starożytności odnosił się on szerzej do dzikich zwierząt kopytnych zamieszkujących tereny górzyste. W tym znaczeniu może obejmować dzikiego kozła bezoarowego, który charakteryzuje się potężnymi, zakrzywionymi rogami, który naturalnie występował na ziemiach przyznanych temu plemieniu. Co ciekawe, w Księdze Przysłów (Prz 5, 19) słowa ajala (łania) oraz jaala (koziorożec górski) występują obok siebie jako poetyckie określenia tego samego obrazu, co wskazuje na bliskość znaczeniową obu terminów.
Przechodząc do motywu rozłożystego poroża, należy zauważyć, że hebrajski rdzeń AMR (אמר) odczytywany jest w tradycyjnej wersji jako imre („słowa”). Jeśli jednak przyjmie się alternatywną wokalizację amirim, otrzymujemy znaczenie odnoszące się do konarów, gałęzi lub rozłożystych form. W połączeniu z obrazem kozła wyraz ten można rozumieć jako określenie okazałego poroża. Rogi koziorożców są ogromne, silnie zakrzywione i często sięgają aż do grzbietu. Z kolei słowo ha-noten (הַנֹּתֵן) oznacza dosłownie „dający” lub „wypuszczający”. W tym kontekście wskazuje ono na zwierzę prezentujące dumne poroże jako swój najbardziej charakterystyczny atrybut.
Warto wspomnieć o etymologii imienia Naftali, tłumaczonego jako „moja walka” lub „walczący”. Doskonale koresponduje to z naturą górskiego stworzenia: koziorożce toczą na skalnych półkach zacięte boje, zderzając się łbami i rogami. Nie mniej ważna jest topografia Górnej Galilei, która przypadła temu pokoleniu — to obszar wybitnie górzysty i skalisty.
W związku z tym starożytny zapis należy odczytywać w formie: „Naftali – kozioł z okazałym porożem”, co uzasadnia zarówno etymologia, jak i ukształtowanie terenu. W tej perspektywie Orędzia Pani Wszystkich Narodów zdają się wskazywać na poprawność odczytania tego, co w Piśmie Świętym mogło zostać niewłaściwie zinterpretowane, zgodnie z zasadą, że ani jota, ani kreska nie mogą zniknąć ze Słowa Bożego.
 
Przechodząc teraz do meritum: na górze Ebal znajdował się przedstawiciel pokolenia Naftalego, który został wcześniej przyrównany do kozła z okazałym porożem. Przypomnijmy, że na tej górze znajdował się ołtarz wystawiony Bogu z nieociosanego kamienia. Składano na nim ofiary całopalne, które wyrażały uwielbienie, cześć i całkowite oddanie się Bogu, a także – co istotne w naszym przypadku – ofiary pokojowe, zwane również biesiadnymi. Zbliżając się do Stwórcy, a w sensie symbolicznym wstępując na górę Ebal, człowiek zobowiązany jest do złożenia ofiary pokojowej, jeśli pragnie, aby Bóg Ojciec przebaczył mu jego winy, o co prosimy w Modlitwie Pańskiej.
 
Skoro mówimy o Modlitwie Pańskiej, której przesłanie ściśle nawiązuje do znaczenia góry Ebal, ukażmy jej głęboki sens, odtwarzając wydarzenia związane z tą górą. Taki opis zakorzeniony w historii pozwoli nam o wiele głębiej wniknąć w duchową treść tego tekstu. W pierwszej części przedstawimy przebieg rytuału, jaki na mocy Bożego nakazu wykonali synowie Izraela, a następnie przejdziemy do analogicznych wydarzeń, w których na górę – podczas swojej Pasji – wstępuje sam Jezus Chrystus.
Aby móc wejść na szczyt góry Ebal, synowie Izraela byli wcześniej zobowiązani do oczyszczenia się z grzechu oraz wyprania swoich szat. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że wydarzenia związane z odnowieniem przymierza u stóp góry Ebal i Garizim ściśle nawiązują do Księgi Rodzaju oraz historii Adama i Ewy, dlatego biblijne początki będą tutaj stałym punktem odniesienia. Co w tej przestrzeni oznaczało wypranie szat?
Z raju wypływały pierwotnie strumienie wody okrążające krainy przeznaczone na miejsca Bożego kultu. Do dwóch z tych biblijnych krain nawiązują właśnie góry Garizim oraz Ebal, które razem z ziemską Świątynią stanowią jakby cząstkę raju. To właśnie te trzy święte miejsca bezpośrednio odnoszą się do krain opisywanych na kartach Księgi Rodzaju. W przypadku obu wspomnianych wzniesień punktem centralnym, położonym dokładnie pomiędzy nimi, było miasto Sychem. To tam znajdował się przybytek Boży skrywający Arkę Przymierza.
Zatem wypranie szat przed wejściem na górę Ebal odnosi się bezpośrednio do symbolicznego przejścia przez rzekę wypływającą z Edenu. Co więcej, konieczne oczyszczenie z grzechów dokonywało się poprzez złożenie ofiary zwierzęcej na ołtarzu znajdującym się przed świątynią, co zapobiegało profanacji samego miejsca świętego.
Ofiara ta musiała być pozbawiona jakichkolwiek skaz i po prostu piękna – na podobieństwo piękna owocu, po który sięgnęła Ewa, a za nią Adam. Skoro Adam i Ewa wzięli piękny owoc, musieli go oddać. W tradycji żydowskiej sama ofiara była bowiem utożsamiana z owocem zrywanym w Edenie. Z tego powodu powstał podział zwierząt czystych i nieczystych, odzwierciedlający drzewa rajskie, z których wolno lub nie wolno było spożywać. Mówiąc wprost, u podstaw tej myśli wśród żydów jest przekonanie, że prarodzice sięgnęli po nieczyste zwierzę, sprowadzając na siebie śmierć samych śmierć. Bóg posługuje się takimi ziemskimi, namacalnymi obrazami, aby przybliżyć człowiekowi rzeczywistość Niebiańską; skoro bowiem nie rozumiemy spraw ziemskich, tym bardziej nie pojmiemy spraw niebiańskich.
Wracając do samej góry Ebal, należy podkreślić, że człowiek nie mógł na nią wstąpić, gdy przebywał na niej Bóg. Odwołuje się to do momentu kuszenia w raju, kiedy Stwórca nie był bezpośrednio obecny przy Adamie i Ewie w chwili, gdy łamali Jego przykazanie. Z tego powodu musimy zawsze dążyć do tego, aby w naszym sercu prawdziwie mieszkał Bóg, gdyż Jego bliskość stanowi najskuteczniejszą ochronę przed popełnieniem grzechu. Każdy z nas został obdarowany pochodzącym od Stwórcy duchowym sumieniem, które – jeśli pozostajemy na nie wrażliwi – potrafi uchronić nas przed złamaniem przymierza z Bogiem. Głos ten można jednak łatwo zagłuszyć poprzez trwanie w grzechu; z czasem prowadzi to do znieczulenia, a tym samym do utraty żywej obecności Boga w ludzkim sercu.
Adam i Ewa otrzymali Boże przykazanie wcześniej, gdy znajdowali się w obecności Boga i Ojca, tak samo jak synowie Izraela poznali Dekalog jeszcze przed przekroczeniem Jordanu.
Wchodzenie na górę Ebal stanowiło proces zbliżania się do Boga pod względem świętości, dlatego każdy, kto czynił to w sposób nieuprawniony podczas obecności Boga, tracił życie, o czym czytamy w Starym Testamencie.
Skoro cała ta rytualna sekwencja ma wymiar głęboko symboliczny, powinniśmy odczytywać ją w kluczu czysto duchowym. Góra Ebal odzwierciedla Drzewo Poznania Dobra i Zła – jest to przestrzeń nauki, ale i śmierci. Każdy cielesny człowiek, zgodnie z rajską zapowiedzią Boga, musi umrzeć, gdyż z prochu powstał i w proch się obróci. Tym, co może żyć wiecznie, jest wyłącznie ludzka dusza. Jeśli jednak nie pojmiemy lekcji płynącej z tego miejsca nie rozpoznając dobra od zła, umrzemy nie tylko cieleśnie, ale w pewien sposób także duchowo. Dusza staje się wówczas jak wyschłe kości z wizji proroka Ezechiela, które potrzebują nowego, Bożego tchnienia, by na powrót ożyć. Stan ten wynika z faktu, że ludzkie dusze pobierały naukę u niewłaściwego przewodnika, którego w Edenie reprezentował zwodniczy wąż.
Ten dramatyczny stan nie musi jednak trwać wiecznie, jeśli za umarłymi wstawi się wybrana, sprawiedliwa dusza, podejmująca – wzorem proroka Ezechiela – usilną modlitwę wstawienniczą. Koresponduje to z widzeniem Idy Peerdeman, która widząc dusze zmarłych żołnierzy proszące o duchowe wsparcie, ujrzała jednocześnie wyrastające z ziemi małe krzyże. Oznaczają one właśnie powstanie zeschłych kości do życia. Człowiek stojący na ziemi z szeroko rozłożonymi ramionami sam przypomina swoją sylwetką krzyż, dlatego te wyrastające z ziemi formy świadczą o duchowym powstaniu tych dusz. Z tego samego powodu chrześcijańskie cmentarze pełne są krzyży, które w widzialny sposób mają tę niewidzialną rzeczywistość odzwierciedlać. Wnętrze góry Ebal jawi się zatem jako obraz czyśćca, z którego wyjście otwiera wstawiennictwo żyjących wybranych przez Boga w Chrystusie. Z kolei góra Garizim to przestrzeń, w której dusza cieszy się pełnią życia, ponieważ stanowi ona figurę Drzewa Życia, którym jest Maryja -Świątynia Boża. Matka Boża, rodząc Chrystusa, który wstąpił do Nieba, stała się z samego tego faktu Matką Życia, jako ta, która wydała Owoc Życia. Złe drzewo nie może bowiem rodzić dobrych owoców ani dobre drzewo owoców złych.
 
 
Wróćmy do tematu Modlitwy Pańskiej. Synowie Izraela zbudowali na szczycie góry Ebal ołtarz z surowych, nieociosanych kamieni, które wnieśli na szczyt. Składano na nim ofiary całopalne (uwielbienia, czci i oddania się Bogu) oraz ofiary biesiadne (pokojowe). W istocie nie chodziło o ofiarę krwawą, ale przede wszystkim o ofiarę duchową: o pokój oraz uznanie Boga poprzez oddanie Mu chwały, czci i całkowite podporządkowanie się Jego woli. Może to nastąpić jedynie wtedy, gdy oddamy Bogu całe swoje serce, duszę i ciało. O tym mówi modlitwa Szema Izrael: „Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Panem jedynym. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i ze wszystkich swych sił”.
Ta nauka to duchowe złożenie ofiary całopalnej z samego siebie. Oczywiste jest, że nie uznając Boga i Jego autorytetu, nie poddamy się Jego woli. Zatem akt uwielbienia i oddania czci Bogu jest wyrazem uznania Boga. Istotą tego wszystkiego jest życie w pokoju z bliźnim i według Bożego porządku. W ten sposób Bóg wprowadza porządek w ziemskim chaosie rękoma człowieka. Każdy kto działa według woli Bożej jest Jego ramieniem.
Natomiast my jako chrześcijanie, modląc się Modlitwą Pańską, stoimy duchowo przed ołtarzem Chrystusa, przed krzyżem, składając Bogu w Chrystusie ofiarę całopalną oraz pokojową. Uznajemy Go za dobrego nauczyciela a oddając Mu naszą wolę dajemy się prowadzić. Podobnie jak dobry pasterz prowadzi swoje owce, a one idą za Nim, słuchając Jego głosu – nauki.
Proces postępowania człowieka jest niezwykle dynamiczny: najpierw reagujemy sercem, które jest siedliskiem naszych uczuć, a dopiero potem umysłem, będącym w istocie naszym duchem. Poddajemy te emocje głębokiej refleksji, co ma odzwierciedlenie w naszym postępowaniu. Jednak, jeśli nie myślimy nad tym, co robimy, oznacza to, że nasze serce jest zgodne z porządkiem i duchem tego świata, który jest zły. Bóg w Księdze Rodzaju (Rdz 8, 21) mówi, że: „usposobienie człowieka jest złe już od młodości”, co potwierdza, że człowiek rodzi się już z nieczystym sercem. Istota działania Chrystusa polega na zastąpieniu ludzkiego ducha Duchem Bożym, co oznacza całkowitą zmianę dotychczasowego sposobu myślenia. Odwracamy się od reguł narzuconych przez porządek tego świata na rzecz myślenia tożsamego z porządkiem Królestwa Niebieskiego. To nasz duch, ukształtowany na podobieństwo Bożego Ducha, musi bezwzględnie górować nad ludzkim sercem i ostatecznie postępowaniem. Gdy bowiem działamy zgodnie z duchem tego świata, niechybnie popełnimy zło, ponieważ to ten świat ukształtował nasze serce. Ostatecznie to codzienne życie człowieka staje się sprawdzianem tego, czy pojął on tę naukę, czy też nie.
 
Ostatnia prośba Modlitwy Pańskiej odnosi się bezpośrednio do wydarzeń, jakie rozegrały się przy Drzewie Poznania Dobra i Zła, w momencie, gdy Ewa była kuszona przez węża. Chrystus uczy nas zatem modlić się do Ojca, aby nie wystawiał nas na pokusę, tak jak zostali wystawieni pierwsi ludzie, wybawiając nas w ten sposób od złego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Święty Bóg osobiście nie wystawia człowieka na pokusę.
 
 
Z miłości do ludzkości Stwórca obdarzył nas wolną wolą. Nie kontroluje On każdego naszego kroku, lecz pragnie, abyśmy samodzielnie potrafili odróżnić dobro od zła, stając się w pełni wolnymi. Dlatego prosząc: „nie wódź nas na pokuszenie”, w rzeczywistości modlimy się o stałą obecność Jego Ducha w naszym życiu. Nie chodzi tu o fizyczną bliskość Boga, lecz o to, aby każdy człowiek nosił w sercu Boży „schemat myślenia”, który upodabnia nas do Stwórcy. Świat ten oferuje bowiem własny, skażony złem sposób patrzenia na rzeczywistość.
 
 
Adam i Ewa złamali Boży zakaz pod nieobecność Stwórcy – a to właśnie wtedy człowiek staje się najbardziej podatny na podszepty Szatana. Podobny mechanizm zadziałał u Kaina, który zabił Abla. Zbrodni tej dokonał podczas nieobecności Boga, gdyż w jego sercu była zazdrość podsycona przez złego ducha.
Przeciwieństwem tego stanu jest szczera modlitwa, która sprawia, że Królestwo Boże przychodzi do naszego wnętrza. Każdy z nas powinien dbać, aby było ono w nim stale obecne.
Bóg jest Duchem, dlatego i modlitwa ma wymiar duchowy. Kiedy rozważamy Pismo Święte lub trwamy w modlitwie, w naszym sercu rodzi się Boży obraz. Zakorzenia się On tym głębiej, im więcej czasu Mu poświęcamy, a im silniejszy staje się ten fundament, tym większy wpływ wywiera na nasze codzienne życie.
Człowiek skażony grzechem nie może ujrzeć oblicza Bożego bezpośrednio, gdyż będąc nieczystym – umarłby. Zresztą dla ludzkich zmysłów jest to z natury niemożliwe, ponieważ Bóg jako Duch pozostaje Istotą całkowicie niewidzialną. Co ciekawe, ta prawidłowość dotyczy również rzeczywistości duchowej. W objawieniach Idy Peerdeman pojawia się obraz czyśćca, w którym przebywają dusze żołnierzy. Oni także – jako ci, którzy za ziemskiego życia nie pojęli nauki odróżniania dobra od zła – nie mogą oglądać Stwórcy. Choć jako istoty duchowe mieliby taką możliwość. Bezpośredni kontakt z Bożą świętością przyniósłby im wieczną śmierć.
Z tego właśnie powodu Ojciec posłał do nas swojego Syna, Jezusa, aby mógł uleczyć zło dla naszego zbawienia. W tym sensie Chrystus jest Mesjaszem – leczy ludzi z grzechu dzięki czemu mogą zostać zbawieni.  Chrystus przyszedł przecież do grzeszników, a nie do sprawiedliwych. Stał się On żywą Świątynią, w której Bóg – ze względu na dobro człowieka – „skrył” swoje Oblicze.
Chrystus doskonale wie, że ludzie są jeszcze słabi. Potwierdzają to Jego słowa skierowane do uczniów po modlitwie w Ogrodzie Oliwnym, gdzie wskazuje, że ich duch jest ochoczy, ale ciało słabe. Słowa te mają związek z niewykonaniem Jego woli – mieli przecież czuwać w czasie, kiedy On modlił się do Ojca. Oni natomiast nie wytrzymali nawet chwili i zasnęli. Zauważmy, że uczniowie złamali przykazanie Chrystusa właśnie podczas Jego nieobecności.
Pamiętajmy, że zaraz po chrzcie Jezus sam został wyprowadzony przez Ducha Świętego na pustynię, gdzie w trudnych i niesprzyjających warunkach Szatan poddał Go kuszeniu. Jednak Chrystus miał w sobie silnego Ducha, który został ukształtowany znacznie wcześniej. Wczytując się w Słowo Boże, doskonale znał Pismo Święte, które potrafił wcielić w życie, stając się w ten sposób żywym Słowem Bożym.
Mówiąc o wybawieniu od zła, myślimy również o sytuacjach skrajnych, takich jak przykładowo wojny, katastrofy, przebywanie na pustyni bez jedzenia i wody czy ucieczka w czasie zimy. To właśnie w takich momentach najłatwiej wyrzec się Boga i skłonić człowieka do złego czynu.
 
Podzielmy teraz Modlitwę Pańską na trzy części, które odnoszą się do trzech etapów powrotu do Boga.
 
Etap 1. Złożenie ofiary całopalnej- ofiary uwielbienia, czci i oddania się Woli Boga.  Etap odnosi się do następujących wersetów z Modlitwy Pańskiej:

„Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.”

Synowie Izraela składali Bogu ofiarę całopalną na górze Ebal – nazywaną w tradycji żydowskiej Ola. Jego dosłowne tłumaczenie z języka hebrajskiego brzmi „to, co wstępuje”, „wznosi się” lub „idzie w górę”.
Spalana ofiara zamieniając się w dym wznosiła się do Boga. Żydzi przed złożeniem ofiary całopalnej nakładali na głowę zwierzęcia ręce, co oznaczało, że jakby zamieniali się miejscami z tą ofiarą i składali samych siebie. Jednak Bóg poprzez sprawy ziemskie ukazuje nam sprawy nieba. Nie chodzi zatem o fizyczne złożenie ofiary krwawej, ale o sprawy duchowe. I tak palenie ofiary oznacza rozpalenie serca ku Bogu i zwrócenie się do Niego duchowo, podobnie jak ten dym unosi się niczym duch do nieba. Wznosimy się do Boga poprzez gorliwą- pochodzącą z rozpalonego serca -modlitwę.
Zwrócenie się ku Bogu odnajdujemy już w pierwszym wersecie Modlitwy Pańskiej. Drugi werset stanowi czysty akt czci i uwielbienia Najwyższego. Z kolei wypowiadając słowa trzeciego i czwartego wersetu, uznajemy Boży autorytet i całkowicie poddajemy się Jego woli: nasze serce, duszę oraz ciało, które po śmierci ostatecznie powróci do ziemi, gdyż z prochu powstało.
Ta prawda znajduje uderzające odzwierciedlenie w tradycji żydowskiej. Choć ofiarę całopalną (Ola) nazywa się całkowitą, w rzeczywistości nie spalano jej w całości na ołtarzu – wcześniej zdzierano z niej skórę, która pozostawała na ziemi i stawała się własnością kapłana. W tym kontekście skóra symbolizuje ziemską, śmiertelną powłokę człowieka.
Oddając Bogu swoje wnętrze jeszcze za życia, sprawiamy, że nasz nowy przemieniony Duch realnie kształtuje naszą codzienność. Zaczynamy wówczas postępować według Bożego „schematu myślenia”. Stwórca pragnie bowiem przemienić ludzkiego ducha, wprowadzając niebiański porządek w pełen chaosu świat materialny. Dopiero wtedy, gdy Boże Królestwo i Jego ład zamieszkają w nas, możemy prawdziwie uznać, że przyszło ono na ziemię.
Wolą Boga jest, abyśmy ofiarowali Mu swoje serce za życia, w pełni sił. Doskonale obrazuje to historia Abrahama, który w odruchu absolutnego posłuszeństwa był gotów złożyć swojego syna Izaaka na ołtarzu. Gdy akt ten miał się dopełnić, Anioł Pański powstrzymał rękę patriarchy. Ta biblijna historia niesie w sobie jasny przekaz: ofiara dla Boga ma być składana w trakcie ziemskiej wędrówki – już od najmłodszych lat – a nie dopiero na łożu śmierci. Izaak był przecież dzieckiem, które miało przed sobą całe lata życia – życia, które od tamtego przełomowego momentu miało w pełni toczyć się według Bożego „schematu myślenia”. Jest to głęboko spójne z biblijnym rytuałem ofiarniczym. Synowie Izraela składali bowiem w ofierze zwierzęta młode, zaledwie jednoroczne, których ciało pod wpływem ognia zamieniało się w dym. Pokazuje to, że Bogu nie chodzi o samą materię i ciało, które ostatecznie i tak pozostanie na ziemi. Prawdziwą ofiarą jest duch człowieka – od najmłodszych lat powierzany Stwórcy, o co z miłością mają dbać rodzice. Dym unoszący się ku niebu symbolizuje duchowy wymiar ofiary, którego pożąda Pan, aby móc ukształtować go na swoje podobieństwo.
Głównym przesłaniem tej historii staje się więc wezwanie skierowane do rodziców: mają oni dbać o sferę duchową swoich dzieci i wprowadzać je w relację z Bogiem od najmłodszych lat życia. Umysł dziecka jest niezwykle plastyczny, podczas gdy człowiek dorosły, uwięziony w skamieniałych schematach myślowych, często traci już zdolność do tak radykalnej przemiany wewnętrznej. Poruszającym tego przykładem są Żydzi, których postawę Chrystus sam opisywał jako przejaw zatwardziałości serca. Kształtowanie ludzkiego ducha powinno zatem rozpoczynać się od najmłodszych lat życia.
 
Etap 2. Złożenie ofiary biesiadnej – pokojowej

„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom,”

Kolejne dwa wersety Modlitwy Pańskiej stanowią akt złożenia duchowej ofiary pokojowej. Prosząc Ojca o chleb powszedni, pragniemy zasiąść do stołu, przy którym możemy w radości i pokoju spożywać posiłek wspólnie z naszymi braćmi. Bóg już podczas wędrówki synów Izraela przez pustynię, gdy panował głód, ofiarował im nadprzyrodzony pokarm, dzięki któremu zyskali siłę do marszu ku Ziemi Obiecanej. Podobnie dzieje się w życiu chrześcijan. Chleb pochodzący od Boga jest dla nas dostępny w Kościele pod postacią Eucharystii – czyli w miejscu, w którym powinniśmy czerpać naukę Chrystusa, prowadzącą do miłości, sprawiedliwości i prawości. Dopiero zasileni tym pokarmem zyskujemy siłę, by iść do ostatecznej Ziemi Obiecanej, jaką jest Niebo. Chodzi tu przede wszystkim o Boże słowo, które ma przemienić naszego ducha na podobieństwo Stwórcy. Ten chleb jako ofiarę pokojową, spożywamy we wspólnocie z braćmi – w pokoju i radości – do której należą wszyscy chrześcijanie.
Z kolei prośba o darowanie win ma bezpośrednie przełożenie na relacje międzyludzkie – odpuszczając komuś grzechy, wprost wprowadzamy pokój w swoim otoczeniu. Taka postawa jest całkowicie spójna ze starotestamentową tradycją. Synowie Izraela, składając ofiarę pokojową, dzielili ją na trzy części: Bogu ofiarowywano krew i tłuszcz, kapłani otrzymywali swoją część jako wynagrodzenie za służbę, a pozostałe mięso wracało do rąk składającego. Spożywano je następnie w trakcie radosnej biesiady, na którą zapraszano rodzinę, przyjaciół, a często także ubogich.
W tradycji żydowskiej tę ofiarę biesiadną określa się mianem Szelamim (w pełnej formie Zevach Szelamim). Choć słowo to nie oznacza dosłownie samego wyrazu „pokój” (szalom), to jednak oba te pojęcia wyrastają z dokładnie tego samego rdzenia spółgłoskowego: S-L-M (szin-lamed-mem). Ponieważ w starożytnym zapisie hebrajskim nie stosowano samogłosek, właściwe odczytanie intencji tekstu zawsze wymagało uwzględnienia kontekstu. Jeśli ten sam rdzeń odczytamy w formie czasownikowej (szalem), oznaczającej „dopełniać zobowiązania” lub „płacić”, również odsłania on głęboki wymiar pokojowy. Pamiętamy przecież, że u stóp góry Ebal synowie Izraela odnowili przymierze z Bogiem, a konsekwencją jego łamania były surowe przekleństwa zapisane w Prawie Mojżeszowym. Ofiarę Szelamim składano więc jako dopełnienie obietnic i warunków przymierza, co skutkowało przywróceniem harmonii między Stwórcą a człowiekiem. Jako chrześcijanie to my stajemy się składającymi taką ofiarę: skoro z pomocą Eucharystii potrafimy wybaczać bliźnim i wprowadzać pokój na ziemi, to i nasza duchowa ofiara zostaje uznana przez Boga. Kiedy z własnej woli gasimy konflikty między ludźmi, Bóg w odpowiedzi na tę ofiarę pieczętuje swój pokój w relacji z nami.
 
Warto zgłębić przyczyny, dla których Bóg zakazał synom Izraela spożywania krwi oraz tłuszczu. W przypadku ofiary pokojowej to właśnie te elementy przypadały wyłącznie Stwórcy. Skoro do nieba może wejść jedynie rzeczywistość duchowa, tłuszcz i krew muszą mieć bezpośredni związek z metafizyczną istotą człowieka. W tym kontekście tłuszcz ofiary symbolizuje duszę, natomiast krew – ludzkie serce, będące odzwierciedleniem uczuć, takich jak miłość. Serce staje się siedliskiem szlachetnych emocji, które dusza zyskuje pod warunkiem, że zdoła je wcześniej oczyścić ze złych skłonności. Co ciekawe, w świecie materialnym tłuszcz jest podstawowym surowcem do produkcji środków czystości, na przykład mydła.
Tę symbolikę doskonale dopełniają mistyczne doświadczenia św. siostry Faustyny Kowalskiej. W swoim widzeniu oglądała ona promienie wypływające z wnętrza Chrystusa w kolorach czerwonym i bladym. Choć na obrazach ten blady odcień utrwalono ostatecznie w tonacji biało-niebiesko-złotej (zdjęcie 5), u swego źródła odzwierciedla on barwę tłuszczu, a zarazem wody – substancji służących do zmywania brudu, który w tym ujęciu symbolizuje grzech. W kontekście naszych rozważań z wnętrza Chrystusa wydobywa się światło dla duszy i serca. Człowiek musi za nim podążać, jeśli pragnie je oczyścić.

Zdjęcie 5. Obraz Jezusa Miłosiernego, namalowany w Wilnie w 1934 roku przez Eugeniusza Kazimirowskiego według wskazówek św. siostry Faustyny Kowalskiej.

Pamiętamy, że starotestamentowe ofiary przed złożeniem Bogu musiały mieć bezwzględnie obmyte wnętrzności oraz nogi. To właśnie ten mistyczny tłuszcz i jednocześnie woda wypływająca z boku Chrystusa mają za zadanie obmyć ludzkiego ducha i jego stopy, podczas gdy kolor czerwony oczyszcza ludzkie serce. Dla chrześcijan proces ten rytualnie dopełnia się w sakramencie Eucharystii, w którym mistycznie przyjmujemy Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Syna Bożego. Przyjmowanie tych darów staje się dla nas symbolicznym spożywaniem Owocu Życia. Dzięki temu głębokiemu obmyciu ludzkiego ducha i serca człowiek zyskuje ratunek przed wieczną śmiercią. Na tym polega zbawcza, mesjańska rola Chrystusa: na wewnętrznym obmyciu naszej istoty, które otwiera nam bramy zbawienia. W sposób realny obmycie ducha człowieka dokonuje się poprzez naukę Chrystusa, prowadzącą do pokoju, prawości i sprawiedliwości, którą należy pojąć i wdrożyć w życie. Natomiast obmycie serca dokonuje się przez wlanie w nie miłości Bożej, gdyż to miłość obmywa ze złych skłonności serce ludzkie.
Wracając do synów Izraela: Bóg zakazał im spożywania tłuszczu i krwi zwierząt ofiarnych, ponieważ to nie one, lecz wyłącznie krew i tłuszcz Mesjasza mają moc obmycia wnętrza człowieka i otwarcia mu bram Królestwa Niebieskiego. Chrystus jest źródłem, w którym każdy może się oczyścić. Żydzi nie byli wówczas gotowi na przyjęcie Owocu Życia, gdyż dbali jedynie o czystość zewnętrzną, podczas gdy ich wnętrze pozostawało skażone.
Z powodu zatwardziałości serc nie potrafili odczytać prawdziwego, duchowego sensu Pisma Świętego. Bóg objawia nam w nim sprawy nieba za pomocą rzeczywistości ziemskich. Gdy Mesjasz w końcu pojawił się na świecie, Izraelici nie rozpoznali w Nim Boga. Oczekiwali bowiem ziemskiego wodza, który wyzwoli ich z rzymskiej niewoli i pokona fizycznych wrogów. Choć proroctwa te są prawdziwe, to nie dotyczą sfery cielesnej, lecz duchowej. Chrystus przynosi człowiekowi wolność o wiele większą – wyzwolenie spod władzy Szatana, który zniewolił ludzką duszę w grzechu, czyniąc ją swoim niewolnikiem. Oczyszczając nas ze złych skłonności tego świata, Zbawiciel umożliwia nam powrót do prawdziwej ojczyzny w niebie.
 
 
Etap 3. Wersety odnoszące się do kuszenia przez węża – co miało miejsce w przypadku Adama i Ewy u stóp drzewa śmierci – korespondują z symboliką góry Ebal.

„i nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Amen.”

Po duchowym złożeniu ofiary całopalnej – polegającej na oddaniu czci, uwielbieniu Boga i powierzeniu Mu swojego ducha – oraz ofiary biesiadnej, czyli pokojowej, symbolicznie stajemy na szczycie góry Ebal. Miejsce to odzwierciedla biblijne Drzewo Poznania Dobra i Zła. To właśnie z tego punktu zanosimy prośbę, aby Bóg, w przeciwieństwie do sytuacji pierwszych rodziców, nie wystawiał nas na próbę, która mogłaby doprowadzić nas do upadku. Wystawienie na pokuszenie oznacza w istocie doświadczenie Bożej nieobecności. Przy bezwzględnym działaniu Szatana taki stan niesie ze sobą dramatyczne konsekwencje. Z tego powodu ostateczne wybawienie od złego dokonuje się poprzez stałą obecność Boga we wnętrzu człowieka – obecność, która sprawia, że plany nieprzyjaciela zostają natychmiast zniweczone.
Człowiek jest zdolny oprzeć się pokusie tylko wtedy, gdy nauczy się odróżniać dobro od zła i w pełni uświadomi sobie, czym zło w swej istocie jest. W tym końcowym wersecie Modlitwy Pańskiej kryje się więc gorąca prośba, aby Stwórca obnażył przed nami prawdziwą naturę grzechu. Myśl ta doskonale współgra z orędziami Pani Wszystkich Narodów. Za ich pośrednictwem Duch Święty na nowo kreśli w ludzkich sercach wyraźną granicę między dobrem a złem. Nie jest to jednak żadna nowa doktryna, lecz ta sama odwieczna prawda, którą przed wiekami przekazał nam Bóg w Piśmie Świętym oraz w osobie Jezusa Chrystusa.
 
Przejdźmy teraz do męki Chrystusa, który został złożony jako doskonała ofiara całopalna i pokojowa. Taka była Jego misja: dać ludzkości środki do obmycia wnętrza i w ten sposób przynieść jej zbawienie. Golgota symbolizuje w tym ujęciu górę Ebal, na którą Chrystus sam wniósł ołtarz w postaci krzyża. Przypomina to synów Izraela, którzy na szczyt góry Ebal musieli dostarczyć surowe kamienie, by wznieść z nich miejsce ofiarne. Samodzielne wznoszenie ołtarza oraz trud wspinaczki niosą ze sobą jasne przesłanie: aby zbliżyć się do Boga, człowiek musi podjąć osobisty wysiłek, który w naszym przypadku ma przede wszystkim wymiar duchowy. Chrystus przypominał przecież, że każdy ma nieść swój własny krzyż. Oznacza to, że każdy z nas zostanie wezwany do złożenia na tym ołtarzu osobistej ofiary, nieuchronnie naznaczonej cierpieniem związanym z czynieniem tego świata dobrym. Szatan w każdy możliwy sposób stara się udaremnić zbawienie człowieka. Musimy być zatem w pełni świadomi oporu ze strony złego ducha, który działa na świecie poprzez ludzi oddających mu swoje serca.
 
Kolejna analogia łącząca starotestamentową ofiarę całopalną z Chrystusem dotyczy skóry zwierzęcia, która zgodnie z Prawem zawsze przypadała kapłanowi. Męka Chrystusa rozpoczęła się od biczowania, co w wymiarze symbolicznym należy odczytywać jako odarcie Ofiary z Jego własnej skóry.
Skóra jako powłoka zewnętrzna, ma tutaj podwójne znaczenie, a jej bezpośrednim zamiennikiem staje się tunika Chrystusa. Gdy szaty – płaszcz i tunika – zostały z Niego zdjęte, przypadły rzymskim żołnierzom. Tunika symbolizuje najwyższy urząd kapłański, natomiast płaszcz – świątynię jerozolimską, przywołującą na myśl Namiot Spotkania, który synowie Izraela rozkładali w czasie wędrówki po pustyni. Rzymianie, przejmując wierzchni płaszcz Jezusa, rozdarli go na cztery części. Akt ten zapowiadał rychłe zburzenie świątyni jerozolimskiej, co – jak wiemy z historii – wydarzyło się niespełna 40 lat po ukrzyżowaniu Chrystusa. Prawdziwym Arcykapłanem tego sanktuarium jest sam Bóg, który objawił się w swoim Synu.
Z kolei przejmując tunikę Jezusa, Rzymianie stali się Jego spadkobiercami. Przypomina to historię proroka Eliasza, którego szatę przejął Elizeusz, stając się tym samym jego prawowitym następcą. Prawda ta znalazła uderzające odzwierciedlenie w dziejach: to przecież Watykan, serce chrześcijaństwa, powstał w samym centrum dawnego Imperium Rzymskiego, na terytorium współczesnych Włoch.
Należy mocno podkreślić, że tunika Chrystusa nie uległa rozdarciu. Żołnierze rzucili o nią losy i przypadła ona w całości tylko jednemu z nich. Ta jednolita szata symbolizuje urząd papieski, posiadający z woli Boga zwierzchnią władzę nad całym Kościołem i wszystkimi jego nurtami. Dlatego wspólnoty, które odrzuciły Kościół Rzymski oraz autorytet Następcy Świętego Piotra, odsunęły się od ustanowionego przez Boga porządku. Wyrazistym tego przykładem jest anglikanizm, o którym tak wiele mówi w swoich objawieniach Pani Wszystkich Narodów. Jeśli anglikanie pragną w pełni powrócić na łono Kościoła, ich droga wiedzie przez ponowne zjednoczenie ze Stolicą Apostolską i uznanie prymatu biskupa Rzymu.
Zwraca na to szczególną uwagę Pani Wszystkich Narodów w swoich orędziach. W jednym z nich spina metalowym pasem różne wspólnoty chrześcijańskie. Obraz ten wprost nawiązuje do nienaruszonej tuniki spiętej jednym pasem – dokładnie tak, jak za ziemskiego życia ubierał się Chrystus. Przesłanie orędzia Pani Wszystkich Narodów jednoznacznie wskazuje, że to na papieżu, jako najwyższym zwierzchniku, spoczywa święty obowiązek dbania o nienaruszoną jedność całego chrześcijaństwa.
 
Gdy Jezus został złożony w grobowcu, owinięto Go płótnem znanym dziś jako Całun Turyński. Po zmartwychwstaniu pozostało ono w grobie, stając się kolejnym znakiem ziemskiej powłoki Ofiary Całopalnej. Przypomnijmy, że w raju, gdy Adam i Ewa dostrzegli swoją nagość, to sam Bóg przyodział ich w skórzane okrycie. W tym kontekście płótno, w które owinięto nagie ciało Chrystusa, jawi się jako szata pochodząca bezpośrednio od Ojca działającego poprzez ludzi dobrej woli. Właśnie dlatego wokół Całunu Turyńskiego narosło tak wiele emocji oraz niewytłumaczalnych zjawisk, na które współczesna nauka wciąż nie potrafi jednoznacznie odpowiedzieć. Płótno to jest przesiąknięte krwią Zbawiciela, co czyni je najświętszą relikwią. Przypomnijmy, że synowie Izraela oczyszczali przybytek oraz kapłanów właśnie za pomocą krwi ofiarnej. Choć Ewangelie kanoniczne nie mówią wprost, kto zabrał płótno z pustego grobu, z kontekstu możemy wnioskować, że był to Piotr. To on jako pierwszy papież, przejął duchową schedę po Chrystusie. Potwierdzają to również Ewangelie apokryficzne, wskazujące na Piotra jako tego, który zabrał całun.
 
Na sześć dni przed złożeniem Chrystusa na ołtarzu krzyża miało miejsce inne kluczowe wydarzenie – obmycie Jego stóp w Betanii. W Ewangelii według świętego Jana czytamy, że sam Jezus uznał ten gest za przygotowanie Go do śmierci, jaka miała się wkrótce dokonać. W tradycji żydowskiej kapłan przed złożeniem ofiary całopalnej na ołtarzu musiał bezwzględnie obmyć nogi zwierzęcia. Maria z Betanii, wylewając drogocenny olejek nardowy na stopy Jezusa i wycierając je swoimi włosami, nieświadomie dopełniła tego rytuału, przygotowując Go do bycia doskonałą Ofiarą Całopalną.
 
Widząc tak wiele analogii, przyjrzyjmy się duchowej ofierze całopalnej i pokojowej, którą sam Chrystus złożył Ojcu. Istota Jego ofiary całopalnej dopełniła się w tym, że Jezus do samego końca bezwarunkowo wypełnił wolę Stwórcy, wydając samego siebie na całopalenie. Już w Ogrodzie Oliwnym, podczas żarliwej modlitwy, Syn Boży oddał Ojcu cześć i chwałę, całkowicie rezygnując z własnej woli:

Mt 26,39. I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się tymi słowami: «Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty».

Przypomnijmy, że starotestamentowe całopalenie było w swym duchowym wymiarze ofiarą uwielbienia oraz całkowitego oddania Bogu samego siebie wraz ze swoją wolą – ofiarą, którą Chrystus składał Ojcu nieustannie przez cały czas ziemskiej misji. W ten sam sposób swoją ofiarę uwielbienia złożyła Maryja, w pełnym posłuszeństwie przyjmując Boży plan, by wydać na świat Zbawiciela:

Łk 1,46-47. „Wtedy rzekła Maryja: «Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim»” (Łk 1, 46-47)”.

Natomiast już na ołtarzu krzyża Chrystus złożył ofiarę pokojową, wybaczając swoim oprawcom słowami: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23, 34). Tam również złożył w ofierze swoje ciało n ofiarę biesiadną, które stało się wiecznym pokarmem dla świata w sakramencie Eucharystii. Inny ewangelista notuje, że Jezus zawołał wówczas: „Eli, Eli, lema sabachthani?”, co znaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27, 46; Mk 15, 34). Słowa te bezpośrednio wpisują się w ostatnią prośbę Modlitwy Pańskiej. Jak wcześniej wykazaliśmy, człowiek jest najbardziej wystawiony na pokusę podczas nieobecności Boga – a Chrystus doświadczył właśnie takiego momentu.
Szatan kusił Go, by w skrajnym cierpieniu potępił swoich katów, On jednak, wbrew wszystkiemu, przyniósł im przebaczenie.
Podobnie wcześniej, podczas sądu, Piłat odegrał rolę biblijnego węża, próbując doprowadzić do tego, by Jezus porzucił swoją misję unikając śmierci na krzyżu. Wcześniej w identyczny sposób kusił Go Piotr, który na zapowiedź nadchodzącej męki gwałtownie sprzeciwił się słowom Jezusa [Mt 16, 22]. Chrystus nazwał go wówczas Szatanem, który w tamtej chwili posłużył się sercem Apostoła, by odwieść Go od wypełnienia powierzonej Mu misji [Mt 16, 23]. Piotr myślał wtedy sercem ludzkim, a nie tym co pochodziło od Boga. Choć na krzyżu, skrajnie wycieńczony, Jezus nie mógł już uklęknąć ani upaść na twarz, to Jego uniesiona ku niebu głowa oraz szeroko rozpostarte, przybite do belek ramiona były ostatecznym gestem uwielbienia i oddania czci Bogu.
 
Wróćmy do Orędzia Pani Wszystkich Narodów. Co jeszcze łączy trzy kraje, których flagi zostały w nim wymienione? Wszystkie one zadały światu cierpienie dopuszczając się tragicznych w skutkach czystek narodowych, co rażąco sprzeciwia się pokojowi, o który zabiega Chrystus. Prawo Boże spisane w Księdze Mojżeszowej, zawierające Dekalog, przewiduje surowe konsekwencje dla ludu łamiącego przymierze ze Stwórcą. Przymierze to nie dotyczy jednak wyłącznie Żydów, lecz obejmuje całą ludzkość.
Jeśli prześledzimy objawienia maryjne na przestrzeni ostatnich stuleci, zauważymy, że ich miejsca często usytuowane były pomiędzy dwiema górami. Przykładem jest Medjugorie, leżące między wzgórzem Objawień (Podbrdo) a górą Krzyża (Križevac). W podobny sposób ukształtowana jest przestrzeń wokół Watykanu. Rzymska stolica apostolska również wznosi się między dwoma wzniesieniami. Góra po lewej stronie to Monte Mario, która w tym ujęciu odpowiada biblijnej Górze Błogosławieństw – Garizim. Z kolei drugie wzniesienie, Janikulum, mieści na swoim szczycie symboliczny „ołtarz krzyża”, czyli świątynię San Pietro in Montorio. Ta góra odpowiada starotestamentowej górze Ebal. Według chrześcijańskiej tradycji to właśnie tam śmierć męczeńską poniósł święty Piotr, ukrzyżowany głową w dół. Góra Janikulum to Golgota, na której został ukrzyżowany Chrystus.
W tej mistycznej geografii Watykan staje się odpowiednikiem Sychem – miasta, w którym synowie Izraela w raz z obcokrajowcami odnowili swoje przymierze z Bogiem. Widzimy zatem wyraźnie, że zobowiązanie to dotyczy każdego chrześcijanina.
W ten sposób dotykamy głębokiego sensu symbolu kozła z Orędzia Pani Wszystkich Narodów. Ponieważ pokolenie Naftalego – który w błogosławieństwie Izraela został przyrównany do kozła z okazałym porożem – miało stać na straży wierności przymierzu, kozioł z rogami staje się znakiem kary, jako konsekwencji jego zerwania. To przecież z góry Ebal miały spływać na nieposłuszny lud biblijne przekleństwa. W widzeniu Idy Peerdeman kozioł wymierza karę nacjom reprezentowanym przez ukazane flagi. Co znamienne, kraje te same wcześniej były narzędziem kary dla innych narodów, a teraz dotyka je sprawiedliwość.
Sprawa ta jest jednak bardziej złożona i wymaga doprecyzowania. W symbolice Orędzia postać kozła pełni dwie funkcje: globalną i lokalną. Pierwszą z nich – deszcz meteorytów nadchodzący z gwiazdozbioru Koziorożca i zapowiadający ostateczną katastrofę – już omówiliśmy. Interpretacja ta pozostaje w pełnej spójności z Ewangelią według św. Mateusza (Mt 24,1-44), która opisuje momenty dziejowe poprzedzające kosmiczny kataklizm i koniec czasów.
Aby w pełni zrozumieć drugie znaczenie kozła – odnoszące się do wymiaru lokalnego – musimy odwołać się do Starego Testamentu. Gdyby Izrael po złamaniu Przymierza z Bogiem został natychmiast ukarany deszczem meteorytów, lokalnym lub globalny kataklizm przyniósłby mu ostateczną zagładę, odbierając jakąkolwiek szansę na nawrócenie. Tymczasem prorocy wielokrotnie wskazują, że Bóg celowo pozwalał wzrosnąć potężnym mocarstwom, takim jak Asyria czy Babilon, by posłużyły Mu one za bicz na niewierny lud, co zostało wprost opisane chociażby w Księga Izajasza (Iz 10, 5-12).
W kontekście chrześcijan – jako nowego Ludu Bożego – rolę owego narzędzia kary mają odegrać trzy konkretne siły: Żydzi, Arabowie oraz komuniści, uosabiający wszelkie bezbożne ideologie. Wszystkie te trzy grupy łączy wspólny mianownik – walka z Bogiem objawionym w Chrystusie oraz z Jego Kościołem. Destrukcyjna działalność tych struktur uderza bezpośrednio w Watykan, co dla opinii publicznej często pozostaje niedostrzegalne. Skutki owych zakulisowych wpływów manifestują się jednak później w kontrowersyjnych decyzjach podejmowanych przez samych hierarchów katolickich, które często nawiązują do bezbożnych ideologii rozprzestrzeniających się po świecie.
Chrystus, wypowiadając proroctwo zapisane w Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 9-14), doskonale o tym wiedział – tak samo, jak przewidział zdradę Judasza oraz zaparcie się Piotra.
Z powodu własnego okrucieństwa i pychy te wrogie potęgi ostatecznie same doświadczą gniewu Bożego. Ich ostateczna zagłada dopełni się u kresu dziejów pod postacią globalnej katastrofy kosmicznej. Taki bieg wydarzeń ściśle koresponduje z wcześniejszymi fragmentami Orędzia, w których oglądamy Krzyż targany przez światowe niepokoje. Zapowiedź tych dramatycznych wypadków odnajdujemy również w Ewangelii według św. Mateusza, gdzie Chrystus wprost ostrzega, że chrześcijanie zostaną poddani wielkiej próbie.

Mt 24,9-14
24,9. Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów, z powodu mego imienia. 
24,10. Wówczas wielu zachwieje się w wierze; będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić. 
24,11. Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą; 
24,12. a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu. 
24,13. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. 
24,14. A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.

Warto również zauważyć, że kraje reprezentowane w Orędziu przez trzy flagi posiadają w swojej symbolice gwiazdy. Czyni je to metaforycznym odpowiednikiem deszczu meteorytów, niosącego karę dla Ludu Bożego. Wskazane w Orędziu nacje mają posłużyć jako narzędzie Bożego gniewu. Ostatecznie jednak te ziemskie narody, które zadawały cierpienie innym, same zostaną unicestwione.
W tym miejscu należy jednak mocno podkreślić, że Pani Wszystkich Narodów – czczona pod tym tytułem Maryja – pragnie być Matką każdego człowieka i wszystkich narodów bez wyjątku. Dotyczy to również tych nacji, które w orędziu zostały wskazane jako bicz na Lud Boży. Kraje te wciąż otrzymują łaskę oraz czas na nawrócenie, co najpełniej ukazuje matczyną troskę Maryi o wszystkie dzieci ziemi. Gdy spojrzymy na wydarzenia historyczne, jakie rozegrały się od momentu ogłoszenia tych słów (26 grudnia 1947 roku) aż do dziś, dostrzeżemy, że wspomniane narody rzeczywiście siały i sieją na świecie zniszczenie oraz chaos. Przykłady te widać wyraźnie w agresji Rosji na Ukrainę, krwawym konflikcie izraelsko-arabskim na Bliskim Wschodzie czy brutalnych działaniach militarnych wymierzonych w Kurdów. Dopóki jednak trwa ziemski czas, każdy naród i każdy człowiek zachowuje szansę na opamiętanie oraz powrót do Boga.

Wtedy widzę bardzo charakterystyczny obraz. Muszę patrzeć w niebo. To jest tak, jakby wystrzelono coś w powietrze. To przelatuje tak bardzo szybko obok mnie, że prawie nie jestem w stanie tego zobaczyć. Jest to coś w rodzaju cygara albo torpedy, w kolorze aluminium. Nagle widzę, jak od tylnej części coś odskakuje.
Dotykam ręką i wtedy doznaję różnych okropnych wrażeń. Najpierw odczuwam całkowitą obojętność. żyję, ale jakbym nie żyła.
Wtedy widzę przed sobą odrażające obrazy ludzi. Widzę twarze, szerokie, pełne okropnych wrzodów. To jest jakby jakiś rodzaj trądu. Wtedy odczuwam straszne, śmiertelne choroby: cholerę, trąd; wszystko to, co ci ludzie muszą przeżyć.
Wtedy to wszystko odchodzi i widzę wokół siebie unoszące się bardzo małe, czarne rzeczy. Próbuję wyczuć, co to jest, ale mi się to nie udaje. Wydaje mi się, że jest to jakiś bardzo drobny materiał. Moimi oczami nie jestem w stanie rozpoznać, co to jest. To jest tak, jakbym musiała poprzez coś patrzeć i widzę teraz w dole bardzo piękne białe pola. Na tych polach dostrzegam małe, czarne rzeczy, ale teraz w powiększeniu. I to jest tak, jakby one żyły. Nie wiem, jak mam to opisać. Pytam Panią: „Czy to są bakterie?” Ona odpowiada bardzo poważnie:
„To jest piekielne”.
Wtedy czuję, jak puchnie moja twarz i moje całe ciało. Mam nabrzmiałą twarz i wszystko jest sztywne i opuchnięte. Nie mogę się poruszać. Słyszę, jak Pani mówi:
„I oni pracują nad wynalezieniem tego …”.
I wtedy bardzo cicho dodaje:
„Ten Rosjanin, ale również i inni”.
Potem mówi z naciskiem:
„Narody, bądźcie ostrzeżone!”.
I teraz Pani odchodzi.

Po raz kolejny Pani Wszystkich Narodów ostrzega ludzkość przed nadchodzącymi wydarzeniami. Jako Ta, która patrzy z wysoka, doskonale zna ludzkie serca i przenika najgłębszy wymiar kondycji współczesnego świata. Zło szerzące się wśród narodów, brak woli nawrócenia oraz odrzucenie Chrystusa – jedynego źródła pokoju, miłości, sprawiedliwości i prawdy – nieuchronnie spychają ludzkość ku samozagładzie.
W świecie rozdartym dramatyczną walką dobra ze złem istnieją obszary, w których los jednostki przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Władcy niektórych nacji, pogrążeni w egoizmie, pysze i duchowej ślepocie, poprzez swoje decyzje mogą stać się zarzewiem globalnych napięć i katastrof.
Niniejsze Orędzie stanowi zatem naglące wezwanie do duchowego przebudzenia oraz podjęcia wewnętrznej walki z grzechem – w ludzkim sercu. Obojętność wobec nieprawości sprawia, że zło prędzej czy później zaczyna dotykać każdego z nas, a bierność stopniowo oddaje przestrzeń rozrastającej się ciemności.
W tej perspektywie eschatologicznej również Kościół zostaje wezwany do nieustannego oczyszczania samego siebie. Prawda ta znajduje mocne uzasadnienie w Piśmie Świętym, gdzie Chrystus ostrzega przed skażeniem samej świątyni:

Mt 24,15. Gdy więc ujrzycie „ohydę spustoszenia”, o której mówi prorok Daniel, zalegającą miejsce święte – kto czyta, niech rozumie – 

Gdy Chrystus wkracza do świątyni jerozolimskiej, dokonuje jej gwałtownego oczyszczenia – wypędza kupców i wywraca stoły handlarzy. Podobnie Jozue, wprowadzając lud do Ziemi Obiecanej, bezwzględnie oczyszcza ją z kultów fałszywych bóstw. W tym ujęciu jakikolwiek kompromis ze złem jawi się jako forma fałszywego miłosierdzia, na którym zyskują wyłącznie siły niszczące ład moralny.
W treści Orędzia pojawia się również niepokojące ostrzeżenie: niektóre państwa, w tym Rosja, miałyby potajemnie prowadzić prace nad bronią biologiczną. Odnosząc to do realiów zimnej wojny, można przypuszczać, że chodzi o rozwój tego typu uzbrojenia właśnie w tamtych dekadach. Pani Wszystkich Narodów ukazuje te działania jako fundamentalne zagrożenie dla globalnego pokoju i ludzkiego życia oraz zepsucie moralne ludzi, którzy pracują nad tego typu bronią.
Fakty historyczne bezlitośnie potwierdzają te obawy. W okresie zimnowojennym Związek Radziecki prowadził potężny, tajny program badań nad bronią biologiczną, znany pod kryptonimem „Biopreparat”. Zainicjowany formalnie na przełomie lat 1973–1974, funkcjonował w ścisłej tajemnicy, ukryty pod szyldami instytutów naukowych oraz cywilnych przedsiębiorstw farmaceutycznych.
Zgodnie z dokumentami ujawnionymi po upadku ZSRR, machina ta angażowała od 30 do nawet 65 tysięcy pracowników, rozsianych po dziesiątkach laboratoriów i zakładów produkcyjnych. Badania koncentrowały się na patogenach o najwyższej śmiertelności i potencjale epidemicznym, takich jak bakterie wąglika, dżumy, tularemii i brucelozy, a także wirusy ospy prawdziwej czy gorączek krwotocznych, w tym wirus Marburg.
Dzięki tej wiedzy widzimy uderzającą zbieżność: słowa Pani Wszystkich Narodów, wygłoszone proroczo w 1947 roku, znalazły swoje przerażające odzwierciedlenie w faktach, które ujrzały światło dzienne kilkadziesiąt lat później.
W proroczym Orędziu Ida Peerdeman dostrzega bakterie rozprzestrzeniane po świecie za pomocą rakiet międzykontynentalnych. Co uderzające, w swoim widzeniu opisuje ona konstrukcję wielostopniowej rakiety, która w trakcie lotu odrzuca swój człon. Historia bezlitośnie potwierdziła te profetyczne obrazy – w latach 70. i 80. XX wieku Sowieci rzeczywiście zaprojektowali i przetestowali specjalne głowice bojowe zawierające patogeny, które montowano na wielostopniowych pociskach balistycznych z rodziny R-36.
W tym miejscu warto cofnąć się do samego Orędzia i słów Pani Wszystkich Narodów, która określając pochodzenie i naturę tego rodzaju broni nazywa ją wprost „to jest piekielne”. Trudno w tym kontekście o bardziej uderzający zbieg okoliczności niż fakt, że wspomniana radziecka rakieta R-36 w oficjalnej nomenklaturze i kodzie wojskowym NATO zyskała miano SS-18 Satan – czyli Szatan.
Konstrukcje te, po odrzuceniu wypalonych członów napędowych, wynosiły w przestrzeń kosmiczną specjalną platformę bojową. Zamiast jednego monolitycznego bloku, zawierała ona głowice kasetowe wypełnione między innymi wysuszonymi przetrwalnikami wąglika (anthrax) lub wirusem ospy prawdziwej. W ZSRR intensywnie rozwijano również technologie pozwalające na uwalnianie patogenów bezpośrednio z orbity. Taki system umożliwiał dostarczenie niszczycielskiego arsenału w dowolne miejsce na Ziemi w czasie krótszym niż pół godziny.
Największym wyzwaniem inżynieryjnym, przed którym stanęli radzieccy konstruktorzy, było zabezpieczenie mikroorganizmów przed spaleniem w gęstych warstwach atmosfery podczas powrotu na Ziemię. Problem ten rozwiązano poprzez zaprojektowanie zasobników otwierających się na dużej wysokości. Uwalniały one setki mniejszych subamunicji, które opadając wolniej, rozpylały zabójczy aerozol bakteryjny na obszarze setek kilometrów kwadratowych.
W profetycznym widzeniu Ida Peerdeman ogląda z góry pokryte śniegiem białe pola, na które opada zabójczy opad bakteryjny. Ten zimowy pejzaż uderzająco koresponduje z przestrogą zapisaną w Ewangelii według św. Mateusza (Mt 24, 20), gdzie Chrystus wzywa, aby modlić się, by dni ucieczki nie wypadły w zimie.
Zima nie symbolizuje w naszym przypadku wyłącznie pory roku – w sensie metaforycznym doskonale odzwierciedla ona okres głębokich napięć geopolitycznych, czasów zimnej wojny oraz realiów żelaznej kurtyny, które stanowią kluczowy kontekst dla zrozumienia tego proroctwa. W tym ujęciu samo pojęcie „zimnej” wojny zyskuje fundamentalne, profetyczne znaczenie, łącząc biblijną zapowiedź chłodu z historycznym zamrożeniem relacji międzynarodowych.
Ta zbieżność obrazów po raz kolejny dowodzi, że zapowiedź Pani Wszystkich Narodów nie ogranicza się wyłącznie do historycznego Izraela, ale zyskuje wymiar uniwersalny, obejmujący całą ludzkość.
W kolejnej odsłonie widzenia mistyczka staje twarzą w twarz z przerażającymi następstwami użycia tej broni. Ogląda ludzkie twarze pokryte potwornymi wrzodami i otwartymi ranami, przyrównując ich stan do trądu. Co rażące, Ida Peerdeman sama doświadcza niszczycielskiej siły owego patogenu – w trakcie objawienia odczuwa działanie tajemniczej bakterii, która wywołuje u niej nagły paraliż oraz bolesną opuchliznę całego ciała.
 
O zarazie wspomina również Ewangelia według św. Mateusza (Mt 24, 7-8). Zapowiedź ta znajduje swoje bezpośrednie odzwierciedlenie zarówno w słowach Pani Wszystkich Narodów, jak i w realiach epoki zimnej wojny. Znamienne, że tuż po wzmiance o zarazach Chrystus zapowiada lokalne trzęsienia ziemi. Motyw ten uderzająco koresponduje z widzeniem Idy Peerdeman, która ogląda lecącą rakietę międzykontynentalną – zapewne generującą owe punktowe wstrząsy w momencie uderzenia o ziemię. Pomiędzy obrazami przekazanymi w Orędziu a wydarzeniami z okresu zimnej wojny zachodzi więc głęboka zbieżność, którą dodatkowo potwierdza tekst Ewangelii, odniesiony bezpośrednio do realiów naszego pokolenia.

Mt 24,7-8
24,7. Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będzie głód i zaraza, a miejscami trzęsienia ziemi. 
24,8. Lecz to wszystko jest dopiero początkiem boleści.

Całe Orędzie Pani Wszystkich Narodów jawi się zatem jako wielowymiarowe proroctwo, odnoszące się zarówno do Izraela i sąsiadujących z nim państw arabskich, jak i do realiów zimnej wojny, w której naprzeciw siebie stanęły blok wschodni oraz świat zachodni, reprezentowany przez Stany Zjednoczone i Europę Zachodnią. Przepowiednia ta zapowiada głębokie podziały, które w kolejnych dekadach miały ogarnąć cały glob, o czym pisaliśmy już wcześniej.
Niemniej jednak to właśnie trzy obszary symbolizowane przez ukazane w wizji flagi stały się głównymi punktami zapalnymi na współczesnej mapie świata. Prawda ta zamanifestowała się w historii poprzez I wojnę izraelsko-arabską, globalne starcie Wschodu z Zachodem w ramach zimnej wojny oraz tragiczny konflikt na Cyprze, w który bezpośrednio zaangażowana jest Turcja. Co niezwykle znamienne, każdy ze wspomnianych rejonów geopolitycznych został w rzeczywistości rozdarty, ulegając fizycznemu podziałowi na dwie odrębne części.

Mt 24,15-22
24,15. Gdy więc ujrzycie „ohydę spustoszenia”, o której mówi prorok Daniel, zalegającą miejsce święte – kto czyta, niech rozumie – 
24,16. wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry! 
24,17. Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy z domu. 
24,18. A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz. 
24,19. Biada zaś brzemiennym i karmiącym w owe dni! 
24,20. A módlcie się, żeby ucieczka wasza nie wypadła w zimie albo w szabat. 
24,21. Będzie bowiem wówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie. 
24,22. Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wybranych ów czas zostanie skrócony.

Nasuwa się jednak zasadnicze pytanie: dlaczego proroctwo Pani Wszystkich Narodów potraktowało jedną ze stron znacznie łagodniej niż dwie pozostałe? W konfrontacji bloku wschodniego z zachodnim – w skład, którego wchodziły Ameryka Północna oraz Europa – nigdy nie doszło do otwartej, bezpośredniej wojny kinetycznej. Choć tamte dekady odznaczały się paraliżującym strachem, to głównym polem bitwy, zgodnie z zapowiedzią Orędzia, stały się sankcje, bojkoty, kryzysy walutowe oraz widmo katastrofy. W przeciwieństwie do krwawych starć w innych rejonach świata, mieszkańcy Europy i Ameryki Północnej nie ginęli wówczas na masową skalę w klasycznych działaniach armii konwencjonalnych. Z kolei pierwsza wojna izraelsko-arabska oraz inwazja Turcji na Cypr przyniosły tysiące ofiar zarówno wśród żołnierzy, jak i bezbronnych cywilów.
Odpowiedź na to pytanie kryje się bezpośrednio w treści Modlitwy Pani Wszystkich Narodów, która została nam przekazana za sprawą Objawień. Modlitwę od tamtej pory odmawiają zapewne rzesze wiernych na Zachodzie i w Ameryce Północnej. Prosimy w niej przecież, aby Duch Święty „zamieszkał w sercach wszystkich narodów”, chroniąc je przed „upadkiem, katastrofą i wojną“. Można zatem postawić uzasadnioną hipotezę, że to właśnie ów masowy szturm modlitewny chrześcijan z Europy i Ameryki powstrzymał niszczycielski potencjał zimnej wojny. Dzięki tej duchowej tarczy globalny konflikt nie przerodził się w pełnoskalowe starcie konwencjonalne ani nie doprowadził do użycia broni biologicznej, co wywołałoby globalny kataklizm, o którym tak drastycznie wspomina Orędzie. Ponadto konfrontacja mocarstw nie przyniosła ostatecznego upadku cywilizacji zachodniej. Dostrzegamy więc wyraźnie, że to za sprawą orędownictwa Pani Wszystkich Narodów Europa i Ameryka Północna zostały ocalone przed wojną konwencjonalną, upadkiem cywilizacji zachodniej oraz biologiczną katastrofą.
Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja Żydów oraz Arabów, którzy nie rozpoznali w Chrystusie obiecanego Mesjasza. Odrzucenie Boga objawionego w Synu sprawiło, że ich modlitwy nie są kierowane ani do samego Zbawiciela, ani tym samym do Pani Wszystkich Narodów. Dotyczy to również wyznającej islam Turcji – w doktrynie tej religii Jezus uznawany jest jedynie za jednego z proroków. Ów brak duchowej łączności z właściwym Adresatem sprawił, że Bliski Wschód oraz Cypr nie zdołały wyprosić analogicznego ocalenia. W konsekwencji oba te regiony spłynęły krwią żołnierzy i ludności cywilnej.