Orędzie 19 z dnia 3 grudnia 1949 roku
Widzę stojącą Panią. Ona mówi:
„Dziecko, daję tobie znowu orędzie dla Niemiec. One muszą zostać uratowane”.
Wtedy Pani bierze mnie ze sobą ponad Niemcy. Podczas gdy je widzę, odczuwam sytuacje, które tam panują: straszny upadek kraju, narodu i młodzieży, i wielkie odstępstwo od wiary. Pani mówi:
„Biskupi powinni wreszcie pracować! Muszą nakazać swoim księżom, aby pracowali przede wszystkim wśród młodzieży, przeciwko humanizmowi, nowoczesnemu pogaństwu”.
Widzę przed sobą dużo stojących krzyży. Pani pozwala mi widzieć, jak te krzyże są zanoszone do różnych miejsc. Teraz widzę w Berlinie duży plac, gdzie stoi budynek Reichstagu. To jest tak, jakby Pani stawiała tam duży Krzyż i Ona mówi do mnie:
„Tam muszą być przyprowadzeni ludzie. Młodzież musi być powstrzymana przed nowoczesnym pogaństwem. Niechże oni na to ciężko pracują!”.
W swoim poprzednim orędziu Pani Wszystkich Narodów wzywała duchowieństwo do podjęcia zdecydowanej walki z komunizmem. Dziś jednak ostrzega nas przed nowym, znacznie subtelniejszym zagrożeniem – humanizmem, który bezkompromisowo nazywa „nowoczesnym pogaństwem”. Czym w takim razie różni się komunizm od nowoczesnego humanizmu?
W codziennym języku słowo „humanizm” kojarzy się zazwyczaj dość jednoznacznie – z naukami humanistycznymi, takimi jak historia, językoznactwo czy kulturoznawstwo, które skupiają się na badaniu ludzkiej natury, historii i kultury.
Pojęcie to odnosi się jednak również do nurtu światopoglądowego, który ukształtował się w XIX wieku jako kompletna ideologia stawiająca w centrum świata samego człowieka.
Ta forma humanizmu całkowicie odrzuca istnienie Boga. Rozwój ludzkiej moralności przypisuje ewolucji biologicznej i społecznej, uznając ją za kluczowy mechanizm wykształcony z potrzeby życia w gromadzie. W tym ujęciu dobro oraz powiązane z nim wartości etyczne ukształtowały się tylko dlatego, że zapewniały jednostce bezpieczeństwo i umożliwiały przetrwanie w grupie.
To właśnie ta bezbożna ideologia – nowoczesny humanizm – przed którą ostrzega nas Pani Wszystkich Narodów, będzie tematem naszych rozważań.
Warto pamiętać, że historycznie humanizm zrodził się z inspiracji chrześcijańskich i do dziś funkcjonuje w świecie jako tzw. humanizm chrześcijański. Opiera się on na fundamencie wiary w Stwórcę, który kształtuje moralność człowieka zgodnie z objawioną nauką prowadzącą do zbawienia.
Różnica pomiędzy ateistycznym komunizmem a nowoczesnym humanizmem okazuje się więc niewielka. Oba te prądy kategorycznie negują Boga, stawiają na Jego miejscu człowieka i – jak wykażemy w poniższej analizie – oba nieuchronnie prowadzą do duchowej oraz egzystencjalnej śmierci ludzkiej istoty. Podczas gdy komunizm zabijał otwarcie, nowoczesny humanizm robi to w sposób niezwykle wyrafinowany.
Nasze rozważania zacznijmy od Niemiec, o których mowa w przywołanym fragmencie orędzia Pani Wszystkich Narodów. To właśnie w tym kraju narodziły się podwaliny pod współczesny światopogląd nowoczesnego humanizmu.
Na początku XIX wieku w Prusach Wilhelm von Humboldt stworzył zupełnie nowy model akademicki, którego pierwowzorem stał się Uniwersytet w Berlinie. Humboldt wprowadził do systemu szkolnictwa wyższego zasadę, wedle której nauka i badania muszą być całkowicie niezależne od wpływów politycznych, ekonomicznych, a przede wszystkim – religijnych.
W tym miejscu warto dostrzec tragiczny paradoks tej historii. Choć reformy te wprowadzano pod hasłami wolności i unowocześniania nauki, w rzeczywistości uderzyły one w sam fundament wiary. Usuwając Boga z przestrzeni akademickiej w imię rzekomej „neutralności”, Humboldt przygotował grunt pod masowe odstępstwo od wiary. Czas pokazał, że takie wykluczenie Stwórcy z edukacji nieuchronnie prowadziło kolejne pokolenia studentów do ateizmu.
Ten sam mechanizm wyraźnie widać w dzisiejszych działaniach, które zmierzają do usunięcia religii – oraz wszystkiego, co z nią związane – ze współczesnych szkół. Jeśli młodzież widzi usuwanie krzyży z sal lekcyjnych przez autorytety, jakimi są dla niej nauczyciele, uruchamia to niebezpieczny proces myślowy. Młodzi ludzie dochodzą do wniosku, że skoro Boga oficjalnie wymazuje się z ich otoczenia, to znaczy, że On po prostu nie istnieje. W ten podstępny sposób wprowadza się do świadomości młodych ludzi wartości nowoczesnego humanizmu, całkowicie wykluczające Stwórcę z ich życia.
Cały ten proces opiera się na bezwzględnym mechanizmie: twórcy stojący za tą ideologią najpierw celowo usuwają Boga z życia człowieka, a gdy staje się on wewnętrznie pusty, natychmiast wlewają w tę próżnię swój własny system myślowy. Jest nim duch nowoczesnego humanizmu, w którym to człowiek zaczyna stawiać samego siebie na miejscu Boga. To on, we własnym mniemaniu, staje się najwyższym sędzią, który dyktuje zasady moralne, wskazuje, jak żyć i według jakich norm postępować. Skoro stworzenie świata i człowieka przypisuje się tu wyłącznie ślepym prawom natury oraz ewolucji, stworzenie nie potrzebuje już Stwórcy. W ten sposób, pod szyldem nowoczesnego humanizmu, człowiek niepostrzeżenie staje się poganinem.
W omawianych wcześniej orędziach widzieliśmy jednak coś zgoła przeciwnego. To właśnie Bóg ma absolutną władzę nad siłami natury, za pomocą których kształtuje zarówno ten świat, jak i człowieka – proces ten bowiem wciąż trwa.
Bóg w swojej Świątyni – Pani Wszystkich Narodów – objawia się Idzie Peerdeman właśnie jako Ten, który stoi pośrodku świata. Ma to nam uświadomić, że to On, a nie człowiek, znajduje się w samym centrum świata człowieka, którego stworzył i przemienia na swoje podobieństwo.
To On definiuje moralność i wskazuje ludzkiej istocie, czym jest dobro, a czym zło. Celem orędzi Pani Wszystkich Narodów jest właśnie uświadomienie człowiekowi, gdzie leży prawda, a gdzie kryje się fałsz.
Gdyby nowoczesny humanizm był dobry, Niemcy przyszłości, które Pani ukazała Idzie Peerdeman, nie byłyby tak skrajnie zepsute, jak widzimy to w proroczym obrazie orędzia, które wypełniło się na naszych oczach.
Jako że człowiek zatracił zdolność rozróżniania dobra od zła, Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że Krzyż musi zostać ponownie postawiony w centrum świata.
Wezwanie to stanowi bezpośrednie odwołanie do Księgi Rodzaju, w której czytamy o drzewie śmierci stojącym w środku raju, z którego Ewa zerwała i skosztowała owocu. W tym kontekście pusty krzyż – będący narzędziem tortur i śmierci – ma być dla nas przypomnieniem o istnieniu sprawiedliwości Bożej. Postawienie tego znaku w centrum świata człowieka jest dziś bezwzględnie konieczne, gdyż ludzkość ponownie odwróciła się od swojego Stwórcy za sprawą grzechu.
W obrazie orędzia Ida Peerdeman, patrząc na Niemcy, opisuje je słowem „regres”. Oznacza ono upadek kraju spowodowany pogorszeniem się stanu moralnego młodzieży oraz całego narodu, a także wielkie odstępstwo od wiary. Następnie widząca dostrzega mnóstwo krzyży, które są zanoszone do różnych miejsc w tym kraju, a największy z nich ma stanąć w Berlinie, na środku placu, gdzie wznosi się budynek Reichstagu – dzisiejsza siedziba Bundestagu. W tym miejscu konieczne jest małe doprecyzowanie tego, co dokładnie zobaczyła Ida Peerdeman. W oficjalnych publikacjach orędzi Pani Wszystkich Narodów stawia Ona duży Krzyż w miejscu, w którym znajduje się budynek Reichstagu. Natomiast w archiwalnych nagraniach, kiedy Ida opisuje ten obraz własnymi słowami, budynek Reichstagu jest zburzony po wojnie, a na placu w Berlinie stoją jedynie jego gruzy. To bardzo ważne, gdyż krzyż – jako drzewo poznania dobra i zła – wiąże się również ze sprawiedliwością Bożą, która w tym przypadku objawiła się poprzez zniszczenie Reichstagu. Ukazując zepsucie panujące w Niemczech oraz krzyże, które muszą zostać rozprowadzone między ludzi – a zwłaszcza przekazane tamtejszemu rządowi – Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że władze tego kraju i jego ludność muszą powrócić do tego „drzewa”. Świadomość istnienia sprawiedliwości Bożej wyzwala w człowieku bojaźń Bożą, która pomaga mu dokonywać dobrych wyborów.
Prowadzenie ludzi do krzyża wiąże się zatem bezpośrednio z odnowieniem przymierza z Bogiem, co miało miejsce u stóp gór Ebal i Garizim. To tam została odczytana Księga Prawa Mojżeszowego, zawierająca w sobie prawo oraz sprawiedliwość Bożą. Spada ona na lud za łamanie Bożych nakazów lub staje się nagrodą za ich dochowywanie, co w biblijnym tekście zostało określone jako przekleństwa i błogosławieństwa.
Rządy państw są przecież przewodnikami narodów i to właśnie im powinno zależeć na tym, aby żyły one w pokoju, miłości i prawości. Dlatego ich działania powinny być ukierunkowane na to, by wiara w Boga w sercach obywateli pozostawała żywa – to znaczy przejawiała się w codziennym życiu. We współczesnym świecie obserwujemy jednak coś zupełnie przeciwnego: to właśnie władze wielu państw dążą dziś do tego, aby całkowicie usunąć Boga z ludzkich serc, stawiając siebie w centrum świata i głosząc własne nauki duchowe, by zdobyć władzę nad duchem człowieka.
Gdy mówimy natomiast o rajskim Drzewie Życia stojącym w centrum ogrodu, jego odzwierciedleniem jest Pani Wszystkich Narodów, którą widzimy stojącą w centrum świata. Jej Owocem Życia jest Jezus, którego zrodziła. W obrazie orędzia często widzimy Ją z Dzieciątkiem Jezus na rękach, co oznacza życie. Z kolei Jezus wiszący na Krzyżu – na którym skonał – oznacza śmierć. Nie miał On jednak w sobie grzechu, ale zawisł na drzewie krzyża, by przypomnieć nam o Przymierzu, które zostało zawarte z Bogiem. Taka była bowiem wola Ojca, aby Jego Syn dał się ukrzyżować, a wypełniając ją, zmartwychwstał.
Wniosek z tego obrazu jest następujący: w centrum świata ponownie musi stanąć Bóg oraz Jego Prawo – jako Dawcy życia wiecznego – a nie śmiertelny człowiek, dla którego to, co złe w oczach Boga, dobre jest w oczach człowieka.
Patrząc na historię Niemiec, odnosi się wrażenie, jakby miały one zostać przez Boga wybrane po to, aby cały świat mógł uczyć się na ich przykładzie, czym kończy się uleganie zakamuflowanemu wpływowi złego ducha – wilka w owczej skórze. Obraz ten demaskuje tragiczne konsekwencje, jakie spływają na naród, który już wielokrotnie dał się uwieść podstępnym ideologiom.
Największym zagrożeniem pozostaje obecnie nowoczesny humanizm. Jego niszczycielskie skutki dostrzegamy już na własne oczy – choćby w dramatycznych zmianach demograficznych, przez które rodowici Niemcy powoli stają się mniejszością we własnej ojczyźnie. To wymieranie narodu wiąże się bezpośrednio z antywartościami nowoczesnego humanizmu, które pod płaszczykiem „praw człowieka” sankcjonują antykoncepcję oraz aborcję, przynosząc człowiekowi i całemu społeczeństwu śmierć, a nie życie.
Porównajmy teraz ducha komunizmu z duchem nowoczesnego humanizmu. Zdecydowana większość współczesnych organizacji i filozofów humanistycznych aktywnie postuluje i popiera prawo do aborcji oraz powszechny dostęp do antykoncepcji. Z perspektywy humanizmu poparcie to wynika bezpośrednio z obrony fundamentalnych praw człowieka. Dla humanistów prawo każdego człowieka do decydowania o własnym ciele, zdrowiu i planach życiowych jest nadrzędne. Zmuszanie kobiety do donoszenia ciąży i urodzenia zdrowego dziecka wbrew jej woli jest uznawane przez główny nurt humanistyczny za naruszenie jej wolności osobistej i godności.
Należy podkreślić w tym miejscu, że nie mówimy o przypadkach, gdy płód jest chory bądź zagraża życiu matki. Czołowe organizacje, takie jak American Humanist Association czy Humanists UK, otwarcie określają dostęp do bezpiecznej aborcji i antykoncepcji jako element podstawowych praw reprodukcyjnych – jako sferę wolności bez jakichkolwiek nacisków religijnych.
W tym miejscu ujawnia się jednak przerażający paradoks: zabijanie nienarodzonych dzieci łączy się tutaj z prawami człowieka. Oznacza to, że Boże przykazanie „nie zabijaj” w duchu nowoczesnego humanizmu zostaje całkowicie odwrócone. Prawo humanistów otwarcie nawołuje do bezpiecznej aborcji, która w rzeczywistości jest zabijaniem.
Ponieważ człowiek w tym systemie sam staje się dla siebie sędzią i sam przed sobą ponosi odpowiedzialność, przyznaje sobie również prawo do decydowania o losie zdrowego, nienarodzonego dziecka, odbierając mu tym samym jakąkolwiek podmiotowość. Podobnie komunizm sprawiał, że człowiek był traktowany bez żadnej godności i podmiotowości.
W tamtym systemie nie chodziło tak naprawdę o równość ludzi, ale o panowanie nad ich duszami. Oba te prądy myślowe różnią się więc niewiele – zarówno komunizm, jak i nowoczesny humanizm niosą za sobą śmierć.
Manifesty humanistyczne postulują pełną wolność seksualną, akceptację dla rozwodów, różnorodności tożsamości płciowych oraz związków jednopłciowych. W sposób naturalny drastycznie ogranicza to demografię danego kraju, prowadząc w długofalowej perspektywie do nieuchronnego samobójstwa demograficznego narodu.
Przerażające skutki tej ideologii uderzają dziś w cały naród niemiecki, stając się namacalnym dowodem na to, co Pani Wszystkich Narodów pozwoliła zobaczyć Idzie Peerdeman w obrazie orędzia.
Niemcy są obecnie jednym z najbardziej zsekularyzowanych i liberalnych obyczajowo społeczeństw w Europie, co bezpośrednio potwierdzają oficjalne dane. Niemiecki Federalny Urząd Statystyczny (Destatis) oraz badania Eurobarometru i Pew Research Center dostarczają w tym obszarze bardzo precyzyjnych liczb. Aż 94% Niemców uważa, że homoseksualizm jest rzeczą moralnie akceptowalną lub nie stanowi żadnego problemu moralnego. Od 75% do 89% obywateli – w zależności od badania – popiera prawo osób tej samej płci do zawierania małżeństw. Około 11% populacji Niemiec, czyli ponad 9 milionów ludzi, oficjalnie identyfikuje się jako osoby nieheteroseksualne (LGBT+), przy czym wśród młodych ludzi odsetek ten jest jeszcze wyższy. Według oficjalnych danych niemieckiego urzędu statystycznego (Statistisches Bundesamt), w Niemczech istnieje obecnie około 208 000 par tej samej płci, które mieszkają i żyją ze sobą pod jednym dachem. Co więcej, tylko w 2024 roku zawarto tam ponad 8 800 nowych małżeństw jednopłciowych.
Ostrzeżenia Pani Wszystkich Narodów przed duchowym regresem narodu niemieckiego nie były zatem bezpodstawne, co potwierdzają współczesne statystyki. Przytoczone dane jasno dowodzą, że proroctwa zawarte w orędziach wypełniają się na naszych oczach. Nowoczesny humanizm w wydaniu niemieckim przestał być jedynie teorią akademicką – stał się systemem społecznym, który w miejsce Dekalogu postawił absolutną wolność moralną. Obecnie w sposób zatrważający spada tam liczba rodowitych Niemców na rzecz ludności napływowej, która zaczyna dominować w społeczeństwie pod względem demograficznym oraz kulturowym. Chrześcijaństwo ustępuje tam miejsca innym religiom, które nie mają nic wspólnego z prawdziwym Bogiem.
Jednak z orędzi wybrzmiewa jasny apel: jeszcze nie wszystko stracone i wciąż można uratować ten kraj. Pani Wszystkich Narodów bezpośrednio wskazuje na rolę biskupów, którzy muszą podjąć znacznie większy trud w walce z nowoczesnym humanizmem, gdyż ten – podobnie jak komunizm – czyni spustoszenie w ludzkim sercu. Duchowieństwo musi więcej pracować wśród młodzieży, gdyż to ona stanowi fundament całego państwa, wskazując, jak będzie ono wyglądać w przyszłości. Zatem jeśli na tym polu zostaną popełnione zaniedbania, bolesne konsekwencje odczuje w przyszłości cały naród.
Gdy spojrzymy jednak na dzisiejszych biskupów niemieckich, rzeczywistość okazuje się zatrważająca. Czołowi hierarchowie, tacy jak przewodniczący episkopatu bp Georg Bätzing, kard. Reinhard Marx czy bp Franz-Josef Overbeck, zamiast bronić depozytu wiary, stali się promotorami nowej ideologii. To oni oficjalnie forsują program tak zwanej Drogi Synodalnej, wprowadzając do świątyń liturgiczne błogosławieństwa par jednopłciowych. Widok niemieckich duchownych wymachujących tęczowymi flagami wewnątrz kościołów i na salach plenarnych dobitnie pokazuje, że ostatnie bezpieczniki tego kraju przestały istnieć.
Wtedy znowu widzę przed sobą Rzym. Pani idzie ponad Rzymem, kiwając ostrzegająco palcem i mówi:
„Ach, ach, dlaczego nie zacząć stamtąd? To musi być zupełnie przebudowane”.
I to jest tak, jakby Pani wiodła rękoma wokół Watykanu, wygrzebywała go i odwracała go dolną częścią do góry.
W poprzednich orędziach wspominaliśmy, że Bazylika św. Piotra stanowi symboliczną górę Synaj. To właśnie nad nią Bóg unosił się w swoim niebiańskim przybytku – obłoku, w którym skrywał się przed wzrokiem człowieka. Obraz omawianego fragmentu orędzia bezpośrednio nawiązuje do tamtych wydarzeń. Widzimy w nim Panią Wszystkich Narodów, która kroczy ponad Rzymem, wykonując ostrzegawcze gesty palcem. W analogiczny sposób Bóg przemawiał niegdyś do swojego ludu, wzywając go do wierności i przestrzegania Bożego Prawa. Tamtym biblijnym wydarzeniom towarzyszyły grzmoty i błyskawice, których symbolicznym odzwierciedleniem jest wizerunek Pani Wszystkich Narodów, ostrzegawczo machającej palcem w stronę kapłanów. Pamiętajmy jednak, że cały lud Boży jest ludem kapłańskim. W obrębie tego powszechnego kapłaństwa istnieją różne stany, dlatego wszyscy chrześcijanie są powołani do wypełniania określonej misji Bożej. Niemniej jednak to ci, którzy pracują w Domu Pańskim, codziennie zbliżając się do Boga, są bezpośrednio zobowiązani do zachowania zasad, o których będziemy teraz mówić.
Głównym ostrzeżeniem, jakie Bóg skierował z góry Synaj do kapłanów, było bezwzględne wezwanie do zachowania czystości, które w sposób symboliczny zostało ukazane jako wypranie szat. Przypomnijmy, że Pismo Święte należy odczytywać w kluczu duchowym – to, co niewidzialne dla ludzkich oczu, Bóg objawił nam bowiem poprzez materię. W tym ujęciu nakaz wyprania szat odnosi się do czystości duchowej, która ma bezpośrednie przełożenie na sferę cielesną. To właśnie ciało na skutek grzechu pokrywa się symbolicznymi plamami.
Co więcej, kapłan zbliżający się do Pana miał obowiązek zachować całkowitą wstrzemięźliwość w relacjach z kobietami. Są to wyzwania niezwykle aktualne także w naszych czasach, gdy Kościół mierzy się z problemem grzechów wśród duchowieństwa oraz łamaniem celibatu. Tymczasem zgodnie z Bożym nakazem z góry Synaj, do Boga nie mogą przystępować kapłani splamieni grzechem ani ci, którzy współżyli z kobietą (Wj 19, 14-16).
Wj 19,14-16
19,14. Wtedy Mojżesz zstąpił z góry i nakazał przygotować się ludowi. I wyprali swoje szaty.
19,15. Później powiedział ludowi: «Bądźcie gotowi za trzy dni i nie zbliżajcie się do kobiet».
19,16. Trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przebywający w obozie drżał ze strachu.
Pani Wszystkich Narodów zaznacza, że odnowę świata, który odwrócił się od Boga, należy rozpocząć właśnie od Watykanu. To bowiem duchowni powinni stać na straży czystości ludu. Aby jednak tak się stało, sami muszą być czyści i wolni od grzechu. Skoro zatem świat upada, oznacza to, że Kościół albo sam odwrócił się od Boga i tkwi w grzechu, albo konieczne są głębokie zmiany strukturalne, dzięki którym będzie mógł odpowiedzieć na obecne zagrożenia duchowe.
W obrazie orędzia widzimy, że Pani Wszystkich Narodów odwraca cały Watykan do góry nogami, co ma wielorakie znaczenie. Wcześniej, w pierwszym fragmencie orędzia, ukazane były krzyże, do których mieli zostać przyprowadzeni ludzie. W przypadku Bazyliki św. Piotra odwrócenie jej do góry nogami bezpośrednio nawiązuje do odwróconego krzyża, na którym zawisł św. Piotr. Warto w tym miejscu przypomnieć, że on sam pragnął umrzeć w ten sposób, gdyż uważał, że nie jest godzien umierać tak jak jego Mistrz.
Ponadto symboliczne odwrócenie głową w dół zmusza do spojrzenia na rzeczywistość z zupełnie nowej perspektywy – z pozycji człowieka małego i często uciskanego przez ten świat, gdyż wszystko, co małe na tym świecie, jest przez ten świat pogardzane. Dzięki takiej perspektywie człowiek wyraźnie dostrzega, jakim ten świat jest naprawdę. Tylko ten, kto cierpi z powodu tego świata, widzi jego upadek i rozumie, jak bardzo konieczna jest praca nad jego przebudową.
Wielu biskupów nie czyni nic, aby naprawić tę rzeczywistość – patrzą bowiem na świat wyłącznie z perspektywy człowieka wielkiego i znaczącego. To ich Pani Wszystkich Narodów wzywa do natychmiastowego działania wśród młodzieży, by duch nowoczesnego humanizmu nie wdarł się do ludzkiego serca. Problem polega jednak na tym, że żyjąc w dobrobycie i wygodzie, nie doświadczają żadnych trudów ziemskiego życia. Patrzą na świat z góry i nie dostrzegają realnych zagrożeń, jakie niosą ze sobą bezbożne ideologie. To właśnie pragnął ukazać Stwórca swoim kapłanom, uniżając się z pozycji Boga patrzącego na wszystko z góry do ziemskiej postaci Chrystusa, dla którego najważniejszym celem jest czynienie człowieka dobrym, co stanowi istotę służby bliźniemu.
To biskupi wyznaczają drogę całemu duchowieństwu i to od nich zależy, w którą stronę pójdzie Kościół. Jeśli zatem pozostają bierni i nie rozwijają się, aby sprostać zagrożeniom doczesnego świata, prędzej czy później podstępne ideologie wleją się w serca nie tylko ludzi świeckich, ale i ich samych. Komunizm był otwarcie krwawy, dlatego rozpoznanie w nim zła było łatwe. Współczesne ideologie również niosą ze sobą krew, choć ukrywają to pod pozorami dobra. Aborcja jest właśnie takim krwawym procederem, schowanym za prawem człowieka do decydowania o sobie samym.
Odwrócenie Bazyliki św. Piotra, a tym samym krzyża, ma przypomnieć hierarchom, że Prawo Boże dotyczy także ich. Duchowieństwo w żaden sposób nie jest zwolnione z przestrzegania przymierza z Bogiem, a co więcej – powinno je manifestować własnym życiem. Gromadzenie się przy krzyżu, o które prosi Pani Wszystkich Narodów, to odnowienie przymierza ze Stwórcą. Jego celem jest podtrzymanie w pamięci człowieka prawdy o sprawiedliwości Bożej, zgodnie z którą za grzech spływa na niego przekleństwo ziemi, natomiast za prawość – jej błogosławieństwo.
Krzyż jest ołtarzem. Już samo patrzenie na to narzędzie tortur i śmierci sprawia, że przy odnowieniu przymierza z Bogiem nie trzeba na nowo odczytywać Księgi Prawa, którą Bóg przekazał ludowi poprzez Mojżesza. Krzyż jest emanacją tej Księgi, dlatego wystarczy na niego spojrzeć, aby przypomnieć sobie o zasadach, które pozostają niezmienne i wieczne.
W Księdze Ezechiela czytamy natomiast, że jeśli grzesznik nawróci się ze swoich nieprawości, nie poniesie kary i zachowa życie. Jednak, gdy sprawiedliwy – który miał jaśnieć pośród ludu Bożą sprawiedliwością – odwróci się od dobra i zgrzeszy, dla niego nie będzie taryfy ulgowej; z powodu swojego grzechu umrze (Ez 18, 24-28). Warto zadać sobie pytanie: kim są sprawiedliwi? Z pewnością jest to ktoś, kto wydaje sprawiedliwe wyroki, a więc musi posiadać władzę nad innymi ludźmi. W kontekście Watykanu będą to zatem wszyscy ci, którzy sprawują rządy w Kościele – między innymi biskupi. To do nich odnosi się Księga Ezechiela i o nich wspomina również Pani Wszystkich Narodów w swoim orędziu.
Ez 18,24-28
18,24. A gdyby sprawiedliwy odstąpił od swej sprawiedliwości i popełniał zło, naśladując wszystkie obrzydliwości, którym się oddaje występny, czy taki będzie żył? Żaden z wykonanych czynów sprawiedliwych nie będzie mu poczytany, ale umrze z powodu nieprawości, której się dopuszczał, i grzechu, który popełnił.
18,25. Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne?
18,26. Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił.
18,27. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu.
18,28. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze.
Symboliczne „odwrócenie” Watykanu ukazuje również prawdę dobrze znaną z Ewangelii: najmniejsi na tym świecie, którzy uniżą się tak, jak uczynił to Bóg, będą największymi w Królestwie Bożym. Chrystus mówi jasno: „Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich” (Mk 9, 35). W realiach Królestwa Bożego wielkość nie zależy od pozycji czy wpływów, lecz od gotowości do służby i pokory. Pani Wszystkich Narodów przypomina, że to właśnie „najmniejsi” – czyli pokorni – najpełniej realizują misję Kościoła. To oni niosą Ewangelię do świata: prości kapłani, siostry zakonne, świeccy oraz ludzie modlitwy.
Tymczasem ci, którzy zajmują wysokie stanowiska w hierarchii, jak słyszymy w orędziach, często pozostają bierni wobec wyzwań duchowych naszych czasów. Nierzadko bywają nieobecni tam, gdzie toczy się realna walka o dusze. Co więcej, niektóre decyzje podejmowane przez kościelne elity są sprzeczne z nauczaniem Chrystusa i godzą w samo serce wiary. Wezwanie do bycia „ostatnim”, do stania się sługą, odnosi się dziś w sposób szczególny do tych, którzy mają największy wpływ na losy ludzkości: do hierarchów kościelnych oraz przywódców politycznych. To oni powinni w pokorze służyć bliźnim dla ich dobra, gdyż Bóg czyni ten świat dobrym, a oni mają być Jego ramieniem na ziemi w tej misji.
Wtedy widzę przed sobą leżącą Holandię. Pani mówi:
„Także Holandia zaczyna zbliżać się do przepaści”.
Widzę młodzież Holandii, młodych ludzi i dzieci, stojących nad przepaścią. Pani mówi:
„Oni stoją nad przepaścią”.
W powyższym orędziu mowa jest tym razem o Niderlandach (Holandii). Zanim przejdziemy do analizy obrazu orędzia Pani Wszystkich Narodów, zastanówmy się, co tak naprawdę łączy ten kraj z nowoczesnym humanizmem. Jak zdążyliśmy się już zapewne przekonać, orędzia te nie są zbiorem przypadkowych obrazów, lecz stanowią spójne bloki tematyczne połączone ze sobą w jedną całość. Przewodnim motywem w przypadku całego omawianego orędzia będzie bunt przeciwko Stwórcy – ideologia nowego humanizmu jest bowiem w rzeczywistości buntem człowieka przeciw Bogu. Jak się okazuje, nurt ten ma wiele wspólnego z Amsterdamem – a więc miastem, w którym miały miejsce Objawienia Pani Wszystkich Narodów. Zanim jednak przejdziemy do bezpośredniej analizy samego orędzia, konieczne jest krótkie wprowadzenie w temat nowoczesnego humanizmu.
Współczesny humanizm jako zorganizowana ideologia narodził się z konsolidacji pięciu organizacji rozwijających się niezależnie w różnych zakątkach świata. Były to:
- Amerykańska Unia Etyczna (American Ethical Union),
- Amerykańskie Stowarzyszenie Humanistyczne (American Humanist Association),
- Brytyjska Unia Etyczna (obecnie Humanists UK),
- Wiedeńskie Towarzystwo Etyczne (Vienna Ethical Society),
- Holenderska Liga Humanistyczna (Humanistisch Verbond).
To właśnie pod jej egidą, w 1952 roku podczas pierwszego Światowego Kongresu Humanistycznego w Amsterdamie, ogłoszono Deklarację Amsterdamską. Ponieważ ruch ten z założenia odrzuca sztywne dogmaty, dokument ten podlega regularnym rewizjom i ewoluuje wraz z duchem czasu. W wyniku takiego odnowienia, podczas zjazdu w 2022 roku, zyskał on swój dzisiejszy oficjalny tytuł: Deklaracja Nowoczesnego Humanizmu. Gdy w orędziu Pani Wszystkich Narodów mowa jest o tym nurcie jako o nowoczesnym pogaństwie, widzimy, że słowa te były w istocie proroctwem. Spełniło się ono w pełni właśnie w 2022 roku, kiedy oficjalna nazwa tego manifestu zaczęła wprost posługiwać się pojęciem Nowoczesnego Humanizmu.
Przejdźmy teraz do założeń tej ideologii w kontekście relacji do Boga. Stanowisko nowoczesnego humanizmu jest pod tym względem całkowicie jednoznaczne. Ruch ten opiera się na usuwaniu Boga z przestrzeni publicznej, przekonaniu, że istnieje tylko to, co materialne, oraz na wierze wyłącznie w to, co da się zbadać rozumem i nauką. W praktyce oznacza to bezwzględne odrzucenie jakiejkolwiek formy wiary w Stwórcę.
Zgodnie z Deklaracją Amsterdamską, prawda o świecie i moralności nie została człowiekowi przekazana przez Boga w żadnym akcie Objawienia. Pismo Święte jest przez nowoczesnych humanistów traktowane wyłącznie jako dzieło ludzkie – owoc historycznego oraz kulturowego rozwoju cywilizacji, a nie natchnione Słowo Boże. Jedno z najważniejszych założeń nowoczesnego humanizmu odnoszących się do moralności wskazuje, że człowiek nie potrzebuje Boga, aby być dobrym. Nurt ten stoi na stanowisku, że zasady moralne, empatia, altruizm i poczucie sprawiedliwości ewolucyjnie wyrosły z samej natury ludzkiej oraz potrzeby życia w grupie. W konsekwencji humaniści całkowicie odrzucają koncepcję grzechu wobec Boga, sądu ostatecznego oraz zbawienia po śmierci. Według ich doktryny człowiek odpowiada za swoje czyny wyłącznie przed samym sobą i przed innymi ludźmi.
Wszelkie zjawiska, których ludzkość jeszcze nie rozumie, powinny być wyjaśniane za pomocą metody naukowej i rozumu, a nie przypisywane działaniu Boga. Humaniści nie wierzą w cuda, Boską Opatrzność czy przeznaczenie. Uważają, że za los ludzkości odpowiada wyłącznie ona sama. W nowoczesnym humanizmie to człowiek (a nie Bóg) znajduje się w centrum uwagi. To ludzkość ma moc i obowiązek nadawania sensu swojemu życiu. Ponieważ dla humanistów nie istnieje życie pośmiertne, jedynym czasem, jaki mamy na osiągnięcie szczęścia i czynienie dobra, jest życie doczesne.
Wyraźnie widzimy, że systemowe wypieranie Boga z życia ludzkiego prowadzi do zatracenia sensu naszego istnienia, gdyż omawiana ideologia w rzeczywistości nie daje człowiekowi nic w zamian. Pozostawia ona w jego sercu ogromną pustkę egzystencjalną, w którą natychmiast wlewa się wartości sprzeczne z nauczaniem Chrystusa. Dlatego nowoczesny humanizm ma w istocie jeden cel: wyparcie Boga z ludzkich serc oraz zburzenie Bożego ładu. Jest to doktryna otwarcie skierowana przeciwko Stwórcy i bezwzględnie wymierzona w walkę z Nim, by ostatecznie przejąć całkowitą władzę nad duszą człowieka.
Co ciekawe, w początkowej fazie rozwoju tego ruchu jego twórcy otwarcie głosili, że humanizm ma stać się „nową religią” dla zsekularyzowanego świata – systemem, który przejmie społeczne funkcje Kościoła, jednak bez pierwiastka nadprzyrodzonego. Mamy więc do czynienia z ruchem o charakterze otwarcie sprzeciwiającym się Bogu oraz anty-Chrystusowym, który odrzuca wszelką nadprzyrodzoność i burzy Boży porządek.
Nurt ten zawiera w swoich założeniach piękne sformułowania, które wydają się szczytne, ale jego przewodnim celem jest skuszenie człowieka do „zjedzenia zakazanego owocu”. Sytuacja ta przypomina wydarzenia z raju, kiedy wąż, posługując się niezwykle kunsztowną i zwodniczą mową, skusił Ewę do zerwania owocu z drzewa śmierci. W tym miejscu należy zauważyć, że owoc ten wydawał się w oczach Ewy niezwykle piękny i smakowity. Na tym przykładzie widzimy zatem, że owym zakazanym owocem była fałszywa nauka – Ewa zasięgnęła jej bowiem nie u Boga, lecz u Szatana.
Nowoczesny humanizm jest właśnie takim zakazanym owocem, który wygląda wyjątkowo pięknie. Kryją się w nim wzniosłe hasła, takie jak altruizm, wolność jednostki, tolerancja, uniwersalne dobro, krytyczne myślenie, empatia, ochrona środowiska, rozwój etyczny, świadomość globalna, pokora, pokój, sprawiedliwość społeczna, odpowiedzialność oraz służba i uczestnictwo. Pojęcia te stanowią tak zwane „10 zobowiązań humanistów”, co w jawny sposób nawiązuje do Dekalogu, z którego jednak – jak widzimy – całkowicie wymazano Boga.
Nietrudno zauważyć, że wąż w raju nawoływał Ewę do buntu przeciwko Stwórcy, mówiąc: „Gdy zjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i będziecie jako bogowie, znający dobro i zło” (Rdz 3, 4-5). Założenia nowoczesnego humanizmu wskazują człowiekowi, że to on stoi w centrum świata, jak gdyby sam był Bogiem, co w bezpośredni sposób koresponduje z mową węża.
Każdy, kto sięga po ten owoc, zostaje podstępnie skuszony przez siły ciemności, które czynią wszystko, aby człowiek skoczył w przepaść. Tę zasadę ukazuje nam biblijne wydarzenie, jakim było uwolnienie przez Chrystusa opętanego Gadareńczyka (Mt 8, 28–32). Gdy Jezus na prośbę demonów pozwolił im wejść w świnie, stado natychmiast ruszyło przed siebie i rzuciło się w przepaść.
Na przykładzie tego człowieka widzimy, że gdy brakowało w nim Boga, jego serce opanowały złe duchy. Zatem wyparcie Boga przez nowoczesny humanizm ma na celu przejęcie kontroli nad ludzkością, gdyż tam, gdzie prawdziwie obecny jest Bóg, tam nie ma miejsca na zło. Pani Wszystkich Narodów ukazuje nam namacalny efekt nieobecności Stwórcy w ludzkich sercach. Pokazuje nam młodzież niemiecką i niderlandzką, która z powodu zepsucia moralnego stoi już o krok od rzucenia się w przepaść, prowadzona przez złe duchy tego świata.
Przyjrzyjmy się teraz, co mówi Deklaracja Nowoczesnego Humanizmu w kontekście najmłodszych. Humaniści uważają, że dziecko rodzi się bez określonego światopoglądu, a przypisywanie mu wiary rodziców przed osiągnięciem wieku dojrzałego jest formą narzucenia tożsamości. Według nich młody człowiek ma prawo dorastać jako „czysta karta” i dopiero jako dorosły świadomie wybrać, w co wierzy. Z tego powodu szkoły publiczne nie mogą promować żadnego wyznania jako jedynej prawdy. Jeśli w placówkach oświatowych uczy się o zagadnieniach wiary, to wyłącznie z perspektywy akademickiej, historycznej i kulturowej – na równi z ateizmem i humanizmem. Ponadto humaniści postulują, aby ze szkół zniknęły modlitwy i msze, a z instytucji publicznych – wszelkie symbole religijne.
Dziecko ma być wychowywane w duchu krytycznego myślenia i sceptycyzmu – ma podważać dogmaty, zadawać pytania i nie przyjmować niczego „na wiarę”. Jego moralność ma wypływać z ewolucyjnej empatii i zrozumienia konsekwencji swoich czynów wobec innych ludzi, a nie z lęku przed karą Bożą, piekłem czy grzechem. Organizacje humanistyczne bardzo silnie lobbują na rzecz wprowadzenia do szkół powszechnej, opartej na dowodach naukowych edukacji seksualnej i relacyjnej. Odrzucają one chrześcijańskie koncepcje czystości przedmałżeńskiej czy tradycyjne role płciowe, stojąc na stanowisku, że młody człowiek ma prawo do pełnej wiedzy o swojej cielesności i do absolutnej autonomii w decydowaniu o sobie.
Widzimy teraz wyraźnie, jaki był jeden z powodów objawienia się Pani Wszystkich Narodów właśnie w Amsterdamie: to próba ratowania młodzieży i dzieci przed nowoczesną ideologią humanizmu, która miała się wkrótce objawić całemu światu właśnie za sprawą tego niderlandzkiego miasta.
Zauważmy, że orędzia Pani Wszystkich Narodów stoją w całkowitej sprzeczności z założeniami nowoczesnego humanizmu.
Podczas gdy z ust Pani Wszystkich Narodów słyszymy wezwanie, aby postawić Boga w samym środku świata, humaniści stawiają tam człowieka. Podczas gdy Pani Wszystkich Narodów prosi, aby przyprowadzać dzieci do Jej Syna, oni robią wszystko, by do tego nie dopuścić. Wszystkie duchowe nauki humanistów są sprzeczne z duchem Chrystusa, co pozwala jednoznacznie stwierdzić, że duch nowoczesnego humanizmu jest duchem Antychrysta. Cała ta machina ideologiczna sprawia, że dzisiejsze dzieci oddalają się od Boga i stają na skraju przepaści. To młode pokolenie stanowi przyszłość każdego narodu, dlatego jeśli na tym polu dochodzi do zaniedbań, całe państwo prędzej czy później zginie. W poprzednim fragmencie analizowaliśmy już, jakie skutki dla istnienia narodu niemieckiego miało wprowadzenie antykoncepcji, legalnej aborcji oraz rewolucji seksualnej, które są bezpośrednim owocem doktryny nowoczesnego humanizmu. Ten zatruty owoc powoduje powolną śmierć całego społeczeństwa, które – aby w ogóle przetrwać – musi dziś uzupełniać lukę demograficzną obywatelami z uboższych stron świata. Społeczności te nigdy nie były wychowywane w Duchu Bożym, co w konsekwencji prowadzi do regresu zarówno ekonomicznego, jak i moralnego całego narodu.
Oficjalne publikacje orędzi Pani Wszystkich Narodów nie oddają niekiedy dramatycznego obrazu, jaki ukazał się oczom Idy Peerdeman. Posiadamy jednak nagrania archiwalne, na których widząca opowiada o swoich doświadczeniach własnymi słowami. Przytoczmy zatem transkrypcję słów Idy Peerdeman odnoszącą się do omawianego fragmentu orędzia:
8:18. Wtedy nagle zobaczyłam, widzę leżącą Holandię. I wtedy Pani mówi: „Również Holandia zaczyna schodzić po równi pochyłej”.
8:26. I wtedy zobaczyłam młodzież Holandii. Całą grupę młodych ludzi i dzieci. I wtedy…
8:35. Ona mówi: „Oni stoją nad przepaścią”. I wtedy rzeczywiście zobaczyłam tę pochyłość, te dzieci stojące przy…
8:41. tej pochyłości.
Orędzie wyraźnie ostrzega, że Niderlandy – a w szczególności tamtejsze dzieci i młodzież – znalazły się w krytycznym punkcie. Ten drastyczny regres moralny przypomina wcześniejszy obraz upadających Niemiec, dlatego Niderlandy powinny wyciągać wnioski, aby nie popełniać tych samych błędów. Głównym źródłem tego zagrożenia są postulaty radykalnego humanizmu. Architekci tego nurtu odrzucają prawo rodziców do wychowania potomstwa w wierze, uznając je za formę opresji. W konsekwencji to instytucje i ideolodzy przejmują rolę wychowawców, proponując model życia wolny od prawa Bożego. Praktycznym wymiarem tej strategii jest forsowanie wczesnej edukacji seksualnej już w przedszkolach, realizowane często poprzez kontrowersyjne spotkania z aktywistami środowisk wolnościowych czy drag queens.
Dla dzieci, które ze względu na wiek bezkrytycznie absorbują bodźce z otoczenia, jest to proces niezwykle groźny. Z punktu widzenia psychologii i neurobiologii, kluczową rolę odgrywają tu neurony lustrzane, stymulujące podświadome naśladowanie obserwowanych zachowań. Trwałe zakorzenienie się w umyśle dziecka złych wzorców prowadzi je w późniejszym życiu do ich naśladowania, marginalizacji Boga i schodzenia po równi pochyłej wprost nad przepaść, co znajduje swoje odzwierciedlenie w biblijnym obrazie piekła.
Ta metaforyczna przepaść ma swoje odzwierciedlenie w konkretnych faktach historycznych. Wstrząsającym tego dowodem są statystyki zapoczątkowane w latach 50. XX wieku – wówczas to w Amsterdamie uchwalono Deklarację Amsterdamską, kładącą podwaliny pod międzynarodowy ruch humanistyczny. Od tego momentu w kraju tym rozpoczął się drastyczny i bezprecedensowy wzrost liczby samobójstw, który swoje historyczne apogeum osiągnął w 1984 roku.
Badania tego tragicznego trendu wykazały bezpośrednią korelację z postępującą sekularyzacją Niderlandów. Naukowcy, którzy przeanalizowali statystyki państwowe z lat 1936–1973 oraz regionalne zestawienia z lat 80. i 90., dowiedli jednoznacznej zależności: im wyższy poziom sekularyzacji panował w danym regionie, tym wyższy stawał się wskaźnik samobójstw. W szczytowym roku 1984 wskaźnik ten w Niderlandach wzrósł do poziomu 15 przypadków na 100 tysięcy mieszkańców, co przekładało się na ponad dwa tysiące ofiar rocznie (zdjęcie 1).

Tradycyjne wspólnoty religijne zapewniały ludziom silną integrację społeczną, poczucie wspólnoty oraz realne wsparcie w momentach kryzysowych – wartości, których zsekularyzowane, laickie państwo nie potrafiło w żaden sposób odtworzyć. Szeroko zakrojone analizy niderlandzkiego społeczeństwa z końcówki XX wieku bezlitośnie obnażyły te skutki, potwierdzając, że głębokie wierzenia oraz żywa przynależność religijna stanowiły najskuteczniejszy czynnik chroniący człowieka przed autoagresją (pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9698137/).
Co istotne, ten dramatyczny proces nie ograniczał się wyłącznie do Niderlandów. Identyczną zależność zaobserwowano w innych społeczeństwach Zachodu, które uległy gwałtownej laicyzacji. W sąsiednich Niemczech Zachodnich fala ta osiągnęła swoje apogeum w 1981 roku, kiedy odnotowano rekordową liczbę 18 825 samobójstw w ciągu dwunastu miesięcy. W tym samym okresie historyczne szczyty liczby samobójstw notowano m.in. we Francji czy Danii. Wszędzie tam, gdzie nowoczesny humanizm zastępował Boga, dochodziło do głębokiego kryzysu tożsamościowego. W społecznościach zlaicyzowanych samobójstwo przestało być postrzegane jako grzech ciężki przeciwko Stwórcy, a zaczęło być traktowane jako „indywidualne prawo człowieka do decydowania o swoim końcu”. Ta dramatyczna zmiana mentalna bezpośrednio przełożyła się na tragiczny bilans lat 80. W zsekularyzowanym świecie sukces, praca i pieniądze zostały podniesione do rangi nowych bożków. Gdy uderzył głęboki kryzys gospodarczy i ludzie masowo tracili zatrudnienie, światopogląd oparty wyłącznie na doczesności i materializmie legł w gruzach. Osoby wierzące posiadały nienaruszalny fundament duchowy, pozwalający im przetrwać ubóstwo, cierpienie i społeczne upokorzenie. Natomiast osoby niewierzące, odcięte od Boga, nie znajdowały w obliczu biedy żadnego oparcia, co w warunkach pustki egzystencjalnej masowo popychało je do ostateczności.
Należy jednak zadać kluczowe pytanie: skoro w omawianym orędziu Pani Wszystkich Narodów słyszymy o staczaniu się całego kraju, dlaczego w obrazie orędzia nad przepaścią stoją akurat dzieci i młodzież, a nie dorośli? Oficjalne statystyki z lat 80. dowodzą przecież, że główną grupą dominującą wówczas wśród samobójców były osoby dojrzałe i starsze. Ten pozornie sprzeczny fakt kryje w sobie najgłębszą przestrogę orędzia. To właśnie dorośli stanowią przykład dla młodego pokolenia. Dzieci, obserwując duchowe zagubienie oraz dramaty swoich własnych rodziców, przejmują od nich ten destrukcyjny wzorzec.
Współczesność pokazuje, że to prorocze ostrzeżenie zaczęło materializować się w najbardziej przerażający sposób. O ile pod koniec XX wieku problem dotyczył głównie starszych pokoleń, o tyle w XXI wieku wektor tragicznych statystyk przeniósł się bezpośrednio na najmłodszych. Oficjalne raporty holenderskiego Głównego Urzędu Statystycznego (CBS) alarmują, że w ostatnich latach samobójstwo stało się główną przyczyną śmierci wśród osób poniżej 30. roku życia w Niderlandach – zbierając obfite żniwo szczególnie wśród nastolatków i młodych kobiet.
Co więcej, młodzież pozbawiona przez niewierzących dorosłych rzetelnego, chrześcijańskiego wychowania, w dorosłym życiu – w obliczu kryzysów duchowych – sama może stanąć na skraju przepaści. Wiara w Boga daje człowiekowi jasny cel i nadaje głęboki sens każdemu, nawet najtrudniejszemu momentowi egzystencji. Duchowa pustka, którą zaszczepił w Niderlandach i całej Europie nowoczesny humanizm, ten sens bezpowrotnie odebrała, spychając całe pokolenia na równię pochyłą, u dołu której czeka już tylko przepaść.
Wtedy jest tak, jakby Pani mnie gdzieś prowadziła. Widzę przed sobą dwie duże góry; pomiędzy nimi jest bardzo głęboki, czarny wąwóz lub przepaść. Wydaje się, jakbym naraz była przenoszona na jedną z tych gór. Pani mówi:
„Patrz!”.
I widzę przepaść pośrodku świata. Nagle jest tak, jakby te dwie góry Pani zbliżała do siebie. Ona mówi:
„Ta przepaść musi być zamknięta”.
Omawiany fragment orędzia nawiązuje bezpośrednio do Księgi Liczb (Lb 16, 1–35) i zawartej w niej historii Koracha, który stanął na czele buntu przeciwko Mojżeszowi. Przybliżmy zatem wydarzenia, jakie rozegrały się w tamtym czasie.
Korach był Lewitą, wywodzącym się z tego samego pokolenia co Mojżesz i Aaron. Główną motywacją do wszczęcia buntu była jego zazdrość na tle religijnym. Choć jako Lewita pełnił służbę w Przybytku, uważał za niesprawiedliwość fakt, że funkcja arcykapłana została zarezerwowana wyłącznie dla Aarona i jego potomków. Domagał się równego dostępu do najwyższych godności kapłańskich. Korach podburzył do buntu innych członków społeczności – wśród nich znaleźli się Datan i Abiram oraz dwustu pięćdziesięciu wybitnych Izraelitów. Warto jednak zaznaczyć, że trzej synowie Koracha ostatecznie odcięli się od działań ojca.
Natomiast Datan i Abiram pochodzili z plemienia Rubena, najstarszego syna Jakuba. Ich motywację stanowiły ambicje polityczne. Uważali, że jako potomkowie pierworodnego syna – który stracił swoje przywileje, ponieważ dopuścił się współżycia z jedną z żon swojego ojca – to oni, a nie Mojżesz, powinni sprawować władzę nad narodem.
Mojżesza oskarżali o tyranię oraz o celowe wyprowadzenie ludu na pustynię, by tam wyginął. Sam Korach twierdził z kolei, że cała społeczność jest święta, a Bóg znajduje się pośród wszystkich Izraelitów, przez co Mojżesz nie ma prawa wywyższać się ponad lud.
W obliczu tak ciężkich zarzutów Mojżesz zdał się na wyrok Boga. Nakazał Korachowi i jego dwustu pięćdziesięciu stronnikom wziąć kadzielnice i złożyć Panu ofiarę z kadzidła, co stanowiło wyłączne prawo arcykapłana. W ten sposób miało się okazać, kogo Bóg wybierze na przewodnika ludu. Kiedy wszyscy stanęli przed Namiotem Spotkania, całemu zgromadzeniu objawiła się chwała Pana. Wtedy Pan przemówił do Mojżesza i Aarona, nakazując im, aby odłączyli się od tej społeczności, gdyż zamierza zgładzić ją w jednej chwili. Gdy jednak oni upadli na twarz, błagając, by z powodu grzechu jednego człowieka nie gniewał się na całe zgromadzenie, Bóg nakazał przekazać ludowi, aby usunął się z otoczenia namiotów Koracha, Datana i Abirama.
Mojżesz nakazał wówczas, aby obecni odstąpili od namiotów buntowników. Przed swoimi namiotami pozostali jedynie Korach – bez swoich synów – oraz Datan i Abiram wraz z rodzinami. Wtedy ziemia pod nimi pękła, otwierając swoją paszczę, i pochłonęła ich żywcem wraz z całym dobytkiem. Na pozostałych dwustu pięćdziesięciu buntowników spadł natomiast ogień od Pana, który strawił ich za bezprawne składanie ofiary z kadzidła.
Z punktu widzenia naszej analizy kluczowy jest fakt, że owi buntownicy – wraz ze swoimi przywódcami – byli prominentnymi osobistościami we wspólnocie Izraela. Pismo Święte opisuje ich jako książąt społeczności, przedstawicieli ludu oraz ludzi szanowanych. Mamy więc do czynienia z elitą, która posiadała już realną władzę i autorytet, lecz zapragnęła przejąć także zwierzchnictwo religijne.
Wspomniani „książęta społeczności” (hebr. nesi’ey edah) byli rodowymi przywódcami, wodzami poszczególnych szczepów lub wielkich klanów. Sprawowali oni realną władzę administracyjną i wojskową. „Przedstawiciele ludu” lub „członkowie rady” (hebr. keri’ey mo’ed) to osoby powołane przez zgromadzenie – oficjalni delegaci wybierani do elitarnej rady narodowej, która wspólnie z Mojżeszem podejmowała najważniejsze decyzje dla obozu. Mianem „ludzi szanowanych” określano natomiast „mężów sławnych” (hebr. anshey shem). Zwrot ten oznacza dosłownie „mężów imienia”. Byli to ludzie o ogromnym autorytecie osobistym, powszechnie znani i posiadający potężny wpływ na opinię publiczną. Buntownikami nie byli zatem pospolici, prości ludzie, lecz ówczesna elita społeczeństwa.
Przejdźmy teraz do orędzia Pani Wszystkich Narodów. Jak wspominaliśmy już wcześniej, przewodnim tematem całego tego przesłania jest bunt przeciwko Bogu. Porównajmy zatem historię biblijnej rebelii z ideologią nowoczesnego humanizmu, o którym szeroko mówiliśmy we wcześniejszej części analizy.
Zacznijmy od przyjrzenia się twórcom deklaracji nowoczesnego humanizmu. Okazuje się, że jego prekursorami była ścisła, szanowana na całym świecie elita intelektualna i polityczna. W grupie tej znajdowały się tak wpływowe osobistości jak profesor Uniwersytetu Harvarda Irving Babbitt, wybitny krytyk literacki i eseista Paul Elmer More oraz Matthew Arnold – XIX-wieczny angielski poeta i krytyk, będący bezpośrednią inspiracją dla całego ruchu.
W nurt ten wpisują się także twórcy jego powojennej, ewolucyjnej odsłony: Julian Huxley (wybitny brytyjski biolog ewolucyjny i pierwszy dyrektor generalny UNESCO), a także John Boyd Orr oraz Brock Chisholm – pierwsi szefowie wyspecjalizowanych organizacji ONZ, czyli FAO oraz WHO. Z kolei w nurt neohumanizmu duchowego wpisał się indyjski filozof, jogin i reformator społeczny Prabhat Ranjan Sarkar (znany jako Shrii Shrii Ánandamúrti). W 1982 roku wydał on programowe dzieło Neohumanism: The Liberation of Intellect, tworząc podwaliny pod system filozoficzno-edukacyjny stosowany dziś w wielu szkołach na całym świecie.
To oczywiście zaledwie ułamek listy ludzi, którzy tworzyli i rozwijali ten prąd myślowy. Niemniej jednak ich profil społeczny wyraźnie nawiązuje do elity starożytnych Izraelitów, którzy również zbuntowali się przeciwko Bogu i Jego woli. Podobnie jak biblijni przywódcy, którzy obok posiadanej już władzy politycznej i autorytetu zapragnęli przejąć kontrolę nad sferą sakralną, tak i nowoczesny humanizm nie kryje swoich ambicji. Ma on w założeniu stanowić swoistą „nową religię” ludzkości. Tym samym twórcy tej ideologii dążą do objęcia duchowej i moralnej władzy nad ludźmi na całym świecie, odrzucając Boże zwierzchnictwo.
W Księdze Liczb czytamy, że biblijni buntownicy ponieśli srogą karę – zostali pochłonięci przez ziemię oraz strawieni przez ogień. Zanim przejdziemy do dalszej analizy, przyjrzyjmy się bliżej miejscu, w którym rozegrały się te dramatyczne wydarzenia. Okazuje się bowiem, że w Izraelu istnieje wyjątkowy obszar pasujący do opisów biblijnych. W uderzający sposób odpowiada on nie tylko lokalizacji zapadliska, które pogrzebało stronników Koracha, ale również konkretnym słowom z Księgi Liczb, opisującym tamte wydarzenia. Co więcej, obraz orędzia Pani Wszystkich Narodów idealnie współgra z unikalną topografią tego właśnie miejsca.
Pismo Święte wskazuje, że do buntu doszło „na pustyni”. Analiza całej trasy wędrówki Izraelitów dowodzi, że obóz stacjonował wówczas w okolicach oazy Kadesz, nazywanej również Kadesz-Barnea. Z kolei w Orędziu Pani Wszystkich Narodów widząca została przeniesiona w miejsce, gdzie rozpościerał się przed nią widok na dwie góry, pomiędzy którymi znajdował się głęboki wąwóz. W dole panowała ciemność, co w jasny sposób nawiązuje do ciemności piekielnych.
Lokalizacja ta idealnie współgra z opisem biblijnym. Spójrzmy zatem na współczesną mapę tego terenu i widniejące na niej zapadlisko Machtesz Ramon (zdjęcie 2), które leży w bliskim sąsiedztwie historycznego Kadesz-Barnea.

Zapadlisko Machtesz Ramon powstało w wyniku rzadkiego, trwającego miliony lat procesu geologicznego, zwanego odwróceniem rzeźby terenu. Choć powszechnie używa się tu określenia „krater”, formacja ta nie ma nic wspólnego z uderzeniem meteorytu ani z erupcją wulkanu – jest to unikalny krater erozyjny. Co fascynujące, powstał on w wyniku dosłownego zapadnięcia się góry, której wnętrze przez wieki było wymywane przez podziemne wody. Rdzeń wzniesienia stanowił miękki, podatny na niszczenie piaskowiec, natomiast jego zewnętrzną skorupę tworzyła twarda, wapienna „czapa”. Gdy podłoże straciło stabilność, szczyt runął do środka. Pozostałości tej starożytnej góry tworzą dziś postrzępione, zygzakowate brzegi krateru, które swoim wyglądem przypominają gigantyczną paszczę z zębami. Przypomnijmy w tym miejscu słowa Pisma Świętego: „ziemia otworzyła swoją paszczę i pochłonęła ich”. Wąwóz Machtesz Ramon stanowi zatem uderzające, fizyczne odzwierciedlenie zarówno biblijnych opisów, jak i obrazu z orędzia Pani Wszystkich Narodów.
Aby Ida Peerdeman mogła dostrzec tak monumentalny widok, jej punkt obserwacyjny musiał znajdować się na Har Ramon (1037 m n.p.m.) – najwyższym szczycie wokół krateru, który w kontekście symbolicznym nawiązuje do Góry Bożej. Wokół całego zapadliska rozciągają się zygzakowate pozostałości góry, która niegdyś wznosiła się nad tym miejscem, a dziś wygląda jak wielka szczęka z zębami (zdjęcie 3). Z tej perspektywy dwiema przeciwległymi górami, pomiędzy którymi znajduje się głęboki wąwóz, są Har Gamal (Góra Wielbłądzia) oraz Shen Ramon (Ząb Ramona).

Następnie Ida Peerdeman zostaje przeniesiona na jedno z dwóch wzniesień – Har Gamal lub Shen Ramon – skąd widzi, jak Pani Wszystkich Narodów swoimi rękami zsuwa te monumentalne góry ku sobie, zamykając tym samym symboliczną paszczę ziemi, która niegdyś pochłonęła buntowników. Obraz ten głęboko koresponduje ze starotestamentowymi górami Ebal i Garizim, pomiędzy którymi leżało starożytne miasto świątynne Sychem – miejsce, gdzie Izrael uroczyście odnawiał swoje przymierze z Bogiem. Porównując ze sobą te dwa wydarzenia, widzimy, że owo „miasto świątynne” – czyli cała osada Koracha wraz z namiotami – zostało w całości pochłonięte przez ziemię z powodu buntu przeciwko Stwórcy.
Pani Wszystkich Narodów, ogłaszając, że ta przepaść musi zostać zamknięta, objawia swoją wolę doprowadzenia do ostatecznego pokoju między człowiekiem a Bogiem oraz wygaszenia wszelkiego buntu rodzącego się w ludzkich sercach. Przenosząc widzącą nad to symboliczne miejsce, w sposób obrazowy ukazuje światu, że los, który spotkał niegdyś stronników Koracha, może stać się udziałem wszystkich tych, którzy dzisiaj podnoszą bunt przeciwko Bogu, dając się uwieść buntowniczej ideologii nowoczesnego humanizmu.
W tym miejscu dochodzimy do bardzo ważnego zagadnienia. Skoro wydarzenie z Korachem miało miejsce około trzech i pół tysiąca lat temu, to przecież nie mogło rozegrać się fizycznie na miejscu samego krateru, o którym mówiliśmy, gdyż powstał on miliony lat temu.
Wyjaśnienie tego tematu tkwi w naturze biblijnego i proroczego języka. Ziemia Negewu nie musiała rozstąpić się dokładnie w tym jednym, konkretnym punkcie mapy, aby krater Ramon stanowił dla nas czytelny znak. W teologii biblijnej Bóg posługuje się tak zwaną typologią – tworzy w naturze monumentalne pomniki, które są fizycznym, namacalnym odzwierciedleniem duchowych prawd. Machtesz Ramon – zlokalizowany w tym samym regionie geograficznym, po którym wędrował Izrael – został ukształtowany przez Stwórcę jako wieczny, wpisany w strukturę Ziemi ślad, niosący dla nas pewną naukę duchową. Oznacza to, że najpierw powstały owe naturalne pomniki, a dopiero później Stwórca prowadził wokół nich synów Izraela. Natomiast ci, którzy opisywali wydarzenia mające miejsce we wspólnocie Izraelitów, w natchnieniu Ducha Bożego utożsamiali te formacje z konkretnymi zdarzeniami, które rozegrały się w rzeczywistości.
Takich świadectw wyrytych w strukturze Ziemi, stworzonych jeszcze przed pojawieniem się człowieka, jest na naszym globie bardzo wiele. Pozostaje to w pełnej zgodzie z Księgą Rodzaju, w której czytamy, że Bóg najpierw stworzył ten świat, a dopiero na samym końcu ulepił człowieka. Widzimy zatem, że cały proces duchowego rozwoju ludzkości został na długo przed jej zaistnieniem zaplanowany i zakodowany w kamieniu.
Doskonałym tego przykładem są objawienia Matki Bożej, które miały miejsce w różnych zakątkach świata. Jeśli prześledzimy miejsca tych nadprzyrodzonych wydarzeń, okaże się, że tam również odnajdujemy naturalne pomniki wyryte w skale, które dokładnie wpisują się w treść ogłaszanych tam przesłań. Dla przykładu przywołajmy objawienia Matki Bożej w afrykańskiej miejscowości Ngome. Jeśli spojrzymy na zdjęcia satelitarne terenu otaczającego to miejsce kultu, zarysowuje się tam kompletna scena biblijna, przedstawiająca historię Adama i Ewy tuż po tym, jak zerwali owoc z drzewa poznania dobra i zła. Na obrazie z lotu ptaka wyraźnie dostrzegalne jest drzewo, pod którym znajduje się wąż, a tuż obok, po lewej stronie, widzimy jakąś rogatą istotę. Poza tym można tam dostrzec zarysy oblicza Adama, Ewy oraz samego Boga. Na zdjęciu 4 ukazany jest surowy obraz satelitarny pobrany z programu Google Earth, natomiast na zdjęciu 5 przedstawiono ten sam teren z graficznie wyszczególnionymi postaciami i obiektami – dla lepszego zobrazowania całości. Samodzielne dostrzeżenie tych „pomników” wyrytych w kamieniu bywa dla ludzkiego oka nie lada wyzwaniem.
Widzimy zatem, że tak jak w Starym Testamencie występuje wiele pomników ukształtowanych w przyrodzie dla naszej nauki, tak w przypadku objawień Matki Bożej odnajdujemy je również w sąsiedztwie lokalizacji tych wydarzeń. Stanowią one jak gdyby wizualne zobrazowanie słowa zawartego w Piśmie Świętym. W analogiczny sposób Chrystus jest żywym Słowem obrazującym Pismo – jest niczym żywy pomnik, dzięki któremu zyskujemy pełne, namacalne wyobrażenie tekstu natchnionego.


Obraz orędzia, w którym Ida Peerdeman staje nad zapadliskiem Machtesz Ramon, nie jest lekcją historii czy archeologii. Pani Wszystkich Narodów posługuje się Bożymi pomnikami wyrytymi w skale, by przekazać nam prawdy, którymi kieruje się Bóg. Podobne prawdy Stwórca wyrył niegdyś na kamiennych tablicach Dekalogu.
Chodzi zatem przede wszystkim o przesłanie duchowe, które w tym przypadku brzmi: wszelki bunt względem Boga kończy się potępieniem ludzkiej duszy, a doczesne ciało człowieka pochłonie ziemia. Dusza człowieka, która żyjąc w ciele w trakcie ziemskiej wędrówki postępowała zgodnie z wolą Boga, zyska swoje ciało. Nie chodzi tutaj jednak o ciało materialne, lecz o jego obraz, gdyż wszystko, co materialne, ostatecznie przeminie.
Tym samym twórcy ideologii nowoczesnego humanizmu za swój bunt przeciwko Stwórcy skazują się na potępienie. Nie oznacza to, że pod ich stopami zapadnie się nagle fizyczna ziemia, lecz że bezpowrotnie tracą oni swój byt w Królestwie Niebieskim.
Historia Koracha pokazuje jednak, że tych, którzy w porę odwrócą się od buntu – tak jak stało się to w przypadku jego synów – kara nie dosięga. W tekście biblijnym czytamy, że inicjator buntu został pogrzebany wraz ze swoim namiotem, dobytkiem oraz najbliższymi, jednak wśród nich nie było jego potomków. Kluczowy okazuje się moment, kiedy Mojżesz nakazuje całemu zgromadzeniu, aby odsunęło się od namiotów buntowników. To właśnie wtedy synowie Koracha musieli podjąć osobistą decyzję i przejść na stronę posłusznego ludu. Bóg do samego końca daje zatem człowiekowi szansę na opamiętanie, przemyślenie swojego postępowania i nawrócenie z drogi odstępstwa.
Korach był złym pasterzem, a jego nieodpowiedzialne działanie doprowadziło do śmierci nie tylko jego samego, ale również wielu innych Izraelitów. W tekście Księgi Liczb czytamy, że śmierć poniosło dwustu pięćdziesięciu jego stronników oraz tysiące osób z ludu.
Przekładając te wydarzenia na dzisiejsze czasy, w kontekście ideologii nowego humanizmu spotykamy się z uderzająco podobną sytuacją. Ludziom z wyższych klas społecznych nie wystarcza już wyłącznie władza polityczna – pragną oni być także przewodnikami duchowymi. Przekonani o własnej świętości, sami chcą ustanawiać, czym jest dobro, a czym zło. Taka postawa przynosi ostateczną zgubę nie tylko im samym, ale również ludziom zwiedzionym przez tę grupę. Historia o Korachu nie znalazła się w Piśmie Świętym przypadkowo, została tam zapisana właśnie po to, aby stanowić dla nas wieczną naukę i zarazem ostrzeżenie.
Wróćmy do orędzia Pani Wszystkich Narodów. Oficjalne publikacje sugerują, jakoby Ida Peerdeman mówiła tylko o jednej lokalizacji – wąwozie rozciągającym się pomiędzy dwoma szczytami. Jednak analiza archiwalnej transkrypcji nagrania, na którym widząca opisywała te wydarzenia własnymi słowami, rzuca na sprawę zupełnie nowe światło. Wynika z niej jednoznacznie, że Pani Wszystkich Narodów zabiera ją w dwa różne miejsca, w obu ukazując mroczną otchłań. Co kluczowe, te dwie odrębne przestrzenie są przez nią utożsamiane ze środkiem świata. Spójrzmy na transkrypcję wspomnianej relacji:
(8:41) A potem zabiera mnie do dwóch wysokich gór. A pomiędzy nimi jest bardzo głęboki
(8:50) wąwóz. Otchłań. Widzę ją też rzeczywiście. To było rzeczywiście tak, jakbyśmy stały na szczycie.
(8:56) I że wtedy ta cała głębokość była niesamowicie czarna. Kobieta pokazuje mi wtedy, że tam jest tak,
(9:02) tak ciemno i czarno.
A potem nagle widzę też otchłań w środku świata. A więc nie
(9:10) przy tych wysokich górach. To było, tak, tam, gdzie to miało być. Nie wiem, czy to miało być dla Holandii. Ale
(9:18) wtedy znowu widzę różnicę. Gdzie Ona mnie teraz nagle zabiera.
Wtedy nagle widzę otchłań przychodzącą [pojawiającą się] w środku (9:24) świata. I wtedy Kobieta bierze te dwie góry. To bardzo osobliwe i to było tak, jakby Ona
(9:33) te dwie góry tak do siebie przybliżała. I powiedziała: „Ten wąwóz musi zostać zamknięty”. Podczas gdy
(9:39) swoimi rękami przesuwała te dwie góry do siebie.
Z tekstu jasno wynika, że Ida Peerdeman widziała dwa odrębne środki świata i dwie otchłanie. Czym jest zatem ów „środek świata”? Pismo Święte nie pozostawia tu wątpliwości – w ujęciu biblijnym pępkiem ziemi, jej duchowym centrum, był cały Izrael, jako terytorium zamieszkiwane przez Lud Boży.
Potwierdza to wprost Księga Ezechiela. W rozdziale 38. prorok opisuje naród izraelski, który powrócił z niewoli, jako lud, który „myśli jedynie o trzodach i dobytku, a mieszka w środku ziemi” (Ez 38, 12). Co kluczowe, w oryginalnym tekście hebrajskim pojawia się tam unikalne sformułowanie „tabor ha-arec”, co dosłownie oznacza „pępek ziemi”. Z perspektywy Boga cały ten kraj leżał w samym sercu mapy świata, otoczony innymi narodami, co prorok potwierdza również w innym miejscu, pisząc: „Oto Jerozolima! Umieściłem ją pośród narodów, a dokoła niej różne kraje” (Ez 5, 5). Izrael jako całość stanowił więc szeroko pojęty środek świata, posiadający jednak swoje ścisłe, geometryczne centrum – Jerozolimę ze Świątynią Bożą, będącą centrum działania Ducha Bożego.
Miejsce buntu Koracha znajdowało się zatem w tak zdefiniowanym centrum świata, którego ścisły środek przemieszczał się wraz z Przybytkiem Pańskim, noszonym przez synów Izraela podczas całej wędrówki. Ostatecznie tym środkiem stała się później Jerozolima wraz ze Świątynią Bożą. To niezwykle ważna uwaga, ponieważ odsłania przed nami głębokie przesłanie tej historii: rewolta przeciwko Bogu nie wyszła od ludów pogańskich, lecz zrodziła się w środku świata – wewnątrz Ludu Bożego. Buntownicy nie byli obcymi, lecz do tego ludu należeli i z niego się wywodzili.
Gdy jednak spojrzymy na współczesną historię, w dawnym środku świata nie ma już Świątyni Bożej. Punkt ciężkości przesunął się na chrześcijan, którzy stali się nowym Ludem Bożym. We wcześniejszym fragmencie omawianego orędzia Pani Wszystkich Narodów wykonuje symboliczny gest: wykopuje Watykan wkoło, odwracając go do góry nogami. Poza przypomnieniem nauki Chrystusa, aby Jego uczniowie stali się małymi tego świata – o czym mówiliśmy już wcześniej – akt ten w genialny sposób wskazuje na pępek, czyli środek świata. Pępek anatomicznie nie jest przecież wypukły, lecz wklęsły. Jerozolima, dopóki stała w niej Świątynia, była samym środkiem świata, centrum działania Ducha Bożego. Dziś tym nowym „pępkiem świata” jest Watykan wraz z Bazyliką Świętego Piotra.
Pani Wszystkich Narodów przenosi tę starożytną analogię w nasze czasy, przyrównując bunt Ludu Bożego do narodzin nowoczesnego humanizmu. Ten dzisiejszy bunt również rozgrywa się w granicach chrześcijańskiego świata. Co kluczowe, jego inicjatorzy – dokładnie tak jak dawni buntownicy – wywodzą się z wnętrza Ludu Bożego. Wszyscy oni, jak choćby Wilhelm von Humboldt, niemiecki twórca nowoczesnego systemu edukacji wykluczającego Boga, byli niegdyś chrześcijanami lub przynajmniej wywodzili się z chrześcijańskich rodzin. To właśnie z tego kręgu wyszła ideologia nowoczesnego humanizmu, będąca w rzeczywistości nową formą pogaństwa, o czym wprost wspomina Pani Wszystkich Narodów.
Widzimy zatem, dlaczego Pani Wszystkich Narodów pokazała Idzie Peerdeman czarną otchłań zlokalizowaną gdzieś w środku świata. Analizując całe orędzie, można wysnuć wniosek, że chodzi tutaj o Niemcy lub Niderlandy, o których mówiła, iż zbliżają się do przepaści. Niderlandy, będące niegdyś krajem głęboko chrześcijańskim, są obecnie jednym z najbardziej odwróconych od Boga narodów w Europie. To właśnie w tym kraju, w Amsterdamie w 1952 roku, odbył się przecież pierwszy międzynarodowy kongres humanistów. Sama Ida Peerdeman – jak widać w przytoczonej transkrypcji – głośno zastanawia się, czy ta druga otchłań miała dotyczyć jej ojczyzny.
W wypowiedziach widzącej, które nie znalazły się w oficjalnych publikacjach, Pani Wszystkich Narodów wyznała jej, że Niderlandy są jak zeschła gałąź wisząca nad przepaścią. Całym drzewem jest Chrześcijaństwo, natomiast poszczególne narody to jego gałęzie. Niderlandy jawią się tu jako pęd obumarły – pozbawiony zarówno liści, jak i owoców.
W Ewangelii czytamy o przyrównaniu przez Chrystusa Świątyni Bożej w Izraelu do drzewa nierodzącego owoców, pod którego pniem leży już siekiera. Tamto ewangeliczne drzewo posiadało wprawdzie liście, które symbolizowały wiarę, nie przynosiło ono jednak owoców, przez co stało się bezużyteczne. Drzewa, które nie rodzą owoców, bezwzględnie się ścina. Z zewnątrz wyglądało imponująco, ale w środku kryło wadę, która uniemożliwiała mu wydanie plonów.
Wtedy widzę bazylikę św. Piotra. Pani mówi:
„Dziecko, widzisz tam papieża, w pełnym ornacie, z dwoma podniesionymi palcami. Słuchaj uważnie. Nauka jest właściwa, jednakże papież jest upoważniony do zmiany przepisów. Pozwólcie mu to przeprowadzić!”.
Ciągle widzę przed sobą siedzącego papieża, z dwoma podniesionymi palcami.
Teraz widzę dużą salę narad, w której znajduje się papież.
„Dziecko” – mówi Pani – „te przepisy można zmienić. To można, to musi być zmienione. Różne stany muszą się bardziej do siebie zbliżyć. Oni powinni to przeprowadzić w Rzymie i dać przykład całemu światu. Rozważ i powiedz to. I powtarzam tobie: Miłość jest przecież pierwszym przykazaniem, a oprócz tego, jakby łukiem ze sobą połączone: Prawda i Sprawiedliwość”.
Słowa powyższego orędzia stanowią proroctwo, które wypełniło się niemal szesnaście lat później, w 1965 roku, a mowa w nim o Soborze Watykańskim II i jego dekretach. Lata później, gdy Ida Peerdeman oglądała w telewizji relację z sali, w której papież wraz z kardynałami i biskupami dyskutował na temat soboru, natychmiast rozpoznała w tym przekazie obraz, którego doświadczyła podczas dawnego objawienia.
Skoro zwołanie soboru zostało zapowiedziane przez Panią Wszystkich Narodów już w 1949 roku i faktycznie się urzeczywistniło, sam ten fakt stanowi mocny argument przemawiający za nadprzyrodzonym charakterem owych przekazów.
W orędziu widzimy papieża w pełnym ornacie liturgicznym, z dwoma uniesionymi palcami, znajdującego się w sali narad – tej samej, w której od 1962 roku toczyły się burzliwe dyskusje nad ostatecznym kształtem dokumentów soborowych. Za sprawą tego orędzia Pani Wszystkich Narodów nawołuje do zachowania pokoju podczas formułowania nowych przepisów kościelnych, aby w ten sposób dać przykład całemu światu. Wspólnota wierzących składa się z wielu różnych frakcji oraz tradycji, dlatego wypracowanie dekretów dotyczących całego Kościoła Chrystusowego wymagało głębokiego pokoju i wzajemnego zrozumienia między synodalnymi stronnictwami.
Choć w samym obrazie orędzia nie sprecyzowano, w jaki sposób papież układa dłoń, intuicja podpowiada, że są to dwa palce złączone. Taki układ stanowi tradycyjny gest błogosławieństwa i symbolizuje dwie natury Chrystusa – Bożą oraz cielesną. Na taką interpretację wskazuje również poprzedni fragment omawianego orędzia, w którym Pani Wszystkich Narodów swoimi rękami zbliża do siebie dwie góry, by zamknąć dzielącą je przepaść.
Ta dwoistość Chrystusa idealnie koresponduje z topografią biblijnych gór Ebal i Garizim, pomiędzy którymi rozciąga się przestrzeń Kościoła. Kościół Chrystusowy jest bowiem rzeczywistością, która spaja Ducha Bożego z cielesnym człowiekiem – stąd też owe góry muszą dążyć do zjednoczenia. Góra Garizim, oznaczająca błogosławieństwo, ma charakter duchowy i reprezentuje Drzewo Życia. Z kolei góra Ebal, będąca miejscem przekleństwa, odnosi się do sfery ziemskiej i reprezentuje drzewo śmierci, jako że każdy cielesny człowiek ostatecznie ulegnie śmierci. Podobnie jak w samej osobie Chrystusa współistniały ze sobą w doskonałej harmonii pierwiastki duchowy i cielesny, tak też ziemski Kościół ma za zadanie jednoczyć to, co nadprzyrodzone, z tym, co doczesne. Dusza ludzka pochodzi bowiem od Boga, podczas gdy ciało należy do tego świata.
Warto zauważyć, że w społeczności międzynarodowej dwa uniesione i rozchylone palce w kształcie litery „V” oznaczały pierwotnie zwycięstwo (Victory), a w latach 60. znak ten został przejęty przez ruch hipisowski jako symbol pokoju. Jednak w kontekście chrześcijańskim i biblijnym rozdzielone palce tworzące literę „V” oznaczają paradoksalnie brak pokoju między sferą duchową a cielesną, stając się synonimem rozłamu oraz porażki.
W kontekście buntu Koracha – gdzie dwie góry stały odseparowane mroczną otchłanią – Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że te wzniesienia muszą się ze sobą połączyć, co czyni, przyciągając je własnymi rękami. Pani Wszystkich Narodów przypomina przy tym o miłości, będącej najważniejszym przykazaniem. To właśnie miłość pozwala scalić to, co duchowe, z tym, co cielesne – dokładnie tak, jak złączone palce wyrażają unię Ducha Bożego i ludzkiego ciała w Chrystusie. Tak ułożona dłoń staje się ostatecznie znakiem błogosławieństwa i pokoju rodzącego się z posłuszeństwa woli Bożej.
Pani Wszystkich Narodów przywołuje w tym miejscu obraz Łuku Bożego. W jego strukturę po lewej stronie wpisana jest Prawda, utożsamiana z Królestwem Bożym, natomiast po prawej – Sprawiedliwość, jako że każde ludzkie ciało ostatecznie jej doświadczy. Pomiędzy nimi, w najwyższym punkcie łuku, znajduje się Miłość, która spaja Prawdę ze Sprawiedliwością, a tym samym Boga z człowiekiem. Tylko wtedy, gdy człowiek zjednoczy w sobie pierwiastek Boży z doczesnym, zdoła przyoblec się w ciało duchowe, w czym nieustannie ma mu pomagać Kościół Chrystusowy. Tymczasem historia Koracha dowodzi, że wspólnota, którą budował wraz ze swoimi stronnikami, nie łączyła tego, co Boże, z tym, co cielesne. Z tego powodu ich wspólnota została ostatecznie pochłonięta przez ziemię.
Przejdźmy teraz do zapisów, jakie zawiera Sobór Watykański II. Przynosi on reformę Kościoła, który musi przekształcać się wraz ze zmieniającym się światem. Pani Wszystkich Narodów w swoich przesłaniach wielokrotnie powtarzała, że Kościół powinien iść krok w krok z rozwojem cywilizacji, aby sprostać zagrożeniom stojącym przed współczesnym człowiekiem. Warto w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że gruntowna zmiana i reforma kościelnego prawa była jednym z głównych przedmiotów obrad Soboru Watykańskiego II. W dobie internetu liczne ideologie, jakie wyłaniają się na świecie, wywierają znacznie większy wpływ na jednostkę, ponieważ bez trudu trafiają do masowej publiczności. Prądy takie jak nowoczesny humanizm nie rozprzestrzeniłyby się po całym świecie w tak zastraszającym tempie, gdyby nie globalna sieć. Nie oznacza to jednak, że internet jest zły – należy go po prostu wykorzystać w dobrym celu, jak choćby do ewangelizacji świata. Właśnie dlatego chrześcijanie powinni aktywnie włączać się w przestrzeń środków masowego przekazu, na co bezpośrednio zwracają uwagę dekrety Soboru Watykańskiego II. Wskazując na potrzebę tych zmian, Pani Wszystkich Narodów uświadamia hierarchom i wiernym, że należy podjąć radykalną walkę o ludzkie dusze, które w przerażająco wielkiej skali staczają się do przepaści, gdzie nie ma już niczego. Otchłań, którą Pani Wszystkich Narodów ukazuje Idzie Peerdeman, jest czarna i głęboka, gdyż w rzeczywistości stanowi nicość.
Ponadto Pani Wszystkich Narodów zwraca uwagę, że należy tak zmienić prawo, aby nie niszczyło ono człowieka, lecz dawało mu życie.
Nawiązuje to bezpośrednio do nauki Chrystusa, który swoimi czynami i słowami przypominał, że prawo zostało ustanowione dla człowieka i jego zbawienia – a nie człowiek dla prawa. To fundamentalne rozróżnienie powinno nieustannie kształtować postawę Kościoła wobec obowiązujących przepisów. Tam, gdzie litera prawa przestaje służyć miłości, miłosierdziu i dobru ludzkiemu, powinna zostać poddana głębokiej rewizji i odpowiednio zmieniona.
W Ewangelii wielokrotnie widzimy sytuacje, w których faryzeusze i uczeni w Piśmie stawiali formalne przepisy ponad godność ludzką. Doskonałym przykładem jest tu kwestia szabatu, który według nich uniemożliwiał niesienie pomocy bliźniemu. Tymczasem Jezus dobitnie przypomina: „Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Mk 2, 27). Prawo, które przestaje służyć życiu i miłości, staje się narzędziem duchowego zniewolenia. Dobrą analogią z historii współczesnej jest komunizm, w którym człowiek był traktowany gorzej niż sama doktryna – będąca przecież wyłącznie ludzkim wytworem, martwym bożkiem pozbawionym jakiegokolwiek życia.
Papież, jako Namiestnik Chrystusa, posiada władzę wprowadzania zmian służących dobru dusz, jednak do urzeczywistnienia tego celu niezbędna jest jedność. Nie jest tajemnicą, że wiele słusznych i dobrych reform bywa blokowanych przez wewnętrzne pęknięcia – zarówno w obrębie samej kościelnej hierarchii, jak i pomiędzy różnymi odłamami chrześcijaństwa.
Kościół powinien być światłem dla świata, wzorem tego, jak osiągać zgodę w duchu prawdy i miłości. Tymczasem coraz częściej staje się on przykładem wewnętrznych napięć, jałowych sporów i paraliżującego braku porozumienia. A przecież to właśnie Mistyczne Ciało Chrystusa powinno najpełniej realizować przykazanie miłości i stanowić żywy fundament jedności. Miłość jest bowiem pierwiastkiem duchowym, który scala to, co nadprzyrodzone, z tym, co cielesne. Działa ona podobnie jak grawitacja, która sprawia, że fizyczne ciała przyciągają się do siebie. W świecie materialnym każdy człowiek oddziałuje grawitacyjnie na drugiego, lecz przy tak małych masach siła ta pozostaje niemal niezauważalna. Miłość natomiast to potęga o wiele większa – metafizyczna siła zdolna w sposób widoczny i trwały przyciągać do siebie ludzkie serca.
Słowa Pani Wszystkich Narodów o potrzebie zbliżania do siebie poszczególnych stanów w Kościele Chrystusowym również znalazły swoje bezpośrednie odzwierciedlenie w zapisach Soboru Watykańskiego II. Przez stany te rozumiemy trzy fundamentalne powołania tworzące Mistyczne Ciało Chrystusa: duchowieństwo (hierarchię), osoby konsekrowane (zakonników i zakonnice) oraz wiernych świeckich. Przed soborem stany te były od siebie mocno odseparowane głębokim dystansem instytucjonalnym. Tymczasem dekrety soborowe dokonały pod tym względem prawdziwego przełomu. Wskazały one, że choć każdy ze stanów pełni w Kościele inną funkcję, to jednak wszyscy ochrzczeni posiadają absolutnie równą godność. Świeccy przestali być traktowani jedynie jako bierni poddani hierarchii, a sobór wezwał ich do aktywnego współdecydowania o losach Kościoła i do budowania jedności z pasterzami. Ten synodalny proces skracania dystansu i zasypywania dawnych podziałów instytucjonalnych jest doskonałą realizacją gestu, w którym Pani Wszystkich Narodów swoimi rękami przybliża do siebie to, co dotąd było rozdzielone. Pani Wszystkich Narodów zwraca również uwagę, że to właśnie miłość jest tym pierwiastkiem, który ma spajać ze sobą te różne stany. Skoro bowiem mówimy o Kościele Chrystusowym, miłość stanowi w nim absolutnie główne i najważniejsze przykazanie.
Podsumujmy zatem owe dekrety ogłoszone podczas Soboru Watykańskiego II, o których Pani Wszystkich Narodów mówi w swoich proroczych orędziach. Jak dotąd obraz orędzia odzwierciedla trzy kluczowe dokumenty, obejmujące dokładnie te sfery życia chrześcijańskiego, na które wskazuje Pani Wszystkich Narodów:
- Dekret o środkach społecznego przekazywania (Inter mirifica): Pani Wszystkich Narodów wielokrotnie wspominała o tym postulacie we wcześniejszych przesłaniach. Stanowi on bezpośrednią odpowiedź na potrzebę wykorzystania nowoczesnych technologii w dziele ewangelizacji. Dokument ten wzywa Kościół do porzucenia dawnego dystansu wobec prasy, radia czy rodzącej się wówczas telewizji i nakazuje aktywne włączenie się w przestrzeń medialną, aby za pomocą środków masowego przekazu skutecznie docierać z prawdą do ludzkich serc po całym świecie.
- Konstytucja dogmatyczna o Kościele (Lumen gentium): To kluczowy dokument synodalny, który przyniósł rewolucyjne zbliżenie poszczególnych stanów w Kościele. Zdefiniował on na nowo wspólnotę wierzących nie jako sztywną instytucję urzędniczą, lecz jako żywy Lud Boży, w którym duchowieństwo, osoby konsekrowane oraz wierni świeccy posiadają całkowicie równą godność. To właśnie w tym tekście zredukowano dawny dystans między hierarchią a świeckimi, przypominając, że to miłość ma spajać wszystkie te stany.
- Konstytucja apostolska Sacrae disciplinae leges (wraz z reformą Prawa Kanonicznego): Choć nowy Kodeks Prawa Kanonicznego opublikowano na mocy tego dokumentu dopiero w 1983 roku, to proces jego tworzenia był bezpośrednim następstwem i jednym z najważniejszych owoców prac soborowych. Reforma ta całkowicie zmieniła charakter kościelnych przepisów. Zwieńczono ją wpisaniem do kodeksu fundamentalnej zasady, że zbawienie dusz musi być zawsze najwyższym prawem, co ostatecznie udowodniło, że litera kościelnego prawa ustanowionego przez człowieka musi ustąpić miejsca miłości i duszpasterskiemu dobru bliźniego.
„Dziecko” – mówi Pani znowu – „patrz!”.
Teraz widzę pomiędzy Panią, a papieżem: „50”. Pani mówi:
„W tym roku trzeba będzie bardzo ciężko pracować …, nie tylko słowami. Nauka Chrystusa jest słuszna. Dlaczego więc zgodnie z nią i w jej szczegółach się nie żyje?”.
Widzę teraz wokół siebie małe punkciki, a w środku – duży Czerwony Punkt. Pani przyciska mocno ręką ten Czerwony Punkt i mówi:
„To jest rzecz najważniejsza. Ale według niej się nie żyje. Tam musi nastąpić całkowita przemiana. Jeżeli oni nie dostosują się do ostrzeżeń, zginą i do tego się zbliżają”.
I teraz znowu widzę te góry i przepaść.
Potem znowu widzę papieża i Pani mówi:
„On musi tylko rozkazać i tak się stanie”.
Wtedy widzę Włochy i obce, wysokie duchowieństwo. Widzę siedzącego papieża w sali narad Watykanu, otoczonego kardynałami i biskupami. Pani mówi mi, że papież przygotowuje dekret. Wtedy widzę układ pomiędzy wysokimi i niskimi stanami.
„To musi iść w tym kierunku” – mówi Pani.
„Myśl o Miłości i Sprawiedliwości. Pozwól wszystkim, którzy wierzą, współpracować dla dobra”.
W obrazie orędzia widzimy papieża oraz Panią Wszystkich Narodów, pomiędzy którymi znajduje się cyfra 50, oznaczająca rok 1950. Przypomnijmy sobie w tym miejscu historię Koracha, który wprowadzał niepokój i rozłam pośród Ludu Bożego. Wtedy to ziemia otworzyła swoją paszczę, pochłaniając wszystkich tych, którzy byli prowodyrami owego niepokoju. Jak widzieliśmy w poprzednich fragmentach obrazu orędzia, zapadlisko, do którego mieli wpaść buntownicy oraz szerzący zamęt, zlokalizowane było właśnie pomiędzy dwoma górami. Pani Wszystkich Narodów pragnie zamknąć tę przepaść, aby całkowicie zniknęła – oznacza to, że dąży do tego, by we wspólnocie chrześcijańskiej zapanował trwały pokój.
W kontekście obrazu orędzia dostrzegamy, że owymi górami są tutaj Pani Wszystkich Narodów oraz Bazylika św. Piotra, w której władzę sprawuje papież, a oddzielająca je przepaść zostaje niejako zasypana tą konkretną datą. Zastanówmy się zatem, co ona oznacza. Jak się okazuje, jest to czas o fundamentalnym znaczeniu – dokładnie w 1950 roku, po głębokich debatach teologiczne, ogłoszono dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Dogmat ten spaja wspomniane wzniesienia, a tym samym zamyka przestrzeń, która je dzieliła.
Ustanowienie tego dogmatu było konieczne, gdyż skoro Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją, została wzięta do nieba, to teraz może nam z niego pomagać. Ogłoszenie dogmatu przez papieża Piusa XII było jedynie uroczystym potwierdzeniem faktu, który w rzeczywistości Bożej trwał już od prawie dwóch tysięcy lat. To, co z woli Boga Maryja czyniła od momentu swojego rzeczywistego wniebowzięcia, musiało po prostu poczekać na dojrzałość i pełne zrozumienie ze strony człowieka aż do 1950 roku. Dogmat stał się więc ziemskim dopełnieniem Jej roli, którą jest między innymi jednoczenie ludzi z Chrystusem i Bogiem.
W ten sposób staje się Ona Orędowniczką Pokoju i Pośredniczką Słowa Bożego. Realizuje się to bezpośrednio poprzez orędzia, które są wolą Bożą przekazaną ludzkości za pośrednictwem Pani Wszystkich Narodów.
Z orędzi przekazanych Idzie Peerdeman dowiadujemy się, że w tym okresie trzeba będzie bardzo intensywnie pracować – nie tylko słowem, ale przede wszystkim czynem. Chodzi tutaj o naukę Chrystusa, o której Pani Wszystkich Narodów mówi, że jest słuszna, zadając równocześnie pytanie, dlaczego nie żyje się zgodnie z nią i w jej najdrobniejszych szczegółach.
Wskażmy zatem, czym jest praca słowem, a czym czynem w kontekście Kościoła Chrystusowego. Sama praca wokół dogmatu opiera się na analizie Słowa Bożego, badaniu proroctw oraz na precyzyjnym sformułowaniu samej definicji dogmatycznej – i to jest właśnie praca słowem. Natomiast konsultacje wewnątrz wspólnoty chrześcijańskiej oraz samo ogłoszenie dogmatu to praca czynem, którym staje się pokój Chrystusowy. Największą bowiem przeszkodą w ogłaszaniu dogmatów i wszelkich dekretów papieskich są spory pomiędzy chrześcijańskimi wspólnotami oraz wyznaniami. Wszelkie kłótnie i podziały wśród kapłanów Kościoła chrześcijańskiego stanowią antyprzykład dla wszystkich wierzących, dowodząc, że nauka Chrystusa jest przeżywana w sposób niewłaściwy.
Dlatego ogłoszenie dogmatu, które wymagało zgody wśród duchownych, było swoistym testem. Miał on ukazać, czy Kościół jest zdolny do wypracowania pokoju, który w kolejnych latach okazał się niezwykle potrzebny przy głębokiej reformie struktur kościelnych podczas Soboru Watykańskiego II. Kościół musi się zmieniać wraz ze zmieniającym się światem, aby odpowiednio reagować na duchowe zagrożenia doczesności. Nie chodzi tutaj o samą naukę Chrystusa, która pozostaje niezmienna i słuszna niezależnie od czasu, ale o prawa funkcjonowania samej instytucji Kościoła.
Przepisy te muszą służyć człowiekowi w pojednaniu z Bogiem, zamiast stawać się barierą, która go od Niego oddziela. To właśnie nauka „rosnąca” na Drzewie Życia była tą, która spajała człowieka ze Stwórcą, podczas gdy nauka „wyrastająca” z drzewa śmierci oddzieliła stworzenie od Niego. Wszystkie zatem ziemskie ideologie, które oddzielają człowieka od Boga – jak choćby komunizm czy nowoczesne pogaństwo, jakim jest humanizm – są naukami z drzewa śmierci. Możliwość spożywania owoców z Drzewa Życia świadczyła o tym, że człowiek wypełniał wolę Bożą, co stanowiło wyraz pojednania z Bogiem i życia z Nim w pokoju. Z kolei zjedzenie owocu z drzewa śmierci stało w jawnej sprzeczności z wolą Boga, czego konsekwencją było wygnanie człowieka z raju i odcięcie się od Stwórcy. Z tego powodu kluczową rolą Kościoła Chrystusowego jest ponowne jednanie człowieka z Bogiem. Podstawą tego procesu pozostaje dochowywanie przez stworzenie Jego woli, którą wyraża przestrzeganie Bożego Przymierza. Jednak żadne przepisy wewnątrzkościelne nie mogą powodować oddzielenia człowieka od Boga, gdyż misją Kościoła jest ponowne łączenie stworzenia ze Stwórcą
Doskonale obrazuje to stopniowa, głęboka reforma dawnego, rygorystycznego zakazu spożywania pokarmów od północy przed przyjęciem Eucharystii, który przez stulecia potrafił odsuwać wiernych od sakramentu z powodu zwykłego głodu. Proces ten, realizujący zapowiadaną w orędziach modyfikację kościelnych praw, dokonywał się dokładnie w kolejnych latach oraz podczas obrad soborowych. Najpierw, 6 stycznia 1953 roku, papież Pius XII w konstytucji apostolskiej Christus Dominus wprowadził pierwsze ulgi dla Mszy wieczornych. Następnie, 19 marca 1957 roku, w dokumencie Sacram communionem ten sam papież definitywnie zniósł zasadę poszczenia od północy na rzecz postu trzygodzinnego. Natomiast kulminacja tej reformy nastąpiła 21 listopada 1964 roku podczas trzeciej sesji Soboru Watykańskiego II, kiedy to papież Paweł VI – odpowiadając na duszpasterskie potrzeby – skrócił wymagany post eucharystyczny do zaledwie jednej godziny przed przyjęciem Komunii świętej.
Niemniej jednak to właśnie świadome łamanie woli Bożej – a nie uwarunkowania czysto prawne – pozostaje główną barierą oddzielającą człowieka od Boga. Dlatego jednając się ze Stwórcą, człowiek powinien przede wszystkim oczyścić się z grzechu. Przystępowanie do Eucharystii w stanie grzechu sprawia bowiem, że do autentycznego pojednania Boga z człowiekiem po prostu nie dochodzi.
Do tego wewnętrznego prawa eucharystycznego odnosi się bezpośrednio jedna z nauk Chrystusa. W Ewangelii czytamy przecież o tym, jak uczniowie Chrystusa zrywali i spożywali ziarna zboża w szabat, co według ówczesnego prawa było zakazane. Chrystus zwraca wtedy uwagę Żydom, że szabat powstał dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Przepisy nie mogą zatem zabijać, ale muszą dawać życie. Co więcej, to sam Bóg ustanowił szabat, zatem w osobie Chrystusa jest On również jego Panem. Jest to głęboki obraz nawiązujący bezpośrednio do Księgi Rodzaju, gdzie podczas obecności Boga pozwala On Adamowi i Ewie na spożywanie owoców z innych rajskich drzew.
Pojednanie się ze Stwórcą oraz prawo zawarte w przymierzu razem dają człowiekowi życie, jednak prawo Boże w swojej istocie jest niezmienne. Każdemu, kto przestrzega Bożego przymierza, brakuje już zatem tylko jednego – pełnego pojednania się z Bogiem. Tego właśnie zabrakło Żydom. Chociaż wielu z nich skrupulatnie przestrzegało litery prawa, to odrzucając Boga objawionego w Chrystusie, nie pojednali się z Nim.
O tym mówi jedna z poruszających historii zawartych w Ewangelii, kiedy dwie siostry w Betanii przyjmują Chrystusa w zupełnie różny sposób. Marta w czasie, gdy przyszedł do nich Chrystus, całkowicie zajmuje się pracą domową, podczas gdy Maria usiadła u Jego stóp i z pełnym zaangażowaniem słuchała Jego słów. Marta, widząc to, zaczyna narzekać i wskazuje, że siostra powinna jej pomóc. Wtedy Chrystus wypowiada do Marty słowa, że troszczy się i niepokoi o wiele rzeczy, a tak naprawdę brakuje jej tylko jednego – pojednania się z Bogiem, dokładnie tak, jak czyni to w tym momencie Maria. Pojednanie z Bogiem, jak widzimy na tym biblijnym przykładzie, to przede wszystkim poznawanie Chrystusa, gdyż każdy – tak jak niegdyś Adam i Ewa – musi znać swojego Ojca. Każdy zatem, kto nie rozpoznaje Boga w Chrystusie i nie jedna się z Nim poprzez krew płynącą w Jego Synu, pozostaje odcięty od Boga pewną przepaścią. Przepaścią tą może być zbytnie oddanie się sprawom tego świata, grzech, a także brak pokoju i miłości.
Pokój, będący synonimem miłości, trwale spaja Boga z człowiekiem. W przypadku Marty tym, co oddzielało ją od Chrystusa, była zbytnia koncentracja na sprawach doczesnych oraz jej niepokój, który występuje w tej scenie w dwóch wymiarach. Po pierwsze, jako niepokój wewnętrzny, spowodowany zamartwianiem się o ziemski byt. Po drugie, jako niepokój zewnętrzny, polegający na próbie wprowadzenia „rozłamu” pomiędzy Chrystusem a Marią poprzez żądanie, aby Nauczyciel nakazał jej siostrze pomoc w pracy. Tymi słowami Marta nieświadomie próbowała odciągnąć Marię od Chrystusa, czyli de facto oddzielić stworzenie od Boga. Dostrzegamy więc, że w tym przypadku wszelka praca związana z doczesnością staje pomiędzy człowiekiem a Stwórcą w dniu przeznaczonym na pojednanie.
Właśnie o taki charakter pracy chodzi Bogu, gdy ustanawia On przepisy szabatu. Żadne ludzkie zajęcie nie może odgradzać od Boga w dniu pojednania, chyba że służy ono drugiemu człowiekowi w dotarciu do Niego. Kapłani przecież pracują w niedzielę, lecz praca ta służy wyłącznie pojednaniu człowieka z Bogiem. Żydzi nie rozumieli swojej roli kapłańskiej, dlatego zamiast łączyć stworzenie z Bogiem, oddzielali Go od ludzi, narzucając na nich własne przepisy, których w rzeczywistości sami nie przestrzegali.
Wszystko zatem, co temu zjednoczeniu służy, pozostaje w pełni dozwolone, o ile nie wiąże się ze świadomym łamaniem prawa Bożego. Zmuszanie człowieka, aby nie jadł przed pojednaniem z Bogiem, przynosi odwrotny skutek, który raczej oddala go wewnętrznie od Boga. Taki sam niszczycielski wymiar miały błędnie interpretowane w historii wyprawy krzyżowe. Krucjaty te na siłę zmuszały ludzi do przyjmowania wiary, co przynosiło całkowicie odwrotny rezultat. Zewnętrznie taki człowiek – z powodu lęku o własne życie – manifestował, że jest chrześcijaninem, jednak wewnętrznie nienawidził Boga. Niepokój o życie wywołany zewnętrznym terrorem jest tym, co ostatecznie oddziela człowieka od Stwórcy, i nie można go w żaden sposób mylić ze zbawienną w swoich skutkach bojaźnią Bożą. Posiadają ją bowiem jedynie ci, którzy autentycznie wierzą w Boga, podczas gdy ludzie zmuszani do przyjęcia wiary siłą odczuwali wyłącznie strach przed samymi krzyżowcami.
W kontekście wcześniejszych orędzi przywoływaliśmy już ewangeliczną przypowieść o gospodarzu zapraszającym swoich wybranych na wielką ucztę, na której dokonuje się pojednanie z Bogiem. Dla chrześcijan ucztą tą jest Eucharystia. Wtedy jednak wielu zaproszonych odrzuciło to wezwanie, gdyż byli zajęci doczesnymi sprawami i pracą wokół nich. Wówczas Pan nakazał swoim sługom przyprowadzenie wszystkich cierpiących oraz chorych, a gdy wciąż pozostawały wolne miejsca, polecił: „zmuście do wejścia”. Użyte w oryginalnym tekście greckim słowo anankazo (w łacińskim tłumaczeniu: compelle) dosłownie oznacza: „zmuszać”, „przymuszać” oraz „nakazywać z niepodważalnym autorytetem”. Ewangeliczne zmuszanie nie polega jednak na fizycznym wpychaniu człowieka do Kościoła na siłę.
Chrystus pokazał nam, na czym w rzeczywistości polega owe „zmuszanie”. Działanie to nie opiera się na użyciu przemocy, lecz na niesieniu pomocy drugiemu człowiekowi. Jak czytamy w Ewangelii, nakaz skierowania swoich kroków do świątyni Bożej odnosi się do tych, którzy sami nie mieli sił, by do niej wejść, lub z powodu chorób, takich jak trąd, byli prawnie pozbawieni prawa wstępu nawet do świętego miasta. Przykładowo, nakaz ten manifestuje się w słowach: „wstań, weź swoje łoże i chodź!”. Dostrzegamy, że są to słowa nakazu wypowiedziane z pełnym autorytetem, które jednak nie niosą ze sobą przemocy, lecz uleczenie dokonywane mocą Bożego przykazania.
Odpowiedź na to wezwanie staje się ze strony uzdrowionego realnym wykonaniem woli Bożej. Ponadto zwróćmy uwagę, że w Ewangelii nikt nikogo na siłę nie zmusza do wiary ani nie wprowadza w mury świątynne wbrew jego woli. Pedagogika Boża opiera się bowiem na założeniu, że człowiek musi uwierzyć całkowicie dobrowolnie, gdyż tylko wtedy może pojednać się ze swoim Stwórcą w pokoju.
Wszystkie przykazania Boże są dla człowieka lekarstwem, a Chrystus pokazał to wprost, uzdrawiając ludzi właśnie za pomocą swoich przykazań.
Należy również zwrócić uwagę, że gdy chory otrzymuje przykazanie od Chrystusa, które jest Jego wolą, wykonuje tę wolę, a dopiero później kieruje się do świątyni, aby pojednać się z Bogiem. Wyraźnie zatem widzimy, że wykonywanie woli Bożej jest podstawą, która pozwala następnie poznać Ojca, jednając się z Nim.
Widzimy zatem, że wszelkie krucjaty, jakie miały miejsce w dawnych epokach, były całkowicie błędną interpretacją Bożego zamysłu. Pojednanie z Bogiem musi dokonywać się wyłącznie w pokoju i z własnej woli, co doskonale ilustruje postawa Marii w Betanii.
Ewangeliczne „przykazywanie” wejścia do Bożej świątyni ma charakter cudu, który staje się dla człowieka darem czystej łaski prowadzącej go ku Bogu. Chrystus również wyrzucał złe duchy z ludzi za pomocą przykazania, uzdrawiając ich w ten sposób, co miało miejsce w przypadku Gerazeńczyka, w którym znajdował się cały legion demonów. Człowiek, z którego Chrystus wyrzucił te demony, bardzo chciał później podążać za Jezusem, jednak Ten nakazał mu powrót do domu. Chrystus pragnął bowiem, aby bliscy oraz sąsiedzi uzdrowionego – widząc ten wielki cud, jakiego doświadczył – również uwierzyli.
Wielu ludzi przychodzi do Boga dopiero wtedy, gdy namacalnie doświadczy w swoim życiu nadprzyrodzonego znaku. Żądanie cudu bywa jednak wyrazem słabości ludzkiej wiary, gdyż służy on właśnie do jej zbudowania w człowieku. Chrystus wyraźnie mówi w Ewangelii, aby nie przychodzić do Niego z powodu znaków, jakie czyni, ale z powodu Słowa, w którym obecny jest Duch Boży. To ono ma moc leczenia poprzez przykazania i to w Nim człowiek może pojednać się z Bogiem, głęboko Go poznając.
W wielu przypadkach jednak nawet ewangeliczny cud nie wystarcza, aby obudzić w człowieku autentyczną wiarę. Chrystus uzdrowił przecież dziesięciu trędowatych, a tylko jeden z nich powrócił, aby upaść do Jego stóp, oddając Mu chwałę i dziękczynienie. Pozostałych dziewięciu, choć doznało fizycznego uleczenia ciała, odeszło dalej, nie szukając duchowego pojednania ze swoim Wyswobodzicielem z więzienia, jakim było ich ciało.
Wróćmy jeszcze do szabatu. Choć sam szabat został ustanowiony przez Boga, to z czasem ludzkie tradycje obrosły gąszczem drobiazgowych i rygorystycznych uregulowań. Uczniowie Chrystusa, którzy zrywali kłosy, rozcierając je w rękach i zjadając ziarna zboża, zostali oskarżeni przez Żydów o pracę w świętym dniu. Faryzeusze zrywanie kłosów utożsamiali bowiem ze żniwami, a ich rozcieranie w dłoniach z młóceniem. Widzimy zatem, do jakich absurdów doprowadziły te uwarunkowania. Taka interpretacja przepisów sprawiła, że stały się one ważniejsze niż dobro człowieka. A przecież Bóg stworzył szabat dla człowieka – dla jego pożytku, a nie odwrotnie.
To właśnie na te ludzkie interpretacje przepisów, które przestały służyć człowiekowi w drodze do Stwórcy, zwrócił uwagę Chrystus. Bóg wskazuje, że w szabat człowiek ma oderwać się od doczesnych spraw i poświęcić ten czas swojemu Stwórcy. Chrystus wyraźnie jednak pokazuje, że niesienie pomocy drugiemu człowiekowi jest właśnie najczystszą formą poświęcenia się Bogu. Takie czyny sprawiają, że świat staje się dobry – a dokładnie takim Bóg pragnie go uczynić.
W Ewangelii czytamy o przykładach, kiedy Chrystus uzdrawiał ludzi w szabat. Również w tamtych sytuacjach Żydzi wyrażali swoje głębokie niezadowolenie z faktu, że pomagał On potrzebującym w tym dniu. Według ich uregulowań, jeśli choroba nie zagrażała natychmiastową śmiercią, podawanie lekarstw, a nawet nastawianie kości uznawano za zwykłą pracę, która mogła i musiała poczekać do zakończenia szabatu. Widzimy zatem, że ktoś, kto odczuwał dotkliwy ból z powodu złamania kości, a komu ze względu na szabat odmawiano pomocy, mógł w konsekwencji wręcz znienawidzić Boga z powodu tego prawa. Zatem owe wewnętrzne przepisy wspólnoty żydowskiej wcale nie łączyły człowieka z Bogiem, lecz wręcz oddalały go od Niego.
W przypadku chrześcijan dniem odpowiadającym szabatowi jest niedziela, kiedy to wierni jednają się z Bogiem w Kościele Chrystusowym. Żaden ludzki przepis kościelny, zakazujący spożywania pokarmów przed owym sakramentalnym zjednoczeniem, nie może stać się barierą oddzielającą człowieka od Boga. Tym bardziej że Chrystus przyszedł przecież do grzeszników, czyli ludzi słabych duchowo, aby nakarmić i wzmocnić ich ducha.
Dawny zakaz spożywania pokarmów przed Eucharystią stał w jawnej sprzeczności ze słowami Boga w raju, gdzie Stwórca wyraźnie zezwolił Adamowi i Ewie na spożywanie owoców ze wszystkich drzew rajskich, poza jednym zakazanym.
W obrazie orędzia małe punkty, które znajdują się wokół Idy Peerdeman, symbolizują owe rajskie drzewa, z których człowiek mógł czerpać pokarm. Natomiast duży, czerwony punkt w samym centrum to Drzewo Życia, które pozostaje najważniejsze. Nie rodzi ono jednak owoców przeznaczonych dla ciała w sposób dosłowny – jest to bowiem pokarm dla duszy, którym staje się Boża nauka. To najważniejsze źródło siły dla człowieka, ponieważ jedna stworzenie ze Stwórcą i zapewnia mu życie wieczne. Sam Chrystus zapowiedział przecież, że ten świat przeminie – a wraz z nim wszelkie cielesne pokarmy – natomiast Jego słowa nigdy nie przeminą, gdyż to one dają życie wieczne.
To Drzewo Życia, rodzące zbawienną naukę, znajduje się w Kościele Chrystusowym. I właśnie na to miejsce wskazuje Pani Wszystkich Narodów, zaznaczając, że musi tam nastąpić zmiana, a jednocześnie podkreślając, iż sama nauka Chrystusa jest słuszna. Chodzi zatem o modyfikację przepisów wewnętrznych, które zamiast łączyć człowieka z Bogiem, rodzą niepotrzebne podziały. Zmiany te, jak już wcześniej wspominaliśmy, są związane z funkcjonowaniem Kościoła. Wszystko to zostało zawarte w postanowieniach Soboru Watykańskiego II, który stanowi próbę głębokiej reformy Kościoła katolickiego.
Przykładowo, Konstytucja o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium wprowadziła kluczowe zmiany w liturgii Mszy świętej. Dotychczasowy język łaciński został podczas niej zastąpiony językami narodowymi. W tym miejscu potężny sprzeciw został wzniesiony przez tak zwanych tradycjonalistów, którzy zdecydowanie preferują przedsoborowe uregulowania liturgiczne. Należy jednak odpowiedzieć na jedno zasadnicze pytanie: czy język łaciński podczas Mszy świętej przybliża człowieka do Boga? Z pewnością dla większości wiernych jest to coś, co utrudnia relację z Boga. Nie każdy przecież zna łacinę, a żeby zbliżyć się do Boga, należy najpierw Go poznać. Czy jeśli ktoś słyszy naukę w języku, którego zupełnie nie rozumie, jest w stanie autentycznie poznać Boga? Nie możemy również narzucać nikomu na siłę, aby uczył się łaciny. Po pierwsze, byłoby to wymuszenie, a po drugie, każdy człowiek ma swoje codzienne obowiązki i często brakuje mu czasu na naukę obcego języka – tym bardziej że im człowiek jest starszy, tym przyswajanie wiedzy staje się trudniejsze. Z drugiej strony nie można także całkowicie zakazać odprawiania Mszy trydenckiej, która celebrowana jest właśnie w języku łacińskim. Dla wielu wiernych, którzy znają ten język, może ona bowiem służyć znacznie lepiej w osobistym pojednaniu się z Bogiem. Takie Msze powinny być jednak odprawiane według określonego odgórnie harmonogramu, przykładowo raz w tygodniu.
Pani Wszystkich Narodów dokładnie widzi zagrożenia, którym Kościół będzie musiał stawić czoło, jednak do przezwyciężenia ich konieczny jest pokój w całej wspólnocie. Co więcej, Stolica Apostolska doskonale zdawała sobie sprawę z tych niebezpieczeństw, gdyż właśnie w 1950 roku opublikowano również encyklikę papieską Humani generis, w której Pius XII potępił bezbożne nurty ideologiczne zagrażające podstawom chrześcijaństwa, w tym nowoczesny relatywizm i rodzący się laicki humanizm, o którym mówiliśmy w poprzednich fragmentach orędzia. Dzięki wzajemnej zgodzie przy ogłoszeniu dogmatu Kościół zyskuje Pośredniczkę pomiędzy Duchem Bożym a człowiekiem. Sami dostrzegamy, że w Jej orędziach dokładnie zawarte jest to, jaka jest wola Boga. Pani Wszystkich Narodów przekazuje nam na kilkanaście lat wcześniej to, co wydarzyło się w późniejszych latach realnie w Kościele, łącznie z zapisami dekretów Soboru Watykańskiego II. Dobitnie dowodzi to, że Jej słowa są autentycznym Głosem Ducha Bożego.
We wcześniejszym fragmencie widzieliśmy, że Pani Wszystkich Narodów jest Tą, która łączy góry własnymi rękami, stając się trwałym pomostem pomiędzy tym, co niewidzialne, a tym, co widzialne. Doskonałym tego przykładem są wszelkie objawienia maryjne, jakie miały miejsce na całym świecie. To właśnie podczas tych objawień Maryja przemawia do człowieka poprzez widzących, którzy stanowią jak gdyby pomost pomiędzy światem widzialnym a duchowym. Prace Soboru Watykańskiego II nie mogą być jednak wyłącznie pracą słowem, ale przede wszystkim czynem – polegającym na budowaniu pokoju i zgody, o które tak żarliwie zabiegał Chrystus. Proroctwo o Mesjaszu zawarte w Księdze Izajasza wyraźnie przecież wskazuje, że ma być On Księciem Pokoju.
W tym miejscu trzeba powiedzieć, że zarówno podczas ogłaszania dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, jak i przy redagowaniu zapisów Soboru Watykańskiego II dochodziło do wielu sporów pomiędzy duchownymi. W przypadku dogmatu maryjnego osią konfliktu stał się ekumenizm. Niektórzy kapłani Kościoła katolickiego wysuwali postulaty, że ogłoszenie tego dogmatu przeszkodzi w dialogu międzywyznaniowym z protestantami, którzy nie uznają roli Maryi w Bożym planie zbawienia. Natomiast w przypadku Soboru Watykańskiego II spory były tak głębokie, że o mało nie został on rozwiązany już podczas pierwszej sesji. Na sali obrad ścierały się ze sobą frakcje reformatorska oraz tradycjonalistyczna.
W obrazie orędzia widzimy papieża otoczonego przez biskupów i kardynałów podczas konsultacji, w trakcie których ustalane są zapisy dokumentów watykańskich. Pani Wszystkich Narodów wskazuje w przesłaniu, że to papież ma pełną władzę i to on wydaje ostateczne decyzje. Wystarczy, że rozkaże swoim duchownym, a oni powinni ów nakaz wykonać. Wskazuje w ten sposób, że ekumenizm – rozumiany jako ustępstwa doktrynalne – jest sprzeczny z wolą Bożą, co dokładnie ilustruje historia Koracha. To Bóg wybiera człowieka, który ma być pośrednikiem między Nim a ludem, co widzieliśmy na przykładzie Mojżesza i Aarona. Tymczasem Korach wraz ze swoimi stronnikami chcieli narzucić Bogu własną wolę, co skończyło się ich zapadnięciem pod ziemię. Można wysłuchiwać różnych poglądów we wspólnocie Kościoła katolickiego, a nawet rozmawiać z innymi wyznaniami, ale głosy te nie mogą wymuszać decyzji papieża – wpływ na nie mogą mieć wyłącznie wtedy, gdy on sam uzna je za słuszne.
Pani Wszystkich Narodów ostrzega, że jeśli nie będzie pokoju wewnątrz Świątyni Bożej, zapadnie się ona pod ziemię – dokładnie tak, jak stało się to z Korachem i jego ludźmi. Kłótnia jest próbą siłowego wymuszenia swojego zdania na innych, co w kontekście urzędu papieskiego nigdy nie powinno mieć miejsca. Każdy ma prawo wyrazić swoje zdanie w pokoju, ale nikt nie może narzucać go papieżowi, gdyż to on został wybrany przez Boga na głowę Kościoła katolickiego. Podobnie było z Mojżeszem, na którym Korach chciał wymusić swoje zdanie, za co spotkała go sprawiedliwa kara.
Ekumenizm pomiędzy wyznaniami również nie może wpływać na doktrynalne ustępstwa w Kościele katolickim. Główną przeszkodą w ogłoszeniu dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny byli protestanci. Gdy spojrzymy na to wyznanie chrześcijańskie z dzisiejszej perspektywy Niemiec, okazuje się, że żywa wiara w Boga we wspólnocie ewangelickiej w zasadzie już tam nie istnieje, czego namacalnym dowodem są puste i pozamykane na cztery spusty kościoły. To samo dotyczy niemieckiego Kościoła katolickiego, w którym za sprawą synodu Słowo Boże zostało mocno zdeformowane. W niemieckim Kościele katolickim biskupi oraz księża zrzeszeni wokół tzw. Drogi Synodalnej (Synodaler Weg) oficjalnie przegłosowali postulaty dotyczące wprowadzenia liturgicznych błogosławieństw dla par jednopłciowych. Mimo jednoznacznych zakazów i ostrzeżeń ze strony Watykanu, wielu niemieckich księży katolickich organizuje publiczne nabożeństwa, podczas których błogosławi takie związki.
Słowo Boże – ziarno pszenicy – traci przez to swój smak, gdyż z jednej strony jest zdeformowane, a z drugiej nieposolone. Chleb zrobiony z takiego ziarna okazuje się niesmaczny, ponieważ ci, którzy go wyrabiają, utracili w sobie smak soli. Dlatego też ludzie nie chcą po niego sięgać. Słowo Boże przekazywane ludziom powinno mieć wyrazisty smak, wyzwalać zainteresowanie oraz budzić ciekawość – a to jest fundamentalna powinność duchownych.
W Ewangelii słyszymy przecież, że Królestwo Boże jest jak kobieta wyrabiająca ciasto, do którego dodaje zakwas i wszelkie przyprawy, dzięki czemu rośnie ono od pojedynczej miary mąki aż do w pełni wyrobionego bochenka. Podobnie Słowo Boże, doprawione solą, musi wzrastać i być pożywne dla wiernych. Skoro jednak kapłani – siewcy słowa i ci, którzy wyrabiają z niego chleb – utracili w sobie sól, którą powinni doprawiać Boże Słowo, nikt nie może go zjeść, gdyż po prostu nie smakuje.
Na tym przykładzie widzimy, że Pani Wszystkich Narodów wspomaga Kościół Chrystusa poprzez przypominanie o nauce swojego Syna oraz tłumaczenie tego, co nie zostało poprawnie zinterpretowane bądź całkowicie pominięte. Słowo przekazane nam za pośrednictwem Pani Wszystkich Narodów ma w sobie głęboki smak i budzi żywe zainteresowanie. Tym samym staje się Ona Współodkupicielką, ponieważ bez Niej Jego nauka nie dotarłaby tam, dokąd ostatecznie powinna trafić, i nie zostałaby przyjęta przez wiernych.
W dalszej części obrazu orędzia widzimy ponownie obrady, w których biorą udział również zagraniczni kapłani. Obraz ten bezpośrednio przedstawia obrady Soboru Watykańskiego II, na którym ustalane są zapisy dekretu mającego zbliżyć do siebie różne stany w Kościele – te wysokie z niższymi. Chodzi o Konstytucję dogmatyczną o Kościele Lumen gentium (Światłość narodów), ogłoszoną 21 listopada 1964 roku. Dekret ten wprowadza nową definicję mówiącą, że Kościół to nie tylko hierarchia (papież i biskupi), ale cały Lud Boży. Sobór ogłosił w tym dokumencie powszechne powołanie do świętości. Zapisano tam wprost, że każdy ochrzczony – niezależnie od tego, czy jest papieżem, biskupem, zakonnikiem, mężem, żoną czy robotnikiem – pozostaje w dokładnie takim samym stopniu wezwany do doskonałej miłości i świętości.
Zniesiono w ten sposób dawne przekonanie, jakoby kapłani znajdowali się „bliżej Boga” lub posiadali „wyższy stan duchowy” niż ludzie świeccy. Dokument ten otworzył drzwi Kościoła dla osób świeckich, uznając je za pełnoprawnych współpracowników w misji Chrystusa. To dzięki temu świeccy mogli zacząć czynnie angażować się w liturgię, rady parafialne, misje oraz szeroko pojęte duszpasterstwo, łącząc sferę duchową z codziennym życiem w świecie.
Poprzez omawiane orędzie Pani Wszystkich Narodów zapowiada ten przełomowy dokument na piętnaście lat przed jego powstaniem, wskazując, że porozumienie pomiędzy stanem duchownym a świeckim jest dobre i konieczne. Podkreśla przy tym, że wszyscy, którzy wierzą, powinni zgodnie współpracować dla najwyższego dobra, którym jest sam Bóg.
Wtedy pytam: „Ale czy ty jesteś Panią?”. Ona patrzy na mnie uśmiechając się i mówi:
„Twój przewodnik duchowy powinien tobie uwierzyć. Dowodów ma dosyć. Powiedz mu rzecz następującą: on ma dobre zamiary i miłość w sobie, również dla swojej pracy. I dalej …” – Pani robi wtedy, jak dobra matka, przyjazny ruch głową i rękoma i mówi: „… on nie powinien mieć żadnych obaw. Jego życie jest tak po prostu prowadzone. Dowód dla niego jest już dostarczony. Więcej jeszcze nie mogę powiedzieć. To się okaże z czasem. Powiedz mu to”.
Te ostatnie słowa bardzo mnie przestraszają i myślę: „Z czasem. Jak długo będzie to trwało?”.
I wtedy Pani odchodzi.
Przewodnik duchowy ma wątpliwości co do autentyczności orędzi, gdyż nic z nich nie rozumie. Zastanawia się nad kwestią, czy Kobieta, która ukazuje się Idzie Peerdeman, jest Maryją czy Panią Wszystkich Narodów, i co oznacza właściwie tytuł: „Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją”. Z powodu niezrozumienia słów orędzi zaczyna mieć wątpliwości, czy Ida Peerdeman go nie oszukuje. Pani Wszystkich Narodów odpowiada mu, aby wierzył Idzie Peerdeman, gdyż otrzymał już wiele dowodów. Jak się wkrótce okaże, te dowody kryją się w Jej słowach i proroctwach. Pani Wszystkich Narodów wskazuje, że z czasem wszystko zrozumie i nie powinien się martwić. Orędzia staną się w pełni zrozumiałe dopiero wtedy, kiedy zawarte w nich proroctwa się wypełniają. Tak dzieje się przykładowo w odniesieniu do Soboru Watykańskiego II. Dla przykładu Pani Wszystkich Narodów wskazuje w orędziu, że pragnie, aby między stanami w Kościele Chrystusowym zniwelować przepaść, tak by wszyscy, którzy wierzą, wspólnie pracowali dla Boga. Słowa te są zrozumiałe same w sobie, jednak kiedy piętnaście lat później urzeczywistniają się podczas Soboru Watykańskiego II w dekrecie Lumen gentium, orędzia stają się jeszcze bardziej czytelne. Na to właśnie zwraca uwagę Pani Wszystkich Narodów: skoro teraz kapłan nie rozumie, to zrozumie w momencie, gdy wypełnią się proroctwa.
Należy zwrócić także uwagę, że Pani Wszystkich Narodów w sposób subtelny wskazuje, jakimi cechami powinien charakteryzować się dobry kapłan: musi mieć dobre intencje oraz miłość w sobie, również do powierzonej mu pracy. Co ważne, musi dać się prowadzić przez Boga oraz odznaczać się cierpliwością.
Skoro przewodnik duchowy Idy Peerdeman miał problem z tytułem „Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją”, zastanówmy się głębiej nad tym sformułowaniem.
Kiedyś była Ona Matką wyłącznie Jezusa. Jednak w momencie, gdy Chrystus na krzyżu zwrócił się do swojego ucznia, mówiąc: „Oto Matka twoja”, Jej macierzyństwo rozszerzyło się na nas wszystkich. Od tej chwili stała się Ona Matką wszystkich ludzi naśladujących Zbawiciela – każdy chrześcijanin jest przecież Jego uczniem.
Niezależnie od stanu duchownego czy świeckiego, jak głosi konstytucja dogmatyczna Soboru Watykańskiego II Lumen gentium, wszyscy chrześcijanie biorą czynny udział i współpracują w misji Chrystusa. Skoro w dokumencie tym zostało wykazane, że wierni współuczestniczą w misji Chrystusa, który jest Odkupicielem, oznacza to, że wszyscy w tym wymiarze jesteśmy powołani do współodkupienia – o ile rzeczywiście w pełni włączamy się w Jego dzieło. Na tej samej zasadzie Pani Wszystkich Narodów pozostaje Współodkupicielką.
Właśnie dlatego kiedyś była Maryją – jako Matka ziemska samego Jezusa – a dziś staje się Panią i Matką Wszystkich Narodów, na całym globie żyją bowiem wyznawcy Chrystusa.
Co więcej, Matka Boża objawiała się w różnych zakątkach globu, co wyraźnie widać w jednym z obrazów orędzia, gdy pod Jej stopami kręci się kula ziemska. Oznacza to, że przemierzyła Ona świat, stawiając w poszczególnych krajach swoją stopę. Zwieńczeniem tego procesu staje się właśnie tytuł Pani Wszystkich Narodów, będący swoistą stolicą i klamrą spinającą wszystkie wcześniejsze objawienia.
W starożytności na Bliskim Wschodzie istniała zasada, według której postawienie stopy na jakiejś ziemi stanowiło formalny akt objęcia jej w posiadanie. W Izraelu zachowały się z tamtych czasów unikalne stanowiska archeologiczne, tak zwane gilgal – obozowiska i miejsca kultu Boga, budowane celowo w kształcie gigantycznej ludzkiej stopy (zdjęcie 6). Kształt stopy w owych miejscach zgromadzeń całego ludu bezpośrednio nawiązywał do biblijnej obietnicy, że ziemia, na której stanie stopa Izraela, jest darem od Stwórcy. Ponieważ królestwo należało do Boga, ta wielka kamienna konstrukcja „odciśnięta” w gruncie symbolizowała, że to sam Pan stawia na tej ziemi swoją stopę i bierze ją pod swoją suwerenną władzę oraz opiekę. Ziemia ta stawała się przestrzenią świętą, należącą wyłącznie do Pana. Ponieważ objawienia miały miejsce we wszystkich narodach świata, poprzez postawienie na nich swojej stopy Pani Wszystkich Narodów objęła je w duchowe posiadanie – podobnie jak miało to miejsce w dawnych epokach, kiedy suwerenną władzę nad ziemią obejmował sam Pan.

Tytuł Pani Wszystkich Narodów potwierdza również pewna zasada zakorzeniona w tradycji biblijnej. W Starym Testamencie Bóg nadawał nowe imiona tym, którym powierzał przełomową misję i których w sposób szczególny wybierał. Warto zauważyć, że w różnych krajach objawiała się Ona pod wieloma lokalnymi imionami, gdyż w każdym z tych miejsc realizowała konkretne Boże zadanie. Ona sama wielokrotnie powtarza, że działa z woli Boga, który powierzył Jej misję ratowania ludzkości. Imię Maryja to Jej imię ziemskie, nadane przez rodziców podczas Jej narodzin, dlatego Jej obecna, uniwersalna misja wykracza daleko poza to jedno, historyczne określenie. Doskonale ilustrują to starotestamentalne przykłady zmiany imion osób wybranych: gdy Bóg przekształcił imię Abrama w Abraham (czyniąc go „ojcem wielu narodów”) lub gdy Jakubowi nadał imię Izrael. Zmiana imienia na Pani i Matka Wszystkich Narodów jest zatem pieczęcią nowej, uniwersalnej misji powierzonej Jej przez Stwórcę. Zatem podobnie jak Abraham z woli Boga stał się ojcem wielu narodów, tak Pani Wszystkich Narodów stała się Matką Wszystkich Narodów.
Należy również wskazać na postawę przewodnika duchowego Idy Peerdeman, którym był dominikanin o. Joseph Frehe. Kapłan ten do końca swojego życia nie pojął głębi przekazywanych słów, nigdy nie wydał oświadczenia potwierdzającego ich autentyczność ani prywatnie nie zadeklarował, że są one prawdziwe. Przeciwnie – z powodu narastających wątpliwości głosił on stanowisko zupełnie odwrotne, konsekwentnie powtarzając, że należy zachować wobec nich maksymalny dystans i najwyższą ostrożność. W swoich pismach oraz opiniach kierowanych do władz kościelnych o. Joseph Frehe otwarcie twierdził, że nowa terminologia, na czele z tytułem „Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją”, budzi w nim głęboki niepokój teologiczny i może prowadzić do niebezpiecznego zamętu wśród wiernych. Po oficjalnych, negatywnych dekretach Watykanu z 1957 roku ten zakonnik bezwzględnie zakazał publicznego szerzenia owego kultu.
Widzimy zatem, że ostatecznie przewodnik duchowy Idy Peerdeman nie wytrwał i odwrócił się od niej oraz od Pani Wszystkich Narodów. Można powiedzieć, że w ten sposób porzucił swoją misję, wyznaczoną mu przez samego Boga. Trudno bowiem uznać, aby całe jego dotychczasowe życie było prowadzone przez Opatrzność ku temu, by zostać duchowym przewodnikiem Idy Peerdeman, a ostatecznie nie dać jej wiary.
Szatan, jako mistrz podziału i zamętu, nie ustaje w wysiłkach, by oddzielić ludzi od Boga. Usiłuje zniszczyć zaufanie do tych, przez których Bóg wybiera drogę komunikacji z ludzkością. Nie należy zatem zapominać, że bezpośrednią przyczyną niewiary ojca Frehe mogły być właśnie intensywne wysiłki przeciwnika Bożego zamysłu.
Przyczyny takiego stanu rzeczy mogły być związane również z działaniem konkretnej grupy ludzi, dla których orędzia amsterdamskie były wysoce nie na rękę. To właśnie w 1952 roku w Amsterdamie odbył się pierwszy Światowy Kongres Humanistyczny, podczas którego ogłoszono tzw. Deklarację Amsterdamską – manifest, który po raz pierwszy oficjalnie ukazał światu laickie postulaty dokładnie w tym samym mieście, w którym żyła Ida Peerdeman. Nie jest również tajemnicą, że w strukturach Kościoła istnieją środowiska, które otwarcie opowiadają się za założeniami zawartymi w tej zsekularyzowanej ideologii, domagając się prawa do aborcji czy antykoncepcji. Przypomnijmy, że gdy w 1968 roku papież Paweł VI wydał encyklikę Humanae vitae, podtrzymującą niezmienne zasady moralne, wpływowa frakcja progresywnych duchownych gwałtownie sprzeciwiła się papieskim decyzjom, walcząc o ich liberalizację i dopasowanie do standardów współczesnego świata.
Fakt, że tę bezbożną ideologię międzynarodowego humanizmu zorganizowano dokładnie w tym samym mieście, w którym Ida Peerdeman otrzymywała orędzia o potrzebie powrotu do Stwórcy, nie jest przypadkiem. Pokazuje to, że Amsterdam stał się wówczas centralną areną starcia dwóch całkowicie skrajnych nauk: z Drzewa Życia i z drzewa śmierci. Obecny stan duchowy mieszkańców Niderlandów pokazuje, że większość z nich zerwała owoc z drzewa śmierci, który trwale oddziela człowieka od Boga. Widzimy zatem, że Niderlandy stały się w ten sposób swoistym odwzorowaniem raju, gdzie w samym centrum znajdowały się dwa drzewa: Życia oraz Śmierci, będące naukami rozróżniania dobra od zła.
