Orędzie 18 z dnia 19 listopada 1949 roku
Widzę znowu Panią. Ona pozwala mi widzieć Włochy i mówi:
„Tam trzeba pracować na wyższym poziomie. Same słowa nic nie dają. Czyny!”.
Wtedy jest tak, jakbym widziała chwiejącą się bazylikę św. Piotra. Pani mówi:
„We Włoszech trzeba więcej pracować przeciwko komunizmowi. Ostrzeż przed tym Niemcy i Włochy. To jest jeszcze do uratowania. Mówię to tutaj, abyś przekazała, żeby oni pracowali przeciwko upadkowi Niemiec. Ludzie są dobrzy, jednakże w wyniku okoliczności niewłaściwie prowadzeni. Musimy tam znowu zanieść Krzyż i ustawić go pośrodku. Oni muszą znowu zacząć od pobudzenia i pogłębienia WIARY u młodzieży. Jeżeli we Włoszech nie będzie się ciężko pracować, wtedy zginą. Moi najmniejsi muszą zostać przebudzeni”.
Watykan, serce Kościoła katolickiego oraz papież jako Namiestnik Chrystusa na ziemi, są w sposób szczególny zobowiązani do ewangelizacji świata. Zaniedbanie tego obowiązku oznaczałoby sprzeniewierzenie się misji powierzonej przez Zbawiciela. W obliczu postępującej laicyzacji nie wystarczy jednak samo diagnozowanie problemu – konieczne jest podjęcie konkretnych i zdecydowanych działań. Kryzys duchowy nie rozwiąże się sam, zwłaszcza że współczesny świat chłonie bezbożne ideologie niczym gąbka.
Wzór kapłańskiej posługi pozostawił sam Chrystus podczas swojej ziemskiej misji. Koncentrowała się ona na oczyszczeniu człowieka z grzechu, aby uchronić ludzkość przed upadkiem na miarę czasów Noego czy Sodomy i Gomory, gdzie jedynym środkiem oczyszczenia ziemi z nieprawości mogła być już tylko katastrofalna zagłada. Jezus przemieniał ludzkie serca nauką niosącą Słowo Boże, ale – co ważne – działał przede wszystkim czynem. Ewangelia ukazuje Chrystusa w nieustannym ruchu. Przemierzał Ziemię Świętą, wychodząc do ludzi. Obszedł wiele wiosek i miast, uzdrawiając chorych i tłumacząc prawdy wiary w sposób prosty oraz przystępny. Jego misja polegała również na objawianiu Boga w codziennym życiu: niósł pokój w chwilach największej presji, uosabiał Bożą sprawiedliwość, prawość i miłość bliźniego. Tam, gdzie ówcześni kapłani pozostawali obojętni na ludzkie cierpienie z powodu szabatu, Jezus uzdrawiał oraz okazywał miłosierdzie. Pokazywał tym samym, że Prawo Boże zostało ustanowione dla dobra człowieka, a nie człowiek dla prawa.
Pani Wszystkich Narodów wzywa duchownych oraz świeckich do zintensyfikowania działań na rzecz ewangelizacji świata. Ukazuje przy tym, jak niszczycielski dla wiary jest komunizm, którego fundamentalnym założeniem jest wykorzenienie ze struktur ludzkiej świadomości i serca wszelkiej wiary w Boga. W systemie tym ideologia oraz ludzie sprawujący władzę mają zająć miejsce Stwórcy i być traktowani jak bogowie. Analogiczny mechanizm znamy już z biblijnej historii Babilonu, gdzie król Nabuchodonozor II postawił swój złoty posąg i nakazał poddanym oddawać mu pokłon pod groźbą śmierci w rozpalonym piecu.
Wezwanie Pani Wszystkich Narodów do intensywniejszej posługi stanowi bolesną diagnozę: wielu współczesnych duchownych nie wykonuje swoich obowiązków należycie. W realiach świata zawodowego pracownik zaniedbujący powierzone zadania zostaje natychmiast zwolniony. Tymczasem mocodawcą kapłanów jest sam Bóg. Ponieważ nie można Go dostrzec ludzkimi oczami, wielu ulega złudzeniu, że ich działania pozostają niezauważone, i bezrefleksyjnie oddaje się wygodnemu życiu.
W misji tej nie wystarczy mechaniczne odczytanie ewangelicznej perykopy podczas liturgii z przeświadczeniem, że zadanie zostało odhaczone. Prawdziwe kapłaństwo wymaga naśladowania swojego Mistrza. Oznacza to odważne wychodzenie do ludzi, objawianie Bożej świętości własnym życiem i przede wszystkim – niesienie wyswobodzenia uwięzionym w grzechu.
W oficjalnych publikacjach orędzi Pani Wszystkich Narodów pojawia się sformułowanie o „chwiejącej się” bazylice św. Piotra. Jednak na archiwalnych nagraniach audio Ida Peerdeman precyzuje ten obraz, mówiąc wprost, że „świątynia trzęsła się aż po same fundamenty”. Obraz ten nie zapowiada fizycznego zniszczenia budowli, lecz dotyczy samej obecności Boga.
Drżenie bazyliki w oczywisty sposób odsyła nas do Księgi Wyjścia, gdzie Pan zstępuje na górę Synaj, by za pośrednictwem Mojżesza przekazać ludowi ostrzeżenia oraz Dekalog.
Wj 19,17-18
19,17. Mojżesz wyprowadził lud z obozu naprzeciw Boga i ustawił u stóp góry.
19,18. Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu i uniósł się dym z niej jakby z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła.
Motyw ten głęboko koresponduje z wcześniejszym orędziem, w którym nad bazyliką św. Piotra unosiła się chmura i padał deszcz. W tej wizji Pani Wszystkich Narodów jawi się jako owa chmura – żywy Przybytek, w którym kryje się i przemawia do swojego ludu sam Bóg. Z kolei rzymska świątynia zostaje ukazana jako trzęsąca się góra Synaj, z której Stwórca kieruje ku wiernym swoje przykazania i ostrzeżenia. W tym kontekście Ida Peerdeman pełni rolę współczesnego Mojżesza – podobnie jak on spisuje Boże słowa, które dziś przybierają formę orędzi.
W chwili, gdy „góra Synaj” się trzęsie, z Jej ust wybrzmiewa głośne ostrzeżenie skierowane do chrześcijan. Pani Wszystkich Narodów wzywa do wzmożonej walki z ateistycznym komunizmem. System ten, ze swej natury bezbożny, stawia ideologię oraz nieludzkie prawo ponad jednostkę, brutalnie depcząc jej godność. Chrystus tymczasem swoim życiem i działaniem dowiódł, że dobro człowieka jest wartością najwyższą – nawet wtedy, gdy koliduje ono z ustanowionymi świętami czy ludzkimi tradycjami.
Ówczesny świat coraz silniej ulegał wpływom komunizmu, który – w dużej mierze z powodu bierności hierarchii oraz samych wiernych – systematycznie wypierał Ducha Bożego, jedyne źródło prawdziwego pokoju i życia wiecznego. Stąd właśnie wynikało tak radykalne nawoływanie Pani Wszystkich Narodów do podjęcia zdecydowanej walki z tą ideologią.
W orędziach Pani Wszystkich Narodów odnajdujemy wyraźne ostrzeżenia dotyczące losów Włoch i Niemiec – państw, które w czasie objawień były prowadzone przez zbrodnicze, totalitarne reżimy zwalczające Boga. Każdy upadający system pozostawia po sobie pustkę duchową, podobną do wyjałowionej pustyni, którą należy obsiać, aby przyniosła plon. Ważne jest jednak, czym ta przestrzeń zostanie obsiana – czy będzie to roślina przynosząca dobry owoc, czy może cierń, który nie dość, że sam nie rodzi owoców, to jeszcze rani i kaleczy. Tylko zasiew Duchem Bożym może przynieść plon, który trafi do niebiańskiego spichlerza. Cała reszta zostanie spalona w ogniu. Widzimy tutaj wyraźnie, że biblijna pustynia stanowi synonim wewnętrznego wyjałowienia. Zwróćmy uwagę, że Chrystus często przyrównuje Królestwo Boże do rośliny rodzącej dobry owoc. Chodzi tutaj właśnie o Ducha Bożego, który – zasiany w ludzkim sercu – przynosi obfity plon. Ziemia pod taki siew musi być jednak odpowiednio przygotowana, o czym będziemy szerzej mówić w kolejnym fragmencie orędzia.
Wracając do orędzia, gdy faszyzm we Włoszech i nazizm w Niemczech poniosły klęskę, narodziła się duchowa próżnia, która – jeśli nie zostanie w odpowiednim czasie wypełniona Duchem Bożym – natychmiast zostanie zasiedlona przez inne fałszywe doktryny, niemające nic wspólnego z prawdą. W duchową pustkę wiatr zawsze nawieje jakieś dzikie nasienie.
Pani Wszystkich Narodów trafnie przewidziała, że w miejsce upadłych totalitaryzmów wleje się komunizm, co z perspektywy historycznej stało się faktem. Dlatego w orędziach – ku naszej przestrodze i nauce – wskazano właśnie na Włochy i Niemcy, w których działały te niszczycielskie ideologie. Ich historia ma nas uczyć, jak radzić sobie w przełomowych momentach: kiedy upada jakiś bezbożny system, należy działać natychmiast. Powstałą po nim pustkę trzeba zagospodarować Duchem Bożym, aby do owego „wymiecionego i przyozdobionego mieszkania” nie weszły demony jeszcze gorsze niż poprzednie.
Mamy wyciągnąć z tego lekcję, by tak tragiczne karty historii już nigdy się nie powtórzyły. Te historyczne przykłady pokazują nam również, jak okrutnie człowiek jest traktowany w bezbożnych systemach, gdzie ideologia staje ponad nim, depcząc jego godność. Ostatecznie to wszystko udowadnia, że tylko Duch Boży może przynieść światu prawdziwy pokój. Trzeba jasno przyznać, że całe pokolenia tamtych czasów w Niemczech zostały bezpowrotnie stracone. Niezwykle trudno jest odmienić człowieka, któremu przez lata wpajano szkodliwe doktryny. Z tego powodu Ducha Bożego należy zaszczepiać już w sercach dzieci. Wpisuje się to w Chrystusową zasadę, że nie wlewa się młodego wina do starych bukłaków, gdyż młode wino sprawi, że stare naczynia pękną. Młode wino należy wlewać do nowych bukłaków (Mt 9, 17).
Dlatego Pani Wszystkich Narodów wzywa, aby odnowę duchową rozpoczynać od młodego pokolenia. Młody człowiek, jeszcze niezapełniony fałszem i niezwykle chłonny, może stać się naczyniem dla Ducha Bożego. Tylko wtedy, gdy dzieci i młodzież dorastają w świetle Ewangelii, będą w stanie przekazać autentyczną wiarę kolejnym pokoleniom. Dziś na naszych oczach trwa zacięta walka o dusze najmłodszych. Rządy narodowe, inspirowane ideologiami wrogimi Ewangelii, próbują odciągnąć dzieci od Chrystusa, zaszczepiając w nich współczesne światopoglądy – te w istocie są jedynie nowymi bożkami stworzonymi ludzkimi rękami. Gdy narody budują swoją egzystencję na tak fałszywych fundamentach, drastycznie łamią przymierze z Bogiem. Konsekwencją tego może być ich duchowe, a nawet biologiczne wymazanie, podobnie jak miało to miejsce w przypadku Sodomy i Gomory.
Gdy Niemcy wychodziły z mroku nazizmu, należało podjąć ogromny wysiłek duchowy, aby na nowo napełnić serca mieszkańców Bożym Duchem. Po upadku totalitaryzmu kraj ten stał się niczym pusty, gliniany bukłak. Niestety, z powodu bierności Watykanu i ludzi Kościoła, ta duchowa próżnia została szybko zapełniona ideologią komunistyczną. Przypomnijmy, że po wojnie Niemcy zostały podzielone na kapitalistyczne RFN i komunistyczne NRD. W Niemczech Zachodnich komunizm został politycznie wyparty niemal całkowicie, a Komunistyczna Partia Niemiec (KPD) cieszyła się marginalnym poparciem. Ze względu na doktrynę obrony demokracji oraz bliskość zagrożenia zza wschodniej granicy, w 1956 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny zdelegalizował KPD jako partię antykonstytucyjną. W efekcie tradycyjny ruch komunistyczny legalnie przestał istnieć na kilkanaście lat. Przeniósł się wówczas do podziemia, gdzie tworzono tajne struktury. Tak narodziła się Frakcja Czerwonej Armii (RAF, zwana Grupą Baader-Meinhof) – skrajnie lewicowa organizacja partyzantki miejskiej. Zachodnie Niemcy doświadczyły wtedy fali krwawego terroru: zamachów na bazy wojskowe USA, porwań samolotów oraz egzekucji kluczowych postaci przemysłu i państwa podczas tzw. Niemieckiej Jesieni w 1977 roku. RAF potajemnie otrzymywało wsparcie logistyczne i finansowe od wschodnioniemieckiej bezpieki (Stasi).
Natomiast na wschodzie Niemiec komunizm przyniósł trwałe spustoszenie w sferze wiary. W dawnej NRD władze z ramienia SED prowadziły systematyczną, bezwzględną walkę z Kościołami – głównie ewangelickim. Na tym polu ateistyczny system odniósł zatrważający sukces. Państwo wprowadziło świeckie „inicjacje młodzieżowe” (Jugendweihe), które miały zastąpić chrześcijańskie bierzmowanie lub konfirmację. Odmowa udziału w tym rytuale skutecznie blokowała młodym ludziom drogę na studia, a osoby wierzące spychała na margines życia społecznego.
Przed II wojną światową około 90% mieszkańców tych ziem deklarowało się jako chrześcijanie. Nasuwa się jednak pytanie: skoro aż taki odsetek stanowili wyznawcy Chrystusa, to jak tak zbrodnicza, nazistowska ideologia mogła zyskać wśród nich tak ogromny poklask? Wynikało to z faktu, że ich wiara opierała się raczej na ludzkiej tradycji niż na żywym Duchu Bożym, co tamte tragiczne lata dobitnie obnażyły. Gdy po nazizmie nastał komunizm, dopełnił on jedynie owego dogłębnego spustoszenia duchowego.
Dziś dawne tereny NRD są jednym z najbardziej zateizowanych regionów na świecie – od 70 do 80% populacji tych landów nie identyfikuje się z żadnym wyznaniem. Komunizm trwale wykorzenił tam Boga z serc kolejnych pokoleń, ponieważ uderzył bezpośrednio w młodzież. Dla kontrastu, w Niemczech Zachodnich większość społeczeństwa nadal deklaruje przynależność do Kościoła katolickiego lub protestanckiego, jednak w wielu przypadkach jest to jedynie powierzchowna wiara.
Widzimy zatem, jak niszczycielską siłą jest bezbożny komunizm, który w sposób świadomy uderza w ludzką duszę, celując przede wszystkim w najmłodszych. Ponieważ w czasach komunistycznych młode pokolenie wychowywano bez Boga, ludzie ci – po założeniu własnych rodzin – nie przekazywali wiary swoim dzieciom. W efekcie we współczesnych Niemczech wschodnich chrześcijaństwo praktycznie zanikło. Ta duchowa próżnia, w zderzeniu z obecnymi falami migracji z krajów muzułmańskich, sprawia, że w wielu miejscach krzyż coraz częściej ustępuje miejsca islamowi.
Dziś Niemcy, prowadzone od dekad przez złych „pasterzy”, wpadają z jednej ideologii w drugą. Drapieżny kapitalizm wywołał w tym kraju rewolucję obyczajową, której skutkiem jest dramatyczna dziura demograficzna oraz najniższa liczba urodzeń od czasów II wojny światowej. Taki stan rzeczy wymusił na rządach Niemiec otwarcie granic dla emigracji, by tą dziurę w sztuczny sposób zagospodarować. Rodowite społeczeństwo starzeje się i drastycznie kurczy, a rzeczywistą skalę tego procesu maskuje polityka masowego nadawania obywatelstwa imigrantom. Oficjalne spisy ludności federalnego urzędu Destatis podają, że osoby z „historią migracyjną” stanowią obecnie 26,3% ogółu mieszkańców kraju (blisko 22 miliony ludzi). Te ogólne proporcje zamazują jednak realny obraz demograficzny kraju. Miliony potomków dawnych i współczesnych migrantów posiadają już niemieckie paszporty i w podstawowych statystykach są automatycznie liczeni jako „rodowici Niemcy”, mimo że kulturowo i duchowo tkwią w zupełnie innych religiach i tradycjach. Prawdziwą skalę zmian widać dopiero w najmłodszych grupach wiekowych oraz wielkich aglomeracjach. Wśród młodzieży szkolnej w miastach takich jak Frankfurt czy Berlin dzieci z rodzin imigranckich i muzułmańskich stanowią już znacznie ponad 50–60%.
To nie jest zwykły kryzys demograficzny – to bezpośrednia konsekwencja odrzucenia Boga, jedynego prawdziwego Pasterza, na rzecz złych przewodników.
Pani Wszystkich Narodów wyraźnie ostrzega, że jeśli w Niemczech nie zostaną podjęte radykalne działania duchowe, kraj ten po prostu umrze. Nie chodzi tutaj wyłącznie o śmierć cielesną. Ta postępuje dramatycznie przez rewolucję obyczajową i powszechną antykoncepcję, prowadząc do stopniowego wypierania rodowitych Niemców przez ludność napływową. Istotą problemu jest jednak śmierć duchowa. Tylko bowiem trwanie w Duchu Bożym daje życie wieczne. Pamiętajmy, że Stwórca zawsze wspomaga swój lud, jednak narody, które – tak jak Niemcy – odwróciły się od Niego, stają się całkowicie bezbronne w obliczu szerzących się, bezbożnych ideologii. Te fałszywe doktryny nie niosą ze sobą obietnicy zbawienia – choć często dają złudne poczucie stabilności, to w rzeczywistości przynoszą jedynie duchową i cywilizacyjną śmierć.
Stąd bierze się naglące wezwanie skierowane do Watykanu, aby zintensyfikować walkę z komunizmem. System ten świadomie prowadzi do wyparcia Boga z serca człowieka – w sposób podstępny, a często również obarczony przemocą.
Czym w istocie jest komunizm, ukazało poprzednie orędzie, w którym widzieliśmy jednostkę uciskaną przez tę bezwzględną ideologię, dla której ludzkie życie nie stanowi żadnej wartości. Obraz ten doskonale obnaża, jak działa człowiek przeciw drugiemu człowiekowi prowadzony przez niewłaściwego ducha. Kiedyś był to duch komunizmu i nazizmu, a w dzisiejszych czasach jest to duch kapitalizmu. We wszystkich tych systemach człowiek traci swoją podmiotowość.
Doskonale obrazuje to powszechna antykoncepcja, która zrodziła się w świecie kapitalistycznym. W gruncie rzeczy to także forma eliminacji życia, tyle że ubrana w pozory humanitaryzmu. Widzimy, że w tym systemie ludzkość całe swoje siły kieruje ku pieniądzom i dobrom materialnym, zatracając się w nich całkowicie. Po drodze do tego celu człowiek depcze każdego, kto staje mu na przeszkodzie – w tym również własne nienarodzone potomstwo. Kapitalizm jest zatem również rodzajem ideologii, gdzie bożkiem jest pieniądz.
Niestety, z powodu zaniedbania obowiązków przez pracowników Bożych, proroctwo Pani Wszystkich Narodów ostatecznie się wypełniło. Z perspektywy czasu widzimy, że nie podjęto właściwych działań, kiedy można było jeszcze uratować Niemcy przed upadkiem. Choć część mieszkańców Niemiec wciąż deklaruje się jako chrześcijanie, to w rzeczywistości kościoły świecą pustkami, a w większych miastach w niedziele odprawia się zaledwie kilka mszy.
Pani Wszystkich Narodów podkreśla, że ludzie tam są dobrzy, lecz niewłaściwie prowadzeni. Chrystus niejednokrotnie ukazywał złych przewodników jako wilki w owczej skórze i uczył, by rozpoznawać ich po owocach, czyli po czynach. Niemcy są krajem, który w swojej historii wielokrotnie był prowadzony przez bezbożne ideologie, doprowadzające mieszkańców własnego narodu do upadku moralnego. Na ich przykładzie widzieliśmy, co może uczynić jeden człowiek drugiemu, kierując się złym duchem.
Jest to dla nas przestroga i nauka, aby rozeznawać ducha, któremu dajemy się prowadzić.
Zgoła inna sytuacja miała miejsce we Włoszech. Tamtejsi komuniści, w przeciwieństwie do niemieckich, podjęli próbę odcięcia się od dyktatu ZSRR i Moskwy. Włoska lewica, zdając sobie sprawę z głębokiej religijności narodu, dążyła do porozumienia z katolikami, co wywołało wściekłość Józefa Stalina. Sowiecki dyktator próbował mścić się na włoskich towarzyszach za ten brak lojalności, potajemnie wspierając radykalne frakcje wewnątrz ich własnej partii, które dążyły do krwawego przewrotu. Paradoks polegał na tym, że we Włoszech miliony szeregowych członków partii komunistycznej nie widziały sprzeczności między swoimi poglądami a wiarą: masowo chodzili do kościoła, chrzcili dzieci i brali śluby przed ołtarzem. Widzimy zatem, że dla Włochów Duch Boży był o wiele ważniejszy niż duch komunizmu, który ostatecznie został tam przekształcony w zupełnie inny twór – eurokomunizm.
Ta sytuacja nie była przypadkowa, gdyż Włochy stanowiły niemal stuprocentowy monolit katolicki. To właśnie katolicyzm w pełni wyznaje i uznaje Maryję oraz Jej kluczowe miejsce w Bożym planie zbawienia. W Niemczech natomiast dominował protestantyzm, który – choć również jest nurtem chrześcijańskim – w zderzeniu z totalitaryzmem okazał się duchem znacznie słabszym. Jak pokazuje historia obu tych krajów, protestantyzm niesie w sobie wiele skażenia duchem tego świata oraz niezrozumienie Bożego Ducha. Co najważniejsze, nurt ten odrzuca rolę Maryi w dziele odkupienia, co czyni go w istocie słabym. Duch protestantyzmu nie był w stanie oprzeć się bezbożnemu komunizmowi właśnie dlatego, że zabrakło w nim Maryi – Pani Wszystkich Narodów.
I to jest zasadnicze przesłanie płynące z tego porównania, które wywarło tak potężny wpływ na losy wymienionych w orędziu Niemiec i Włoch.
Dzisiaj jednak hierarchia Kościoła katolickiego, pod pretekstem dialogu międzywyznaniowego – w tym również z protestantami – zaczyna spychać Maryję na margines Bożego planu zbawienia. Doskonale obrazuje to oficjalna nota doktrynalna Dykasterii Nauki Wiary „Mater Populi Fidelis”, w której Watykan wprost uznał za niestosowne i niedopuszczalne stosowanie wobec Matki Bożej tytułów takich jak „Współodkupicielka” czy „Pośredniczka wszystkich łask”. To ogromne niebezpieczeństwo, które drastycznie osłabia katolickiego ducha. W konsekwencji człowiek w starciu z niszczycielskimi ideologiami współczesnego świata zostanie pozbawiony wewnętrznej siły, by stawić im skuteczny opór.
Pani Wszystkich Narodów wzbudza i pogłębia wiarę w człowieku, dzięki czemu jego duch rośnie w siłę. Im więcej jest w nim Ducha Bożego, tym silniejsza staje się ludzka dusza i zdolniejsza do odparcia wszelkich bezbożnych ideologii tego świata. Pani Wszystkich Narodów mówi o tym wprost w swoim orędziu, zwracając się do Watykanu z naglącym wezwaniem, że proces odnowy musi zacząć się od pobudzenia i pogłębienia wiary wśród młodzieży. Ich dusze muszą ugruntować się w Duchu Bożym, aby zyskać moc do odrzucenia destrukcyjnych prądów, które w żaden sposób nie dają życia, i które z pewnością – w takich czy innych formach – będą się jeszcze pojawiać na świecie.
Siłę ducha człowieka doskonale ukazuje Księga Daniela. Czytamy w niej o trzech młodzieńcach – Szadracha, Meszacha i Abed-Nega – którzy woleli spłonąć w rozżarzonym piecu, niż oddać pokłon złotemu posągowi pogańskiego króla. Sam prorok Daniel wolał z kolei zostać wrzucony do jaskini lwów, niż zaprzestać codziennej modlitwy do Jedynego Boga. Podobną potęgą ducha emanują Księgi Machabejskie. Odnajdujemy tam wstrząsającą historię siedmiu braci i ich bohaterskiej matki, którzy na oczach oprawców mężnie znosili nieludzkie tortury i śmierć, odmawiając złamania Prawa Bożego. Podobnie Chrystus nie wyparł się swojego Ojca, mężnie znosząc niewyobrażalny ból i cierpienie na krzyżu. Te fundamentalne przykłady dowodzą, że ich dusze wypełniał Duch Boży, który jest w stanie oprzeć się każdemu innemu duchowi tego świata.
Pani Wszystkich Narodów wychowuje nas w podobny sposób, w jaki wychowywała swojego Syna, gdy był dzieckiem. Jej „najmniejsi”, o których przebudzenie tak gorąco apeluje, to wszyscy ci, którzy z pokorą serca słuchają Jej pouczeń i uznają Ją za swoją Matkę. To właśnie oni mogą realnie przyczynić się do umacniania ludzkich dusz poprzez wlewanie w nie Ducha Bożego. Dziś na naszych oczach te słowa stają się faktem – obserwujemy bowiem potężny zryw osób świeckich, które stają się ewangelizatorami. Wielu z nich dociera do drugiego człowieka poprzez nowoczesne środki przekazu i przestrzeń internetową. Tworzą oni nową „armię” głosicieli Boga, która – zgodnie z zapowiedzią – musi zostać przebudzona do działania.
Wtedy jest tak, jakby Pani przyprowadzała wielki tłum ludzi do określonego miejsca i gdy na to patrzę, widzę Panią popychającą ludzi do ołtarza, na którym stoi duży krzyż. Wtedy Ona mówi:
„To jest praca wielkich tego świata, ale …”.
Teraz Pani porusza palcem tam i z powrotem, i nieprzerwanie potrząsa przecząco głową.
„Dlatego oni wszyscy muszą współpracować. Przekaż to dalej!” – mówi Pani.
„Oni muszą jeszcze więcej się modlić. Modlić się, aby uchronić się przed upadkiem. Cały świat sam się zniszczy, jeżeli oni tego nie będą robić. Dlatego pozwalam tobie to zobaczyć”.
I teraz Pani nagle znika.
Co Pani Wszystkich Narodów ma na myśli, mówiąc o „wielkich tego świata”? Aby odpowiedzieć na to pytanie, nie możemy myśleć według kategorii doczesnych, lecz w świetle Słowa Bożego. Okazuje się, że w Ewangelii według św. Łukasza Chrystus używa tego sformułowania w odniesieniu do Jana Chrzciciela:
Łk 7,24-28
7,24. Gdy wysłannicy Jana odeszli, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?
7,25. Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w pałacach królewskich przebywają ci, którzy noszą okazałe stroje i żyją w zbytkach.
7,26. Ale coście wyszli zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka.
7,27. On jest tym, o którym napisano: Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę.
7,28. Powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. Lecz (Ten) najmniejszy w królestwie Bożym większy jest niż on».
Z kolei w orędziu Pani Wszystkich Narodów słyszymy, że prowadzenie ludzi do ołtarza, przed Krzyż, jest zadaniem właśnie „największych tego świata”. Przyjrzyjmy się zatem, na czym polegała misja Jana Chrzciciela. Ewangelia wskazuje, że wzywał on do nawrócenia – do porzucenia grzechu na rzecz Bożych ścieżek, ostrzegając ludzi, że w przeciwnym razie czeka ich śmierć.
Słowa proroka nawiązują bezpośrednio do Księgi Izajasza (Iz 40, 3–5), w której autor w sposób bardzo obrazowy przyrównuje ludzkie czyny do dróg. Każdy z nas musi je wyprostować, aby w jego sercu mógł zamieszkać Duch Boży (Łk 3,2-6). Widzimy zatem, że „niewyprostowane drogi człowieka” sprawiają, iż nie może wejść do jego serca Duch Boży.
Łk 3,2-6
3,2. za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.
3,3. Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów,
3,4. jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!
Każda dolina niech będzie wypełniona,
3,5. każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte niech się staną prostymi, a wyboiste drogami gładkimi!
3,6. I wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże.
Istotą tego wezwania jest, aby przed przyjściem Pana człowiek oczyścił swoje ciało. Tylko wtedy może w nim zamieszkać Duch Boży, czyniąc je swoją świątynią. To właśnie w tak przygotowanym gruncie może zakorzenić się i wzrastać żywa wiara. Według nauki Chrystusa oczyszczone ciało staje się żyzną, uprawianą ziemią, w której ziarno słowa może wykiełkować, wyrosnąć na potężne drzewo i ostatecznie przynieść obfity plon. Jan Chrzciciel był odpowiedzialny właśnie za przygotowanie owej gleby – budził w ludziach respekt oraz bojaźń Bożą, która w oczywisty sposób pomaga w walce z pokusami.
Sam chrzest nawrócenia nawiązuje do starotestamentowej Księgi Rodzaju i opisu potopu. Za dni Noego świat uległ takiemu zepsuciu, że jego oczyszczenie mogło nastąpić jedynie poprzez usunięcie wszelkiej nieprawości cielesnej za sprawą wielkiego kataklizmu. Bóg w ten sposób „zaorał” świat z chwastów i cierni, a potem zasiał na nim nowe ziarno, którym był Noe wraz ze swoją rodziną.
Stwórca ustanowił swój Kościół na ziemi właśnie po to, aby taka tragedia już nigdy się nie powtórzyła – by nieprawość nie ogarnęła całego świata.
Warto pamiętać, że w czasach Jana Chrzciciela obrzęd ten wyglądał inaczej niż dzisiaj. Człowiek był całkowicie zanurzany w wodzie, doświadczając fizycznego lęku przed utonięciem. Chrzest janowy stanowił zatem radykalne przypomnienie o karze, jaka czeka grzeszników jeśli się nie nawrócą. Prowadził ich do ołtarza, którym symbolicznie stały się wody Jordanu, nawiązujące bezpośrednio do potopu. W tej perspektywie ołtarzem staje się wszystko to, co przynosi oczyszczenie poprzez cierpienie. Właśnie dlatego biblijne wody potopu zyskują tak głęboki wymiar, rodząc w człowieku zbawienną bojaźń Bożą.
To samo podejście odnajdujemy w omawianym obrazie orędzia, w którym Pani Wszystkich Narodów prowadzi ludzi do ołtarza, na którym wznosi się Krzyż – narzędzie tortur i cierpienia. Nie należy zapominać, że Chrystus bierze na siebie nasze przekleństwa, o ile Go naśladujemy i pragniemy wewnętrznej przemiany. Jeśli jednak odwracamy się od Stwórcy, sami na sobie doświadczymy tego losu. Widzimy zatem, że bojaźń Boża ma moc oczyszczania człowieka z grzechu – niezależnie od tego, jak zostanie wzbudzona: czy to przez przypomnienie o wodach potopu, czy przez narzędzie męki, jakim jest Krzyż. Jeśli bowiem na Krzyżu zabraknie Tego Jedynego, który wziął na siebie nasze przekleństwa, ich ciężar spadnie na nas samych.
W Ewangeliach znajdujemy opis Jana Chrzciciela, który nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany wokół bioder. Dowiadujemy się również, że mieszkał na pustyni, żywiąc się szarańczą i dzikim miodem. Gdy zestawimy ten obraz z Księgą Rodzaju i postacią Adama, pierwszego człowieka, dostrzeżemy uderzające podobieństwo. Do Adama Bóg przyprowadził zwierzęta – i analogiczny akcent widzimy w życiu Jana Chrzciciela, którego Stwórca karmi i ubiera właśnie za sprawą przyprowadzonych do niego zwierząt.
Kolejna paralela dotyczy trudu ludzkiej egzystencji. W Księdze Rodzaju czytamy, że po złamaniu Bożego przykazania Bóg wyznacza Adamowi ciężką pracę w pocie czoła na ziemi, która odtąd ma mu rodzić ciernie i osty. Ten sam motyw odzwierciedla misja Jana Chrzciciela. Pracując w pustynnym upale, udzielał on chrztu i za pomocą twardego, budzącego bojaźń słowa wyrywał z ludzkich serc chwasty oraz ciernie, będące obrazem ich grzechów. W ten sposób przygotowywał glebę pod siew Słowa Bożego, które objawiło się w ciele Chrystusa.
Natomiast Chrystus jest Siewcą Słowa Bożego, co wyraźnie ukazuje Jego ziemska działalność opisana na kartach Ewangelii. Z duchowego punktu widzenia mamy zatem do czynienia z dwoma zakresami pracy dla Boga. Pierwszy tworzą rolnicy, którzy ciężką pracą przygotowują ziemię pod siew – ich Chrystus nazywa największymi tego świata. Drugi zakres należy do siewców Bożego Słowa, których Jezus określa mianem najmniejszych.
Aby „orać ziemię” na tym świecie, trzeba być „wielkim” – tacy ludzie muszą posiadać nie tylko siłę, ale i autorytet wśród innych. Jan Chrzciciel wykorzystywał tę siłę, jednak nie przeciwko człowiekowi – jak czynią to docześni władcy – lecz dla jego dobra. Dlatego Chrystus określa go mianem największego pośród narodzonych z niewiast. Jan Chrzciciel pokazał, jak powinna wyglądać autentyczna władza: ma ona służyć ludzkiemu dobru, a nie własnym korzyściom. Cieszył się ogromnym autorytetem, który mógł przecież łatwo spieniężyć. Gdyby tylko zechciał, zostałby obsypany przez ludzi darami pozwalającymi mu na wygodne życie do końca swoich dni. Wybrał jednak ubóstwo, poprzestając na tym, co z woli Boga przynosiło mu stworzenie, i bez reszty oddał się misji ratowania człowieka.
Nie zapominajmy, że miał on autorytet nawet wśród władców, którzy słuchali jego słów. Sam król Herod czuł przed Janem lęk i chętnie go słuchał, jednak kiedy Herodiada poczuła się znieważona słowami proroka, że władcy nie wolno poślubić żony swojego brata, król uległ jej i rozkazał ściąć Janowi głowę. Poległ zatem – podobnie jak Adam – za sprawą kobiety. Jego głowa stała się jednocześnie owocem śmierci króla Heroda.
Siewcami Bożego słowa muszą być natomiast najmniejsi na tym świecie. Przypominają oni ziarnko gorczycy, które choć jest jednym z najmniejszych ze wszystkich nasion, po wyrośnięciu staje się potężnym krzewem, tak że ptaki podniebne mogą gnieździć się w jego gałęziach. Podczas gdy Jan Chrzciciel ukazał doskonały wzór władcy, Chrystus objawił doskonały wzór służby. Jego naśladowcy, choć tutaj – w wymiarze cielesnym – są najmniejsi, zyskają status największych w Królestwie Bożym. Podobnie jak owo ziarnko, które z czasem wyrasta ponad inne rośliny, tak ci, którzy czynią ten świat dobrym i wiernie trwają w przymierzu, zostaną w niebie wywyższeni przez samego Ojca.
Widzimy zatem, co Pani Wszystkich Narodów ma na myśli, gdy mówi, że prowadzenie ludzi do ołtarza, pod Krzyż, jest zadaniem „wielkich tego świata” – na wzór Jana Chrzciciela.
Prowadzenie pod Krzyż stanowi w istocie odnowienie Przymierza z Bogiem. Podobne wydarzenie miało miejsce za czasów Jozuego, gdy u stóp gór Ebal i Garizim odczytano Księgę Prawa Mojżeszowego, zawierającą ostrzeżenia oraz kary, jakie czekają człowieka w przypadku niedochowania wierności Stwórcy. Widok Krzyża – tego narzędzia dotkliwych tortur – ma budzić w ludziach zbawienną bojaźń Bożą i w ten sposób chronić ich przed grzechem, tak aby w ludzkich sercach mógł zamieszkać Duch Boży.
Dziś nie musimy już studiować surowych zapisów Prawa Mojżeszowego – wystarczy spojrzeć na Krzyż, który w pełni ukazuje Bożą sprawiedliwość wobec ludzkiej nieprawości. Choć Chrystus nie popełnił żadnego grzechu, zawisł na nim, biorąc na siebie nasze przekleństwa – zgodnie ze słowami arcykapłana Kajfasza, że lepiej jest, aby umarł jeden człowiek za lud, niż miałby zginąć cały naród.
Analogiczną dynamikę dostrzegamy w momencie, gdy Bóg zstępował w gęstym obłoku na górę Synaj. Towarzyszące temu trzęsienie ziemi i potężne grzmoty miały wzbudzić w narodzie naturalną bojaźń, służącą ostatecznie dobru człowieka. To właśnie w tym potężnym majestacie na Synaju przekazywane nam było Boże Prawo.
Pani Wszystkich Narodów mówi, że wszyscy – zarówno „rolnicy”, jak i „siewcy” – muszą ze sobą współpracować. Widzimy jednak, gdy w geście dezaprobaty kręci głową i upomina nas palcem, że ta współpraca nie układa się najlepiej. Nie da się zasiać słowa Bożego w nieuprawianej glebie, gdyż nie zakorzeni się ono w niej odpowiednio. Ziarno rzucone na zbitą ziemię lub na skałę zostanie spalone przez słońce i nie wzejdzie, gdyż nie zdoła się zakorzenić. Z kolei jeśli w ziemi przed siewem będzie zbyt wiele chwastów i cierni, zagłuszą one młodą roślinę i nie wyda ona owocu. Dlatego glebę należy wcześniej zaorać, oczyszczając ją z tego, co mogłoby zniszczyć plon.
W tym miejscu ujawnia się kluczowa rola „wielkich tego świata”, działających na wzór Jana Chrzciciela. Słowo Boże musi padać na podatny grunt, by zyskało szansę na wzrost – stąd tak fundamentalna jest współpraca rolnika z siewcą. Istnieje wielu kapłanów, którzy w widzialny sposób starają się być takimi „rolnikami”, jednak ze strony „siewców” często padają pod ich adresem oskarżenia, będące w gruncie rzeczy owocem fałszywie pojmowanej miłości. Podobne napięcia widać dziś w przestrzeni internetowej, gdzie obok działalności wielu „rolników” pojawia się mnóstwo głosów dezaprobaty ze strony „siewców”.
Wszelkie proroctwa, które wypełniły się w historii, oraz obnażanie ludzkich błędów to nauka dla nas. Celem tego jest spowodowanie zmiany postępowania człowieka, aby wciąż nie potykał się o ten sam kamień, nie wyciągając z przeszłości żadnych wniosków. Dokładnie takie samo zadanie mają orędzia Pani Wszystkich Narodów: ukazać grzech ludzkości, sprawiedliwość Bożą i rzeczy przyszłe. Jest to precyzyjne wypełnienie zapowiedzi Chrystusa, który obiecał, że po swoim odejściu ześle nam Pocieszyciela (J 16, 5–15), a Ten przekona również świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.
Pani Wszystkich Narodów prosi, aby „rolnicy” i „siewcy” trwali na gorliwej modlitwie – po to, by nie ulegli pokusie i nie upadli. Jeśli bowiem zabraknie tych, którzy walczą z grzechem, ludzkość w końcu doprowadzi się do samozagłady. Wszyscy oni są powołani do „uprawy tej ziemi”, aby nie doszło więcej do tragedii na wzór potopu z czasów Noego czy zniszczenia Sodomy i Gomory. Bez takich ludzi Bóg nie będzie miał na ziemi rąk, którymi mógłby działać, by wyprowadzić stworzenie z chaosu ku Bożemu porządkowi, czyniąc naszą rzeczywistość dobrą. Każdy grzech oddala od Stwórcy. Grzech kapłana sprawia, że przestaje on słyszeć duchowy głos Boga, a jego nauczanie i postawa mieszają się z duchem tego świata.
Potężnym orężem w tej walce jest modlitwa różańcowa, która ma moc „ukamienowania” zła w ludzkim sercu. To właśnie ona stanowi pierwszy, niezbędny krok, by najpierw wypędzić grzech z własnego wnętrza. Bez takiego oczyszczenia nie jest możliwa autentyczna służba Bogu i bliźnim. Serce uwolnione od zła staje się zdolne do miłości, ofiarności i budowania pokoju – nie tylko w wymiarze indywidualnym, lecz także społecznym.
Warto pamiętać, że Jan Chrzciciel, podobnie jak Jezus, gromadził wokół siebie uczniów. Naśladowcami Chrzciciela są owi biblijni rolnicy, którzy w pocie czoła uprawiają ziemię – ludzkie ciało – na wzór swojego mistrza, podczas gdy siewcy to uczniowie Chrystusa. Nie jest jednak powiedziane, że jedna i ta sama osoba nie może być zarówno „rolnikiem”, jak i „siewcą”. Wszak w doczesnym życiu rolnik jest przecież jednocześnie tym, który sieje.
Jan nie tylko wzywał do pokuty, ale również uczył swoich naśladowców modlić się do Boga. Świadczą o tym słowa Jezusa z Ewangelii według św. Łukasza, gdy apostołowie proszą Go o naukę modlitwy, powołując się właśnie na autorytet Jana Chrzciciela (Łk 11, 1):
Łk 11,1. Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: «Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów».
Jeśli „rolnicy” i „siewcy” upadną pod ciężarem grzechu, Słowo Boże straci w ich ustach swoją moc. Jednym z biblijnych symboli Słowa i Ducha jest wino. W opisie cudu w Kanie Galilejskiej słyszymy, że wino się skończyło. Natomiast to, które serwowano pod koniec wesela, straciło swój pierwotny smak, ponieważ człowiek rozwadniał je wodą. Gdy jednak biesiadnicy skosztowali wina, które w cudowny sposób przygotował Chrystus, nie mogli wyjść z zachwytu nad jego doskonałą jakością. Widzimy zatem, że Bóg posłał swojego Syna, aby na nowo przynieść ludzkości czystego Ducha Bożego, którego działanie człowiek zdążył skazić i zepsuć własnymi, czysto ludzkimi tradycjami.
To samo ma miejsce w dzisiejszych czasach. Tym razem jednak, z polecenia Chrystusa, przychodzi do nas Pani Wszystkich Narodów, która na nowo ukazuje nam Ducha Bożego.
Aby Słowo Boże mogło zakorzenić się w umyśle człowieka, musi zostać przez niego przemyślane i głęboko przepracowane. Jak powszechnie wiadomo, czytając coś powierzchownie, zapamiętujemy zaledwie ułamek informacji. Nie wystarczy zatem czytać bezrefleksyjnie – tak, by słowa wchodziły jednym uchem, a wypadały drugim – lecz trzeba nad ich znaczeniem głęboko się zastanawiać. Dlatego właśnie orędzia Pani Wszystkich Narodów zostały nam przekazane w taki sposób, że bez znajomości Pisma Świętego ich poprawna interpretacja staje się niemożliwa. Dopiero gdy odczytujemy te przesłania w kontekście biblijnym, Duch Boży może zakorzenić się w ludzkim umyśle. Co więcej, objawienia te wzbudzają zdrową ciekawość, która pcha człowieka ku Bogu i świadomemu działaniu.
W tym miejscu warto przypomnieć dzieje Sodomy i Gomory. To właśnie Abraham negocjował z Bogiem liczbę sprawiedliwych, dla których Stwórca miał powstrzymać się przed wymierzeniem kary. Tacy ludzie sprawiają, że Boża sprawiedliwość zostaje wstrzymana. Pisał o tym prorok Izajasz w kontekście sytuacji, kiedy Bóg, widząc brak prawa w świątyni jerozolimskiej, zdumiał się, że nie ma tam żadnego orędownika, który powstrzymałby Jego ramię (Iz 59, 16). Wówczas to Jego własne ramię przyniosło Mu zwycięstwo, a Jego sprawiedliwość stała Mu się podporą do wymierzenia wyroku. Jak dobrze wiemy, świątynia jerozolimska była z powodu grzechów ludu burzona wielokrotnie. Ostatecznie liczba sprawiedliwych, dzięki którym Sodoma i Gomora mogły uniknąć zagłady, stanęła w negocjacjach na dziesięciu. Ponieważ jednak nawet tylu się tam nie znalazło, oba miasta spłonęły. To pokazuje, że ludzie sprawiedliwi w oczach Boga mogą posłużyć za narzędzie ocalenia narodu, natomiast ich brak sprowadza nieuchronną karę. Spójrzmy też na proroka Jonasza — był tylko jeden, a dzięki niemu Niniwa nie uległa zniszczeniu. Słowo Boże zapowiadające nadchodzącą karę, które przekazał mieszkańcom prorok Jonasz, sprawiło, że cały lud począł pokutować. Zwróćmy zatem uwagę, że to właśnie zbawienna bojaźń Boża skłoniła ludzi do zejścia z drogi grzechu.
Sprawiedliwi są zobowiązani do czynienia tego świata dobrym. Dlatego każdy z nich musi uważać również na samego siebie, aby nie popaść w grzech. Jeśli bowiem liczba sprawiedliwych w danej społeczności będzie zbyt niska, zginą oni tak samo jak wszyscy inni. Zasada ta nawiązuje do negocjacji Abrahama z Bogiem, w których minimalna liczba sprawiedliwych, zdolna ocalić Sodomę i Gomorę przed zagładą, została wynegocjowana na dziesięć.
Do tej samej zasady nawiązuje również sam Chrystus, gdy przywołuje tragedię ludzi, którzy zginęli z rąk pogan oraz pod gruzami wieży w Jerozolimie (Łk 13, 1–5). Jezus wyraźnie sugeruje, że tamte ofiary wcale nie straciły życia ze względu na swoje przewinienia, gdyż reszta mieszkańców stolicy jest tak samo grzeszna jak oni. Choć ówcześni Żydzi upatrywali w tej nagłej śmierci bezpośredniej kary Bożej, Chrystus kieruje swoje słowa znacznie szerzej – do całej społeczności jerozolimskiej.
Sugeruje tym samym, że stopień zepsucia Jerozolimy przypomina już stan Sodomy i Gomory. Dlatego ostrzega wszystkich bezkompromisowo: „jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie”. W kolejnej przypowieści, będącej bezpośrednią kontynuacją tych słów, Chrystus przyrównuje Jerozolimę do drzewa figowego, które od lat nie rodzi żadnych owoców (Łk 13, 6–9). Widzimy zatem, że cała ta nauka układa się w spójną całość – bezowocne miasto stoi w obliczu rychłej zagłady. I gdyby nie Chrystus, który okopał je i obłożył nawozem, Jerozolima zostałaby już wtedy unicestwiona. Dzięki Jego staraniom to „drzewo” wydało ostatecznie jedenaście zdrowych owoców – byli nimi Jego wierni uczniowie, po odliczeniu Judasza. Widzimy zatem, że ta święta liczba sprawiedliwych była o jedną osobę większa niż wynegocjowane przez Abrahama minimum.
Z tego obrazu wyłania się głębokie przesłanie: doczesny wyrok dotyka całą wspólnotę, a nie tylko pojedyncze osoby. Zauważmy, że zarówno w przypadku Niniwy, jak i Sodomy czy Gomory, Boża sprawiedliwość miała objawić się wobec całego miasta. Nie jest to przypadkowa zasada. Taki stan rzeczy rodzi współodpowiedzialność i zmusza poszczególne jednostki do dbania o to, by całe otoczenie przestrzegało prawa Bożego – w przeciwnym razie wszyscy zginą tak samo.
