Orędzie 6 z dnia 3 stycznia 1946 roku

Chrystus w swoich naukach często posługuje się obrazami ze świata widzialnego, by ukazać jakieś sprawy Nieba. Podobnie jest z orędziami Pani Wszystkich Narodów – odwołują się one do historii, symboli i analogii, które mają na celu pomóc lepiej zrozumieć duchową rzeczywistość oraz Boży zamysł wobec świata.
W omawianym orędziu sytuacja w Kościele zostaje przyrównana do czasów Joanny d’Arc – postaci historycznej, która w średniowieczu odegrała istotną rolę zarówno duchową, jak i polityczną dla Francji. Aby w pełni zrozumieć tę analogię, najpierw trzeba przybliżyć kontekst historyczny.
W tamtych czasach Francja i Anglia prowadziły wojnę stuletnią (1337–1453), w trakcie której Anglicy zdobywali kolejne terytoria północnej Francji. W 1428 r. Anglicy rozpoczęli oblężenie Orleanu, strategicznie położonego miasta nad Loarą. Upadek Orleanu mógł otworzyć drogę Anglikom na południe Francji i poważnie zagrozić niepodległości całego kraju.
W tym krytycznym momencie pojawiła się Joanna d’Arc. Kobieta pełna wiary i odwagi zmobilizowała Francuzów do walki, a stojąc na czele armii, przyczyniła się do przełamania oblężenia Orleanu w 1429 r. Jej działania podniosły morale Francuzów i otworzyły drogę do kolejnych sukcesów militarnych, które ostatecznie umożliwiły koronację Karola VII w Reims i odrodzenie francuskiej suwerenności. Choć wojna stuletnia trwała jeszcze wiele lat, rola Joanny d’Arc była kluczowa w odwróceniu losów konfliktu i wzmocnieniu ducha narodu.
Wracając do kontekstu całego orędzia, widzimy, że Kościół katolicki symbolizuje tutaj Francję, którą próbuje zdominować Kościół anglikański – symbolizujący Anglię – dążący do narzucenia swoich praw i panowania. Kościół katolicki jest także symbolem Ziemi Świętej, a oblężony Orlean staje się odpowiednikiem Jerycha, kluczowego miasta na drodze Izraelitów do opanowania Kanaanu. W przypadku Orleanu jednak sytuacja jest odwrotna: zło, wcześniej wyparte, powraca, zagrażając Kościołowi i wspólnocie.
Orędzia Pani Wszystkich Narodów nawołują do ponownego postawienia Krzyża w centrum świata, który ponownie został zdominowany przez grzech i fałszywe bóstwa. W czasach Izraelitów zadanie to wypełnił Jozue, prowadząc lud Boży do zwycięstwa nad wrogami. Później Chrystus, na fundamencie którego powstał nowy Kościół i lud Boży. Jezus nie walczył jednak mieczem, ale uświadamiał ludzi swoją nauką niosącą pokój, miłość i miłosierdzie. Chrystus pokazał nam, że zło należy wypierać z serca człowieka słowem, a nie mieczem.
W dzisiejszych czasach, w obliczu przenikania do Kościoła katolickiego fałszywych doktryn Kościoła anglikańskiego, na czele duchowych „wojsk” stoi Ida Peerdeman. Podobnie jak Joanna d’Arc, ma ona oczyścić Kościół katolicki dla Boga. Przypomnijmy, że Joanna d’Arc otrzymywała wizje św. Michała, który instruował ją, co ma robić – analogicznie do Jozuego, któremu objawił się Anioł Boży. W przypadku Idy Peerdeman to Pani Wszystkich Narodów, wcielenie Ducha Świętego, wskazuje, co jest dobre, a co złe i na co ludzie powinni zwracać uwagę.
Pani zapowiada nadchodzącą wojnę duchową, która ogarnie cały świat, a także Kościół katolicki, atakowany ze wszystkich stron – również przez inne wyznania chrześcijańskie, które w praktyce oddaliły się od nauki Chrystusa.
Warto również dostrzec analogiczne podobieństwa między Joanną d’Arc a Idą Peerdeman. Joanna d’Arc, znana jako Dziewica Orleańska, była osobą, której dziewictwo zostało potwierdzone przez specjalną komisję kościelną. Nigdy nie miała męża ani dzieci, a całe swoje życie oddała sprawie, w której – jak wierzyła – prowadził ją Bóg. Podobnie Ida Peerdeman nie założyła rodziny, a swoją drogę życiową skoncentrowała na służbie Bogu poprzez misję związaną z orędziami Pani Wszystkich Narodów.
Analogicznie, motyw „wojny stuletniej” jeszcze wyraźniej wpisuje się w duchowy kontekst relacji między Kościołem katolickim a Kościołem anglikańskim. W czasach Joanny d’Arc Francja znajdowała się pod jurysdykcją papieża i stanowiła integralną część Kościoła katolickiego. Pani Wszystkich Narodów, posługując się tym historycznym obrazem, wskazuje na zagrożenia wynikające z takiego dialogu ekumenicznego, który może – zamiast budować jedność – osłabiać wspólnotę Kościoła katolickiego oraz rozmywać jego tożsamość.
Z perspektywy czasu wiele z tych ostrzeżeń zdaje się wypełniać. W Kościele katolickim obserwuje się procesy prowadzące do osłabienia tradycyjnego rozumienia urzędu papieskiego, coraz silniejsze wpływy nurtów protestanckich, postulaty zniesienia celibatu oraz tendencje do pomniejszania znaczenia sakramentów świętych, zwłaszcza Eucharystii.
 
Podobnie jak Joanna d’Arc, Ida Peerdeman zostaje wezwana do działania na rzecz ustanowienia jedynego, prawowitego Króla świata – do ponownego postawienia Krzyża i Chrystusa w centrum ludzkości.
Przypomnijmy, że misją Joanny d’Arc było zjednoczenie Francji poprzez doprowadzenie do koronacji króla Karola VII w katedrze w Reims, miejscu tradycyjnej koronacji wszystkich francuskich monarchów. To właśnie koronacja w Reims podniosła morale narodu i przywróciła mu poczucie tożsamości, co ostatecznie umożliwiło wyparcie wroga z terytorium Francji.
W kontekście objawień Idy Peerdeman, Świątynia Pani Wszystkich Narodów – o której budowę prosi Maryja – symbolicznie odpowiada katedrze w Reims. To w niej ma dokonać się duchowa koronacja jedynego prawowitego Króla, który ma zjednoczyć i pojednać wszystkie narody świata.
Pani Wszystkich Narodów wyraźnie ukazuje pragnienie zjednoczenia ludzkości w jednej wspólnocie duchowej, opartej na pokoju, szacunku i jedności. Warto zauważyć, że w Ewangelii Chrystus wysyła 72 uczniów, aby głosili Dobrą Nowinę. Liczba ta nie jest przypadkowa – w starożytności uważano, że świat składa się właśnie z 72 narodów. Tym samym Jezus posyła swoich uczniów do całej ludzkości, a Maryja jako Matka Zbawiciela, pragnie być nazywana Panią Wszystkich Narodów.
W widzeniu Ida Peerdeman widzi króla Karola VII zmierzającego wraz ze swymi giermkami do katedry w Reims. W objawieniach Pani Wszystkich Narodów pojawia się natomiast obraz procesji ludzi podążających za kapłanem niosącym Eucharystię, zmierzających do wskazanego przez Maryję miejsca budowy Świątyni Pani Wszystkich Narodów. Scena ta nawiązuje zarówno do procesji „Mirakel”, o której wcześniej wspominaliśmy, jak i do uroczystego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy, kiedy to Jezus objął swoje duchowe panowanie nad światem.
Królowanie Chrystusa nie ma charakteru politycznego, lecz duchowy. To On ma przeprowadzić świat przez współczesny zamęt ideologiczny i moralny, wyzwalając ludzkość spod wpływu grzechu i fałszu. Jezus jako Wódz – na wzór Jozuego – prowadzi swój lud do zwycięstwa w duchowej walce dobra ze złem.
W tym symbolicznym obrazie historia i przesłanie duchowe splatają się ze sobą, ukazując sens misji Idy Peerdeman oraz jej rolę jako narzędzia w rękach Pani Wszystkich Narodów – tak jak Joanna d’Arc była narzędziem w rękach Boga dla swojego czasu i swojego narodu.
 
W orędziu pojawia się również wzmianka o rodzie Bourbonów, dlatego warto przypomnieć, kim byli. Za czasów króla Karola VII (pan. 1422–1461) Burbonowie stanowili jeden z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych rodów arystokratycznych we Francji. Wywodzili się z bocznej linii Kapetyngów i choć jeszcze nie obejmowali tronu — królowie z tej dynastii pojawili się dopiero w 1589 roku — już w XV wieku odgrywali istotną rolę polityczną, wojskową i terytorialną.
Najważniejszym przedstawicielem rodu w czasach Karola VII był Jean II de Bourbon (Jan II Burbon), książę Burbonii w latach 1410–1488. Był bliskim krewnym króla i jego zaufanym sojusznikiem podczas wojny stuletniej. Sytuacja uległa zmianie, gdy Karol VII, obejmując faktyczne rządy, dążył do centralizacji władzy i ograniczenia autonomii wielkich rodów posiadających własne ziemie i wojska. Jan II de Bourbon nie chciał zrzec się swoich przywilejów i ostatecznie zbuntował się przeciw królowi, wchodząc w układy z Burgundczykami, którzy, choć byli Francuzami, w tym czasie opowiedzieli się po stronie Anglii.
W wizji pojawia się nazwa rodu Bourbonów wraz ze stwierdzeniem, że „to jest na później”. Analizując historyczne wydarzenia między Karolem VII a Burbonami, można dostrzec symboliczny motyw zdrady w łonie własnego narodu. W kontekście Objawień Pani Wszystkich Narodów może to być odczytane jako zapowiedź zdrady Chrystusa i Pani Wszystkich Narodów przez niektórych hierarchów Kościoła katolickiego.
Podobna symbolika pojawia się w historii Joanny d’Arc. To francuski biskup Pierre Cauchon skazał ją na śmierć przez spalenie na stosie, kierując się motywacjami politycznymi i ambicjonalnymi na korzyść Anglii. Chciał utrzymać władzę nad diecezją Beauvais, dlatego zapewne realizował interesy anglików. Analogicznie – jak sugeruje orędzie – również Chrystus i Pani Wszystkich Narodów mogą zostać zdradzeni przez część hierarchów Kościoła katolickiego.
W tym świetle warto przyjrzeć się temu, który z wyższych duchownych wykazywał szczególną otwartość wobec Kościoła anglikańskiego, a równocześnie był przeciwny objawieniom Pani Wszystkich Narodów. Okazuje się, że to właśnie papież Paweł VI, o którym wspomniano wcześniej, jako pierwszy papież od czasu rozłamu spotkał się oficjalnie z biskupem anglikańskim. Co więcej, aktywnie wspierał dialog ekumeniczny z Kościołem anglikańskim i w tej kwestii wyróżniał się na tle swoich poprzedników.
Jednocześnie Paweł VI sprzeciwiał się uznaniu objawień Pani Wszystkich Narodów. Potwierdził opinię non constat de supernaturalitate wydaną przez biskupa Huibersa oraz Kongregację Nauki Wiary. Już w latach 60. powtarzał, że Kościół nie uznaje tych objawień za nadprzyrodzone. W tym sensie można powiedzieć, że papież Paweł VI niejako „uśmiercił” Idę Peerdeman i przesłanie Pani Wszystkich Narodów, podobnie jak biskup Pierre Cauchon doprowadził do zgładzenia Joanny d’Arc.
 
Kolejną kwestią, o której warto wspomnieć, jest to, dlaczego Pani Wszystkich Narodów tak bardzo nalegała, aby to właśnie dominikanie zajmowali się Obrazem Pani Wszystkich Narodów oraz jej orędziami.
Okazuje się, że Dominikanie byli obecni zarówno przy skazaniu Joanny d’Arc — uczestnicząc w komisji, która ją potępiła — jak i przy jej śmierci, towarzysząc jej w ostatnich chwilach. Przypomnijmy, że to Rzymianie skazali Chrystusa na śmierć, a później przejęli odpowiedzialność za Kościół katolicki, którego stolicą jest Watykan, leżący w Rzymie. Skoro dominikanie uczestniczyli w skazaniu Joanny d’Arc, ich powinnością było teraz przejęcie pieczy nad nią po jej śmierci. I jak widzimy, choć Joannę pierwotnie potępiono jako heretyczkę, później, dzięki pracy duchownych, została pośmiertnie oczyszczona z wszelkich zarzutów.
Podążając dalej tym tropem, dochodzimy do postaci Idy Peerdeman. Jej duchowym przewodnikiem był dominikanin o. Frehe, który towarzyszył jej i wspierał w trakcie objawień Pani Wszystkich Narodów. W późniejszym okresie odsunął się jednak od niej. Podobnie było z Joanną d’Arc, która najpierw była wspierana przez kapłanów, a później przez nich opuszczona, a nawet skazana na śmierć.
W tym świetle odwrócenie się o. Frehe od Idy Peerdeman można odczytać jako symboliczne przypomnienie wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat — gdy również od Chrystusa odsunęli się apostołowie, a jeden z jego uczniów, Judasz, wydał Go za srebrniki.
 
W kontekście Joanny d’Arc także omawiane wcześniej widzenie Idy Peerdeman nabiera głębszego znaczenia. W tamtym obrazie Ida zauważyła, że Krzyż został wysunięty z jej dłoni, a ręka zacisnęła się w pięść. Gdy ponownie spojrzała na swoją dłoń, krzyż znów się w niej pojawił. Aby właściwie odczytać tę symbolikę, warto przypomnieć szczegóły związane ze śmiercią Joanny d’Arc.
Kiedy Joanna była prowadzona na stos, poprosiła, aby pozwolono jej trzymać w ręku krzyż. Jeden z angielskich żołnierzy naprędce wykonał go z dwóch patyków i wręczył jej. Podczas przywiązywania do pala Krzyż odebrano jej, a dłonie mocno związano, przez co ułożyły się w formie zaciśniętych pięści. Wówczas Joanna poprosiła jednego z dominikańskich kapłanów, by przyniósł jej krucyfiks, na który mogłaby patrzeć aż do śmierci. Prośba została spełniona: krzyż ustawiono tuż przed nią.
To zestawienie ukazuje, jak wielowymiarowe są obrazy, które widziała Ida Peerdeman, i jak łączą się w jedną, symboliczną całość. Motyw Krzyża utraconego, dłoni zaciśniętej w pięść oraz krzyża odzyskanego ma swoje historyczne odbicie w ostatnich chwilach Joanny d’Arc. Jednocześnie zawiera duchowe przesłanie: ci, którzy wytrwają przy Krzyżu do końca, będą żyć w świecie przyszłym.
Gdy spojrzymy na wizerunek Pani Wszystkich Narodów w świetle tego konkretnego orędzia, dostrzegamy Ją stojącą na tle drewnianego pala, który — dzięki poprzecznej belce — przybiera formę krzyża. Pani ukazana jest jako postać duchowa, z rękami wolnymi od jakichkolwiek więzów. Za Nią rozlewa się światło przypominające ogień, który towarzyszył męczeństwu Joanny d’Arc. Warto również zauważyć, że na wizerunku Pani Wszystkich Narodów Jej wygląd wydaje się odpowiadać wiekowi Joanny d’Arc w chwili męczeństwa, czyli około 19 lat.
Obraz ten ma głęboko symboliczny wymiar. Pani wskazuje, że aby mieć życie wieczne, człowiek musi „płonąć” w ogniu Ducha Świętego — ogniu, który nie spala, ale oczyszcza, przemienia i uświęca.
Warto przypomnieć, że Joanna d’Arc została pośmiertnie kanonizowana jako święta Kościoła katolickiego. W tradycji hagiograficznej istnieje zasada, według której atrybutem świętego staje się to, za sprawą czego poniósł śmierć męczeńską. I tak, na przykład, św. Bartłomiej, który — zgodnie z tradycją — został żywcem odarty ze skóry, przedstawiany jest na ikonach z trzymaną w rękach skórą oraz z nożem do skórowania.
Z tego samego powodu atrybutem św. Joanny d’Arc jest ogień — żywioł, w którym zakończyła swoją ziemską drogę. Kiedy patrzymy na wizerunek Pani Wszystkich Narodów, widzimy, że z Jej rąk wychodzą wiązki światła przypominające ogień. Nie jest to jednak ogień zniszczenia tak jak już powiedzieliśmy, lecz ogień, który daje łaski i życie — ogień Ducha Świętego.
Tak jak ogień jest atrybutem męczeństwa Joanny d’Arc, tak w przypadku Pani Wszystkich Narodów dostrzegamy, że ogień Ducha Świętego jest Jej własnym atrybutem. To z Jej rąk wychodzą wiązki światła łask, którymi dzieli się z ludźmi. Nie jest to ogień, który spala, lecz taki, który oświeca drogę do Boga, ukazując różnicę między dobrem a złem. W tym świetle Ida Peerdeman odzwierciedla postać giermka, którego Joanna posiadała. Jednak w szerszym ujęciu objawień Ida Peerdeman ma pełnić rolę nowej Joanny d’Arc, dzięki której Chrystus — jedyny prawdziwy Król — stanie w centrum świata, a Jego koronacja ma nastąpić w Świątyni Pani Wszystkich Narodów nawiązującej symbolicznie do katedry w Reims. W tym ujęciu Aniołem Bożym jest Pani Wszystkich Narodów, dającym wskazówki Idzie Peerdeman, na wzór Jozuego i Anioła, który mu się objawił tuż przed walką skierowaną ku wyparciu zła z Ziemi Świętej.