3. Orędzie, 29 lipca 1945

Obraz ołtarza z dawnych czasów nawiązuje do tradycji Starego Testamentu. Na ołtarzu składano wówczas ofiary miłe Bogu — doskonałe, bez żadnych wad, symbolizujących grzech. Bóg poprzez te ofiary ukazywał ludowi Izraela, jakiej postawy oczekuje od człowieka. Nie chodziło więc wyłącznie o ofiary ze zwierząt, lecz o samego człowieka i o czystość jego serca przekładającą się na każdy członek jego ciała.
Do tego duchowego wymiaru ofiary nawiązuje ewangelista Marek, który wielokrotnie wspomina o członkach ciała człowieka. Wskazuje on symbolicznie, że lepiej jest człowiekowi odciąć grzeszny członek i wejść do Królestwa Bożego, niż wraz z nim zostać potępionym na wieki.
Warto przypomnieć, że ofiary składane Bogu przez lud Izraela nie mogły być ani chrome, ani ślepe, ani w jakikolwiek sposób obarczone wadą. Każda skaza symbolizowała bowiem grzech i czyniła ofiarę niegodną. Tego samego pragnie Bóg od człowieka — aby w czasie swego ziemskiego życia oczyścił się z grzechu, składając duchową ofiarę z samego siebie. Pełnię tego oczyszczenia i doskonałości ukazuje nam osoba Jezusa Chrystusa — Ofiary miłej Bogu, doskonałej i bez skazy, której życie stanowi dla nas wzór do naśladowania. Pani Wszystkich Narodów kładzie Krzyż na ołtarzu ofiarnym, gdyż Chrystus jest ostatnią ofiarą krwawą, która przyszła na świat za pośrednictwem Maryi. Widzimy zatem już w samym tym geście rolę Pani Wszystkich Narodów w dziele zbawienia.
 
Zapewne wielu z nas zadaje sobie pytanie: co to znaczy upodobnić się do Chrystusa? Wielu patrzy na Krzyż z Chrystusem i nie rozumie, co On tak naprawdę oznacza. Spróbujmy więc odpowiedzieć na pytanie, czym jest tajemnica krzyża.
Od samego początku Jezus znał swoją misję. Był w pełni świadomy Woli Bożej względem siebie, o czym wyraźnie świadczą Ewangelie. Wiedział, że czeka Go cierpienie i krzyż – i nie cofnął się przed tą drogą. Wypełnił Wolę Ojca do końca, aż po śmierć.
Gdy Adam i Ewa spożyli zakazany owoc, napełnili się grzechem. Wszystkie członki ich ciał – oczy, uszy, ręce, nogi, serce – były dotknięte nieposłuszeństwem wobec Boga. Dlatego konieczne stało się oczyszczenie całego człowieka, czego symbolem stało się obrzezanie. Ewa, podchodząc do drzewa nauki rozpoznania dobra od zła, zanieczyściła swoje nogi; sięgając po owoc – dłonie; spojrzeniem – zmysł wzroku; słuchając węża – zmysł słuchu; kosztując owocu – usta i serce. Grzech dotknął całą jej istotę, dlatego również całe ciało człowieka potrzebuje oczyszczenia.
Trzeba podkreślić, że oczyszczenie z grzechu całego ciała jest wypełnieniem Woli Bożej, którą Bóg objawił za sprawą starotestamentalnych ofiar. Podobnie jak w przypadku Adama – w sensie duchowym Ewa „zabiła” Adama, podając mu owoc śmierci, dlatego, by zostać oczyszczoną, musi dać życie. Tu dochodzimy do sedna misterium zbawienia: Nowa Ewa – Maryja – dała życie Nowemu Adamowi – Jezusowi Chrystusowi, który w pełni wypełnił Wolę Ojca, oczyszczając każdy członek swego ciała przez posłuszeństwo Bożej Woli aż po śmierć krzyżową. Chrystus został obrzezany w sercu i na całym swoim ciele.
Jezus mógł uciec przed tym, co Go czekało – mógł uciec na własnych nogach, ale tego nie uczynił, całkowicie poddając się Woli Ojca, której wypełnieniem było dać się ukrzyżować, abyśmy mieli wzór i autorytet do naśladowania. Mógł bronić się rękami – lecz nie zrobił tego. Mógł tłumaczyć się przed Piłatem i uniknąć śmierci – ale milczał. Mógł posłuchać szatana na pustyni – ale nie uległ. Mógł odwrócić serce od Ojca – lecz pozostał wierny do końca.
To, że dał się ukrzyżować, nie było oznaką słabości, lecz najwyższej siły – siły ducha i ciała zjednoczonego z Wolą Bożą. Każdy członek Jego ciała był poddany Ojcu. Patrząc na Chrystusa ukrzyżowanego, widzimy nie słabość, lecz moc. Widzimy Nowego Adama, który w obliczu bólu, strachu i cierpienia pozostał wierny Woli Bożej aż do końca.
Naśladowanie Ukrzyżowanego Chrystusa jest zatem wezwaniem do czystości wszystkich członków naszego ciała – rąk, oczu, ust, uszu i serca – zgodnie z Wolą Bożą. Chodzi o czystość nie tylko cielesną, ale przede wszystkim duchową, gdyż każdy grzech ma swoje źródło w sercu. Zgodność naszej woli z Wolą Boga, zwłaszcza w obliczu pokusy czy bólu, jest znakiem naszej siły duchowej, która doskonali się w słabym ciele.
Adam i Ewa nie byli źli, lecz słabi w duchu. Dlatego najmniejsza pokusa, sprzeczna z Wolą Bożą, doprowadziła ich do śmierci. Wykonali wolę ciała, które jest śmiertelne – dlatego umarli. Gdyby jednak wypełnili Wolę Boga, tak jak uczynił to Chrystus, mieliby życie wieczne, gdyż Bóg jest nieśmiertelny.
Jezus Chrystus i Maryja – Nowy Adam i Nowa Ewa – są wcieleniem całego Pisma Świętego. W nich Słowo Boże i Duch Boży stały się widzialne i namacalne. Tajemnica krzyża ma swoje źródło w całym Piśmie Świętym – jest głęboka i wielowymiarowa. Odnosi się do niej również Druga Księga Machabejska (2 Mch 7), gdzie cierpienie i wierność Bogu stają się zapowiedzią pasji Chrystusa.
 
W wizji Idy Peerdeman widzimy starotestamentalny ołtarz, nad którym opada dym — znak zaprzestania składania przez Izraelitów ofiar przebłagalnych za grzech. Następnie rozbrzmiewają słowa nawołujące do wierności Bogu. W czasach Starego Przymierza to właśnie kapłani Izraelscy byli tymi, którzy rozproszyli owce. Co jednak oznacza to rozproszenie?
W Księdze Rodzaju czytamy, że wąż doprowadził do złamania przymierza zawartego między Bogiem a Adamem i Ewą — i w ten sposób stał się tym, który rozproszył owieczki Boże. Grzech jest zatem odpowiedzialny za oddzielenie człowieka od Boga. Kapłani wywodzący się z pokolenia Izraela, przez swoją niewierność i brak troski o lud Boży, doprowadzili do jego duchowego upadku. W rezultacie lud odwrócił się od Boga, a grzech zaczął się szerzyć, co z kolei sprowadziło na synów Izraela przekleństwa zapisane w Księdze Prawa Mojżeszowego.
 
Przypomnijmy, że za czasów Jozuego odnowienie Przymierza z Bogiem dokonało się przy Arce Przymierza w Sychem, położonym między górami Ebal i Garizim. W odniesieniu do struktury Świątyni Pani Wszystkich Narodów analogiczne odnowienie Przymierza dokonuje się przy centralnym ołtarzu, w którym umieszczone jest Tabernakulum. Warto zauważyć, że Arka Przymierza pełniła funkcję ołtarza — nie takiego, na którym składano ofiary zwierzęce, lecz ołtarza duchowego. To właśnie przy Arce Izraelici odnawiali swoje zobowiązanie duchowe dochowania wierności Przymierzu. Raz w roku, podczas Dnia Przebłagania (Jom Kippur), skrapiano ją również krwią ofiar przebłagalnych, a przypomnijmy, że krew symbolizuje ducha. Spożywając Krew Chrystusa spożywamy rytualnie Jego Ducha. Poza funkcją kultową Arka stanowiła tron i podnóżek Boga, gdyż nad nią Pan objawiał się Mojżeszowi.
W wizji Idy Peerdeman widzimy, jak Pani Wszystkich Narodów umieszcza Krzyż nad ołtarzem, który w tym przypadku jest równocześnie Tabernakulum. W ten sposób staje się ono symbolicznie tronem, na którym zasiada Syn Boży. Chrystus jest bowiem zarówno Arcykapłanem, jak i Ofiarą — Tą, której krew spływa symbolicznie na Tabernakulum. W Jom Kippur krwią ofiary skrapiano wieko Arki Przymierza oraz cztery rogi ołtarza stojącego przy wejściu do świątyni. W świetle tej wizji Krzyż jawi się więc jako tron i ołtarz złączone w jedną całość. Jego „cztery rogi” zostają namaszczone krwią Chrystusa w miejscach przebicia gwoździ oraz w miejscu rany po koronie cierniowej. W ten sposób symbole Starego Testamentu znajdują swoje dopełnienie w Ciele Chrystusa, który jest Żywym Słowem.
Ida Peerdeman dostrzega także dym opadający nad ołtarzem. W Dzień Przebłagania (Jom Kippur) arcykapłan wnosił przed Arkę Przymierza kadź z żarami oraz garść kadzidła, aby „obłok kadzidła okrył przebłagalnię”, czyli wieko Arki. Dym ten miał chronić arcykapłana przed śmiercią, która groziłaby mu wskutek oglądania chwały Boga. W wizji Idy Peerdeman dym opada nad ołtarzem, jakby odsłaniając Bożą chwałę uobecnioną w osobie Chrystusa. Odtąd dym kadzidła nie jest już potrzebny, ponieważ Bóg objawił się człowiekowi w Ciele Jezusa Chrystusa —  bez zasłony i za sprawą Pani Wszystkich Narodów, która w symboliczny sposób stawia Krzyż z Chrystusem na ołtarzu.
Z kolei Kielich niesiony w widzeniu przed zgromadzonym ludem nawiązuje zarazem do pokarmu — Ciała i Krwi Chrystusa — jak i do manny przechowywanej w Arce Przymierza, którą Bóg karmił Izraelitów podczas ich wędrówki do Ziemi Obiecanej. W ten sposób tekst orędzia, pozornie prosty, odsłania swoje głębokie znaczenie oraz bogactwo symboli zakorzenionych w Piśmie Świętym.
 
Święto Jom Kippur było również dniem całkowitego pojednania z Bogiem, w którym zakazane było jakiekolwiek działanie i wszelka praca, a także współżycie małżeńskie. W orędziu słyszalny jest głos zapraszający wiernych. Jednak ludzie stoją z pochylonymi głowami, odwróceni od Krzyża. Ten wymowny obraz nawiązuje wprost do przypowieści Chrystusa o zaproszeniu ludu Bożego na ucztę – tutaj rozumianą jako uczestnictwo w Ciele i Krwi Chrystusa. Wielu zaproszonych odrzuca jednak wezwanie Boże, związawszy swe serca bardziej z tym światem niż z Bogiem. W przypowieści jedni tłumaczą się obowiązkami małżeńskimi – zakazanymi w Jom Kippur – inni pracą, która również była w tym dniu niedozwolona.